ورمیر، یان (۱۶۳۲ـ۱۶۷۵) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۸

2025-01-18T11:18:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۸
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	\|سمت = عضو صنف نقاشان دلفت در ۱۶۵۳، رییس صنف در سال های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰		\|سمت = عضو صنف نقاشان دلفت در ۱۶۵۳، رییس صنف در سال های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =توری باف (ح ۱۶۵۵م؛ لوور، پاریس)؛ و خدمتکار در حال ریختن شیر (ح ۱۶۵۸م؛ موزه ملی، آمستردام)		\|آثار =توری باف (ح ۱۶۵۵م؛ لوور، پاریس)؛ و خدمتکار در حال ریختن شیر (ح ۱۶۵۸م؛ موزه ملی، آمستردام)، دیانا و حوریانش (ح ۱۶۵۵م)، معشوقه (۱۶۵۶م)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			[[پرونده:40073700-3.jpg\|بندانگشتی\|خدمتکار در حال ریختن شیر اثر یان ورمیر]]
	نقاش هلندی. در [[دلفت]]<ref>Delft</ref> هنرآفرینی می‌کرد. صحنه‌های روزمرۀ آرامی را به‌تصویر کشید که از نوعی سادگی تا حد انتزاع<ref>abstraction		نقاش هلندی. در [[دلفت]]<ref>Delft</ref> هنرآفرینی می‌کرد. صحنه‌های روزمرۀ آرامی را به‌تصویر کشید که از نوعی سادگی تا حد انتزاع<ref>abstraction
	</ref>، تناسبات رنگی ظریف، و قابلیت نظرگیر القای تابش نور بر روی اشیا برخوردارند. ''توری‌باف''<ref>''The Lacemaker'' </ref> (ح ۱۶۵۵م؛ [[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر\|پاریس]])، و ''خدمتکار در حال ریختن شیر''<ref>''Maidservant Pouring Milk''		</ref>، تناسبات رنگی ظریف، و قابلیت نظرگیر القای تابش نور بر روی اشیا برخوردارند. ''توری‌باف''<ref>''The Lacemaker'' </ref> (ح ۱۶۵۵م؛ [[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر\|پاریس]])، و ''خدمتکار در حال ریختن شیر''<ref>''Maidservant Pouring Milk''
	</ref> (ح ۱۶۵۸م؛ موزۀ ملی، آمستردام<ref> Rijksmuseum, Amsterdam </ref>) نمونه‌هایی از آثار اویند. ورمیر بدان سبب که به کیفیت‌های صوری نقاشی بیش از موضوع آن اهمیت می‌دهد، از دیگر نقاشان هلندی، متمایز است. توازن و سادگی طرح، تناسب‌های رنگی، و ظرایف بافت و رنگ و نور ازجملۀ این کیفیت‌ها به‌شمار می‌روند. تأثیر هنر [[ایتالیا]] در نخستین آثار او، ازجمله ''دیانا و حوریانش''<ref>''Diana and her Nymphs'' </ref> (ح ۱۶۵۵م؛ موریتشویس<ref>Mauritshuis </ref>، [[لاهه]]<ref>The Hague</ref>) و ''معشوقه''<ref>''The Courtesan'' </ref> (۱۶۵۶م؛ نگارخانۀ استادان کهن<ref>Gemäldegalerie Alter Meister </ref>، [[درسدن]]<ref>Dresden </ref>) مشهود است. ولی شیوۀ کاملاً مستقلی ـ کاملاً هلندی ـ در منظره‌هایی همچون ''چشم‌انداز دلفت''<ref>''View of Delft'' </ref> (۱۶۵۸ـ۱۶۶۰م؛ موریتشویس، لاهه) و ''خیابان کوچک''<ref>''The Little Street'' </ref> (موزۀ ملی، آمستردام) خودنمایی می‌کند، و واقعیت عینی در این آثار به‌خوبی منتقل می‌شود (به احتمال زیاد ورمیر از اتاق تاریک<ref>camera obscura </ref> استفاده می‌کرده است). درون‌خانه‌<ref>interior</ref>های مشهوری که تصویر کرد ـ که در ظرافت و شکوه از آثار [[هوخ، پیتر د (۱۶۲۹ـ۱۶۸۴)\|پیتر دِ هوخ]]<ref> Pieter de Hooch </ref>، [[تربورخ، خرارد (۱۶۱۷ـ۱۶۸۱)\|خرارت تربورخ]]<ref>Gerard Terborch </ref>، و [[متسو، گابریل (۱۶۲۹ـ۱۶۶۷)\|گابریل متسو]]<ref>Gabriel Metsu </ref> پیشی می‌گیرند ـ آثاری همچون ''بانوی ایستاده در پای ویرجینال''<ref>''Lady Standing at the Virginals''</ref> ([[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref> National Gallery, London </ref>)، ''کارگاه نقاش''<ref>''The Painter’s Studio''</ref> (موزۀ تاریخ هنر<ref> Kunsthistorisches Museum </ref>، [[وین]])، ''دختر دستار به سر''<ref>''Girl with a Turban''</ref> (موریتشویس، لاهه) و ''زن در حال توزین مروارید''<ref>''A Woman Weighing Pearls'' </ref> (نگارخانۀ ملی هنر واشینگتن دی‌سی<ref>National Gallery of Art, Washington, DC </ref>) را دربر می‌گیرد. ورمیر احتمالاً شاگرد [[فابریتسیوس، کارل (۱۶۲۲ـ۱۶۵۴)\|کارِل فابریتسیوس]]<ref>Carel Fabritius </ref> بوده است. در ۱۶۵۳م به عضویت صنف نقاشان دلفت<ref>Delft Guild of Painters </ref> درآمد، و دو بار در سال‌های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰م به ریاست صنف انتخاب شد. در فقر درگذشت، و بی‌گمان تأمین مایحتاج خانوادۀ بزرگش از دلایل فقر او بود. ظاهراً نقاش پرکاری نبود و کمتر از ۴۰ اثر موثّق از او باقی مانده است. پس از مرگش به فراموشی سپرده شد، تا این‌که «بورگر<ref>Bürger</ref>» (تئوفیل توره<ref> Thèophile Thoré</ref>) منتقد فرانسوی، در ۱۸۶۶م او را از نو کشف کرد.		</ref> (ح ۱۶۵۸م؛ موزۀ ملی، آمستردام<ref> Rijksmuseum, Amsterdam </ref>) نمونه‌هایی از آثار اویند. ورمیر بدان سبب که به کیفیت‌های صوری نقاشی بیش از موضوع آن اهمیت می‌دهد، از دیگر نقاشان هلندی، متمایز است. توازن و سادگی طرح، تناسب‌های رنگی، و ظرایف بافت و رنگ و نور ازجملۀ این کیفیت‌ها به‌شمار می‌روند. تأثیر هنر [[ایتالیا]] در نخستین آثار او، ازجمله ''دیانا و حوریانش''<ref>''Diana and her Nymphs'' </ref> (ح ۱۶۵۵م؛ موریتشویس<ref>Mauritshuis </ref>، [[لاهه]]<ref>The Hague</ref>) و ''معشوقه''<ref>''The Courtesan'' </ref> (۱۶۵۶م؛ نگارخانۀ استادان کهن<ref>Gemäldegalerie Alter Meister </ref>، [[درسدن]]<ref>Dresden </ref>) مشهود است. ولی شیوۀ کاملاً مستقلی ـ کاملاً هلندی ـ در منظره‌هایی همچون ''چشم‌انداز دلفت''<ref>''View of Delft'' </ref> (۱۶۵۸ـ۱۶۶۰م؛ موریتشویس، لاهه) و ''خیابان کوچک''<ref>''The Little Street'' </ref> (موزۀ ملی، آمستردام) خودنمایی می‌کند، و واقعیت عینی در این آثار به‌خوبی منتقل می‌شود (به احتمال زیاد ورمیر از اتاق تاریک<ref>camera obscura </ref> استفاده می‌کرده است). درون‌خانه‌<ref>interior</ref>های مشهوری که تصویر کرد ـ که در ظرافت و شکوه از آثار [[هوخ، پیتر د (۱۶۲۹ـ۱۶۸۴)\|پیتر دِ هوخ]]<ref> Pieter de Hooch </ref>، [[تربورخ، خرارد (۱۶۱۷ـ۱۶۸۱)\|خرارت تربورخ]]<ref>Gerard Terborch </ref>، و [[متسو، گابریل (۱۶۲۹ـ۱۶۶۷)\|گابریل متسو]]<ref>Gabriel Metsu </ref> پیشی می‌گیرند ـ آثاری همچون ''بانوی ایستاده در پای ویرجینال''<ref>''Lady Standing at the Virginals''</ref> ([[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref> National Gallery, London </ref>)، ''کارگاه نقاش''<ref>''The Painter’s Studio''</ref> (موزۀ تاریخ هنر<ref> Kunsthistorisches Museum </ref>، [[وین]])، ''دختر دستار به سر''<ref>''Girl with a Turban''</ref> (موریتشویس، لاهه) و ''زن در حال توزین مروارید''<ref>''A Woman Weighing Pearls'' </ref> (نگارخانۀ ملی هنر [[واشینگتن دی سی\|واشینگتن دی‌سی]]<ref>National Gallery of Art, Washington, DC </ref>) را دربر می‌گیرد. ورمیر احتمالاً شاگرد [[فابریتسیوس، کارل (۱۶۲۲ـ۱۶۵۴)\|کارِل فابریتسیوس]]<ref>Carel Fabritius </ref> بوده است. در ۱۶۵۳م به عضویت صنف نقاشان دلفت<ref>Delft Guild of Painters </ref> درآمد، و دو بار در سال‌های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰م به ریاست صنف انتخاب شد. در فقر درگذشت، و بی‌گمان تأمین مایحتاج خانوادۀ بزرگش از دلایل فقر او بود. ظاهراً نقاش پرکاری نبود و کمتر از ۴۰ اثر موثّق از او باقی مانده است. پس از مرگش به فراموشی سپرده شد، تا این‌که «بورگر<ref>Bürger</ref>» (تئوفیل توره<ref> Thèophile Thoré</ref>) منتقد فرانسوی، در ۱۸۶۶م او را از نو کشف کرد.

Nazanin در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۲

2025-01-18T11:12:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۲
خط ۱:		خط ۱:

	وِرْمیر، یان (~~۱۶۳۲ـ۱۶۷۵~~)(Vermeer, Jan)<br/> ~~[[File:40073700.jpg\|thumb\|تابلوي خدمتکار در حال ريختن شير، اثر يان ورمير]]~~		وِرْمیر، یان (۱۶۳۲ـ۱۶۷۵م)(Vermeer, Jan)<br/> {{جعبه زندگینامه

	{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =یان ورمیر		\|عنوان =یان ورمیر
	\|نام =Jan Vermeer		\|نام =Jan Vermeer
خط ۲۱:		خط ۱۹:
	\|سمت = عضو صنف نقاشان دلفت در ۱۶۵۳، رییس صنف در سال های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰		\|سمت = عضو صنف نقاشان دلفت در ۱۶۵۳، رییس صنف در سال های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =توری باف (ح ~~۱۶۵۵؛~~ لوور، پاریس)؛ و خدمتکار در حال ریختن شیر (ح ~~۱۶۵۸؛~~ موزه ملی، آمستردام)		\|آثار =توری باف (ح ۱۶۵۵م؛ لوور، پاریس)؛ و خدمتکار در حال ریختن شیر (ح ۱۶۵۸م؛ موزه ملی، آمستردام)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
خط ۳۱:		خط ۲۹:
	}}		}}

	نقاش هلندی. در دلفت<ref>Delft</ref> هنرآفرینی می‌کرد. صحنه‌های روزمرۀ آرامی را به‌تصویر کشید که از نوعی سادگی تا حد انتزاع<ref>abstraction		نقاش هلندی. در [[دلفت]]<ref>Delft</ref> هنرآفرینی می‌کرد. صحنه‌های روزمرۀ آرامی را به‌تصویر کشید که از نوعی سادگی تا حد انتزاع<ref>abstraction
	</ref>، تناسبات رنگی ظریف، و قابلیت نظرگیر القای تابش نور بر روی اشیا برخوردارند. ''توری‌باف''<ref>''The Lacemaker'' </ref> (ح ~~۱۶۵۵؛~~ لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس)، و ''خدمتکار در حال ریختن شیر''<ref>''Maidservant Pouring Milk''		</ref>، تناسبات رنگی ظریف، و قابلیت نظرگیر القای تابش نور بر روی اشیا برخوردارند. ''توری‌باف''<ref>''The Lacemaker'' </ref> (ح ۱۶۵۵م؛ [[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر\|پاریس]])، و ''خدمتکار در حال ریختن شیر''<ref>''Maidservant Pouring Milk''
	</ref> (ح ~~۱۶۵۸؛~~ موزۀ ملی، آمستردام<ref> Rijksmuseum, Amsterdam </ref>) نمونه‌هایی از آثار اویند. ورمیر بدان سبب که به کیفیت‌های صوری نقاشی بیش از موضوع آن اهمیت می‌دهد، از دیگر نقاشان هلندی، متمایز است. توازن و سادگی طرح، تناسب‌های رنگی، و ظرایف بافت و رنگ و نور ازجملۀ این کیفیت‌ها به‌شمار می‌روند. تأثیر هنر ایتالیا در نخستین آثار او، ازجمله ''دیانا و حوریانش''<ref>''Diana and her Nymphs'' </ref> (ح ~~۱۶۵۵؛~~ موریتشویس<ref>Mauritshuis </ref>، لاهه<ref>The Hague</ref>) و ''معشوقه''<ref>''The Courtesan'' </ref> (~~۱۶۵۶؛~~ نگارخانۀ استادان کهن<ref>Gemäldegalerie Alter Meister </ref>، درسدن<ref>Dresden </ref>) مشهود است. ولی شیوۀ کاملاً مستقلی ـ کاملاً هلندی ـ در منظره‌هایی همچون ''چشم‌انداز دلفت''<ref>''View of Delft'' </ref> (~~۱۶۵۸ـ۱۶۶۰؛~~ موریتشویس، لاهه) و ''خیابان کوچک''<ref>''The Little Street'' </ref> (موزۀ ملی، آمستردام) خودنمایی می‌کند، و واقعیت عینی در این آثار به‌خوبی منتقل می‌شود (به احتمال زیاد ورمیر از اتاق تاریک<ref>camera obscura </ref> استفاده می‌کرده است). درون‌خانه‌<ref>interior</ref>های مشهوری که تصویر کرد ـ که در ظرافت و شکوه از آثار پیتر دِ هوخ<ref> Pieter de Hooch </ref>، خرارت تربورخ<ref>Gerard Terborch </ref>، و گابریل متسو<ref>Gabriel Metsu </ref> پیشی می‌گیرند ـ آثاری همچون ''بانوی ایستاده در پای ویرجینال''<ref>''Lady Standing at the Virginals''</ref> (نگارخانۀ ملی لندن<ref> National Gallery, London </ref>)، ''کارگاه نقاش''<ref>''The Painter’s Studio''</ref> (موزۀ تاریخ هنر<ref> Kunsthistorisches Museum </ref>، وین)، ''دختر دستار به سر''<ref>''Girl with a Turban''</ref> (موریتشویس، لاهه) و ''زن در حال توزین مروارید''<ref>''A Woman Weighing Pearls'' </ref> (نگارخانۀ ملی هنر واشینگتن دی‌سی<ref>National Gallery of Art, Washington, DC </ref>) را دربر می‌گیرد. ورمیر احتمالاً شاگرد کارِل فابریتسیوس<ref>Carel Fabritius </ref> بوده است. در ~~۱۶۵۳~~ به عضویت صنف نقاشان دلفت<ref>Delft Guild of Painters </ref> درآمد، و دو بار در سال‌های ۱۶۶۲ و ~~۱۶۷۰~~ به ریاست صنف انتخاب شد. در فقر درگذشت، و بی‌گمان تأمین مایحتاج خانوادۀ بزرگش از دلایل فقر او بود. ظاهراً نقاش پرکاری نبود و کمتر از ۴۰ اثر موثّق از او باقی مانده است. پس از مرگش به فراموشی سپرده شد، تا این‌که «بورگر<ref>Bürger</ref>» (تئوفیل توره<ref> Thèophile Thoré</ref>) منتقد فرانسوی، در ~~۱۸۶۶~~ او را از نو کشف کرد.		</ref> (ح ۱۶۵۸م؛ موزۀ ملی، آمستردام<ref> Rijksmuseum, Amsterdam </ref>) نمونه‌هایی از آثار اویند. ورمیر بدان سبب که به کیفیت‌های صوری نقاشی بیش از موضوع آن اهمیت می‌دهد، از دیگر نقاشان هلندی، متمایز است. توازن و سادگی طرح، تناسب‌های رنگی، و ظرایف بافت و رنگ و نور ازجملۀ این کیفیت‌ها به‌شمار می‌روند. تأثیر هنر [[ایتالیا]] در نخستین آثار او، ازجمله ''دیانا و حوریانش''<ref>''Diana and her Nymphs'' </ref> (ح ۱۶۵۵م؛ موریتشویس<ref>Mauritshuis </ref>، [[لاهه]]<ref>The Hague</ref>) و ''معشوقه''<ref>''The Courtesan'' </ref> (۱۶۵۶م؛ نگارخانۀ استادان کهن<ref>Gemäldegalerie Alter Meister </ref>، [[درسدن]]<ref>Dresden </ref>) مشهود است. ولی شیوۀ کاملاً مستقلی ـ کاملاً هلندی ـ در منظره‌هایی همچون ''چشم‌انداز دلفت''<ref>''View of Delft'' </ref> (۱۶۵۸ـ۱۶۶۰م؛ موریتشویس، لاهه) و ''خیابان کوچک''<ref>''The Little Street'' </ref> (موزۀ ملی، آمستردام) خودنمایی می‌کند، و واقعیت عینی در این آثار به‌خوبی منتقل می‌شود (به احتمال زیاد ورمیر از اتاق تاریک<ref>camera obscura </ref> استفاده می‌کرده است). درون‌خانه‌<ref>interior</ref>های مشهوری که تصویر کرد ـ که در ظرافت و شکوه از آثار [[هوخ، پیتر د (۱۶۲۹ـ۱۶۸۴)\|پیتر دِ هوخ]]<ref> Pieter de Hooch </ref>، [[تربورخ، خرارد (۱۶۱۷ـ۱۶۸۱)\|خرارت تربورخ]]<ref>Gerard Terborch </ref>، و [[متسو، گابریل (۱۶۲۹ـ۱۶۶۷)\|گابریل متسو]]<ref>Gabriel Metsu </ref> پیشی می‌گیرند ـ آثاری همچون ''بانوی ایستاده در پای ویرجینال''<ref>''Lady Standing at the Virginals''</ref> ([[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref> National Gallery, London </ref>)، ''کارگاه نقاش''<ref>''The Painter’s Studio''</ref> (موزۀ تاریخ هنر<ref> Kunsthistorisches Museum </ref>، [[وین]])، ''دختر دستار به سر''<ref>''Girl with a Turban''</ref> (موریتشویس، لاهه) و ''زن در حال توزین مروارید''<ref>''A Woman Weighing Pearls'' </ref> (نگارخانۀ ملی هنر واشینگتن دی‌سی<ref>National Gallery of Art, Washington, DC </ref>) را دربر می‌گیرد. ورمیر احتمالاً شاگرد [[فابریتسیوس، کارل (۱۶۲۲ـ۱۶۵۴)\|کارِل فابریتسیوس]]<ref>Carel Fabritius </ref> بوده است. در ۱۶۵۳م به عضویت صنف نقاشان دلفت<ref>Delft Guild of Painters </ref> درآمد، و دو بار در سال‌های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰م به ریاست صنف انتخاب شد. در فقر درگذشت، و بی‌گمان تأمین مایحتاج خانوادۀ بزرگش از دلایل فقر او بود. ظاهراً نقاش پرکاری نبود و کمتر از ۴۰ اثر موثّق از او باقی مانده است. پس از مرگش به فراموشی سپرده شد، تا این‌که «بورگر<ref>Bürger</ref>» (تئوفیل توره<ref> Thèophile Thoré</ref>) منتقد فرانسوی، در ۱۸۶۶م او را از نو کشف کرد.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

وِرْمیر، یان (۱۶۳۲ـ۱۶۷۵)(Vermeer, Jan)<br/> [[File:40073700.jpg|thumb|تابلوي خدمتکار در حال ريختن شير، اثر يان ورمير]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =یان ورمیر
|نام =Jan Vermeer
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۶۳۲م
|تاریخ مرگ=۱۶۷۵م
|دوره زندگی=
|ملیت=هلندی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت = عضو صنف نقاشان دلفت در ۱۶۵۳، رییس صنف در سال های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰
|جوایز و افتخارات =
|آثار =توری باف (ح ۱۶۵۵؛ لوور، پاریس)؛ و خدمتکار در حال ریختن شیر (ح ۱۶۵۸؛ موزه ملی، آمستردام)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

نقاش هلندی. در دلفت<ref>Delft</ref> هنرآفرینی می‌کرد. صحنه‌های روزمرۀ آرامی را به‌تصویر کشید که از نوعی سادگی تا حد انتزاع<ref>abstraction
</ref>، تناسبات رنگی ظریف، و قابلیت نظرگیر القای تابش نور بر روی اشیا برخوردارند. ''توری‌باف''<ref>''The Lacemaker'' </ref> (ح ۱۶۵۵؛ لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس)، و ''خدمتکار در حال ریختن شیر''<ref>''Maidservant Pouring Milk''
</ref> (ح ۱۶۵۸؛ موزۀ ملی، آمستردام<ref> Rijksmuseum, Amsterdam </ref>) نمونه‌هایی از آثار اویند. ورمیر بدان سبب که به کیفیت‌های صوری نقاشی بیش از موضوع آن اهمیت می‌دهد، از دیگر نقاشان هلندی، متمایز است. توازن و سادگی طرح، تناسب‌های رنگی، و ظرایف بافت و رنگ و نور ازجملۀ این کیفیت‌ها به‌شمار می‌روند. تأثیر هنر ایتالیا در نخستین آثار او، ازجمله ''دیانا و حوریانش''<ref>''Diana and her Nymphs'' </ref> (ح ۱۶۵۵؛ موریتشویس<ref>Mauritshuis </ref>، لاهه<ref>The Hague</ref>) و ''معشوقه''<ref>''The Courtesan'' </ref> (۱۶۵۶؛ نگارخانۀ استادان کهن<ref>Gemäldegalerie Alter Meister </ref>، درسدن<ref>Dresden </ref>) مشهود است. ولی شیوۀ کاملاً مستقلی ـ کاملاً هلندی ـ در منظره‌هایی همچون ''چشم‌انداز دلفت''<ref>''View of Delft'' </ref> (۱۶۵۸ـ۱۶۶۰؛ موریتشویس، لاهه) و ''خیابان کوچک''<ref>''The Little Street'' </ref> (موزۀ ملی، آمستردام) خودنمایی می‌کند، و واقعیت عینی در این آثار به‌خوبی منتقل می‌شود (به احتمال زیاد ورمیر از اتاق تاریک<ref>camera obscura </ref> استفاده می‌کرده است). درون‌خانه‌<ref>interior</ref>های مشهوری که تصویر کرد ـ که در ظرافت و شکوه از آثار پیتر دِ هوخ<ref> Pieter de Hooch </ref>، خرارت تربورخ<ref>Gerard Terborch </ref>، و گابریل متسو<ref>Gabriel Metsu </ref> پیشی می‌گیرند ـ آثاری همچون ''بانوی ایستاده در پای ویرجینال''<ref>''Lady Standing at the Virginals''</ref> (نگارخانۀ ملی لندن<ref> National Gallery, London </ref>)، ''کارگاه نقاش''<ref>''The Painter’s Studio''</ref> (موزۀ تاریخ هنر<ref> Kunsthistorisches Museum </ref>، وین)، ''دختر دستار به سر''<ref>''Girl with a Turban''</ref> (موریتشویس، لاهه) و ''زن در حال توزین مروارید''<ref>''A Woman Weighing Pearls'' </ref> (نگارخانۀ ملی هنر واشینگتن دی‌سی<ref>National Gallery of Art, Washington, DC </ref>) را دربر می‌گیرد. ورمیر احتمالاً شاگرد کارِل فابریتسیوس<ref>Carel Fabritius </ref> بوده است. در ۱۶۵۳ به عضویت صنف نقاشان دلفت<ref>Delft Guild of Painters </ref> درآمد، و دو بار در سال‌های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰ به ریاست صنف انتخاب شد. در فقر درگذشت، و بی‌گمان تأمین مایحتاج خانوادۀ بزرگش از دلایل فقر او بود. ظاهراً نقاش پرکاری نبود و کمتر از ۴۰ اثر موثّق از او باقی مانده است. پس از مرگش به فراموشی سپرده شد، تا این‌که «بورگر<ref>Bürger</ref>» (تئوفیل توره<ref> Thèophile Thoré</ref>) منتقد فرانسوی، در ۱۸۶۶ او را از نو کشف کرد.

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]