آلاریک - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۰

2025-01-05T15:20:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۰
خط ۳:		خط ۳:
	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=آلاریک\|نام=Alaric\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۳۷۰م\|تاریخ مرگ=۴۱۰م\|دوره زندگی=\|ملیت=ژرمن\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=فرمانروا\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=تاریخ جهان\|دوره=حک: ۳۹۵ـ۴۱۰م\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=آلاریک\|نام=Alaric\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۳۷۰م\|تاریخ مرگ=۴۱۰م\|دوره زندگی=\|ملیت=ژرمن\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=فرمانروا\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=تاریخ جهان\|دوره=حک: ۳۹۵ـ۴۱۰م\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

	آلاریک (۳۷۰ـ۴۱۰م)(Alaric)<br /> [[File:10172300.jpg\|thumb\|تصویر ورود آلاریک به آتن پس از فتح شهر در سال 395 (1920م)]]پادشاه [[ویزیگوت ها\|ویزیگوت]]<ref>Visigoth</ref>ها (۳۹۵ـ۴۱۰م). در [[بالکان]] و [[ایتالیا]] برضد رومیان جنگید. پس از فرماندهی پیروزمندانۀ ویزیگوت‌ها در نبرد فریگی‌دیوس<ref>Frigidius</ref> (۳۹۴م)، از خودداری [[~~تیودوسیوس~~ اول\|تِئودوسیوس کبیر]]<ref>Theodosius, the Great</ref>~~ ~~(تئودوسیوس اول)، امپراتور [[روم شرقی]]، در اعطای منصب فرماندهی دایم ارتش روم به او خشمگین شد. او رهبری ویزیگوت‌ها را برضد کارفرمای سابق خود برعهده گرفت و در ۴۰۰م فرمانده ارتش روم در بالکان شد. چند بار به ایتالیا هجوم برد ولی هر بار مغلوب [[استی لیکو، فلاویوس (۳۶۵ـ۴۰۸م)\|استی‌لیکو]]<ref>Stilicho</ref>، ژنرال رومی، شد. وقتی که استی‌لیکو در ۴۰۸م اعدام شد، آلاریک بدون مقاومت به سمت رُم پیش رفت و سربازان رومی وفادار به اِستیلی‌خو به او پیوستند. در ۲۴ اوت ۴۱۰م دروازه‌های شهر گشوده شد و او برای نخستین بار، پس از ۸۰۰ سال، در رأس ارتشی خارجی قدم به رم گذاشت و رم را فتح و غارت کرد. سه روز بعد، با هدف حمله به [[سیسیل]] و [[افریقا، قاره\|افریقا]]، [[گوت ها\|گوت‌ها]] را به سمت جنوب رهبری کرد؛ اما بر اثر بیماری درگذشت. آلاریک را در بستر رود بوسِنتو<ref>Busento</ref>، در جنوب ایتالیا، دفن کردند؛ برای این کار، نخست مسیر رود را منحرف کردند، سپس آن را به مسیر اصلی بازگرداندند تا از روی مدفن او بگذرد. همۀ کسانی را که در دفن آلاریک شرکت داشتند، کشتند تا آرامگاهش را کسی پیدا نکند.		آلاریک (۳۷۰ـ۴۱۰م)(Alaric)<br /> [[File:10172300.jpg\|thumb\|تصویر ورود آلاریک به آتن پس از فتح شهر در سال 395 (1920م)]]پادشاه [[ویزیگوت ها\|ویزیگوت]]<ref>Visigoth</ref>ها (۳۹۵ـ۴۱۰م). در [[بالکان]] و [[ایتالیا]] برضد رومیان جنگید. پس از فرماندهی پیروزمندانۀ ویزیگوت‌ها در نبرد فریگی‌دیوس<ref>Frigidius</ref> (۳۹۴م)، از خودداری [[تئودوسیوس اول\|تِئودوسیوس کبیر]]<ref>Theodosius, the Great</ref> (تئودوسیوس اول)، امپراتور [[روم شرقی]]، در اعطای منصب فرماندهی دایم ارتش روم به او خشمگین شد. او رهبری ویزیگوت‌ها را برضد کارفرمای سابق خود برعهده گرفت و در ۴۰۰م فرمانده ارتش روم در بالکان شد. چند بار به ایتالیا هجوم برد ولی هر بار مغلوب [[استی لیکو، فلاویوس (۳۶۵ـ۴۰۸م)\|استی‌لیکو]]<ref>Stilicho</ref>، ژنرال رومی، شد. وقتی که استی‌لیکو در ۴۰۸م اعدام شد، آلاریک بدون مقاومت به سمت رُم پیش رفت و سربازان رومی وفادار به اِستیلی‌خو به او پیوستند. در ۲۴ اوت ۴۱۰م دروازه‌های شهر گشوده شد و او برای نخستین بار، پس از ۸۰۰ سال، در رأس ارتشی خارجی قدم به رم گذاشت و رم را فتح و غارت کرد. سه روز بعد، با هدف حمله به [[سیسیل]] و [[افریقا، قاره\|افریقا]]، [[گوت ها\|گوت‌ها]] را به سمت جنوب رهبری کرد؛ اما بر اثر بیماری درگذشت. آلاریک را در بستر رود بوسِنتو<ref>Busento</ref>، در جنوب ایتالیا، دفن کردند؛ برای این کار، نخست مسیر رود را منحرف کردند، سپس آن را به مسیر اصلی بازگرداندند تا از روی مدفن او بگذرد. همۀ کسانی را که در دفن آلاریک شرکت داشتند، کشتند تا آرامگاهش را کسی پیدا نکند.

Mohammadi2 در ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۵

2024-01-16T20:45:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۵
خط ۱:		خط ۱:

	آلاریک (۳۷۰ـ۴۱۰م)(Alaric)<br/> [[File:10172300.jpg\|thumb\|تصویر ورود آلاریک به آتن پس از فتح شهر در سال 395 (~~1920~~)]]پادشاه ویزیگوت<ref>Visigoth</ref>ها (۳۹۵ـ۴۱۰م). در بالکان و ایتالیا برضد رومیان جنگید. پس از فرماندهی پیروزمندانۀ ویزیگوت‌ها در نبرد فریگی‌دیوس<ref>Frigidius</ref>~~ ~~(۳۹۴م)، از خودداری تِئودوسیوس کبیر<ref>Theodosius, the Great</ref> (تئودوسیوس اول)، امپراتور روم ~~شرقی،~~ در اعطای منصب فرماندهی دایم ارتش روم به او خشمگین شد. او رهبری ویزیگوت‌ها را برضد کارفرمای سابق خود برعهده گرفت و در ۴۰۰م فرمانده ارتش روم در بالکان شد. چند بار به ایتالیا هجوم برد ولی هر بار مغلوب استی‌لیکو<ref>Stilicho</ref>، ژنرال رومی، شد. وقتی که استی‌لیکو در ۴۰۸م اعدام شد، آلاریک بدون مقاومت به سمت رُم پیش رفت و سربازان رومی وفادار به اِستیلی‌خو به او پیوستند. در ۲۴ اوت ۴۱۰م دروازه‌های شهر گشوده شد و او برای نخستین بار، پس از ۸۰۰ سال، در رأس ارتشی خارجی قدم به رم گذاشت و رم را فتح و غارت کرد. سه روز بعد، با هدف حمله به سیسیل و افریقا، گوت‌ها را به سمت جنوب رهبری کرد؛ اما بر اثر بیماری درگذشت. آلاریک را در بستر رود بوسِنتو<ref>Busento</ref>، در جنوب ایتالیا، دفن کردند؛ برای این کار، نخست مسیر رود را منحرف کردند، سپس آن را به مسیر اصلی بازگرداندند تا از روی مدفن او بگذرد. همۀ کسانی را که در دفن آلاریک شرکت داشتند، کشتند تا آرامگاهش را کسی پیدا نکند.
			{{جعبه زندگینامه\|عنوان=آلاریک\|نام=Alaric\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۳۷۰م\|تاریخ مرگ=۴۱۰م\|دوره زندگی=\|ملیت=ژرمن\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=فرمانروا\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=تاریخ جهان\|دوره=حک: ۳۹۵ـ۴۱۰م\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

			آلاریک (۳۷۰ـ۴۱۰م)(Alaric)<br /> [[File:10172300.jpg\|thumb\|تصویر ورود آلاریک به آتن پس از فتح شهر در سال 395 (1920م)]]پادشاه [[ویزیگوت ها\|ویزیگوت]]<ref>Visigoth</ref>ها (۳۹۵ـ۴۱۰م). در [[بالکان]] و [[ایتالیا]] برضد رومیان جنگید. پس از فرماندهی پیروزمندانۀ ویزیگوت‌ها در نبرد فریگی‌دیوس<ref>Frigidius</ref> (۳۹۴م)، از خودداری [[تیودوسیوس اول\|تِئودوسیوس کبیر]]<ref>Theodosius, the Great</ref> (تئودوسیوس اول)، امپراتور [[روم شرقی]]، در اعطای منصب فرماندهی دایم ارتش روم به او خشمگین شد. او رهبری ویزیگوت‌ها را برضد کارفرمای سابق خود برعهده گرفت و در ۴۰۰م فرمانده ارتش روم در بالکان شد. چند بار به ایتالیا هجوم برد ولی هر بار مغلوب [[استی لیکو، فلاویوس (۳۶۵ـ۴۰۸م)\|استی‌لیکو]]<ref>Stilicho</ref>، ژنرال رومی، شد. وقتی که استی‌لیکو در ۴۰۸م اعدام شد، آلاریک بدون مقاومت به سمت رُم پیش رفت و سربازان رومی وفادار به اِستیلی‌خو به او پیوستند. در ۲۴ اوت ۴۱۰م دروازه‌های شهر گشوده شد و او برای نخستین بار، پس از ۸۰۰ سال، در رأس ارتشی خارجی قدم به رم گذاشت و رم را فتح و غارت کرد. سه روز بعد، با هدف حمله به [[سیسیل]] و [[افریقا، قاره\|افریقا]]، [[گوت ها\|گوت‌ها]] را به سمت جنوب رهبری کرد؛ اما بر اثر بیماری درگذشت. آلاریک را در بستر رود بوسِنتو<ref>Busento</ref>، در جنوب ایتالیا، دفن کردند؛ برای این کار، نخست مسیر رود را منحرف کردند، سپس آن را به مسیر اصلی بازگرداندند تا از روی مدفن او بگذرد. همۀ کسانی را که در دفن آلاریک شرکت داشتند، کشتند تا آرامگاهش را کسی پیدا نکند.

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آلاریک (۳۷۰ـ۴۱۰م)(Alaric)<br/> [[File:10172300.jpg|thumb|تصویر ورود آلاریک به آتن پس از فتح شهر در سال 395 (1920)]]پادشاه ویزیگوت<ref>Visigoth</ref>ها (۳۹۵ـ۴۱۰م). در بالکان و ایتالیا برضد رومیان جنگید. پس از فرماندهی پیروزمندانۀ ویزیگوت‌ها در نبرد فریگی‌دیوس<ref>Frigidius</ref> (۳۹۴م)، از خودداری تِئودوسیوس کبیر<ref>Theodosius, the Great</ref> (تئودوسیوس اول)، امپراتور روم شرقی، در اعطای منصب فرماندهی دایم ارتش روم به او خشمگین شد. او رهبری ویزیگوت‌ها را برضد کارفرمای سابق خود برعهده گرفت و در ۴۰۰م فرمانده ارتش روم در بالکان شد. چند بار به ایتالیا هجوم برد ولی هر بار مغلوب استی‌لیکو<ref>Stilicho</ref>، ژنرال رومی، شد. وقتی که استی‌لیکو در ۴۰۸م اعدام شد، آلاریک بدون مقاومت به سمت رُم پیش رفت و سربازان رومی وفادار به اِستیلی‌خو به او پیوستند. در ۲۴ اوت ۴۱۰م دروازه‌های شهر گشوده شد و او برای نخستین بار، پس از ۸۰۰ سال، در رأس ارتشی خارجی قدم به رم گذاشت و رم را فتح و غارت کرد. سه روز بعد، با هدف حمله به سیسیل و افریقا، گوت‌ها را به سمت جنوب رهبری کرد؛ اما بر اثر بیماری درگذشت. آلاریک را در بستر رود بوسِنتو<ref>Busento</ref>، در جنوب ایتالیا، دفن کردند؛ برای این کار، نخست مسیر رود را منحرف کردند، سپس آن را به مسیر اصلی بازگرداندند تا از روی مدفن او بگذرد. همۀ کسانی را که در دفن آلاریک شرکت داشتند، کشتند تا آرامگاهش را کسی پیدا نکند.

 

----

[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:امپراتوری روم و بیزانس]]