رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۳۹

2024-11-28T21:39:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۳۹
خط ۵:		خط ۵:
	رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲م)(Reynolds, Joshua)<br />		رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲م)(Reynolds, Joshua)<br />

	نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸م بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیک پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴م؛ [[سان مارینو، شهر\|سان مارینو]]<ref>San Marino</ref>، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون [[استرن، لارنس (۱۷۱۳ـ۱۷۶۸)\|لارنس اِسترن]]<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و [[گریک، دیوید (۱۷۱۷ـ۱۷۷۹)\|دیوید گریک]]<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲م در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] کار کرد، و در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹م عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیک یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله [[میکلانژ]]، رافائل<ref>Raphael </ref>، [[تیسین]]<ref>Titian </ref>، و [[داوینچی، ~~لیوناردو (۱۴۵۲م ـ۱۵۱۹)~~\|لئوناردو داوینچی]]<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱م بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳م؛ [[آکادمی سلطنتی هنر\|آکادمی سلطنتی]]، لندن) به هنر [[رامبرانت، هارمنس وان راین (۱۶۰۶ـ۱۶۶۹)\|رامبرانت]]<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد.		نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸م بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیک پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴م؛ [[سان مارینو، شهر\|سان مارینو]]<ref>San Marino</ref>، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون [[استرن، لارنس (۱۷۱۳ـ۱۷۶۸)\|لارنس اِسترن]]<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و [[گریک، دیوید (۱۷۱۷ـ۱۷۷۹)\|دیوید گریک]]<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲م در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] کار کرد، و در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹م عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیک یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله [[میکلانژ]]، رافائل<ref>Raphael </ref>، [[تیسین]]<ref>Titian </ref>، و [[داوینچی، لئوناردو\|لئوناردو داوینچی]]<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱م بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳م؛ [[آکادمی سلطنتی هنر\|آکادمی سلطنتی]]، لندن) به هنر [[رامبرانت، هارمنس وان راین (۱۶۰۶ـ۱۶۶۹)\|رامبرانت]]<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد.

Nazanin در ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۴

2024-10-25T09:04:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۱:		خط ۱:

			{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جاشوا رینولدز\|نام=Joshua Reynolds\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=سِر (۱۷۶۹م)\|زادروز=۱۷۲۳م\|تاریخ مرگ=۱۷۹۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=انگلیسی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی\|جوایز و افتخارات=\|آثار=تابلوی بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی (۱۷۸۴م؛ سان مارینو، کالیفرنیا)، لُرد هیتفیلد (۱۷۸۷م؛ نگارخانه ملی لندن) و دریاسالار کِپِل (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزه نیروی دریایی لندن)، خودنگاری (ح ۱۷۷۳م؛ آکادمی سلطنتی، لندن)
			کتاب گفتارهایی درباره هنر\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=رینولدز با دکتر جانسون باشگاه ادبی تأسیس کرد\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
	[[پرونده:22224600-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره لرد هیتفیلد اثر جاشوا رینولدز]]		[[پرونده:22224600-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره لرد هیتفیلد اثر جاشوا رینولدز]]
	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جاشوا رینولدز\|نام=Joshua Reynolds\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=سِر (۱۷۶۹م)\|زادروز=۱۷۲۳م\|تاریخ مرگ=۱۷۹۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=انگلیسی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی\|جوایز و افتخارات=\|آثار=تابلوی بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی (۱۷۸۴م؛ سان مارینو، کالیفرنیا)، لُرد هیتفیلد (۱۷۸۷م؛ نگارخانه ملی لندن) و دریاسالار کِپِل (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزه نیروی دریایی لندن)، خودنگاری (ح ۱۷۷۳م؛ آکادمی سلطنتی، لندن)		رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲م)(Reynolds, Joshua)<br />
	کتاب گفتارهایی درباره هنر\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=رینولدز با دکتر جانسون باشگاه ادبی تأسیس کرد\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲م)(Reynolds, Joshua)<br />

	نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸م بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیک پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴م؛ [[سان مارینو، شهر\|سان مارینو]]<ref>San Marino</ref>، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون [[استرن، لارنس (۱۷۱۳ـ۱۷۶۸)\|لارنس اِسترن]]<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و [[گریک، دیوید (۱۷۱۷ـ۱۷۷۹)\|دیوید گریک]]<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲م در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] کار کرد، و در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹م عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیک یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله [[میکلانژ]]، رافائل<ref>Raphael </ref>، [[تیسین]]<ref>Titian </ref>، و [[داوینچی، لیوناردو (۱۴۵۲م ـ۱۵۱۹)\|لئوناردو داوینچی]]<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱م بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳م؛ [[آکادمی سلطنتی هنر\|آکادمی سلطنتی]]، لندن) به هنر [[رامبرانت، هارمنس وان راین (۱۶۰۶ـ۱۶۶۹)\|رامبرانت]]<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد.		نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸م بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیک پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴م؛ [[سان مارینو، شهر\|سان مارینو]]<ref>San Marino</ref>، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون [[استرن، لارنس (۱۷۱۳ـ۱۷۶۸)\|لارنس اِسترن]]<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و [[گریک، دیوید (۱۷۱۷ـ۱۷۷۹)\|دیوید گریک]]<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲م در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] کار کرد، و در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹م عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیک یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله [[میکلانژ]]، رافائل<ref>Raphael </ref>، [[تیسین]]<ref>Titian </ref>، و [[داوینچی، لیوناردو (۱۴۵۲م ـ۱۵۱۹)\|لئوناردو داوینچی]]<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱م بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳م؛ [[آکادمی سلطنتی هنر\|آکادمی سلطنتی]]، لندن) به هنر [[رامبرانت، هارمنس وان راین (۱۶۰۶ـ۱۶۶۹)\|رامبرانت]]<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد.

Nazanin در ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۹

2024-10-25T08:59:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:22224600-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره لرد هیتفیلد اثر جاشوا رینولدز]]
			{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جاشوا رینولدز\|نام=Joshua Reynolds\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=سِر (۱۷۶۹م)\|زادروز=۱۷۲۳م\|تاریخ مرگ=۱۷۹۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=انگلیسی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی\|جوایز و افتخارات=\|آثار=تابلوی بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی (۱۷۸۴م؛ سان مارینو، کالیفرنیا)، لُرد هیتفیلد (۱۷۸۷م؛ نگارخانه ملی لندن) و دریاسالار کِپِل (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزه نیروی دریایی لندن)، خودنگاری (ح ۱۷۷۳م؛ آکادمی سلطنتی، لندن)
			کتاب گفتارهایی درباره هنر\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=رینولدز با دکتر جانسون باشگاه ادبی تأسیس کرد\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲م)(Reynolds, Joshua)<br />

	~~رِیْنولْدْز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲)(Reynolds, Joshua)<br /> [[File:22224600.jpg\|thumb\|رابرت کلایو و خانواده‌اش همراه با کنیزی هندی]]~~نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸ بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref>~~ ~~و رنسانس<ref>Renaissance </ref>~~ ~~مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های ~~کلاسیکِ~~ پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(~~۱۷۸۴؛~~ سان مارینو<ref>San Marino</ref>، کالیفرنیا<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون ~~لارِنس اِستِرن~~<ref>Laurence Sterne </ref>~~ ~~و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و دیوید گریک<ref>David Garrick</ref>~~ ~~بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ~~۱۷۵۲~~ در لندن کار کرد، و در ~~۱۷۶۸~~ اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref>~~ ~~شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ~~۱۷۶۹~~ عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر ~~کلاسیکِ~~ یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله ~~میکلانژ،~~ رافائل<ref>Raphael </ref>، تیسین<ref>Titian </ref>، و لئوناردو داوینچی<ref>Leonardo da Vinci</ref>~~ ~~متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>''~~ ~~که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ~~۱۷۹۱~~ بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>''~~ ~~(~~۱۷۸۷؛~~ نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>''~~ ~~(~~۱۷۵۳ـ۱۷۵۴؛~~ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>''~~ ~~(ح ~~۱۷۷۳؛~~ آکادمی ~~سلطنتی،~~ لندن) به هنر رامبرانت<ref>Rembrandt</ref>~~ ~~نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref>~~ ~~را تأسیس کرد.~~ ~~		نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸م بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیک پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴م؛ [[سان مارینو، شهر\|سان مارینو]]<ref>San Marino</ref>، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون [[استرن، لارنس (۱۷۱۳ـ۱۷۶۸)\|لارنس اِسترن]]<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و [[گریک، دیوید (۱۷۱۷ـ۱۷۷۹)\|دیوید گریک]]<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲م در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] کار کرد، و در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹م عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیک یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله [[میکلانژ]]، رافائل<ref>Raphael </ref>، [[تیسین]]<ref>Titian </ref>، و [[داوینچی، لیوناردو (۱۴۵۲م ـ۱۵۱۹)\|لئوناردو داوینچی]]<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱م بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳م؛ [[آکادمی سلطنتی هنر\|آکادمی سلطنتی]]، لندن) به هنر [[رامبرانت، هارمنس وان راین (۱۶۰۶ـ۱۶۶۹)\|رامبرانت]]<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد.

Mohammadi2 در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۳۳

2021-02-09T08:33:02Z

صفحهٔ تازه

رِیْنولْدْز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲)(Reynolds, Joshua)<br /> [[File:22224600.jpg|thumb|رابرت کلایو و خانواده‌اش همراه با کنیزی هندی]]نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸ بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و رنسانس<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیکِ پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴؛ سان مارینو<ref>San Marino</ref>، کالیفرنیا<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون لارِنس اِستِرن<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و دیوید گریک<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲ در لندن کار کرد، و در ۱۷۶۸ اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹ عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیکِ یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله میکلانژ، رافائل<ref>Raphael </ref>، تیسین<ref>Titian </ref>، و لئوناردو داوینچی<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱ بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷؛ نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳؛ آکادمی سلطنتی، لندن) به هنر رامبرانت<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد. 

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
[[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]
<references />

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۱:		خط ۱:

			{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جاشوا رینولدز\|نام=Joshua Reynolds\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=سِر (۱۷۶۹م)\|زادروز=۱۷۲۳م\|تاریخ مرگ=۱۷۹۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=انگلیسی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی\|جوایز و افتخارات=\|آثار=تابلوی بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی (۱۷۸۴م؛ سان مارینو، کالیفرنیا)، لُرد هیتفیلد (۱۷۸۷م؛ نگارخانه ملی لندن) و دریاسالار کِپِل (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزه نیروی دریایی لندن)، خودنگاری (ح ۱۷۷۳م؛ آکادمی سلطنتی، لندن)
			کتاب گفتارهایی درباره هنر\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=رینولدز با دکتر جانسون باشگاه ادبی تأسیس کرد\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
	[[پرونده:22224600-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره لرد هیتفیلد اثر جاشوا رینولدز]]		[[پرونده:22224600-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره لرد هیتفیلد اثر جاشوا رینولدز]]
	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جاشوا رینولدز\|نام=Joshua Reynolds\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=سِر (۱۷۶۹م)\|زادروز=۱۷۲۳م\|تاریخ مرگ=۱۷۹۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=انگلیسی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی\|جوایز و افتخارات=\|آثار=تابلوی بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی (۱۷۸۴م؛ سان مارینو، کالیفرنیا)، لُرد هیتفیلد (۱۷۸۷م؛ نگارخانه ملی لندن) و دریاسالار کِپِل (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزه نیروی دریایی لندن)، خودنگاری (ح ۱۷۷۳م؛ آکادمی سلطنتی، لندن)		رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲م)(Reynolds, Joshua)<br />
	کتاب گفتارهایی درباره هنر\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=رینولدز با دکتر جانسون باشگاه ادبی تأسیس کرد\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲م)(Reynolds, Joshua)<br />

	نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸م بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیک پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴م؛ [[سان مارینو، شهر\|سان مارینو]]<ref>San Marino</ref>، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون [[استرن، لارنس (۱۷۱۳ـ۱۷۶۸)\|لارنس اِسترن]]<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و [[گریک، دیوید (۱۷۱۷ـ۱۷۷۹)\|دیوید گریک]]<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲م در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] کار کرد، و در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹م عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیک یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله [[میکلانژ]]، رافائل<ref>Raphael </ref>، [[تیسین]]<ref>Titian </ref>، و [[داوینچی، لیوناردو (۱۴۵۲م ـ۱۵۱۹)\|لئوناردو داوینچی]]<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱م بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳م؛ [[آکادمی سلطنتی هنر\|آکادمی سلطنتی]]، لندن) به هنر [[رامبرانت، هارمنس وان راین (۱۶۰۶ـ۱۶۶۹)\|رامبرانت]]<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد.		نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸م بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیک پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴م؛ [[سان مارینو، شهر\|سان مارینو]]<ref>San Marino</ref>، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون [[استرن، لارنس (۱۷۱۳ـ۱۷۶۸)\|لارنس اِسترن]]<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و [[گریک، دیوید (۱۷۱۷ـ۱۷۷۹)\|دیوید گریک]]<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲م در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] کار کرد، و در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹م عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیک یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله [[میکلانژ]]، رافائل<ref>Raphael </ref>، [[تیسین]]<ref>Titian </ref>، و [[داوینچی، لیوناردو (۱۴۵۲م ـ۱۵۱۹)\|لئوناردو داوینچی]]<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱م بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳م؛ [[آکادمی سلطنتی هنر\|آکادمی سلطنتی]]، لندن) به هنر [[رامبرانت، هارمنس وان راین (۱۶۰۶ـ۱۶۶۹)\|رامبرانت]]<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:22224600-3.jpg\|بندانگشتی\|پرتره لرد هیتفیلد اثر جاشوا رینولدز]]
			{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جاشوا رینولدز\|نام=Joshua Reynolds\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=سِر (۱۷۶۹م)\|زادروز=۱۷۲۳م\|تاریخ مرگ=۱۷۹۲م\|دوره زندگی=\|ملیت=انگلیسی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی\|جوایز و افتخارات=\|آثار=تابلوی بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی (۱۷۸۴م؛ سان مارینو، کالیفرنیا)، لُرد هیتفیلد (۱۷۸۷م؛ نگارخانه ملی لندن) و دریاسالار کِپِل (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزه نیروی دریایی لندن)، خودنگاری (ح ۱۷۷۳م؛ آکادمی سلطنتی، لندن)
			کتاب گفتارهایی درباره هنر\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=رینولدز با دکتر جانسون باشگاه ادبی تأسیس کرد\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}رینولدز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲م)(Reynolds, Joshua)<br />

	~~رِیْنولْدْز، جاشوا (۱۷۲۳ـ۱۷۹۲)(Reynolds, Joshua)<br /> [[File:22224600.jpg\|thumb\|رابرت کلایو و خانواده‌اش همراه با کنیزی هندی]]~~نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸ بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref>~~ ~~و رنسانس<ref>Renaissance </ref>~~ ~~مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های ~~کلاسیکِ~~ پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(~~۱۷۸۴؛~~ سان مارینو<ref>San Marino</ref>، کالیفرنیا<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون ~~لارِنس اِستِرن~~<ref>Laurence Sterne </ref>~~ ~~و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و دیوید گریک<ref>David Garrick</ref>~~ ~~بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ~~۱۷۵۲~~ در لندن کار کرد، و در ~~۱۷۶۸~~ اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref>~~ ~~شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ~~۱۷۶۹~~ عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر ~~کلاسیکِ~~ یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله ~~میکلانژ،~~ رافائل<ref>Raphael </ref>، تیسین<ref>Titian </ref>، و لئوناردو داوینچی<ref>Leonardo da Vinci</ref>~~ ~~متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>''~~ ~~که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ~~۱۷۹۱~~ بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>''~~ ~~(~~۱۷۸۷؛~~ نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>''~~ ~~(~~۱۷۵۳ـ۱۷۵۴؛~~ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>''~~ ~~(ح ~~۱۷۷۳؛~~ آکادمی ~~سلطنتی،~~ لندن) به هنر رامبرانت<ref>Rembrandt</ref>~~ ~~نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref>~~ ~~را تأسیس کرد.~~ ~~		نقاش انگلیسی. از بزرگ‌ترین تک‌چهره‌سازان قرن ۱۸م بود، و در کشیدن پرده‌های پرجمعیت نظرگیر به «سبک فاخر<ref>Grand Manner </ref>» بسیار مهارت داشت، سبکی که از هنر کلاسیک<ref>classical </ref> و [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref> مایه می‌گرفت. اغلب حالت‌های کلاسیک پیکر انسان را تصویر می‌کرد، همچون تابلوی ''بانو سیدونز در نقش الهه تراژدی<ref>''Mrs Siddons as The Tragic Muse''</ref>''(۱۷۸۴م؛ [[سان مارینو، شهر\|سان مارینو]]<ref>San Marino</ref>، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>). بیشتر تک‌چهره‌های زیبایش را از سفارش‌دهندگان ثروتمند کشید، ولی شخصیت‌هایی همچون [[استرن، لارنس (۱۷۱۳ـ۱۷۶۸)\|لارنس اِسترن]]<ref>Laurence Sterne </ref> و دکتر جانسون<ref>Dr Johnson</ref>، هر دو نویسنده، و [[گریک، دیوید (۱۷۱۷ـ۱۷۷۹)\|دیوید گریک]]<ref>David Garrick</ref> بازیگر را نیز به‌تصویر درآورده است. از ۱۷۵۲م در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] کار کرد، و در ۱۷۶۸م اولین رئیس‌ آکادمی سلطنتی<ref>Royal Academy</ref> شد، و مدارس آکادمی را تأسیس کرد. در ۱۷۶۹م عنوان سِر گرفت. رینولدز بیشتر از هنر کلاسیک یونان و رم باستان، استادان رنسانس متعالی ازجمله [[میکلانژ]]، رافائل<ref>Raphael </ref>، [[تیسین]]<ref>Titian </ref>، و [[داوینچی، لیوناردو (۱۴۵۲م ـ۱۵۱۹)\|لئوناردو داوینچی]]<ref>Leonardo da Vinci</ref> متأثر بود. در کتاب ''گفتارهایی دربارۀ هنر<ref> ''Discourses on Art''</ref>'' که حاصل درس‌گفتارهای او در آکادمی از ۱۷۶۹ تا ۱۷۹۱م بود، مدعی شد که هنر باید به «سبک فاخر» باشد و کمال مطلوب را عرضه کند نه روزمرگی و واقعیت را. برخی از زیباترین تک‌چهره‌هایش، تلفیقی از شکل کلاسیک و شناخت هویّت فردی‌اند، همچون ''لُرد هیتفیلد<ref> ''Lord Heathfield'' </ref>'' (۱۷۸۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و ''دریاسالار کِپِل<ref> ''Admiral Keppel'' </ref>'' (۱۷۵۳ـ۱۷۵۴م؛ موزۀ نیروی دریایی لندن<ref>National Maritime Museum, London</ref>). بعضی از آثارش همچون ''خودنگاری<ref> ''Self-Portrait''</ref>'' (ح ۱۷۷۳م؛ [[آکادمی سلطنتی هنر\|آکادمی سلطنتی]]، لندن) به هنر [[رامبرانت، هارمنس وان راین (۱۶۰۶ـ۱۶۶۹)\|رامبرانت]]<ref>Rembrandt</ref> نزدیک‌ترند، تا هنر نقاشان رنسانس. رینولدز علایق ادبی نیز داشت، و همراه با دکتر جانسون باشگاه ادبی<ref> Literary Club</ref> را تأسیس کرد.