کاستانیو، آندر آ دل (ح ۱۴۲۱ـ۱۴۵۷م) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۹

2025-02-15T11:49:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۹
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=~~آندْر‌آ دِل~~ کاستانیو\|نام=Andrea del Castagno\|نام دیگر=\|نام اصلی=آندرآ دی بارتولو دِ بارجیلا\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=ح ۱۴۲۱م\|تاریخ مرگ=۱۴۵۷م\|دوره زندگی=\|ملیت=ایتالیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=پرده داوود (ح ۱۴۵۰ـ۱۴۵۷م)، تابلوهای شام آخر، تصلیب مسیح، پیکر سوار بر اسب نیکولو دا تولنتینو، معراج مریم عذرا (برلین)، تصلیب مسیح\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}کاستانیو، آندْر‌آ دِل (ح ۱۴۲۱ـ۱۴۵۷م)(Castagno, Andrea del)<br/> ~~[[File:35064100.jpg\|thumb\|پرده داوود اثر آندرآ دل کاستانيو]]~~		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=آندر‌آ دل کاستانیو\|نام=Andrea del Castagno\|نام دیگر=\|نام اصلی=آندرآ دی بارتولو دِ بارجیلا\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=ح ۱۴۲۱م\|تاریخ مرگ=۱۴۵۷م\|دوره زندگی=\|ملیت=ایتالیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=پرده داوود (ح ۱۴۵۰ـ۱۴۵۷م)، تابلوهای شام آخر، تصلیب مسیح، پیکر سوار بر اسب نیکولو دا تولنتینو، معراج مریم عذرا (برلین)، تصلیب مسیح\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
			[[پرونده:35064100-3.jpg\|بندانگشتی\|پرده داوود اثر آندرآ دل کاستانیو]]
			کاستانیو، آندْر‌آ دِل (ح ۱۴۲۱ـ۱۴۵۷م)(Castagno, Andrea del)<br/>

	(نام اصلی: آندرآ دی بارتولو دِ بارجیلا<ref>Andrea di Bartolo de Bargilla		(نام اصلی: آندرآ دی بارتولو دِ بارجیلا<ref>Andrea di Bartolo de Bargilla

Nazanin در ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۷

2025-02-15T11:47:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۱:		خط ۱:

	کاستانیو، آندْر‌آ دِل (ح ۱۴۲۱ـ۱۴۵۷م)(Castagno, Andrea del)<br/> [[File:35064100.jpg\|thumb\|پرده داوود اثر آندرآ دل کاستانيو]]		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=آندْر‌آ دِل کاستانیو\|نام=Andrea del Castagno\|نام دیگر=\|نام اصلی=آندرآ دی بارتولو دِ بارجیلا\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=ح ۱۴۲۱م\|تاریخ مرگ=۱۴۵۷م\|دوره زندگی=\|ملیت=ایتالیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=نقاش\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=پرده داوود (ح ۱۴۵۰ـ۱۴۵۷م)، تابلوهای شام آخر، تصلیب مسیح، پیکر سوار بر اسب نیکولو دا تولنتینو، معراج مریم عذرا (برلین)، تصلیب مسیح\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=نگارگری و مجسمه سازی جهان\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}کاستانیو، آندْر‌آ دِل (ح ۱۴۲۱ـ۱۴۵۷م)(Castagno, Andrea del)<br/> [[File:35064100.jpg\|thumb\|پرده داوود اثر آندرآ دل کاستانيو]]

	(نام اصلی: آندرآ دی بارتولو دِ بارجیلا<ref>Andrea di Bartolo de Bargilla		(نام اصلی: آندرآ دی بارتولو دِ بارجیلا<ref>Andrea di Bartolo de Bargilla
	</ref>) نقاش ایتالیایی دورۀ رنسانس<ref>Renaissance </ref>. در فلورانس<ref>Florence		</ref>) نقاش ایتالیایی دورۀ [[رنسانس]]<ref>Renaissance </ref>. در [[فلورانس]]<ref>Florence
	</ref> هنرآفرینی می‌کرد. آثاری که با تأثیر از مازاتچو<ref> Masaccio </ref> پدید آورد، پرتوان و حجم‌وارند، و دورگیری<ref>outline</ref>های صریح و تمایل به کوتاه‌نمایی<ref> foreshortening </ref> در آن‌ها مشهود است. پردۀ ''داوود''<ref>''David'' </ref> (ح ۱۴۵۰ـ۱۴۵۷م؛ نگارخانۀ ملی واشینگتن دی‌سی<ref>National Gallery, Washington DC </ref>) نمونۀ شاخصی از آثار اوست. لقبش کاستانیو، برگرفته از شهری است با نام کاستانیو سان گودنتسو<ref>Castagno San Godenzo </ref>، که در اوایل عمر در آن زندگی می‌کرد. کاستانیو توجه برنادِتو دُ مدیچی<ref>Bernardetto de’ Medici </ref> (۱۳۹۳ـ‌۱۴۶۵م) را برانگیخت، و همراه او به فلورانس رفت؛ از آن پس بیشتر در آن شهر فعالیت داشت، گرچه چندی هم در ونیز ماند و برای صومعۀ سان زاکاریا<ref>San Zaccaria</ref>، دیوارنگاره<ref> fresco </ref>هایی اجرا کرد. دیوارنگاره‌های دیر سان آپولونیا<ref>Convent of Sant’ Apollonia</ref>، که اکنون موزۀ آثار اوست، تصاویر مهمی از آثار کاستانیو را دربردارد که تابلوهای ''شام آخر''<ref>''Last Supper'' </ref>، ''تصلیب مسیح''<ref>''Crucifixion'' </ref>، و مجموعه‌ای از مشاهیر مرد و زن همچون دانته<ref>Dante </ref>، پترارک<ref>Petrarch </ref>، و تصویر تمام‌قد بوکاتچو<ref>Boccaccio </ref> از آن جمله‌اند. کاستانیو در این دیوارنگاره‌ها از مازاتچو الگوبرداری کرده، و فضای تصویری را با دقت در ترسیم ژرفانمایی خطی، برای دستیابی به چارچوبی معمارانه به‌کار گرفته است. این پیکره‌ها کیفیتی تندیس‌وار و باشکوه دارند که تا حدی از دوناتلّو<ref>Donatello </ref> متأثرند. کاستانیو براثر طاعون در فلورانس درگذشت، ولی علی‌رغم عمر کوتاهش، بسیار تأثیرگذار بود. در میان شمارِ اندکِ آثارش، پیکر سوار بر اسب<ref>equestrian </ref> نیکولو دا تولنتینو<ref>Nicolò da Tolentino</ref> در کلیسای جامع فلورانس<ref> Cathedral of Florence </ref>، ''معراج مریم عذرا''<ref>''Assumption''</ref> (برلین)، و ''تصلیب مسیح'' (نگارخانۀ ملی لندن) و شیشه‌های منقوش<ref>''stained glass''</ref> کلیسای جامع فلورانس درخور ذکرند.		</ref> هنرآفرینی می‌کرد. آثاری که با تأثیر از [[مازاتچو، تومازو (۱۴۰۱ـ ح ‍ ۱۴۲۸م)\|مازاتچو]]<ref> Masaccio </ref> پدید آورد، پرتوان و حجم‌وارند، و دورگیری<ref>outline</ref>های صریح و تمایل به کوتاه‌نمایی<ref> foreshortening </ref> در آن‌ها مشهود است. پردۀ ''داوود''<ref>''David'' </ref> (ح ۱۴۵۰ـ۱۴۵۷م؛ نگارخانۀ ملی واشینگتن دی‌سی<ref>National Gallery, Washington DC </ref>) نمونۀ شاخصی از آثار اوست. لقبش کاستانیو، برگرفته از شهری است با نام کاستانیو سان گودنتسو<ref>Castagno San Godenzo </ref>، که در اوایل عمر در آن زندگی می‌کرد. کاستانیو توجه برنادِتو دُ مدیچی<ref>Bernardetto de’ Medici </ref> (۱۳۹۳ـ‌۱۴۶۵م) را برانگیخت، و همراه او به فلورانس رفت؛ از آن پس بیشتر در آن شهر فعالیت داشت، گرچه چندی هم در ونیز ماند و برای صومعۀ سان زاکاریا<ref>San Zaccaria</ref>، دیوارنگاره<ref> fresco </ref>هایی اجرا کرد. دیوارنگاره‌های دیر سان آپولونیا<ref>Convent of Sant’ Apollonia</ref>، که اکنون موزۀ آثار اوست، تصاویر مهمی از آثار کاستانیو را دربردارد که تابلوهای ''شام آخر''<ref>''Last Supper'' </ref>، ''تصلیب مسیح''<ref>''Crucifixion'' </ref>، و مجموعه‌ای از مشاهیر مرد و زن همچون [[روستی، دانته گابریل (۱۸۲۸ـ۱۸۸۲)\|دانته]]<ref>Dante </ref>، [[پترارک]]<ref>Petrarch </ref>، و تصویر تمام‌قد بوکاتچو<ref>Boccaccio </ref> از آن جمله‌اند. کاستانیو در این دیوارنگاره‌ها از مازاتچو الگوبرداری کرده، و فضای تصویری را با دقت در ترسیم ژرفانمایی خطی، برای دستیابی به چارچوبی معمارانه به‌کار گرفته است. این پیکره‌ها کیفیتی تندیس‌وار و باشکوه دارند که تا حدی از دوناتلّو<ref>Donatello </ref> متأثرند. کاستانیو براثر طاعون در فلورانس درگذشت، ولی علی‌رغم عمر کوتاهش، بسیار تأثیرگذار بود. در میان شمارِ اندکِ آثارش، پیکر سوار بر اسب<ref>equestrian </ref> نیکولو دا تولنتینو<ref>Nicolò da Tolentino</ref> در کلیسای جامع فلورانس<ref> Cathedral of Florence </ref>، ''معراج مریم عذرا''<ref>''Assumption''</ref> (برلین)، و ''تصلیب مسیح'' ([[نگارخانه ملی لندن\|نگارخانۀ ملی لندن]]) و شیشه‌های منقوش<ref>''stained glass''</ref> کلیسای جامع فلورانس درخور ذکرند.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

کاستانیو، آندْر‌آ دِل (ح ۱۴۲۱ـ۱۴۵۷م)(Castagno, Andrea del)<br/> [[File:35064100.jpg|thumb|پرده داوود اثر آندرآ دل کاستانيو]]

(نام اصلی: آندرآ دی بارتولو دِ بارجیلا<ref>Andrea di Bartolo de Bargilla
</ref>) نقاش ایتالیایی دورۀ رنسانس<ref>Renaissance </ref>. در فلورانس<ref>Florence
</ref> هنرآفرینی می‌کرد. آثاری که با تأثیر از مازاتچو<ref> Masaccio </ref> پدید آورد، پرتوان و حجم‌وارند، و دورگیری<ref>outline</ref>های صریح و تمایل به کوتاه‌نمایی<ref> foreshortening </ref> در آن‌ها مشهود است. پردۀ ''داوود''<ref>''David'' </ref> (ح ۱۴۵۰ـ۱۴۵۷م؛ نگارخانۀ ملی واشینگتن دی‌سی<ref>National Gallery, Washington DC </ref>) نمونۀ شاخصی از آثار اوست. لقبش کاستانیو، برگرفته از شهری است با نام کاستانیو سان گودنتسو<ref>Castagno San Godenzo </ref>، که در اوایل عمر در آن زندگی می‌کرد. کاستانیو توجه برنادِتو دُ مدیچی<ref>Bernardetto de’ Medici </ref> (۱۳۹۳ـ‌۱۴۶۵م) را برانگیخت، و همراه او به فلورانس رفت؛ از آن پس بیشتر در آن شهر فعالیت داشت، گرچه چندی هم در ونیز ماند و برای صومعۀ سان زاکاریا<ref>San Zaccaria</ref>، دیوارنگاره<ref> fresco </ref>هایی اجرا کرد. دیوارنگاره‌های دیر سان آپولونیا<ref>Convent of Sant’ Apollonia</ref>، که اکنون موزۀ آثار اوست، تصاویر مهمی از آثار کاستانیو را دربردارد که تابلوهای ''شام آخر''<ref>''Last Supper'' </ref>، ''تصلیب مسیح''<ref>''Crucifixion'' </ref>، و مجموعه‌ای از مشاهیر مرد و زن همچون دانته<ref>Dante </ref>، پترارک<ref>Petrarch </ref>، و تصویر تمام‌قد بوکاتچو<ref>Boccaccio </ref> از آن جمله‌اند. کاستانیو در این دیوارنگاره‌ها از مازاتچو الگوبرداری کرده، و فضای تصویری را با دقت در ترسیم ژرفانمایی خطی، برای دستیابی به چارچوبی معمارانه به‌کار گرفته است. این پیکره‌ها کیفیتی تندیس‌وار و باشکوه دارند که تا حدی از دوناتلّو<ref>Donatello </ref> متأثرند. کاستانیو براثر طاعون در فلورانس درگذشت، ولی علی‌رغم عمر کوتاهش، بسیار تأثیرگذار بود. در میان شمارِ اندکِ آثارش، پیکر سوار بر اسب<ref>equestrian </ref> نیکولو دا تولنتینو<ref>Nicolò da Tolentino</ref> در کلیسای جامع فلورانس<ref> Cathedral of Florence </ref>، ''معراج مریم عذرا''<ref>''Assumption''</ref> (برلین)، و ''تصلیب مسیح'' (نگارخانۀ ملی لندن) و شیشه‌های منقوش<ref>''stained glass''</ref> کلیسای جامع فلورانس درخور ذکرند.

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]