https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%85%D9%86%D9%88%DA%86%D9%87%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%D8%A7%D9%85%D8%BA%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D9%82%D9%88%D8%B5_%28_%D9%80_%DB%B4%DB%B3%DB%B2%D9%82%29 2026-07-14T12:12:02Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%85%D9%86%D9%88%DA%86%D9%87%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%D8%A7%D9%85%D8%BA%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D9%82%D9%88%D8%B5_(_%D9%80_%DB%B4%DB%B3%DB%B2%D9%82)&diff=1233460&oldid=prev 2019-07-24T05:23:50Z

<p>جایگزینی متن - &#039;\\3&#039; به &#039;&lt;!--3&#039;</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br /> منوچهری دامغانی، احمد بن قوص ( ـ ۴۳۲ق)&lt;br&gt;<br /> &lt;p&gt;شاعر ایرانی. در دامغان زاده شد. نخست در دربار فلک‌المعالی منوچهر بن قابوس وشمگیر به‌سر می‌برد و تخلص خود را از نام او گرفت. منوچهری پس از مرگ این امیر به ری رفت و سپس روانۀ دربار مسعود اول غزنوی شد (پس از ۴۲۴ق). بیشتر سروده‌های وی در ستایش مسعود غزنوی است و شاعر افزون بر مدیحه‌سرایی به جزئیات زندگی، جنگ‌ها و گرفتاری‌های مسعود نیز می‌پردازد. از دیگر ممدوحان منوچهری، احمد بن عبدالصمد وزیر، طاهر دبیر و ابوسهل زوزنی را می‌توان نام برد. منوچهری دارای حدت ذهن و هوش سرشار بود و از آغاز جوانی، ادبیات عربی و فارسی و علوم دینی و پزشکی را آموخت. وی در سخن‌سرایی مانند نقاشی است که با اشعارش مناظر طبیعت را نقاشی می‌کند و استادانه و با زوایای دید گوناگون، به تصویرسازی طبیعت می‌پردازد. در اشعار او فصل‌های سال، گل‌ها، پرندگان و حیوانات با دقت بسیار توصیف می‌شوند. موسیقی در شعرهای وی جایگاهی ویژه دارد، چنان‌که اشارۀ وی به ساز‌ها، مقام‌ها و گونه‌های موسیقی ایرانی بیانگر دانش گستردۀ او در موسیقی است. شیوۀ شعر منوچهری خراسانی است. او بیشتر در قالب قصیده و گاه مسمط، که از ابتکارات خود او است، شعر می‌گفت. تأثیر افکار شاعران عرب نیز در شعرهای منوچهری به‌روشنی دیده می‌شود و در شعر وی نام بسیاری از شاعران بزرگ عرب آمده و برخی از اندیشه‌ها و تشبیهات شاعران عرب را در قصایدش به کار گرفته است. مردی عشرت‌جو و دم‌گذران است و در اشعارش نیز این معنی بازتاب یافته است. منوچهری قصیده‌ای مشهور دارد که در آن از نام بسیاری از شاعران زبان فارسی نام برده است. قدیمی‌ترین نسخه‌های &#039;&#039;دیوان&#039;&#039; منوچهری از دورۀ صفویه است. &#039;&#039;دیوان منوچهری&#039;&#039; بارها چاپ شده که یکی به کوشش محمد دبیر سیاقی است (تهران، ۱۳۲۶ش).&lt;/p&gt;<br /> &lt;br&gt;&lt;!--38446500--&gt;<br /> [[رده:ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:ادبیات قدیم – اشخاص]]</div>

DaneshGostar