https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%B9%D8%B4%D9%82%DB%8C%D8%8C_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%28%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86_%DB%B1%DB%B2%DB%B7%DB%B2%D9%80_%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B3%D8%B4%29میرزاده عشقی، محمدرضا (همدان ۱۲۷۲ـ تهران ۱۳۰۳ش) - تاریخچهٔ نسخهها2026-05-01T06:13:15Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%B9%D8%B4%D9%82%DB%8C%D8%8C_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7_(%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86_%DB%B1%DB%B2%DB%B7%DB%B2%D9%80_%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B3%D8%B4)&diff=2010114285&oldid=prevNazanin در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۱۵2021-07-11T04:15:45Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
محمدرضا میرزادۀ عشقی (همدان ۱۲۷۲ـ تهران ۱۳۰۳ش)<br><br />
{{جعبه زندگینامه<br />
|عنوان =محمدرضا میرزاده عشقی<br />
|نام =<br />
|نام دیگر=<br />
|نام اصلی=سیدمحمدرضا میرزاده عشقی همدانی<br />
|نام مستعار=<br />
|لقب=<br />
|زادروز=همدان ۱۲۷۲ش<br />
|تاریخ مرگ=تهران ۱۳۰۳ش<br />
|دوره زندگی=<br />
|ملیت= ایرانی<br />
|محل زندگی=<br />
|تحصیلات و محل تحصیل=<br />
| شغل و تخصص اصلی =شاعر، نمایشنامهنویس و روزنامهنگار<br />
|شغل و تخصص های دیگر=<br />
|سبک =<br />
|مکتب =<br />
|جوایز و افتخارات =<br />
|آثار = نوروزینامه و اپرای رستاخیز شهریاران ایران، سه تابلوی مریم<br />
نمایشنامه: جمشید ناکام، حلوا الفقرا، اپرت بچهگدا<br />
|خویشاوندان سرشناس =<br />
|گروه مقاله =ادبیات فارسی، تیاتر، رسانه ها و ارتباطات<br />
|دوره =<br />
|فعالیت های مهم =در همدان روزنامۀ نامۀ عشقی و نشر روزنامۀ قرن بیستم<br />
|رشته =<br />
|پست تخصصی =<br />
|باشگاه =<br />
}}[[پرونده: 38584900.jpg | بندانگشتی|میرزادۀ عشقی|جایگزین=]](نامِ کامل: سیدمحمدرضا میرزادۀ عشقی همدانی) شاعر و نمایشنامهنویس و روزنامهنگار ایرانی. پس از تحصیلات مقدماتی به تهران آمد و با آنکه هنوز نوجوان بود، به صف تکاپوگران سیاسی پیوست و در مهاجرت گروه ملّیون به عثمانی در دورۀ [[جنگ جهانی اول]] شرکت داشت. میهنپرستی پرشور و طرفدار حزب سوسیالیست بود. در همدان روزنامۀ ''نامۀ عشقی'' را انتشار داد و سپس در اوایل جنگ جهانی اول با دیگر آزادیخواهان به [[استانبول]]، که کانون فعالیت ملیّون ایران بود، رفت و در آنجا نخستین آثارش، ''نوروزینامه'' و ''اپرای رستاخیز شهریاران ایران''، نخستین نمایشنامۀ موزیکال پس از مشروطیت، را نوشت. در تلفیق شیوۀ سنتی با جنبههای داستانی کوششهایی درخور توجه نشان داد؛ ''سه تابلوی مریم'' نمونهای است از آن. <br />
<br />
میرزادۀ عشقی به آرمانهای اجتماعی و ایدههای ملی، به شکلی یکسان، علاقه داشت و با نشر روزنامۀ ''قرن بیستم'' در صفِ نخست روزنامهنگاران سیاسی قرار گرفت. در نمایشنامههای کوتاهش، همچون ''جمشید ناکام''، ''حلوا الفقرا''، ''اپرت بچهگدا''، و ''دکتر نیکوکار''، به وضع زندگی اشرافزادگان پرداخته و از جهل و خرافات انتقاد کرده است. وی در بیان مسائل سیاسی و اجتماعی انسانی بیپروا بود و سرانجام بهدستِ مخالفان سیاسیاش به قتل رسید. او را در تشییع جنازهای باشکوه و مردمی در [[ابن بابویه، گورستان|ابنبابویه]] به خاک سپردند. عشقی عمری بس کوتاه داشت. اما به سبب ذوق شعری وسیع، هرچند ناکامل، و قرارگرفتن در دورهای بس متلاطم و نگاهی بسیار رمانتیک به شخصیتها و جریانهای سیاسی، سراسر ستایش یا سراسر نکوهش، در میان شاعران ایران در قرن ۲۰ برجستگی خود را همچنان حفظ کرد. <br />
<br />
عشقی نخستین فردی بود که قوانین کلاسیک در خصوص یکسان بودن طول مصرعها و یکی بودن تعداد ابیات بندها را شکست و از صور خیال ملزوم شعر کلاسیک فاصله گرفت.<br />
----<br />
<br />
<br />
<br><!--38584900--><br />
[[رده:ادبیات فارسی]]<br />
[[رده:ادبیات قدیم – اشخاص]]<br />
[[رده:تئاتر]]<br />
[[رده:ایران - اشخاص و گروه ها]]</div>Nazanin