آمالتیا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۳۲

2025-01-29T03:32:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۳۲
خط ۲:		خط ۲:
	آمالْتیا (Amalthea)		آمالْتیا (Amalthea)

	در [[اخترشناسی]]<ref>astronomy</ref>، [[قمر]]<ref>moon</ref> کوچک سیارۀ [[مشتری]]<ref>Jupiter</ref> و سومین قمر شناخته‌شده از سمت ابرهای فوقانی این [[سیاره]]<ref>planet</ref>. در هر روزِ زمینی، دوبار مشتری را در ارتفاع ۱۸۱هزار کیلومتری دور می‌زند. این قمر در مداری تقریباً دایره‌ای، و به موازات استوای مشتری می‌گردد. آمالتیا شکل بی‌قاعده‌ای دارد: طولانی‌ترین ضلع آن حدود ۲۷۰ کیلومتر، و کوتاه‌ترین ضلع آن ۱۵۰ کیلومتر طول دارد. پنجمین قمر بزرگ مشتری است، با این اندازه‌اش فقط یک‌پانزدهم اروپا، قمر بزرگ بعدی مشتری، و یک‌چهاردهم ماه زمین است. از ساختار درونی یا ترکیب آن چندان اطلاعی در دست نیست، اما [[چگالی]]<ref>density</ref> آن نشان می‌دهد که آمیزه‌ای از یخ و سنگ است. رنگ سطح آمالتیا سرخ روشن است و احتمالاً ناشی از گوگردی است که از قمر همسایه‌اش، [[ایو (اخترشناسی)\|ایو]]<ref>Io</ref>، فروریخته است. به شدت دهانه‌دار است و بزرگ‌ترین دهانه‌های آن عبارت‌اند از پان<ref>Pan</ref> با حدود ۱۰۰ کیلومتر قطر و هشت کیلومتر عمق، و گایا<ref>Gaea</ref> با ۸۰ کیلومتر قطر و ۱۶ کیلومتر عمق. این قمر بیشتر از حدی که از [[خورشید]] دریافت می‌کند، گرما می‌تاباند. علت آن احتمالاً نیروهای کِشندی<ref>tidal forces</ref> است که آن را می‌کِشند، می‌فشرند، و گرمایش اصطکاکی تولید می‌کنند. نیروهای الکتریکی حاصل از حرکت آمالتیا از میان [[میدان مغناطیسی]]<ref>magnetic field</ref> پُرقدرت مشتری نیز ممکن است در این امر مؤثر باشند. آمالتیا را اخترشناس امریکایی، [[بارنارد، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۲۳)\|ادوارد بارنارد]]<ref>Edward Barnard</ref>، در ۱۸۹۲م کشف کرد. این آخرین قمر [[منظومه خورشیدی\|منظومۀ خورشیدی]]<ref>Solar System</ref> بود که مستقیماً با [[تلسکوپ]]<ref>telescope</ref>، و نه از راه بررسی عکس‌های تهیه‌شده با تلسکوپ، کشف شد. نام این قمر از شخصیت اساطیری یونان و روم اخذ شده است: حوری دریایی و پرستار خردسالی [[~~زیوس\|~~زئوس]]<ref>Zeus</ref>، که در اساطیر رومی به [[ژوپیتر]]<ref>Jupiter</ref> معروف است و نیز، بُزی جادویی است که این ایزد را در خردسالی شیر داد.		در [[اخترشناسی]]<ref>astronomy</ref>، [[قمر]]<ref>moon</ref> کوچک سیارۀ [[مشتری]]<ref>Jupiter</ref> و سومین قمر شناخته‌شده از سمت ابرهای فوقانی این [[سیاره]]<ref>planet</ref>. در هر روزِ زمینی، دوبار مشتری را در ارتفاع ۱۸۱هزار کیلومتری دور می‌زند. این قمر در مداری تقریباً دایره‌ای، و به موازات استوای مشتری می‌گردد. آمالتیا شکل بی‌قاعده‌ای دارد: طولانی‌ترین ضلع آن حدود ۲۷۰ کیلومتر، و کوتاه‌ترین ضلع آن ۱۵۰ کیلومتر طول دارد. پنجمین قمر بزرگ مشتری است، با این اندازه‌اش فقط یک‌پانزدهم اروپا، قمر بزرگ بعدی مشتری، و یک‌چهاردهم ماه زمین است. از ساختار درونی یا ترکیب آن چندان اطلاعی در دست نیست، اما [[چگالی]]<ref>density</ref> آن نشان می‌دهد که آمیزه‌ای از یخ و سنگ است. رنگ سطح آمالتیا سرخ روشن است و احتمالاً ناشی از گوگردی است که از قمر همسایه‌اش، [[ایو (اخترشناسی)\|ایو]]<ref>Io</ref>، فروریخته است. به شدت دهانه‌دار است و بزرگ‌ترین دهانه‌های آن عبارت‌اند از پان<ref>Pan</ref> با حدود ۱۰۰ کیلومتر قطر و هشت کیلومتر عمق، و گایا<ref>Gaea</ref> با ۸۰ کیلومتر قطر و ۱۶ کیلومتر عمق. این قمر بیشتر از حدی که از [[خورشید]] دریافت می‌کند، گرما می‌تاباند. علت آن احتمالاً نیروهای کِشندی<ref>tidal forces</ref> است که آن را می‌کِشند، می‌فشرند، و گرمایش اصطکاکی تولید می‌کنند. نیروهای الکتریکی حاصل از حرکت آمالتیا از میان [[میدان مغناطیسی]]<ref>magnetic field</ref> پُرقدرت مشتری نیز ممکن است در این امر مؤثر باشند. آمالتیا را اخترشناس امریکایی، [[بارنارد، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۲۳)\|ادوارد بارنارد]]<ref>Edward Barnard</ref>، در ۱۸۹۲م کشف کرد. این آخرین قمر [[منظومه خورشیدی\|منظومۀ خورشیدی]]<ref>Solar System</ref> بود که مستقیماً با [[تلسکوپ]]<ref>telescope</ref>، و نه از راه بررسی عکس‌های تهیه‌شده با تلسکوپ، کشف شد. نام این قمر از شخصیت اساطیری یونان و روم اخذ شده است: حوری دریایی و پرستار خردسالی [[زئوس]]<ref>Zeus</ref>، که در اساطیر رومی به [[ژوپیتر]]<ref>Jupiter</ref> معروف است و نیز، بُزی جادویی است که این ایزد را در خردسالی شیر داد.

Mohammadi2 در ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۳۲

2024-02-23T18:32:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۳۲
خط ۱:		خط ۱:

	~~[[File:10215000-1.jpg\|thumb]]~~
	~~[[File:10215000.jpg\|thumb\|بز، نماد آمالتائه]]~~
	آمالْتیا (Amalthea)		آمالْتیا (Amalthea)

	در ~~اخترشناسی،~~ قمر کوچک سیارۀ [[مشتری]] و سومین قمر شناخته‌شده از سمت ابرهای فوقانی این سیاره. در هر روزِ زمینی، دوبار مشتری را در ارتفاع ۱۸۱هزار کیلومتری دور می‌زند. این قمر در مداری تقریباً دایره‌ای، و به موازات استوای مشتری می‌گردد. آمالتیا شکل بی‌قاعده‌ای دارد: طولانی‌ترین ضلع آن حدود ۲۷۰ کیلومتر، و کوتاه‌ترین ضلع آن ۱۵۰ کیلومتر طول دارد. پنجمین قمر بزرگ مشتری است، با این اندازه‌اش فقط یک‌پانزدهم اروپا، قمر بزرگ بعدی مشتری، و یک‌چهاردهم ماه زمین است. از ساختار درونی یا ترکیب آن چندان اطلاعی در دست نیست، اما [[چگالی]] آن نشان می‌دهد که آمیزه‌ای از یخ و سنگ است. رنگ سطح آمالتیا سرخ روشن است و احتمالاً ناشی از گوگردی است که از قمر همسایه‌اش، ایو<ref>Io</ref>، فروریخته است. به شدت دهانه‌دار است و بزرگ‌ترین دهانه‌های آن عبارت‌اند از پان<ref>Pan</ref> با حدود ۱۰۰ کیلومتر قطر و هشت کیلومتر عمق، و گایا<ref>Gaea</ref> با ۸۰ کیلومتر قطر و ۱۶ کیلومتر عمق. این قمر بیشتر از حدی که از خورشید دریافت می‌کند، گرما می‌تاباند. علت آن احتمالاً نیروهای کِشندی<ref>tidal forces</ref> است که آن را می‌کِشند، می‌فشرند، و گرمایش اصطکاکی تولید می‌کنند. نیروهای الکتریکی حاصل از حرکت آمالتیا از میان میدان مغناطیسی پُرقدرت مشتری نیز ممکن است در این امر مؤثر باشند. آمالتیا را اخترشناس امریکایی، [[بارنارد، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۲۳)\|ادوارد بارنارد]]<ref>Edward Barnard</ref>، در ~~۱۸۹۲~~ کشف کرد. این آخرین قمر منظومۀ خورشیدی بود که مستقیماً با [[تلسکوپ]]، و نه از راه بررسی عکس‌های تهیه‌شده با تلسکوپ، کشف شد. نام این قمر از شخصیت اساطیری یونان و روم اخذ شده است: حوری دریایی و پرستار خردسالی [[زیوس\|زئوس]]<ref>Zeus</ref>، که در اساطیر رومی به [[ژوپیتر]]<ref>Jupiter</ref> معروف است و نیز، بُزی جادویی است که این ایزد را در خردسالی شیر داد.		در [[اخترشناسی]]<ref>astronomy</ref>، [[قمر]]<ref>moon</ref> کوچک سیارۀ [[مشتری]]<ref>Jupiter</ref> و سومین قمر شناخته‌شده از سمت ابرهای فوقانی این [[سیاره]]<ref>planet</ref>. در هر روزِ زمینی، دوبار مشتری را در ارتفاع ۱۸۱هزار کیلومتری دور می‌زند. این قمر در مداری تقریباً دایره‌ای، و به موازات استوای مشتری می‌گردد. آمالتیا شکل بی‌قاعده‌ای دارد: طولانی‌ترین ضلع آن حدود ۲۷۰ کیلومتر، و کوتاه‌ترین ضلع آن ۱۵۰ کیلومتر طول دارد. پنجمین قمر بزرگ مشتری است، با این اندازه‌اش فقط یک‌پانزدهم اروپا، قمر بزرگ بعدی مشتری، و یک‌چهاردهم ماه زمین است. از ساختار درونی یا ترکیب آن چندان اطلاعی در دست نیست، اما [[چگالی]]<ref>density</ref> آن نشان می‌دهد که آمیزه‌ای از یخ و سنگ است. رنگ سطح آمالتیا سرخ روشن است و احتمالاً ناشی از گوگردی است که از قمر همسایه‌اش، [[ایو (اخترشناسی)\|ایو]]<ref>Io</ref>، فروریخته است. به شدت دهانه‌دار است و بزرگ‌ترین دهانه‌های آن عبارت‌اند از پان<ref>Pan</ref> با حدود ۱۰۰ کیلومتر قطر و هشت کیلومتر عمق، و گایا<ref>Gaea</ref> با ۸۰ کیلومتر قطر و ۱۶ کیلومتر عمق. این قمر بیشتر از حدی که از [[خورشید]] دریافت می‌کند، گرما می‌تاباند. علت آن احتمالاً نیروهای کِشندی<ref>tidal forces</ref> است که آن را می‌کِشند، می‌فشرند، و گرمایش اصطکاکی تولید می‌کنند. نیروهای الکتریکی حاصل از حرکت آمالتیا از میان [[میدان مغناطیسی]]<ref>magnetic field</ref> پُرقدرت مشتری نیز ممکن است در این امر مؤثر باشند. آمالتیا را اخترشناس امریکایی، [[بارنارد، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۲۳)\|ادوارد بارنارد]]<ref>Edward Barnard</ref>، در ۱۸۹۲م کشف کرد. این آخرین قمر [[منظومه خورشیدی\|منظومۀ خورشیدی]]<ref>Solar System</ref> بود که مستقیماً با [[تلسکوپ]]<ref>telescope</ref>، و نه از راه بررسی عکس‌های تهیه‌شده با تلسکوپ، کشف شد. نام این قمر از شخصیت اساطیری یونان و روم اخذ شده است: حوری دریایی و پرستار خردسالی [[زیوس\|زئوس]]<ref>Zeus</ref>، که در اساطیر رومی به [[ژوپیتر]]<ref>Jupiter</ref> معروف است و نیز، بُزی جادویی است که این ایزد را در خردسالی شیر داد.

Mohammadi2 در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۰۰

2021-07-11T15:00:17Z

صفحهٔ تازه

[[File:10215000-1.jpg|thumb]]
[[File:10215000.jpg|thumb|بز، نماد آمالتائه]]
آمالْتیا (Amalthea)

در اخترشناسی، قمر کوچک سیارۀ [[مشتری]] و سومین قمر شناخته‌شده از سمت ابرهای فوقانی این سیاره. در هر روزِ زمینی، دوبار مشتری را در ارتفاع ۱۸۱هزار کیلومتری دور می‌زند. این قمر در مداری تقریباً دایره‌ای، و به موازات استوای مشتری می‌گردد. آمالتیا شکل بی‌قاعده‌ای دارد: طولانی‌ترین ضلع آن حدود ۲۷۰ کیلومتر، و کوتاه‌ترین ضلع آن ۱۵۰ کیلومتر طول دارد. پنجمین قمر بزرگ مشتری است، با این اندازه‌اش فقط یک‌پانزدهم اروپا، قمر بزرگ بعدی مشتری، و یک‌چهاردهم ماه زمین است. از ساختار درونی یا ترکیب آن چندان اطلاعی در دست نیست، اما [[چگالی]] آن نشان می‌دهد که آمیزه‌ای از یخ و سنگ است. رنگ سطح آمالتیا سرخ روشن است و احتمالاً ناشی از گوگردی است که از قمر همسایه‌اش، ایو<ref>Io</ref>، فروریخته است. به شدت دهانه‌دار است و بزرگ‌ترین دهانه‌های آن عبارت‌اند از پان<ref>Pan</ref> با حدود ۱۰۰ کیلومتر قطر و هشت کیلومتر عمق، و گایا<ref>Gaea</ref> با ۸۰ کیلومتر قطر و ۱۶ کیلومتر عمق. این قمر بیشتر از حدی که از خورشید دریافت می‌کند، گرما می‌تاباند. علت آن احتمالاً نیروهای کِشندی<ref>tidal forces</ref> است که آن را می‌کِشند، می‌فشرند، و گرمایش اصطکاکی تولید می‌کنند. نیروهای الکتریکی حاصل از حرکت آمالتیا از میان میدان مغناطیسی پُرقدرت مشتری نیز ممکن است در این امر مؤثر باشند. آمالتیا را اخترشناس امریکایی، [[بارنارد، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۲۳)|ادوارد بارنارد]]<ref>Edward Barnard</ref>، در ۱۸۹۲ کشف کرد. این آخرین قمر منظومۀ خورشیدی بود که مستقیماً با [[تلسکوپ]]، و نه از راه بررسی عکس‌های تهیه‌شده با تلسکوپ، کشف شد. نام این قمر از شخصیت اساطیری یونان و روم اخذ شده است: حوری دریایی و پرستار خردسالی [[زیوس|زئوس]]<ref>Zeus</ref>، که در اساطیر رومی به [[ژوپیتر]]<ref>Jupiter</ref> معروف است و نیز، بُزی جادویی است که این ایزد را در خردسالی شیر داد.

----
[[Category:اخترشناسی]]
[[Category:اجرام آسمانی]]
<references />