کاراتچی، خانواده: تفاوت بین نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به: ناوبری، جستجو
(جایگزینی متن - '\\3' به '<!--3')
 
سطر ۱: سطر ۱:
  
کارّاتْچی، خانوادۀ (Carracci)<br>
+
کارّاتْچی، خانوادۀ (Carracci)<br/> [[File:35027700-1.jpg|thumb|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]][[File:35027700-2.jpg|thumb|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]][[File:35027700.jpg|thumb|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]]سه نقاش ایتالیایی به نام‌های، لودوویکو کارّاتچی<ref>Lodovico Carracci
[[پرونده: 35027700-1.jpg | بندانگشتی|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]][[پرونده: 35027700-2.jpg | بندانگشتی|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]][[پرونده: 35027700.jpg | بندانگشتی|تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي]]سه نقاش ایتالیایی به نام‌های، لودوویکو کارّاتچی۱ (۱۵۵۵ـ۱۶۱۹)، و پسر عموهایش، برادران اوگوستینو کارّاتچی۲ (۱۵۵۷ـ۱۶۰۲) و آنیباله کاراتچی۳ (۱۵۶۰ـ۱۶۰۹). آنان در اواخر قرن ۱۶، مدرسه‌ای معتبر برای آموزش نقاشی در بولونیا تأسیس کردند، که بر مطالعۀ دقیق در احوال و آثار استادان رنسانس۴، و طراحی از مُدل زنده تأکید داشت. هر سه نقاش در تکامل شیوۀ باروک آغازین۵ سهمی بسزا داشتند.  
+
</ref> (۱۵۵۵ـ۱۶۱۹)، و پسر عموهایش، برادران اوگوستینو کارّاتچی<ref>Agostino Carracci
 +
</ref> (۱۵۵۷ـ۱۶۰۲) و آنیباله کاراتچی<ref> Annibale Carracci </ref> (۱۵۶۰ـ۱۶۰۹). آنان در اواخر قرن ۱۶، مدرسه‌ای معتبر برای آموزش نقاشی در بولونیا تأسیس کردند، که بر مطالعۀ دقیق در احوال و آثار استادان رنسانس<ref>Renaissance </ref>، و طراحی از مُدل زنده تأکید داشت. هر سه نقاش در تکامل شیوۀ باروک آغازین<ref>early baroque </ref> سهمی بسزا داشتند.
  
'''لودوویکو کاراتچی''' بنیادگذار مدرسۀ نقاشی بود، لیکن چون نمی‌توانست به‌تنهایی از عهدۀ کلیۀ مسئولیت‌‌ها برآید، اوگوستینو و آنیباله را برای رسیدگی به امور مدرسۀ بولونیا ترغیب کرد، و مدرسۀ نقاشی آنان در ۱۵۸۵ افتتاح شد. لیکن از ۱۶۰۰، لودوویکو به‌تنهایی ادارۀ آن را برعهده گرفت. از آن‌جا که گرایش‌های علمی و دانشگاهی داشت، دربارۀ استادان رنسانس تحقیق گسترده‌ای کرد؛ به‌ویژه دربارۀ آنتونیو کورّدجو۶، و تیسین۷. تابلوی ''سوزانا و ریش‌سفیدان''۸ (نگارخانۀ ملی لندن۹) از آثار برجستۀ اوست.
+
'''لودوویکو کاراتچی''' بنیادگذار مدرسۀ نقاشی بود، لیکن چون نمی‌توانست به‌تنهایی از عهدۀ کلیۀ مسئولیت‌‌ها برآید، اوگوستینو و آنیباله را برای رسیدگی به امور مدرسۀ بولونیا ترغیب کرد، و مدرسۀ نقاشی آنان در ۱۵۸۵ افتتاح شد. لیکن از ۱۶۰۰، لودوویکو به‌تنهایی ادارۀ آن را برعهده گرفت. از آن‌جا که گرایش‌های علمی و دانشگاهی داشت، دربارۀ استادان رنسانس تحقیق گسترده‌ای کرد؛ به‌ویژه دربارۀ آنتونیو کورّدجو<ref>Antonio Correggio </ref>، و تیسین<ref>Titian </ref>. تابلوی ''سوزانا و ریش‌سفیدان''<ref>Susannah and the Elders </ref> (نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London </ref>) از آثار برجستۀ اوست.
  
'''اوگوستینو''' در آکادمی بولونیا امور آموزشی را زیرنظر گرفت، و آن را براساس احتراز از ویژگی‌های شیوه‌گری۱۰ (مانریسم) طراحی کرد. در تزیینات کاخ فارنسه۱۱ در رُم، با برادرش آنیباله همکاری داشت (۱۵۹۵ـ۱۵۹۷)؛ و در ۱۶۰۰ به پارما۱۲ عزیمت کرد. تابلوی ''ایمان‌آوردن قدیس ژروم''۱۳ (بولونیا) شاهکار اوست.
+
'''اوگوستینو''' در آکادمی بولونیا امور آموزشی را زیرنظر گرفت، و آن را براساس احتراز از ویژگی‌های شیوه‌گری<ref>Mannerism</ref> (مانریسم) طراحی کرد. در تزیینات کاخ فارنسه<ref> Farnese Palace </ref> در رُم، با برادرش آنیباله همکاری داشت (۱۵۹۵ـ۱۵۹۷)؛ و در ۱۶۰۰ به پارما<ref>Parma </ref> عزیمت کرد. تابلوی ''ایمان‌آوردن قدیس ژروم''<ref>''Communion of St Jerome'' </ref> (بولونیا) شاهکار اوست.
  
'''آنیباله''' در این گروه سه‌نفری، نوآورترین نقاش بود. آثار کورّدجو و تیسین را بررسی کرد. به‌ویژه در طراحی مهارت داشت (مهارتی که میان هرسه کاراتچی مشترک بود). تمایل آنیباله به صحنه‌های سادۀ زندگی روزمرّه در آثاری همچون ''لوبیاخور''۱۴ (ح ۱۵۸۴؛ گالریا کولونا۱۵، رم) و ''دکان قصابی''۱۶ (ح ۱۵۸۳؛ کلیسای مسیح، آکسفورد۱۷)، مشهود است. کار برجسته‌اش تزیین کاخ فارِنسه بود، که سفارش آن را از سوی کاردینال اودوئاردو فارِنسه۱۸ دریافت کرد (۱۶۱۲ـ۱۶۴۶). این سلسله نقاشی‌ها با درون‌مایه‌ای دربارۀ عشق‌های خدایان، و عناصر پرتحرک، و رویکرد پرنشاط به مضامین اسطوره‌ای، از نخستین آثار باروک آغازین شمرده می‌شوند. اوگوستینو در اجرای این کار با برادرش همکاری کرد، ولی بعدها روابطشان به کدورت انجامید.Lodovico Carracci
+
'''آنیباله''' در این گروه سه‌نفری، نوآورترین نقاش بود. آثار کورّدجو و تیسین را بررسی کرد. به‌ویژه در طراحی مهارت داشت (مهارتی که میان هرسه کاراتچی مشترک بود). تمایل آنیباله به صحنه‌های سادۀ زندگی روزمرّه در آثاری همچون ''لوبیاخور''<ref>''Bean Eater'' </ref> (ح ۱۵۸۴؛ گالریا کولونا<ref>Galleria Colonna </ref>، رم) و ''دکان قصابی''<ref>''Butcher Shop'' </ref> (ح ۱۵۸۳؛ کلیسای مسیح، آکسفورد<ref>Christ Church, Oxford </ref>)، مشهود است. کار برجسته‌اش تزیین کاخ فارِنسه بود، که سفارش آن را از سوی کاردینال اودوئاردو فارِنسه<ref>Cardinal Odoardo Farnese</ref> دریافت کرد (۱۶۱۲ـ۱۶۴۶). این سلسله نقاشی‌ها با درون‌مایه‌ای دربارۀ عشق‌های خدایان، و عناصر پرتحرک، و رویکرد پرنشاط به مضامین اسطوره‌ای، از نخستین آثار باروک آغازین شمرده می‌شوند. اوگوستینو در اجرای این کار با برادرش همکاری کرد، ولی بعدها روابطشان به کدورت انجامید.
Agostino Carracci
 
Annibale Carracci
 
Renaissance
 
early baroque
 
Antonio Correggio
 
Titian
 
Susannah and the Elders
 
National Gallery, London
 
Mannerism
 
Farnese Palace
 
Parma
 
Communion of St Jerome
 
Bean Eater
 
Galleria Colonna
 
Butcher Shop
 
Christ Church, Oxford
 
Cardinal Odoardo Farnese
 
  
<br><!--35027700-->
+
&nbsp;
[[رده:نگارگری و مجسمه سازی جهان]]
+
 
[[رده:پیش از قرن 20 - اشخاص]]
+
----
 +
 
 +
[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۲ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۳۹

کارّاتْچی، خانوادۀ (Carracci)
تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي
تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي
تابلوي ايمان آوردن قديس ژروم، اثر اوگوستينو کاراتچي
سه نقاش ایتالیایی به نام‌های، لودوویکو کارّاتچی[۱] (۱۵۵۵ـ۱۶۱۹)، و پسر عموهایش، برادران اوگوستینو کارّاتچی[۲] (۱۵۵۷ـ۱۶۰۲) و آنیباله کاراتچی[۳] (۱۵۶۰ـ۱۶۰۹). آنان در اواخر قرن ۱۶، مدرسه‌ای معتبر برای آموزش نقاشی در بولونیا تأسیس کردند، که بر مطالعۀ دقیق در احوال و آثار استادان رنسانس[۴]، و طراحی از مُدل زنده تأکید داشت. هر سه نقاش در تکامل شیوۀ باروک آغازین[۵] سهمی بسزا داشتند.

لودوویکو کاراتچی بنیادگذار مدرسۀ نقاشی بود، لیکن چون نمی‌توانست به‌تنهایی از عهدۀ کلیۀ مسئولیت‌‌ها برآید، اوگوستینو و آنیباله را برای رسیدگی به امور مدرسۀ بولونیا ترغیب کرد، و مدرسۀ نقاشی آنان در ۱۵۸۵ افتتاح شد. لیکن از ۱۶۰۰، لودوویکو به‌تنهایی ادارۀ آن را برعهده گرفت. از آن‌جا که گرایش‌های علمی و دانشگاهی داشت، دربارۀ استادان رنسانس تحقیق گسترده‌ای کرد؛ به‌ویژه دربارۀ آنتونیو کورّدجو[۶]، و تیسین[۷]. تابلوی سوزانا و ریش‌سفیدان[۸] (نگارخانۀ ملی لندن[۹]) از آثار برجستۀ اوست.

اوگوستینو در آکادمی بولونیا امور آموزشی را زیرنظر گرفت، و آن را براساس احتراز از ویژگی‌های شیوه‌گری[۱۰] (مانریسم) طراحی کرد. در تزیینات کاخ فارنسه[۱۱] در رُم، با برادرش آنیباله همکاری داشت (۱۵۹۵ـ۱۵۹۷)؛ و در ۱۶۰۰ به پارما[۱۲] عزیمت کرد. تابلوی ایمان‌آوردن قدیس ژروم[۱۳] (بولونیا) شاهکار اوست.

آنیباله در این گروه سه‌نفری، نوآورترین نقاش بود. آثار کورّدجو و تیسین را بررسی کرد. به‌ویژه در طراحی مهارت داشت (مهارتی که میان هرسه کاراتچی مشترک بود). تمایل آنیباله به صحنه‌های سادۀ زندگی روزمرّه در آثاری همچون لوبیاخور[۱۴] (ح ۱۵۸۴؛ گالریا کولونا[۱۵]، رم) و دکان قصابی[۱۶] (ح ۱۵۸۳؛ کلیسای مسیح، آکسفورد[۱۷])، مشهود است. کار برجسته‌اش تزیین کاخ فارِنسه بود، که سفارش آن را از سوی کاردینال اودوئاردو فارِنسه[۱۸] دریافت کرد (۱۶۱۲ـ۱۶۴۶). این سلسله نقاشی‌ها با درون‌مایه‌ای دربارۀ عشق‌های خدایان، و عناصر پرتحرک، و رویکرد پرنشاط به مضامین اسطوره‌ای، از نخستین آثار باروک آغازین شمرده می‌شوند. اوگوستینو در اجرای این کار با برادرش همکاری کرد، ولی بعدها روابطشان به کدورت انجامید.

 


  1. Lodovico Carracci
  2. Agostino Carracci
  3. Annibale Carracci
  4. Renaissance
  5. early baroque
  6. Antonio Correggio
  7. Titian
  8. Susannah and the Elders
  9. National Gallery, London
  10. Mannerism
  11. Farnese Palace
  12. Parma
  13. Communion of St Jerome
  14. Bean Eater
  15. Galleria Colonna
  16. Butcher Shop
  17. Christ Church, Oxford
  18. Cardinal Odoardo Farnese