بائیف، ژان ـ آنتوان دو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۶

2024-12-02T05:26:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۶
خط ۳:		خط ۳:

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ژان آنتوان دو - بائیف		\|عنوان =ژان آنتوان دو بائیف
	\|نام =Jean-Antoine de Baif		\|نام =Jean-Antoine de Baif
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=

Mohammadi3 در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۳

2024-12-02T05:23:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۳
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}یکی از هفت شاعر فرانسوی ~~متعلّق~~ به گروه مشهور پلئیادها و دانشمندترین آنان. در رشتۀ ادبیات یونان و روم باستان تحصیل کرد و در ۱۵۴۷م با پیِر دو رونسار<ref>Pierre de Ronsard</ref> به کولژ دو کوکِرِه<ref>Collège de Coqueret</ref> در پاریس رفت تا زیر نظر ژان دورا<ref>Jeam Dorat </ref> تحصیل کند، و در همین‌‌جا با ژوآشم دو بله<ref>Joaquim du Bellay</ref> بر‌ آن شدند تا با سرمشق‌گیری از پیشینیان و ایتالیایی‌ها شعر فرانسه را به‌کلّی دگرگون سازند. از این نظر، بائیف در تهیه دو مجموعه غزل‌های پترارکی<ref>Petrarchan</ref> و اشعار غنایی اپیکوری<ref>Epicurean</ref> همکاری کرد که عبارت بودند از ''عشق‌های مِلین''<ref>''Les Amours de Méline''</ref> (۱۵۵۲م) و ''عشق فرانْسین''<ref>''L’Amour de Francine''</ref> (۱۵۵۵م). در ۱۵۶۷م ''شجاع یا درازدست''<ref>''Le Brave, ou Taillebras''</ref>، برداشت شاد بائیف از نمایش‌نامۀ ''سرباز لاف‌زن''<ref>''Miles Gloriosus''</ref>، اثر پلاوتوس<ref>Plautus</ref>، در دربار به اجرا درآمد و انتشار یافت. بائیف، که فرزند نامشروع لازار دو بائیف<ref>Lazare de Baïf</ref> انسان‌گرا و دیپلمات بود، از لطف دربار برخوردار شد و از شارل نهم و هانری سوم مقرّری دریافت می‌کرد. اثرش به نام ''آثار منظوم''<ref>''Oevres en rime''</ref> آشنایی عمیقش را با یونانی، لاتینی، لاتینی جدید، و الگوهای ایتالیایی نشان می‌دهد. از ترجمه‌های منظومش ''خواجه''<ref>Eunuchus</ref> و ''آنتیگونه''<ref>Antigone</ref>، به‌ترتیب از تِرِنس<ref>Terence</ref> و سوفوکلس<ref>Sophocles</ref> است. بائیف شاعری جامع‌الاطراف، نوآور، و آزمایش‌گر بود. از نوآوری‌هایش در وزن، اشعار پانزده هجایی اوست که در دفتر ''شعر بائیف''<ref>Vers Baïfin</ref> منتشر شده است. نظریات وی در ''استعدادهای شعر فرانسه در وزن کمّی''<ref>''Etrènes de Poézie Fransoézeen Vers Mézurés''</ref> (۱۵۷۴م) و ''ترانه‌های کوتاه موزون''<ref>''Chansonnettes Mesurées''</ref> (۱۵۸۶م) آشکار می‌شود. اصیل‌ترین اثرش نیز ''پانتومیم‌ها، درس‌ها و مثل‌ها''<ref>''Mimes, Enseignements et Proverbes''</ref> (۱۵۷۶م) محسوب می‌شود.		}}یکی از هفت شاعر فرانسوی متعلق به گروه مشهور پلئیادها و دانشمندترین آنان. در رشتۀ ادبیات یونان و روم باستان تحصیل کرد و در ۱۵۴۷م با پیِر دو رونسار<ref>Pierre de Ronsard</ref> به کولژ دو کوکِرِه<ref>Collège de Coqueret</ref> در پاریس رفت تا زیر نظر ژان دورا<ref>Jeam Dorat </ref> تحصیل کند، و در همین‌‌جا با ژوآشم دو بله<ref>Joaquim du Bellay</ref> بر‌ آن شدند تا با سرمشق‌گیری از پیشینیان و ایتالیایی‌ها شعر فرانسه را به‌کلّی دگرگون سازند. از این نظر، بائیف در تهیه دو مجموعه غزل‌های پترارکی<ref>Petrarchan</ref> و اشعار غنایی اپیکوری<ref>Epicurean</ref> همکاری کرد که عبارت بودند از ''عشق‌های مِلین''<ref>''Les Amours de Méline''</ref> (۱۵۵۲م) و ''عشق فرانْسین''<ref>''L’Amour de Francine''</ref> (۱۵۵۵م). در ۱۵۶۷م ''شجاع یا درازدست''<ref>''Le Brave, ou Taillebras''</ref>، برداشت شاد بائیف از نمایش‌نامۀ ''سرباز لاف‌زن''<ref>''Miles Gloriosus''</ref>، اثر پلاوتوس<ref>Plautus</ref>، در دربار به اجرا درآمد و انتشار یافت. بائیف، که فرزند نامشروع لازار دو بائیف<ref>Lazare de Baïf</ref> انسان‌گرا و دیپلمات بود، از لطف دربار برخوردار شد و از شارل نهم و هانری سوم مقرّری دریافت می‌کرد. اثرش به نام ''آثار منظوم''<ref>''Oevres en rime''</ref> آشنایی عمیقش را با یونانی، لاتینی، لاتینی جدید، و الگوهای ایتالیایی نشان می‌دهد. از ترجمه‌های منظومش ''خواجه''<ref>Eunuchus</ref> و ''آنتیگونه''<ref>Antigone</ref>، به‌ترتیب از تِرِنس<ref>Terence</ref> و سوفوکلس<ref>Sophocles</ref> است. بائیف شاعری جامع‌الاطراف، نوآور، و آزمایش‌گر بود. از نوآوری‌هایش در وزن، اشعار پانزده هجایی اوست که در دفتر ''شعر بائیف''<ref>Vers Baïfin</ref> منتشر شده است. نظریات وی در ''استعدادهای شعر فرانسه در وزن کمّی''<ref>''Etrènes de Poézie Fransoézeen Vers Mézurés''</ref> (۱۵۷۴م) و ''ترانه‌های کوتاه موزون''<ref>''Chansonnettes Mesurées''</ref> (۱۵۸۶م) آشکار می‌شود. اصیل‌ترین اثرش نیز ''پانتومیم‌ها، درس‌ها و مثل‌ها''<ref>''Mimes, Enseignements et Proverbes''</ref> (۱۵۷۶م) محسوب می‌شود.

Mohammadi3 در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۱

2024-12-02T05:21:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۱
خط ۱:		خط ۱:

	بائیف، ژان‌ـ ‌آنتوان دو (~~۱۵۳۲ـ۱۵۸۹~~)(Baif, Jean-Antoine de)		بائیف، ژان‌ـ ‌آنتوان دو (۱۵۳۲ـ۱۵۸۹م)(Baif, Jean-Antoine de)

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
خط ۹:		خط ۹:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~۱۵۳۲ م~~		\|زادروز=۱۵۳۲م
	\|تاریخ مرگ=~~۱۵۸۹ م~~		\|تاریخ مرگ=۱۵۸۹م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=فرانسوی		\|ملیت=فرانسوی
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =عشق‌های مِلین (~~1552~~)؛ عشق فرانْسین (~~1555~~)		\|آثار =عشق‌های مِلین (1552م)؛ عشق فرانْسین (1555م)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =		\|گروه مقاله =
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}یکی از هفت شاعر فرانسوی متعلّق به گروه مشهور پلئیادها و دانشمندترین آنان. در رشتۀ ادبیات یونان و روم باستان تحصیل کرد و در ~~۱۵۴۷~~ با پیِر دو رونسار<ref>Pierre de Ronsard</ref> به کولژ دو کوکِرِه<ref>Collège de Coqueret</ref> در پاریس رفت تا زیر نظر ژان دورا<ref>Jeam Dorat </ref> تحصیل کند، و در همین‌‌جا با ژوآشم دو بله<ref>Joaquim du Bellay</ref> بر‌ آن شدند تا با سرمشق‌گیری از پیشینیان و ایتالیایی‌ها شعر فرانسه را به‌کلّی دگرگون سازند. از این نظر، بائیف در تهیه دو مجموعه غزل‌های پترارکی<ref>Petrarchan</ref> و اشعار غنایی اپیکوری<ref>Epicurean</ref> همکاری کرد که عبارت بودند از ''عشق‌های مِلین''<ref>Les Amours de Méline</ref> (~~۱۵۵۲~~) و ''عشق فرانْسین''<ref>L’Amour de Francine</ref> (~~۱۵۵۵~~). در ~~۱۵۶۷ ~~''شجاع یا درازدست''<ref>Le Brave, ou Taillebras</ref>، برداشت شاد بائیف از نمایش‌نامۀ ''سرباز لاف‌زن''<ref>Miles Gloriosus</ref>، اثر پلاوتوس<ref>Plautus</ref>، در دربار به اجرا درآمد و انتشار یافت. بائیف، که فرزند نامشروع لازار دو بائیف<ref>Lazare de Baïf</ref> انسان‌گرا و دیپلمات بود، از لطف دربار برخوردار شد و از شارل نهم و هانری سوم مقرّری دریافت می‌کرد. اثرش به نام ''آثار منظوم''<ref>Oevres en rime</ref> آشنایی عمیقش را با یونانی، لاتینی، لاتینی جدید، و الگوهای ایتالیایی نشان می‌دهد. از ترجمه‌های منظومش ''خواجه''<ref>Eunuchus</ref> و ''آنتیگونه''<ref>Antigone</ref>، به‌ترتیب از تِرِنس<ref>Terence</ref> و سوفوکلس<ref>Sophocles</ref> است. بائیف شاعری جامع‌الاطراف، نوآور، و آزمایش‌گر بود. از نوآوری‌هایش در وزن، اشعار پانزده هجایی اوست که در دفتر ''شعر بائیف''<ref>Vers Baïfin</ref> منتشر شده است. نظریات وی در ''استعدادهای شعر فرانسه در وزن کمّی''<ref>Etrènes de Poézie Fransoézeen Vers Mézurés</ref> (~~۱۵۷۴~~) و ''ترانه‌های کوتاه موزون''<ref>Chansonnettes Mesurées</ref> (~~۱۵۸۶~~) آشکار می‌شود. اصیل‌ترین اثرش نیز ''پانتومیم‌ها، درس‌ها و مثل‌ها''<ref>Mimes, Enseignements et Proverbes</ref> (~~۱۵۷۶~~) محسوب می‌شود.		}}یکی از هفت شاعر فرانسوی متعلّق به گروه مشهور پلئیادها و دانشمندترین آنان. در رشتۀ ادبیات یونان و روم باستان تحصیل کرد و در ۱۵۴۷م با پیِر دو رونسار<ref>Pierre de Ronsard</ref> به کولژ دو کوکِرِه<ref>Collège de Coqueret</ref> در پاریس رفت تا زیر نظر ژان دورا<ref>Jeam Dorat </ref> تحصیل کند، و در همین‌‌جا با ژوآشم دو بله<ref>Joaquim du Bellay</ref> بر‌ آن شدند تا با سرمشق‌گیری از پیشینیان و ایتالیایی‌ها شعر فرانسه را به‌کلّی دگرگون سازند. از این نظر، بائیف در تهیه دو مجموعه غزل‌های پترارکی<ref>Petrarchan</ref> و اشعار غنایی اپیکوری<ref>Epicurean</ref> همکاری کرد که عبارت بودند از ''عشق‌های مِلین''<ref>''Les Amours de Méline''</ref> (۱۵۵۲م) و ''عشق فرانْسین''<ref>''L’Amour de Francine''</ref> (۱۵۵۵م). در ۱۵۶۷م ''شجاع یا درازدست''<ref>''Le Brave, ou Taillebras''</ref>، برداشت شاد بائیف از نمایش‌نامۀ ''سرباز لاف‌زن''<ref>''Miles Gloriosus''</ref>، اثر پلاوتوس<ref>Plautus</ref>، در دربار به اجرا درآمد و انتشار یافت. بائیف، که فرزند نامشروع لازار دو بائیف<ref>Lazare de Baïf</ref> انسان‌گرا و دیپلمات بود، از لطف دربار برخوردار شد و از شارل نهم و هانری سوم مقرّری دریافت می‌کرد. اثرش به نام ''آثار منظوم''<ref>''Oevres en rime''</ref> آشنایی عمیقش را با یونانی، لاتینی، لاتینی جدید، و الگوهای ایتالیایی نشان می‌دهد. از ترجمه‌های منظومش ''خواجه''<ref>Eunuchus</ref> و ''آنتیگونه''<ref>Antigone</ref>، به‌ترتیب از تِرِنس<ref>Terence</ref> و سوفوکلس<ref>Sophocles</ref> است. بائیف شاعری جامع‌الاطراف، نوآور، و آزمایش‌گر بود. از نوآوری‌هایش در وزن، اشعار پانزده هجایی اوست که در دفتر ''شعر بائیف''<ref>Vers Baïfin</ref> منتشر شده است. نظریات وی در ''استعدادهای شعر فرانسه در وزن کمّی''<ref>''Etrènes de Poézie Fransoézeen Vers Mézurés''</ref> (۱۵۷۴م) و ''ترانه‌های کوتاه موزون''<ref>''Chansonnettes Mesurées''</ref> (۱۵۸۶م) آشکار می‌شود. اصیل‌ترین اثرش نیز ''پانتومیم‌ها، درس‌ها و مثل‌ها''<ref>''Mimes, Enseignements et Proverbes''</ref> (۱۵۷۶م) محسوب می‌شود.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ باییف، ژان ـ آنتوان دو (۱۵۳۲ـ۱۵۸۹) را به بائیف، ژان ـ آنتوان دو منتقل کرد

2024-12-02T05:18:15Z

Mohammadi3 صفحهٔ باییف، ژان ـ آنتوان دو (۱۵۳۲ـ۱۵۸۹) را به بائیف، ژان ـ آنتوان دو منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۱۸
(بدون تفاوت)

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

بائیف، ژان‌ـ ‌آنتوان دو (۱۵۳۲ـ۱۵۸۹)(Baif, Jean-Antoine de)

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =ژان آنتوان دو - بائیف
|نام =Jean-Antoine de Baif
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۵۳۲ م
|تاریخ مرگ=۱۵۸۹ م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل در رشتۀ ادبیات یونان و روم باستان
| شغل و تخصص اصلی =شاعر
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =عشق‌های مِلین (1552)؛ عشق فرانْسین (1555)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}یکی از هفت شاعر فرانسوی متعلّق به گروه مشهور پلئیادها و دانشمندترین آنان. در رشتۀ ادبیات یونان و روم باستان تحصیل کرد و در ۱۵۴۷ با پیِر دو رونسار<ref>Pierre de Ronsard</ref> به کولژ دو کوکِرِه<ref>Collège de Coqueret</ref> در پاریس رفت تا زیر نظر ژان دورا<ref>Jeam Dorat </ref> تحصیل کند، و در همین‌‌جا با ژوآشم دو بله<ref>Joaquim du Bellay</ref> بر‌ آن شدند تا با سرمشق‌گیری از پیشینیان و ایتالیایی‌ها شعر فرانسه را به‌کلّی دگرگون سازند. از این نظر، بائیف در تهیه دو مجموعه غزل‌های پترارکی<ref>Petrarchan</ref> و اشعار غنایی اپیکوری<ref>Epicurean</ref> همکاری کرد که عبارت بودند از ''عشق‌های مِلین''<ref>Les Amours de Méline</ref> (۱۵۵۲) و ''عشق فرانْسین''<ref>L’Amour de Francine</ref> (۱۵۵۵). در ۱۵۶۷ ''شجاع یا درازدست''<ref>Le Brave, ou Taillebras</ref>، برداشت شاد بائیف از نمایش‌نامۀ ''سرباز لاف‌زن''<ref>Miles Gloriosus</ref>، اثر پلاوتوس<ref>Plautus</ref>، در دربار به اجرا درآمد و انتشار یافت. بائیف، که فرزند نامشروع لازار دو بائیف<ref>Lazare de Baïf</ref> انسان‌گرا و دیپلمات بود، از لطف دربار برخوردار شد و از شارل نهم و هانری سوم مقرّری دریافت می‌کرد. اثرش به نام ''آثار منظوم''<ref>Oevres en rime</ref> آشنایی عمیقش را با یونانی، لاتینی، لاتینی جدید، و الگوهای ایتالیایی نشان می‌دهد. از ترجمه‌های منظومش ''خواجه''<ref>Eunuchus</ref> و ''آنتیگونه''<ref>Antigone</ref>، به‌ترتیب از تِرِنس<ref>Terence</ref> و سوفوکلس<ref>Sophocles</ref> است. بائیف شاعری جامع‌الاطراف، نوآور، و آزمایش‌گر بود. از نوآوری‌هایش در وزن، اشعار پانزده هجایی اوست که در دفتر ''شعر بائیف''<ref>Vers Baïfin</ref> منتشر شده است. نظریات وی در ''استعدادهای شعر فرانسه در وزن کمّی''<ref>Etrènes de Poézie Fransoézeen Vers Mézurés</ref> (۱۵۷۴) و ''ترانه‌های کوتاه موزون''<ref>Chansonnettes Mesurées</ref> (۱۵۸۶) آشکار می‌شود. اصیل‌ترین اثرش نیز ''پانتومیم‌ها، درس‌ها و مثل‌ها''<ref>Mimes, Enseignements et Proverbes</ref> (۱۵۷۶) محسوب می‌شود.

 

----

[[Category:ادبیات غرب]] [[Category:شعر (اشخاص و آثار)]]