کمدی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۷

2025-07-28T05:07:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۰۷
خط ۹:		خط ۹:
	کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)\|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)\|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.		کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)\|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)\|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.

	از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته\|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[جانسون، بن(جامین) (۱۵۷۲ـ۱۶۳۷)\|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref> در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. در خلال قرن ۱۷م، کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[اتریج، جورج (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۹۱)\|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویچرلی، ویلیام (ح ‍۱۶۴۰ـ۱۷۱۶)\|ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref> خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰م، «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰م، کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[اورتون، جو (۱۹۳۳ـ۱۹۶۷)\|جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[بکت، ساموئل\|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژنه، ژان (۱۹۱۰ـ۱۹۸۶)\|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[استاپارد، تام ~~(۱۹۳۷)~~\|تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ۱۹۷۰م، «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[ایکبورن، آلن\|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[فو، داریو\|داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy		از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته\|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[جانسون، بن(جامین) (۱۵۷۲ـ۱۶۳۷)\|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref> در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. در خلال قرن ۱۷م، کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[اتریج، جورج (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۹۱)\|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویچرلی، ویلیام (ح ‍۱۶۴۰ـ۱۷۱۶)\|ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref> خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰م، «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰م، کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[اورتون، جو (۱۹۳۳ـ۱۹۶۷)\|جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[بکت، ساموئل\|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژنه، ژان (۱۹۱۰ـ۱۹۸۶)\|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[استاپارد، تام\|تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ۱۹۷۰م، «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[ایکبورن، آلن\|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[فو، داریو\|داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy
	</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon		</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon
	</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰م پیوسته توجه تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.		</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰م پیوسته توجه تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.

Mohammadi3 در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۵۵

2025-07-28T04:55:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۵۵
خط ۹:		خط ۹:
	کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)\|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)\|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.		کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)\|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)\|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.

	از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته\|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[جانسون، بن(جامین) (۱۵۷۲ـ۱۶۳۷)\|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref> در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. در خلال قرن ۱۷م، کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[اتریج، جورج (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۹۱)\|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویچرلی، ویلیام (ح ‍۱۶۴۰ـ۱۷۱۶)\|ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref> خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰م، «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰م، کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[اورتون، جو (۱۹۳۳ـ۱۹۶۷)\|جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[بکت، ساموئل\|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژنه، ژان (۱۹۱۰ـ۱۹۸۶)\|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[استاپارد، تام (۱۹۳۷)\|تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ۱۹۷۰م، «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[ایکبورن، آلن ~~(۱۹۳۹)~~\|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[فو، داریو\|داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy		از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته\|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[جانسون، بن(جامین) (۱۵۷۲ـ۱۶۳۷)\|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref> در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. در خلال قرن ۱۷م، کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[اتریج، جورج (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۹۱)\|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویچرلی، ویلیام (ح ‍۱۶۴۰ـ۱۷۱۶)\|ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref> خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰م، «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰م، کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[اورتون، جو (۱۹۳۳ـ۱۹۶۷)\|جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[بکت، ساموئل\|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژنه، ژان (۱۹۱۰ـ۱۹۸۶)\|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[استاپارد، تام (۱۹۳۷)\|تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ۱۹۷۰م، «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[ایکبورن، آلن\|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[فو، داریو\|داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy
	</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon		</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon
	</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰م پیوسته توجه تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.		</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰م پیوسته توجه تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.

Mohammadi3 در ‏۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۷

2025-05-03T22:17:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۷
خط ۷:		خط ۷:
	کُمدی از زمان پیدایش آن در [[یونان باستان\|یونان]] تاکنون دستخوش دگرگونی‌های بسیار شده است؛ نخستین کمدی در یونان قدیم از هجو مسائل روز و درخشان [[آریستوفانس (ح ۴۴۵ـ ح ۳۸۰پ م)\|آریستوفانس]]<ref> Aristophanes </ref> پدید آمد.		کُمدی از زمان پیدایش آن در [[یونان باستان\|یونان]] تاکنون دستخوش دگرگونی‌های بسیار شده است؛ نخستین کمدی در یونان قدیم از هجو مسائل روز و درخشان [[آریستوفانس (ح ۴۴۵ـ ح ۳۸۰پ م)\|آریستوفانس]]<ref> Aristophanes </ref> پدید آمد.

	کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[برنارد ~~شاو~~\|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)\|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)\|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.		کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)\|ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)\|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)\|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.

	از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته\|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[بن ~~جانسون~~\|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref> در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. در خلال قرن ۱۷م، کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[جورج ~~اتریج~~\|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[ویلیام ~~کانگریو~~ (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref> خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰م، «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰م، کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[بکت، ساموئل\|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژان ~~ژنه~~\|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ۱۹۷۰م، «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[آلن ~~ایکبورن~~\|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy		از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته\|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[جانسون، بن(جامین) (۱۵۷۲ـ۱۶۳۷)\|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref> در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. در خلال قرن ۱۷م، کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[اتریج، جورج (ح ۱۶۳۵ـ۱۶۹۱)\|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویچرلی، ویلیام (ح ‍۱۶۴۰ـ۱۷۱۶)\|ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref> خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰م، «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰م، کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[اورتون، جو (۱۹۳۳ـ۱۹۶۷)\|جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[بکت، ساموئل\|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژنه، ژان (۱۹۱۰ـ۱۹۸۶)\|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[استاپارد، تام (۱۹۳۷)\|تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ۱۹۷۰م، «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[ایکبورن، آلن (۱۹۳۹)\|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[فو، داریو\|داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy
	</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon		</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon
	</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰م پیوسته توجه تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.		</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰م پیوسته توجه تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.

Mohammadi3 در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۳

2024-12-02T17:43:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۳
خط ۹:		خط ۹:
	کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[برنارد شاو\|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)\|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)\|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.		کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[برنارد شاو\|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)\|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)\|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.

	از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته\|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[بن جانسون\|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref>~~ ~~در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. ~~درخلال~~ قرن ~~۱۷،~~ کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[جورج اتریج\|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[ویلیام کانگریو (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref>~~ ~~خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ~~۱۹۳۰،~~ «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ~~۱۹۴۰،~~ کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ~~۱۹۶۰~~ با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[~~سامویل بکت~~\|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژان ژنه\|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ~~۱۹۷۰،~~ «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[آلن ایکبورن\|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy		از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته\|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[بن جانسون\|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref> در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. در خلال قرن ۱۷م، کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[جورج اتریج\|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[ویلیام کانگریو (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)\|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref> خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)\|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰م، «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰م، کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰م با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[بکت، ساموئل\|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژان ژنه\|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ۱۹۷۰م، «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[آلن ایکبورن\|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy
	</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon		</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon
	</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ~~۱۹۸۰~~ پیوسته ~~توجّه~~ تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.		</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰م پیوسته توجه تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.



	----		----

Reza rouzbahani در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۰۴

2020-10-21T08:04:29Z

صفحهٔ تازه

[[پرونده:35290900- 2.jpg|جایگزین=صحنه‌ای از یک تئاتر کمدی|بندانگشتی|صحنه‌ای از یک تئاتر کمدی]]
[[پرونده:35290900- 3.jpg|جایگزین=اسکار وایلد|بندانگشتی|اسکار وایلد]]
کُمِدی (comedy)<br />

سبک یا بیانی ادبی که هدفِ آن خنداندن تماشاگر است. همه گونه‌های ادبی مانند نمایش<ref>drama</ref>، [[نظم]]<ref> verse</ref> و نثر<ref> prose </ref> ممکن است هدف کمیک داشته باشند. کُمدی، برخلاف [[تراژدی]]<ref>tragedy</ref>، نوعاً پایان خوش یا سرگرم‌کننده دارد، اما ساختار و مضمون آن شاید از تراژدی هم به‌مراتب ظریف‌تر و استادانه‌تر باشد. کُمدی سُنّتی<ref> traditional comedy</ref>، همچون تراژدی، مقدمتاً به نمایش ضعف آدمی می‌پردازد ولی در کُمدی، خطای شخصیت عموماً به نابودی او نمی‌انجامد و او غالباً از آن درس می‌گیرد. خنداندن تماشاگر را نوعاً «دلقک‌ها» (ملیجک‌ها) انجام می‌دهند که نقش آنان نشان ‌دادن و برجسته‌تر کردن ضعف شخصیت‌هایی است که خودبزرگ‌بینند، ابلهند یا اشتباه می‌کنند. طنز<ref>satire</ref> قضیه در آن است که گاهی دلقک به نجات شخصیت‌های دیگر می‌آید. در پردۀ پایانی کُمدی، کشمکش پایان می‌یابد به‌استثنای معمولاً یک شخصیت تلخ‌اندیش که تقابل نمایشی را پدید می‌آورد.

کُمدی از زمان پیدایش آن در [[یونان باستان|یونان]] تاکنون دستخوش دگرگونی‌های بسیار شده است؛ نخستین کمدی در یونان قدیم از هجو مسائل روز و درخشان [[آریستوفانس (ح ۴۴۵ـ ح ۳۸۰پ م)|آریستوفانس]]<ref> Aristophanes </ref> پدید آمد.

کُمدی‌نویسان بزرگ عبارتند از [[ویلیام شکسپیر]]<ref>William Shakespeare</ref>، [[برنارد شاو|جورج برنارد شاو]]<ref> George Bernard Shaw </ref>، [[اسکار وایلد]]<ref>Oscar Wilde </ref>، [[گلدونی، کارلو (۱۷۰۷ـ۱۷۹۳)|کارلو گلدونی]]<ref>Carlo Goldoni</ref>، [[مولیر]]<ref> Molière </ref> و [[ماریوو، پیر کارله دو شامبلن دو (۱۶۸۸ـ۱۷۶۳)|ماریوو]]<ref>Marivaux</ref>.

از گونه‌های کُمدی‌اند: [[پانتومیم]]<ref> pantomime</ref>، [[طنز]]، فکاهه<ref>farce</ref>، [[طنز تلخ]]<ref> black humour</ref>، و [[کمدیا دلارته|کُمدیا دلارته]]<ref> commedia dell’arte </ref>. در [[قرون وسطا]]، نمایش‌نامه‌های اخلاقی به نمایش مفاهیمی چون شیطان و رذایل بشری پرداختند که بعد‌ها تحول‌یافته و به‌صورت شخصیت‌های خنده‌آور و رایج کُمدی خُلق‌وخوی<ref>comedy of humours </ref> رُنسانسی با شخصیت‌های منفی مشهوری چون موسکا<ref>Mosca</ref>ی [[بن جانسون|بِن‌جانسون]]<ref>Ben Jonson</ref> در ''وُلپون''<ref> ''Volpone''</ref> درآمدند. درخلال قرن ۱۷، کُمدی‌های شکسپیر و مولیر را نویسندگان کُمدی‌های دورۀ بازگشت<ref> Restoration comedy </ref> نظیر [[جورج اتریج|جورج اِتریج]]<ref>George Etherege</ref>، [[ویلیام ویچرلی]]<ref> William Wycherley</ref>، و [[ویلیام کانگریو (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)|ویلیام کانگریو]]<ref> William Congreve </ref> دنبال کردند. کُمدی احساساتی<ref>sentimental comedy </ref> بخش اعظم قرن ۱۹ را در انگلستان و امریکا از آن خود کرد، گرچه امروزه از آن کم‌تر یاد و یا چیزی بازآفرینی می‌شود. پایان این قرن در انگلستان، سُنّت واقع‌گرایانه [[شاو، برنارد (۱۸۵۶ـ۱۹۵۰)|شاو]] و کُمدی‌های اجتماعی<ref>social comedy </ref> خوش‌ساخت [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)|وایلد]] را به‌ ارمغان آورد. از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰، «کمدی اسلپ‌استیک<ref>slapstick comedy </ref>» از صحنه تئاتر وارد فیلم‌های صامت شد. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰، کمدی‌های آراسته و لطیف نوئل کاوئرد<ref>Noël Coward </ref> و ترنس رایتگن<ref>Terence Rattigan </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، بر صحنه‌های تئاتر و فیلم‌های ناطق اجرا می‌شدند. این کمدی‌ها اواخر دهۀ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ با گرایشی به‌سوی هجو و بدبینی، به‌گونه‌ای در آثار [[جو اورتون]]<ref>Joe Orton </ref> و پیتر نیکولز<ref>Peter Nichols </ref>، دو نویسندۀ انگلیسی، دیده می‌شدند، در کنار آن‌ها تئاتر پوچی<ref>Theatre of the Absurd </ref> [[سامویل بکت|ساموئل بکت]]<ref>Samuel Beckett </ref>، [[ژان ژنه|ژان ژُنه]]<ref>Jean Genet </ref>، و [[تام استاپارد]]<ref>Tom Stoppard </ref> اجرا می‌شدند. از دهۀ ۱۹۷۰، «کمدی سیاه<ref>black comedy</ref>» در انگلستان و امریکا نفوذ یافت و آثار [[آلن ایکبورن|آلن اِیکبورن]]<ref> Alan Ayckbourn </ref> صحنه‌های تئاتر انگلیس را به ‌خود اختصاص داد و طنز‌های سیاسی<ref>political satire </ref> [[داریو فو]]<ref>Dario Fo </ref> بر تئاتر مردمی<ref>radical theatre </ref> تأثیر گذاشتند، گرچه کُمدی موقعیت<ref>situation comedy
</ref>، نظیر آثاری که نیل سایمون<ref>Neil Simon
</ref>، نمایش‌نامه‌نویس امریکایی، نوشت در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ پیوسته توجّه تماشاگران تئاتر، سینما، و تلویزیون را به ‌خود جلب کرد.

----

[[Category:ادبیات عمومی]]
[[Category:اصطلاحات، مفاهیم، تاریخ عمومی]]
[[Category:تئاتر]]
[[Category:اصطلاحات و تجهیزات، انواع و مفاهیم]]
<references />