روبنس، پتر پل (۱۵۷۷ـ۱۶۴۰) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۵

2025-02-22T18:55:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۵
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	نقاش فلاندری<ref>Flemish		نقاش فلاندری<ref>Flemish

	</ref>. از نقاشان نام‌آور دورۀ [[باروک]]<ref>baroque </ref> بود. شور باروک ایتالیایی را به شمال اروپا برد، و آثار دینی و تمثیلی<ref>allegorical</ref> بی‌شماری برای کلیساها و کاخ‌ها آفرید که نشان از احاطه‌اش بر جلوه‌های نمایشی و حرکتی در پرده‌های بزرگ، و شیفتگی‌اش به رنگ‌ها و بافت‌های پرمایه دارند. تک‌چهره نیز می‌کشید و در سال‌های آخر عمر به منظره‌پردازی هم پرداخت. تابلوی ''هتک ناموس دختران لئوکیپوس''<ref> ''The Rape of the Daughters of Leucippus''</ref> (۱۶۱۷م؛ نگارخانۀ قدیمی<ref> Alte Pinakothek</ref>، [[مونیخ]]) نمونه‌ای از‌ آثار اوست. روبنس از نقاشی خسته نمی‌شد؛ در کمتر از ۴۰ سال، بیش از ۳ هزار اثر آفرید. درون‌مایه‌های متعددی را تصویر کرد: دینی، ازجمله ''پایین‌آوردن پیکر مسیح از صلیب''<ref> ''The Descent from the Cross''</ref> (ح ۱۶۱۱ـ۱۶۱۴م؛ کلیسای جامع آنتورپ<ref> Antwerp Cathedral</ref>)؛‌ تک‌چهره، همچون پردۀ مشهور به ''کلاه‌ حصیری''<ref> ''Chapeau de pailles''</ref> (ح ۱۶۲۰م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref> National Gallery, London </ref>)؛ زندگی روستایی، ازجمله تابلوی ''کِرمِس''<ref>''Kermesse''</ref> (ح ۱۶۲۲م؛ [[لوور]]<ref> Louvre </ref>)؛ تمثیلی، همچون ''جنگ و صلح''<ref>''War and Peace''</ref> (ح ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰م؛ نگارخانۀ ملی، لندن)؛ و منظره، ازجمله ''قلعۀ استِین''<ref> ''Château de Steen''</ref> (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۳۷م؛ نگارخانۀ ملی لندن). روبنس در رنگ‌پردازی و اصول تکنیکی بسیار مهارت داشت. شیوۀ ممتازی در نقاشی رنگ‌وروغن ابداع کرد که در آن سایه‌ها را با رنگ رقیق، و روشنایی‌ها را با قلم‌موی سرشار از رنگ می‌ساخت. تأثیر او در نقاشان دیگر، [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]]<ref> Velázquez</ref>، [[واتو، آنتوان (۱۶۸۴ـ۱۷۲۱)\|واتو]]<ref> Watteau</ref>، [[دلاکروا، اوژن (۱۷۹۸ـ۱۸۶۳)\|دُلاکروا]]<ref> Delacroix</ref>، [[کانستبل، جان (۱۷۷۶ـ۱۸۳۷)\|کانستبل]]<ref> Constable</ref>، و دیگران، حد و مرز نداشت. روبنس مجموعه‌دار بزرگی هم بود (مرمرینه‌های باستانی و سنگ‌های قیمتی، تصاویر، نسخ خطی، و کتاب گردآوری می‌کرد). با علوم قدیم آشنایی داشت و با اهلِ فضل در سراسر اروپا مکاتبه می‌کرد. نیز دیپلماتی بود که پنج زبان می‌دانست. روبنس در [[زیگن]]<ref> Siegen </ref>، [[وستفالی]]<ref>Westphalia</ref>، به‌دنیا آمد؛ در ۱۵۸۷م او را به [[آنتورپ، شهر\|آنتورپ]]<ref> Antwerp </ref> بردند. نقاشی را از استادان «رمانتیست<ref>Romanticist </ref>»، توبیاس ورهاخت<ref>Tobias Verhaecht </ref>، آدام وان نورت<ref>Adam van Noort</ref>، و اتو وان وِن<ref> Otto van Veen</ref>، آموخت. در ۱۵۹۸م عضو صنف نقاشان آنتورپ<ref> Painters’ Guild in Antwerp</ref> شد. به [[ایتالیا]] رفت و نقاش دربار وینچنتسو گنتساگا<ref> Vincenzo Gonzaga</ref>، دوکِ مانتوا<ref> Duke of Mantua</ref>، شد (۱۶۰۰ـ۱۶۰۸م)، و تک‌چهره‌های بسیاری از اشراف کشید. مطالعۀ آثار استادان ایتالیایی، به‌ویژه [[تیسین]]<ref> Titian</ref> و [[ورونزه، ~~پایولو (ح ۱۵۲۸ـ۱۵۸۸)~~\|ورونزه]]<ref> Veronese </ref>، در ونیز از عوامل عمدۀ رشد استعدادهای او بود. اوج هنرنمایی‌اش در نقاشی‌های دینی بزرگش (۱۶۰۹ـ۱۶۲۱م) برای کلیسای جامع و کلیسای یسوعیان<ref>Church of the Jesuits</ref> آنتورپ مشهود است؛ گویی روبنس در این آثار، با بهره‌برداری از همۀ تمهیدات آرایشی و نمایشیِ سبک باروک، روح نهضت ضد پروتستان<ref> Counter-Reformation</ref> را جلوه‌گر می‌سازد. همین هنر تزیینی باشکوه را در مقیاسی بزرگ‌تر در دورۀ آثار غیردینی‌اش از ''زندگی ماری دو مدیچی''<ref> ''Life of Marie de’Medici'' </ref> به‌کار گرفت (۱۶۲۲ـ۱۶۲۵م). به‌سبب مأموریت‌های دیپلماتیک، در ۱۶۲۸م به [[اسپانیا]] رفت، و در آن‌جا از [[فیلیپ چهارم (۱۲۶۸ـ۱۳۱۴م)\|فیلیپ چهارم]]<ref>Philip IV </ref> تک‌چهره‌ ساخت، و با [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]] دیدار کرد. در سال‌های ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰م نیز به [[لندن (انگلستان)\|لندن]] رفت و استاد افتخاریِ هنر در [[دانشگاه کیمبریج]]<ref>Master of Arts of Cambridge University</ref> شد، و سقف تالار ضیافت وایت‌هال<ref> Banqueting Hall, Whitehall</ref> را نقاشی کرد (که مرمت شده، و موجود است). در ۱۶۳۰م به آنتورپ بازگشت، و با دختر ۱۶ساله‌ای با نام هلنا فورمان<ref> Helena Fourment</ref> ازدواج کرد، که در نقاشی‌های دینی و اسطوره‌ای گوناگونش حضور یافت؛ چندین تک‌چهره نیز از او کشید.		</ref>. از نقاشان نام‌آور دورۀ [[باروک]]<ref>baroque </ref> بود. شور باروک ایتالیایی را به شمال اروپا برد، و آثار دینی و تمثیلی<ref>allegorical</ref> بی‌شماری برای کلیساها و کاخ‌ها آفرید که نشان از احاطه‌اش بر جلوه‌های نمایشی و حرکتی در پرده‌های بزرگ، و شیفتگی‌اش به رنگ‌ها و بافت‌های پرمایه دارند. تک‌چهره نیز می‌کشید و در سال‌های آخر عمر به منظره‌پردازی هم پرداخت. تابلوی ''هتک ناموس دختران لئوکیپوس''<ref> ''The Rape of the Daughters of Leucippus''</ref> (۱۶۱۷م؛ نگارخانۀ قدیمی<ref> Alte Pinakothek</ref>، [[مونیخ]]) نمونه‌ای از‌ آثار اوست. روبنس از نقاشی خسته نمی‌شد؛ در کمتر از ۴۰ سال، بیش از ۳ هزار اثر آفرید. درون‌مایه‌های متعددی را تصویر کرد: دینی، ازجمله ''پایین‌آوردن پیکر مسیح از صلیب''<ref> ''The Descent from the Cross''</ref> (ح ۱۶۱۱ـ۱۶۱۴م؛ کلیسای جامع آنتورپ<ref> Antwerp Cathedral</ref>)؛‌ تک‌چهره، همچون پردۀ مشهور به ''کلاه‌ حصیری''<ref> ''Chapeau de pailles''</ref> (ح ۱۶۲۰م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref> National Gallery, London </ref>)؛ زندگی روستایی، ازجمله تابلوی ''کِرمِس''<ref>''Kermesse''</ref> (ح ۱۶۲۲م؛ [[لوور]]<ref> Louvre </ref>)؛ تمثیلی، همچون ''جنگ و صلح''<ref>''War and Peace''</ref> (ح ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰م؛ نگارخانۀ ملی، لندن)؛ و منظره، ازجمله ''قلعۀ استِین''<ref> ''Château de Steen''</ref> (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۳۷م؛ نگارخانۀ ملی لندن). روبنس در رنگ‌پردازی و اصول تکنیکی بسیار مهارت داشت. شیوۀ ممتازی در نقاشی رنگ‌وروغن ابداع کرد که در آن سایه‌ها را با رنگ رقیق، و روشنایی‌ها را با قلم‌موی سرشار از رنگ می‌ساخت. تأثیر او در نقاشان دیگر، [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]]<ref> Velázquez</ref>، [[واتو، آنتوان (۱۶۸۴ـ۱۷۲۱)\|واتو]]<ref> Watteau</ref>، [[دلاکروا، اوژن (۱۷۹۸ـ۱۸۶۳)\|دُلاکروا]]<ref> Delacroix</ref>، [[کانستبل، جان (۱۷۷۶ـ۱۸۳۷)\|کانستبل]]<ref> Constable</ref>، و دیگران، حد و مرز نداشت. روبنس مجموعه‌دار بزرگی هم بود (مرمرینه‌های باستانی و سنگ‌های قیمتی، تصاویر، نسخ خطی، و کتاب گردآوری می‌کرد). با علوم قدیم آشنایی داشت و با اهلِ فضل در سراسر اروپا مکاتبه می‌کرد. نیز دیپلماتی بود که پنج زبان می‌دانست. روبنس در [[زیگن]]<ref> Siegen </ref>، [[وستفالی]]<ref>Westphalia</ref>، به‌دنیا آمد؛ در ۱۵۸۷م او را به [[آنتورپ، شهر\|آنتورپ]]<ref> Antwerp </ref> بردند. نقاشی را از استادان «رمانتیست<ref>Romanticist </ref>»، توبیاس ورهاخت<ref>Tobias Verhaecht </ref>، آدام وان نورت<ref>Adam van Noort</ref>، و اتو وان وِن<ref> Otto van Veen</ref>، آموخت. در ۱۵۹۸م عضو صنف نقاشان آنتورپ<ref> Painters’ Guild in Antwerp</ref> شد. به [[ایتالیا]] رفت و نقاش دربار وینچنتسو گنتساگا<ref> Vincenzo Gonzaga</ref>، دوکِ مانتوا<ref> Duke of Mantua</ref>، شد (۱۶۰۰ـ۱۶۰۸م)، و تک‌چهره‌های بسیاری از اشراف کشید. مطالعۀ آثار استادان ایتالیایی، به‌ویژه [[تیسین]]<ref> Titian</ref> و [[ورونزه، پائولو\|ورونزه]]<ref> Veronese </ref>، در ونیز از عوامل عمدۀ رشد استعدادهای او بود. اوج هنرنمایی‌اش در نقاشی‌های دینی بزرگش (۱۶۰۹ـ۱۶۲۱م) برای کلیسای جامع و کلیسای یسوعیان<ref>Church of the Jesuits</ref> آنتورپ مشهود است؛ گویی روبنس در این آثار، با بهره‌برداری از همۀ تمهیدات آرایشی و نمایشیِ سبک باروک، روح نهضت ضد پروتستان<ref> Counter-Reformation</ref> را جلوه‌گر می‌سازد. همین هنر تزیینی باشکوه را در مقیاسی بزرگ‌تر در دورۀ آثار غیردینی‌اش از ''زندگی ماری دو مدیچی''<ref> ''Life of Marie de’Medici'' </ref> به‌کار گرفت (۱۶۲۲ـ۱۶۲۵م). به‌سبب مأموریت‌های دیپلماتیک، در ۱۶۲۸م به [[اسپانیا]] رفت، و در آن‌جا از [[فیلیپ چهارم (۱۲۶۸ـ۱۳۱۴م)\|فیلیپ چهارم]]<ref>Philip IV </ref> تک‌چهره‌ ساخت، و با [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]] دیدار کرد. در سال‌های ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰م نیز به [[لندن (انگلستان)\|لندن]] رفت و استاد افتخاریِ هنر در [[دانشگاه کیمبریج]]<ref>Master of Arts of Cambridge University</ref> شد، و سقف تالار ضیافت وایت‌هال<ref> Banqueting Hall, Whitehall</ref> را نقاشی کرد (که مرمت شده، و موجود است). در ۱۶۳۰م به آنتورپ بازگشت، و با دختر ۱۶ساله‌ای با نام هلنا فورمان<ref> Helena Fourment</ref> ازدواج کرد، که در نقاشی‌های دینی و اسطوره‌ای گوناگونش حضور یافت؛ چندین تک‌چهره نیز از او کشید.

Nazanin در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۳۷

2024-10-21T15:37:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۳۷
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~۱۵۷۷م~~		\|زادروز=زیگن، وستفالی۱۵۷۷م
	\|تاریخ مرگ=۱۶۴۰م		\|تاریخ مرگ=۱۶۴۰م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\|سبک =		\|سبک =
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =استاد افتخاری هنر در دانشگاه کیمبریج، عضو صنف نقاشان ~~آنتورپ~~		\|سمت =استاد افتخاری هنر در دانشگاه کیمبریج، عضو صنف نقاشان آنتورپ، نقاش دربار وینچنتسو گنتساگا، دوکِ مانتوا، شد (۱۶۰۰ـ۱۶۰۸م)
	\|جوایز و افتخارات =استاد افتخاری هنر در دانشگاه کیمبریج		\|جوایز و افتخارات =استاد افتخاری هنر در دانشگاه کیمبریج
	\|آثار =تابلوی هتک ناموس دختران لیوکیپوس (~~۱۶۱۷؛~~ نگارخانه قدیمی، مونیخ)		\|آثار =تابلوی هتک ناموس دختران لیوکیپوس (۱۶۱۷م؛ نگارخانه قدیمی، مونیخ)، پایین‌آوردن پیکر مسیح از صلیب (ح ۱۶۱۱ـ۱۶۱۴م؛ کلیسای جامع آنتورپ)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}} ~~روبِنْس، پِتِر پُل~~ (~~۱۵۷۷ـ۱۶۴۰~~)(Rubens, Peter Paul)<br/> [[File:22140500.jpg\|thumb\|پايين آوردن مسيح از صليب]]		}} روبنس، پتر پل (۱۵۷۷ـ۱۶۴۰م)(Rubens, Peter Paul)<br/> [[File:22140500.jpg\|thumb\|پايين آوردن مسيح از صليب اثر پتر پل روبنس]]

	نقاش فلاندری<ref>Flemish		نقاش فلاندری<ref>Flemish

	</ref>. از نقاشان نام‌آور دورۀ باروک<ref>baroque </ref> بود. شور باروک ایتالیایی را به شمال اروپا برد، و آثار دینی و تمثیلی<ref>allegorical</ref> بی‌شماری برای کلیساها و کاخ‌ها آفرید که نشان از احاطه‌اش بر جلوه‌های نمایشی و حرکتی در پرده‌های بزرگ، و شیفتگی‌اش به رنگ‌ها و بافت‌های پرمایه دارند. تک‌چهره نیز می‌کشید و در سال‌های آخر عمر به منظره‌پردازی هم پرداخت. تابلوی''هتک ناموس دختران لئوکیپوس''<ref> ''The Rape of the Daughters of Leucippus''</ref> (~~۱۶۱۷؛~~ نگارخانۀ قدیمی<ref> Alte Pinakothek</ref>، مونیخ) نمونه‌ای از‌ آثار اوست. روبنس از نقاشی خسته نمی‌شد؛ در کمتر از ۴۰ سال، بیش از ۳ هزار اثر آفرید. درون‌مایه‌های متعددی را تصویر کرد: دینی، ازجمله ''پایین‌آوردن پیکر مسیح از صلیب''<ref> ''The Descent from the Cross''</ref> (ح ~~۱۶۱۱ـ۱۶۱۴؛~~ کلیسای جامع آنتورپ<ref> Antwerp Cathedral</ref>)؛‌ تک‌چهره، همچون پردۀ مشهور به ''کلاه‌ حصیری''<ref> ''Chapeau de pailles''</ref> (ح ~~۱۶۲۰؛~~ نگارخانۀ ملی لندن<ref> National Gallery, London </ref>)؛ زندگی روستایی، ازجمله تابلوی ''کِرمِس''<ref>''Kermesse''</ref> (ح ~~۱۶۲۲؛~~ لوور<ref> Louvre </ref>)؛ تمثیلی، همچون ''جنگ و صلح''<ref>''War and Peace''</ref> (ح ~~۱۶۲۹ـ۱۶۳۰؛~~ نگارخانۀ ملی، لندن)؛ و منظره، ازجمله~~ ~~''قلعۀ استِین''<ref> ''Château de Steen''</ref> (ح ~~۱۶۳۵ـ۱۶۳۷؛~~ نگارخانۀ ملی لندن). روبنس در رنگ‌پردازی و اصول تکنیکی بسیار مهارت داشت. شیوۀ ممتازی در نقاشی رنگ‌وروغن ابداع کرد که در آن سایه‌ها را با رنگ رقیق، و روشنایی‌ها را با قلم‌موی سرشار از رنگ می‌ساخت. تأثیر او در نقاشان دیگر، ولاسکز<ref> Velázquez</ref>، واتو<ref> Watteau</ref>، دُلاکروا<ref> Delacroix</ref>، کانستبل<ref> Constable</ref>، و دیگران، حد و مرز نداشت. روبنس مجموعه‌دار بزرگی هم بود (مرمرینه‌های باستانی و سنگ‌های قیمتی، تصاویر، نسخ خطی، و کتاب گردآوری می‌کرد). با علوم قدیم آشنایی داشت و با اهلِ فضل در سراسر اروپا مکاتبه می‌کرد. نیز دیپلماتی بود که پنج زبان می‌دانست. روبنس در زیگن<ref> Siegen </ref>، وستفالی<ref>Westphalia</ref>، به‌دنیا آمد؛ در ~~۱۵۸۷~~ او را به آنتورپ<ref> Antwerp </ref> بردند. نقاشی را از استادان «رمانتیست<ref>Romanticist </ref>»، توبیاس ورهاخت<ref>Tobias Verhaecht </ref>، آدام وان نورت<ref>Adam van Noort</ref>، و اتو وان وِن<ref> Otto van Veen</ref>، آموخت. در ~~۱۵۹۸~~ عضو صنف نقاشان آنتورپ<ref> Painters’ Guild in Antwerp</ref> شد. به ایتالیا رفت و نقاش دربار وینچنتسو گنتساگا<ref> Vincenzo Gonzaga</ref>، دوکِ مانتوا<ref> Duke of Mantua</ref>، شد (~~۱۶۰۰ـ۱۶۰۸~~)، و تک‌چهره‌های بسیاری از اشراف کشید. مطالعۀ آثار استادان ایتالیایی، به‌ویژه تیسین<ref> Titian</ref> و ورونزه<ref> Veronese </ref>، در ونیز از عوامل عمدۀ رشد استعدادهای او بود. اوج هنرنمایی‌اش در نقاشی‌های دینی بزرگش (~~۱۶۰۹ـ۱۶۲۱~~) برای کلیسای جامع و کلیسای یسوعیان<ref>Church of the Jesuits</ref> آنتورپ مشهود است؛ گویی روبنس در این آثار، با بهره‌برداری از همۀ تمهیدات آرایشی و نمایشیِ سبک باروک، روح نهضت ضد پروتستان<ref> Counter-Reformation</ref> را جلوه‌گر می‌سازد. همین هنر تزیینی باشکوه را در مقیاسی بزرگ‌تر در دورۀ آثار غیردینی‌اش از ''زندگی ماری دو مدیچی''<ref> ''Life of Marie de’Medici'' </ref> به‌کار گرفت (~~۱۶۲۲ـ۱۶۲۵~~). به‌سبب مأموریت‌های دیپلماتیک، در ~~۱۶۲۸~~ به اسپانیا رفت، و در آن‌جا از فیلیپ چهارم<ref>Philip IV </ref> تک‌چهره‌ ساخت، و با ولاسکز دیدار کرد. در سال‌های ~~۱۶۲۹ـ۱۶۳۰~~ نیز به لندن رفت و استاد افتخاریِ هنر در دانشگاه کیمبریج<ref>Master of Arts of Cambridge University</ref> شد، و سقف تالار ضیافت وایت‌هال<ref> Banqueting Hall, Whitehall</ref> را نقاشی کرد (که مرمت شده، و موجود است). در ~~۱۶۳۰~~ به آنتورپ بازگشت، و با دختر ۱۶ساله‌ای با نام هلنا فورمان<ref> Helena Fourment</ref> ازدواج کرد، که در نقاشی‌های دینی و اسطوره‌ای گوناگونش حضور یافت؛ چندین تک‌چهره نیز از او کشید.		</ref>. از نقاشان نام‌آور دورۀ [[باروک]]<ref>baroque </ref> بود. شور باروک ایتالیایی را به شمال اروپا برد، و آثار دینی و تمثیلی<ref>allegorical</ref> بی‌شماری برای کلیساها و کاخ‌ها آفرید که نشان از احاطه‌اش بر جلوه‌های نمایشی و حرکتی در پرده‌های بزرگ، و شیفتگی‌اش به رنگ‌ها و بافت‌های پرمایه دارند. تک‌چهره نیز می‌کشید و در سال‌های آخر عمر به منظره‌پردازی هم پرداخت. تابلوی ''هتک ناموس دختران لئوکیپوس''<ref> ''The Rape of the Daughters of Leucippus''</ref> (۱۶۱۷م؛ نگارخانۀ قدیمی<ref> Alte Pinakothek</ref>، [[مونیخ]]) نمونه‌ای از‌ آثار اوست. روبنس از نقاشی خسته نمی‌شد؛ در کمتر از ۴۰ سال، بیش از ۳ هزار اثر آفرید. درون‌مایه‌های متعددی را تصویر کرد: دینی، ازجمله ''پایین‌آوردن پیکر مسیح از صلیب''<ref> ''The Descent from the Cross''</ref> (ح ۱۶۱۱ـ۱۶۱۴م؛ کلیسای جامع آنتورپ<ref> Antwerp Cathedral</ref>)؛‌ تک‌چهره، همچون پردۀ مشهور به ''کلاه‌ حصیری''<ref> ''Chapeau de pailles''</ref> (ح ۱۶۲۰م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref> National Gallery, London </ref>)؛ زندگی روستایی، ازجمله تابلوی ''کِرمِس''<ref>''Kermesse''</ref> (ح ۱۶۲۲م؛ [[لوور]]<ref> Louvre </ref>)؛ تمثیلی، همچون ''جنگ و صلح''<ref>''War and Peace''</ref> (ح ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰م؛ نگارخانۀ ملی، لندن)؛ و منظره، ازجمله ''قلعۀ استِین''<ref> ''Château de Steen''</ref> (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۳۷م؛ نگارخانۀ ملی لندن). روبنس در رنگ‌پردازی و اصول تکنیکی بسیار مهارت داشت. شیوۀ ممتازی در نقاشی رنگ‌وروغن ابداع کرد که در آن سایه‌ها را با رنگ رقیق، و روشنایی‌ها را با قلم‌موی سرشار از رنگ می‌ساخت. تأثیر او در نقاشان دیگر، [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]]<ref> Velázquez</ref>، [[واتو، آنتوان (۱۶۸۴ـ۱۷۲۱)\|واتو]]<ref> Watteau</ref>، [[دلاکروا، اوژن (۱۷۹۸ـ۱۸۶۳)\|دُلاکروا]]<ref> Delacroix</ref>، [[کانستبل، جان (۱۷۷۶ـ۱۸۳۷)\|کانستبل]]<ref> Constable</ref>، و دیگران، حد و مرز نداشت. روبنس مجموعه‌دار بزرگی هم بود (مرمرینه‌های باستانی و سنگ‌های قیمتی، تصاویر، نسخ خطی، و کتاب گردآوری می‌کرد). با علوم قدیم آشنایی داشت و با اهلِ فضل در سراسر اروپا مکاتبه می‌کرد. نیز دیپلماتی بود که پنج زبان می‌دانست. روبنس در [[زیگن]]<ref> Siegen </ref>، [[وستفالی]]<ref>Westphalia</ref>، به‌دنیا آمد؛ در ۱۵۸۷م او را به [[آنتورپ، شهر\|آنتورپ]]<ref> Antwerp </ref> بردند. نقاشی را از استادان «رمانتیست<ref>Romanticist </ref>»، توبیاس ورهاخت<ref>Tobias Verhaecht </ref>، آدام وان نورت<ref>Adam van Noort</ref>، و اتو وان وِن<ref> Otto van Veen</ref>، آموخت. در ۱۵۹۸م عضو صنف نقاشان آنتورپ<ref> Painters’ Guild in Antwerp</ref> شد. به [[ایتالیا]] رفت و نقاش دربار وینچنتسو گنتساگا<ref> Vincenzo Gonzaga</ref>، دوکِ مانتوا<ref> Duke of Mantua</ref>، شد (۱۶۰۰ـ۱۶۰۸م)، و تک‌چهره‌های بسیاری از اشراف کشید. مطالعۀ آثار استادان ایتالیایی، به‌ویژه [[تیسین]]<ref> Titian</ref> و [[ورونزه، پایولو (ح ۱۵۲۸ـ۱۵۸۸)\|ورونزه]]<ref> Veronese </ref>، در ونیز از عوامل عمدۀ رشد استعدادهای او بود. اوج هنرنمایی‌اش در نقاشی‌های دینی بزرگش (۱۶۰۹ـ۱۶۲۱م) برای کلیسای جامع و کلیسای یسوعیان<ref>Church of the Jesuits</ref> آنتورپ مشهود است؛ گویی روبنس در این آثار، با بهره‌برداری از همۀ تمهیدات آرایشی و نمایشیِ سبک باروک، روح نهضت ضد پروتستان<ref> Counter-Reformation</ref> را جلوه‌گر می‌سازد. همین هنر تزیینی باشکوه را در مقیاسی بزرگ‌تر در دورۀ آثار غیردینی‌اش از ''زندگی ماری دو مدیچی''<ref> ''Life of Marie de’Medici'' </ref> به‌کار گرفت (۱۶۲۲ـ۱۶۲۵م). به‌سبب مأموریت‌های دیپلماتیک، در ۱۶۲۸م به [[اسپانیا]] رفت، و در آن‌جا از [[فیلیپ چهارم (۱۲۶۸ـ۱۳۱۴م)\|فیلیپ چهارم]]<ref>Philip IV </ref> تک‌چهره‌ ساخت، و با [[ولاسکز، دیه گو رودریگس (۱۵۹۹ـ۱۶۶۰)\|ولاسکز]] دیدار کرد. در سال‌های ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰م نیز به [[لندن (انگلستان)\|لندن]] رفت و استاد افتخاریِ هنر در [[دانشگاه کیمبریج]]<ref>Master of Arts of Cambridge University</ref> شد، و سقف تالار ضیافت وایت‌هال<ref> Banqueting Hall, Whitehall</ref> را نقاشی کرد (که مرمت شده، و موجود است). در ۱۶۳۰م به آنتورپ بازگشت، و با دختر ۱۶ساله‌ای با نام هلنا فورمان<ref> Helena Fourment</ref> ازدواج کرد، که در نقاشی‌های دینی و اسطوره‌ای گوناگونش حضور یافت؛ چندین تک‌چهره نیز از او کشید.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =پتر پل روبنس
|نام =Peter Paul Rubens
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۵۷۷م
|تاریخ مرگ=۱۶۴۰م
|دوره زندگی=
|ملیت=فلاندری
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =استاد افتخاری هنر در دانشگاه کیمبریج، عضو صنف نقاشان آنتورپ
|جوایز و افتخارات =استاد افتخاری هنر در دانشگاه کیمبریج
|آثار =تابلوی هتک ناموس دختران لیوکیپوس (۱۶۱۷؛ نگارخانه قدیمی، مونیخ)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}} روبِنْس، پِتِر پُل (۱۵۷۷ـ۱۶۴۰)(Rubens, Peter Paul)<br/> [[File:22140500.jpg|thumb|پايين آوردن مسيح از صليب]]

نقاش فلاندری<ref>Flemish

</ref>. از نقاشان نام‌آور دورۀ باروک<ref>baroque </ref> بود. شور باروک ایتالیایی را به شمال اروپا برد، و آثار دینی و تمثیلی<ref>allegorical</ref> بی‌شماری برای کلیساها و کاخ‌ها آفرید که نشان از احاطه‌اش بر جلوه‌های نمایشی و حرکتی در پرده‌های بزرگ، و شیفتگی‌اش به رنگ‌ها و بافت‌های پرمایه دارند. تک‌چهره نیز می‌کشید و در سال‌های آخر عمر به منظره‌پردازی هم پرداخت. تابلوی''هتک ناموس دختران لئوکیپوس''<ref> ''The Rape of the Daughters of Leucippus''</ref> (۱۶۱۷؛ نگارخانۀ قدیمی<ref> Alte Pinakothek</ref>، مونیخ) نمونه‌ای از‌ آثار اوست. روبنس از نقاشی خسته نمی‌شد؛ در کمتر از ۴۰ سال، بیش از ۳ هزار اثر آفرید. درون‌مایه‌های متعددی را تصویر کرد: دینی، ازجمله ''پایین‌آوردن پیکر مسیح از صلیب''<ref> ''The Descent from the Cross''</ref> (ح ۱۶۱۱ـ۱۶۱۴؛ کلیسای جامع آنتورپ<ref> Antwerp Cathedral</ref>)؛‌ تک‌چهره، همچون پردۀ مشهور به ''کلاه‌ حصیری''<ref> ''Chapeau de pailles''</ref> (ح ۱۶۲۰؛ نگارخانۀ ملی لندن<ref> National Gallery, London </ref>)؛ زندگی روستایی، ازجمله تابلوی ''کِرمِس''<ref>''Kermesse''</ref> (ح ۱۶۲۲؛ لوور<ref> Louvre </ref>)؛ تمثیلی، همچون ''جنگ و صلح''<ref>''War and Peace''</ref> (ح ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰؛ نگارخانۀ ملی، لندن)؛ و منظره، ازجمله ''قلعۀ استِین''<ref> ''Château de Steen''</ref> (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۳۷؛ نگارخانۀ ملی لندن). روبنس در رنگ‌پردازی و اصول تکنیکی بسیار مهارت داشت. شیوۀ ممتازی در نقاشی رنگ‌وروغن ابداع کرد که در آن سایه‌ها را با رنگ رقیق، و روشنایی‌ها را با قلم‌موی سرشار از رنگ می‌ساخت. تأثیر او در نقاشان دیگر، ولاسکز<ref> Velázquez</ref>، واتو<ref> Watteau</ref>، دُلاکروا<ref> Delacroix</ref>، کانستبل<ref> Constable</ref>، و دیگران، حد و مرز نداشت. روبنس مجموعه‌دار بزرگی هم بود (مرمرینه‌های باستانی و سنگ‌های قیمتی، تصاویر، نسخ خطی، و کتاب گردآوری می‌کرد). با علوم قدیم آشنایی داشت و با اهلِ فضل در سراسر اروپا مکاتبه می‌کرد. نیز دیپلماتی بود که پنج زبان می‌دانست. روبنس در زیگن<ref> Siegen </ref>، وستفالی<ref>Westphalia</ref>، به‌دنیا آمد؛ در ۱۵۸۷ او را به آنتورپ<ref> Antwerp </ref> بردند. نقاشی را از استادان «رمانتیست<ref>Romanticist </ref>»، توبیاس ورهاخت<ref>Tobias Verhaecht </ref>، آدام وان نورت<ref>Adam van Noort</ref>، و اتو وان وِن<ref> Otto van Veen</ref>، آموخت. در ۱۵۹۸ عضو صنف نقاشان آنتورپ<ref> Painters’ Guild in Antwerp</ref> شد. به ایتالیا رفت و نقاش دربار وینچنتسو گنتساگا<ref> Vincenzo Gonzaga</ref>، دوکِ مانتوا<ref> Duke of Mantua</ref>، شد (۱۶۰۰ـ۱۶۰۸)، و تک‌چهره‌های بسیاری از اشراف کشید. مطالعۀ آثار استادان ایتالیایی، به‌ویژه تیسین<ref> Titian</ref> و ورونزه<ref> Veronese </ref>، در ونیز از عوامل عمدۀ رشد استعدادهای او بود. اوج هنرنمایی‌اش در نقاشی‌های دینی بزرگش (۱۶۰۹ـ۱۶۲۱) برای کلیسای جامع و کلیسای یسوعیان<ref>Church of the Jesuits</ref> آنتورپ مشهود است؛ گویی روبنس در این آثار، با بهره‌برداری از همۀ تمهیدات آرایشی و نمایشیِ سبک باروک، روح نهضت ضد پروتستان<ref> Counter-Reformation</ref> را جلوه‌گر می‌سازد. همین هنر تزیینی باشکوه را در مقیاسی بزرگ‌تر در دورۀ آثار غیردینی‌اش از ''زندگی ماری دو مدیچی''<ref> ''Life of Marie de’Medici'' </ref> به‌کار گرفت (۱۶۲۲ـ۱۶۲۵). به‌سبب مأموریت‌های دیپلماتیک، در ۱۶۲۸ به اسپانیا رفت، و در آن‌جا از فیلیپ چهارم<ref>Philip IV </ref> تک‌چهره‌ ساخت، و با ولاسکز دیدار کرد. در سال‌های ۱۶۲۹ـ۱۶۳۰ نیز به لندن رفت و استاد افتخاریِ هنر در دانشگاه کیمبریج<ref>Master of Arts of Cambridge University</ref> شد، و سقف تالار ضیافت وایت‌هال<ref> Banqueting Hall, Whitehall</ref> را نقاشی کرد (که مرمت شده، و موجود است). در ۱۶۳۰ به آنتورپ بازگشت، و با دختر ۱۶ساله‌ای با نام هلنا فورمان<ref> Helena Fourment</ref> ازدواج کرد، که در نقاشی‌های دینی و اسطوره‌ای گوناگونش حضور یافت؛ چندین تک‌چهره نیز از او کشید.

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]