اسکارلاتی، دومنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۵

2024-06-22T10:05:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۵
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ [[اسکارلاتی، آلساندرو (۱۶۶۰ـ۱۷۲۵)\|آلساندرو اسکارلاتی]]<ref>Alessandro Scarlatti		آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ [[اسکارلاتی، آلساندرو (۱۶۶۰ـ۱۷۲۵)\|آلساندرو اسکارلاتی]]<ref>Alessandro Scarlatti
	</ref>، که بیشتر عمر خود را در [[اسپانیا]] و [[پرتغال]] در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای [[هارپسیکورد]]، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در [[ناپل]] به دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در [[لیسبون]] به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به [[ایتالیا]] سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.		</ref>، که بیشتر عمر خود را در [[اسپانیا]] و [[پرتغال]] در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای [[هارپسیکورد]]، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن [[پیانو]] را بنا کرد. اسکارلاتی در [[ناپل]] به دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در [[لیسبون]] به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به [[ایتالیا]] سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به [[مادرید، شهر\|مادرید]] رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.

Amir در ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۱

2023-02-20T09:01:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷م)(Scarlatti, Domenico)<br />		اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷م)(Scarlatti, Domenico)<br />

	آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ [[~~اسکارلاتی ،~~ آلساندرو (۱۶۶۰ـ۱۷۲۵)\|آلساندرو اسکارلاتی]]<ref>Alessandro Scarlatti		آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ [[اسکارلاتی، آلساندرو (۱۶۶۰ـ۱۷۲۵)\|آلساندرو اسکارلاتی]]<ref>Alessandro Scarlatti
	</ref>، که بیشتر عمر خود را در [[اسپانیا]] و [[پرتغال]] در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای [[هارپسیکورد]]، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در [[ناپل]] به دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در [[لیسبون]] به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به [[ایتالیا]] سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.		</ref>، که بیشتر عمر خود را در [[اسپانیا]] و [[پرتغال]] در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای [[هارپسیکورد]]، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در [[ناپل]] به دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در [[لیسبون]] به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به [[ایتالیا]] سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.

Amir: Amir صفحهٔ اسکارلاتی ، دومنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به اسکارلاتی، دومنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷) منتقل کرد

2023-02-20T08:52:04Z

Amir صفحهٔ اسکارلاتی ، دومنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به اسکارلاتی، دومنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۲
(بدون تفاوت)

Mohammadi2 در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۸

2022-04-30T14:58:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۸
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[پرونده:11303700-1.jpg\|بندانگشتی\|دومنیکو اسکارلاتی]]		}}[[پرونده:11303700-1.jpg\|بندانگشتی\|دومنیکو اسکارلاتی]]
	اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷م)(Scarlatti, Domenico)<br /> ~~[[File:11303700.jpg\|thumb\|اِسْکارلاتي‌، دومِنيکو]]~~آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ [[اسکارلاتی ، آلساندرو (۱۶۶۰ـ۱۷۲۵)\|آلساندرو اسکارلاتی]]<ref>Alessandro Scarlatti		اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷م)(Scarlatti, Domenico)<br />

			آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ [[اسکارلاتی ، آلساندرو (۱۶۶۰ـ۱۷۲۵)\|آلساندرو اسکارلاتی]]<ref>Alessandro Scarlatti
	</ref>، که بیشتر عمر خود را در [[اسپانیا]] و [[پرتغال]] در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای [[هارپسیکورد]]، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در [[ناپل]] به دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در [[لیسبون]] به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به [[ایتالیا]] سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.		</ref>، که بیشتر عمر خود را در [[اسپانیا]] و [[پرتغال]] در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای [[هارپسیکورد]]، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در [[ناپل]] به دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در [[لیسبون]] به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به [[ایتالیا]] سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.

Mohammadi2 در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۶

2022-04-30T14:56:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:11303700-1.jpg\|بندانگشتی\|دومنیکو اسکارلاتی]]~~		{{جعبه زندگینامه
	~~اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷)(Scarlatti, Domenico)<br />~~ {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =دومنیکو اسکارلاتی		\|عنوان =دومنیکو اسکارلاتی
	\|نام =Domenico Scarlatti		\|نام =Domenico Scarlatti
خط ۷:		خط ۶:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=۱۶۸۵م		\|زادروز=ناپل ۱۶۸۵م
	\|تاریخ مرگ=۱۷۵۷م		\|تاریخ مرگ=۱۷۵۷م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۱۹:		خط ۱۸:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =لا ~~سیلیویا~~ (۱۷۱۰)~~- تولومیو~~ و ~~آلساندرو~~ (۱۷۱۱)~~- اورلاندو~~ (۱۷۱۱)		\|آثار =اپرا لا سیلیویا (۱۷۱۰)، تولومِئو و آلِسّاندرو (۱۷۱۱)، اورلاندو (۱۷۱۱)، تِتیس در سیراکوز، ایفی‌گنیا در آئولید (۱۷۱۳)، ایفی‌گنیا در تائورید (۱۷۱۳)، عشقِ یک سایه
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =آلساندرو اسکارلاتی (پدر)
	\|گروه مقاله =موسیقی		\|گروه مقاله =موسیقی
	\|دوره =		\|دوره =
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[File:11303700.jpg\|thumb\|اِسْکارلاتي‌، دومِنيکو]]آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ آلساندرو اسکارلاتی<ref>Alessandro Scarlatti		}}[[پرونده:11303700-1.jpg\|بندانگشتی\|دومنیکو اسکارلاتی]]
	</ref>، که بیشتر عمر خود را در اسپانیا و پرتغال در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای ~~هارپسیکورد،~~ و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در ناپل ~~به‌دنیا~~ آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در لیسبون به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به ایتالیا سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.		اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷م)(Scarlatti, Domenico)<br /> [[File:11303700.jpg\|thumb\|اِسْکارلاتي‌، دومِنيکو]]آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ [[اسکارلاتی ، آلساندرو (۱۶۶۰ـ۱۷۲۵)\|آلساندرو اسکارلاتی]]<ref>Alessandro Scarlatti
			</ref>، که بیشتر عمر خود را در [[اسپانیا]] و [[پرتغال]] در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای [[هارپسیکورد]]، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در [[ناپل]] به دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در [[لیسبون]] به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به [[ایتالیا]] سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.

Mohammadi2 در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۳۲

2022-04-30T14:32:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:11303700-1.jpg\|بندانگشتی\|دومنیکو اسکارلاتی]]
	اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷)(Scarlatti, Domenico)<br/> ~~[[File:11303700.jpg\|thumb\|اِسْکارلاتي‌، دومِنيکو]]~~ {{جعبه زندگینامه		اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷)(Scarlatti, Domenico)<br /> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =دومنیکو اسکارلاتی		\|عنوان =دومنیکو اسکارلاتی
	\|نام =Domenico Scarlatti		\|نام =Domenico Scarlatti
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ آلساندرو اسکارلاتی<ref>Alessandro Scarlatti		}}[[File:11303700.jpg\|thumb\|اِسْکارلاتي‌، دومِنيکو]]آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ آلساندرو اسکارلاتی<ref>Alessandro Scarlatti

	</ref>، که بیشتر عمر خود را در اسپانیا و پرتغال در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای هارپسیکورد، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در ناپل به‌دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در لیسبون به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به ایتالیا سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.		</ref>، که بیشتر عمر خود را در اسپانیا و پرتغال در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای هارپسیکورد، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در ناپل به‌دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در لیسبون به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به ایتالیا سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.

خط ۳۵:		خط ۳۴:
	----		----

	[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]		[[Category:موسیقی]]
			[[Category:کلاسیک جهان]]
			<references />

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اِسْکارلاتی‌، دومِنیکو (۱۶۸۵ـ۱۷۵۷)(Scarlatti, Domenico)<br/> [[File:11303700.jpg|thumb|اِسْکارلاتي‌، دومِنيکو]] {{جعبه زندگینامه
|عنوان =دومنیکو اسکارلاتی
|نام =Domenico Scarlatti
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۶۸۵م
|تاریخ مرگ=۱۷۵۷م
|دوره زندگی=
|ملیت=ایتالیایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =لا سیلیویا (۱۷۱۰)- تولومیو و آلساندرو (۱۷۱۱)- اورلاندو (۱۷۱۱)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}آهنگ‌ساز ایتالیایی. پسر بزرگ آلساندرو اسکارلاتی<ref>Alessandro Scarlatti

</ref>، که بیشتر عمر خود را در اسپانیا و پرتغال در خدمت ملکۀ اسپانیا<ref>Queen of Spain </ref> سپری کرد. بیش از ۵۰۰ سونات برای هارپسیکورد، و قطعه‌های کوتاه به فرم دوتایی ساخت که نشان‌دهندۀ آزادی‌های تازه‌ای در آهنگ‌سازی برای ساز کلاویه‌دار بودند و از سبک موسیقی اسپانیا متأثرند. اسکارلاتّی معروف‌ترین هارپسیکوردنواز دوران خود بود، و موسیقی او پایه‌های تکنیک مدرن پیانو را بنا کرد. اسکارلاتی در ناپل به‌دنیا آمد، و از پدرش تعلیم گرفت. در ۱۷۰۱ ارگ‌نواز و آهنگ‌ساز دربار ناپل شد، و در آن‌جا اپراهای ''اُتّاویای تاج و تخت پس‌گرفته''<ref>''L’Ottavia restituita al trono'' </ref> و ''ایل جوستینو (ژوستینیَن)''<ref>''Il Giustino'' </ref> خود را در ۱۷۰۳ به روی صحنه برد. از ۱۷۰۹ تا ۱۷۱۴ مائسترو کاپِلای ملکۀ لهستان، ماریا کازیمیرا<ref>Maria Casimira </ref> در رم بود، و هفت اپرا برای او ساخت، که یکی از آن‌ها ''آمبلِتو (هملت)''<ref>(Ambleto (Hamlet</ref> نام داشت. از ۱۷۱۳ رهبر جانشین در کاپِلا جولیا<ref>Cappella Giulia </ref>، کلیسای سان پیِترو<ref>St. Peter </ref> در رم بود، و از ۱۷۱۴ تا ۱۷۱۹ مائِسترو دی کاپِلای این مرکز شد. در لیسبون به خدمت دربار پرتغال درآمد. در این دوران گاهی به ایتالیا سفر می‌کرد، و در ۱۷۲۹ همراه ماریا باربارا<ref>Maria Barbara </ref>، شاهزاده خانم پرتغالی، که با ولیعهد اسپانیا ازدواج کرده بود به مادرید رفت. بیشتر موسیقی هارپسیکورد خود را برای همین شاهزاده خانم ساخت، که شامل بیش از ۵۵۰ «تمرین» بود که اکنون سونات نامیده می‌شوند و رهیافتی اصیل به هارمونی را ارائه می‌کنند و اجرای بیشتر آن‌ها مهارت بسیار زیادی می‌طلبد. ازجمله آثار اوست: اپرا ''لا سیلیویا''<ref>''La Silvia''</ref> (۱۷۱۰)، ''تولومِئو و آلِسّاندرو''<ref>''Tolomeo ed Alessandro''</ref> (۱۷۱۱)، ''اورلاندو''<ref>''L’Orlando'' </ref> (۱۷۱۱)، ''تِتیس در سیراکوز''<ref>''Tetide in Sciro''</ref>، ''ایفی‌گنیا در آئولید''<ref>''Ifgenia in Aulide'' </ref> (۱۷۱۳)، ''ایفی‌گنیا در تائورید''<ref>''Ifgenia in Tauride'' </ref> (۱۷۱۳)، ''عشقِ یک سایه''<ref>''Amor d’un ‘ombra'' </ref>. موسیقی مجلسی حدود ۶۰۰ قطعه برای هارپسیکورد (۳۰ قطعه از آن‌ها در دوران حیاتش تحت عنوان ''تمرین‌ها''<ref>''Esserciz''</ref> منتشر شدند)، اکنون آن‌ها را سونات می‌نامند. کُرال موسیقی کلیسایی؛ کانتات‌ها؛ اوراتوریوها.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]