آرامش خواهی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۸

2025-04-08T08:58:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۸
خط ۱:		خط ۱:

	آرامِشْ‌خواهی (Quietism)<br/> نوعی عرفان که کامل‌ترین مراودۀ معنوی<ref>communion</ref> با [[خدا]] را فقط هنگامی حاصل‌شدنی می‌داند که روح در حالتی از آرامش باشد. روح، در این حالت، از [[استدلال]] یا از تفکر به خود یا به خدا باز می‌ایستد، هیچ‌یک از استعدادهایش را به‌کار نمی‌اندازد و یگانه کارکردش همانا پذیرش منفعلانۀ دوستی و رحمتی است که خدا همواره آمادۀ ارزانی‌داشتن آن است. این رویکرد عارفانه منحصر به مسیحیت نیست، بلکه بر هر عرفانی سایه می‌افکند و به‌ویژه در فلسفۀ هندو<ref>Hindu Philosophy</ref> و [[تصوف\|تصوّف]]<ref>sufism</ref> مشاهده می‌شود. آرامش‌خواهی را [[مولینوس، میگل د (۱۶۴۰ـ۱۶۹۷)\|میگل دِ مولینوس]]<ref>Miguel de Molinos</ref> در کتاب خود به نام ''راهنمای معنوی''<ref>Spiritual Guide</ref> (۱۶۷۵) مطرح کرد، اما نافذترین نمایندۀ آن [[~~گوییون،~~ مادام ~~(۱۶۴۸ـ۱۷۱۷)~~\|مادام گوئیون]]<ref>Madame Guyon</ref> بود.		آرامِشْ‌خواهی (Quietism)<br/> نوعی عرفان که کامل‌ترین مراودۀ معنوی<ref>communion</ref> با [[خدا]] را فقط هنگامی حاصل‌شدنی می‌داند که روح در حالتی از آرامش باشد. روح، در این حالت، از [[استدلال]] یا از تفکر به خود یا به خدا باز می‌ایستد، هیچ‌یک از استعدادهایش را به‌کار نمی‌اندازد و یگانه کارکردش همانا پذیرش منفعلانۀ دوستی و رحمتی است که خدا همواره آمادۀ ارزانی‌داشتن آن است. این رویکرد عارفانه منحصر به مسیحیت نیست، بلکه بر هر عرفانی سایه می‌افکند و به‌ویژه در فلسفۀ هندو<ref>Hindu Philosophy</ref> و [[تصوف\|تصوّف]]<ref>sufism</ref> مشاهده می‌شود. آرامش‌خواهی را [[مولینوس، میگل د (۱۶۴۰ـ۱۶۹۷)\|میگل دِ مولینوس]]<ref>Miguel de Molinos</ref> در کتاب خود به نام ''راهنمای معنوی''<ref>Spiritual Guide</ref> (۱۶۷۵) مطرح کرد، اما نافذترین نمایندۀ آن [[گوئیون، مادام\|مادام گوئیون]]<ref>Madame Guyon</ref> بود.

Mohammadi2 در ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۱

2023-11-13T21:21:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۲۱
خط ۱:		خط ۱:

	آرامِشْ‌خواهی (Quietism)<br/> نوعی عرفان که کامل‌ترین مراودۀ معنوی<ref>communion</ref>~~ ~~با خدا را فقط هنگامی حاصل‌شدنی می‌داند که روح در حالتی از آرامش باشد. روح، در این حالت، از استدلال یا از تفکر به خود یا به خدا باز می‌ایستد، هیچ‌یک از استعدادهایش را به‌کار نمی‌اندازد و یگانه کارکردش همانا پذیرش منفعلانۀ دوستی و رحمتی است که خدا همواره آمادۀ ارزانی‌داشتن آن است. این رویکرد عارفانه منحصر به مسیحیت نیست، بلکه بر هر عرفانی سایه می‌افکند و به‌ویژه در فلسفۀ هندو<ref>Hindu Philosophy</ref>~~ ~~و تصوّف<ref>sufism</ref>~~ ~~مشاهده می‌شود. آرامش‌خواهی را میگل دِ مولینوس<ref>Miguel de Molinos</ref>~~ ~~در کتاب خود به نام ''راهنمای معنوی''<ref>Spiritual Guide</ref>(۱۶۷۵) مطرح کرد، اما نافذترین نمایندۀ آن مادام گوئیون<ref>Madame Guyon</ref>~~ ~~بود.		آرامِشْ‌خواهی (Quietism)<br/> نوعی عرفان که کامل‌ترین مراودۀ معنوی<ref>communion</ref> با [[خدا]] را فقط هنگامی حاصل‌شدنی می‌داند که روح در حالتی از آرامش باشد. روح، در این حالت، از [[استدلال]] یا از تفکر به خود یا به خدا باز می‌ایستد، هیچ‌یک از استعدادهایش را به‌کار نمی‌اندازد و یگانه کارکردش همانا پذیرش منفعلانۀ دوستی و رحمتی است که خدا همواره آمادۀ ارزانی‌داشتن آن است. این رویکرد عارفانه منحصر به مسیحیت نیست، بلکه بر هر عرفانی سایه می‌افکند و به‌ویژه در فلسفۀ هندو<ref>Hindu Philosophy</ref> و [[تصوف\|تصوّف]]<ref>sufism</ref> مشاهده می‌شود. آرامش‌خواهی را [[مولینوس، میگل د (۱۶۴۰ـ۱۶۹۷)\|میگل دِ مولینوس]]<ref>Miguel de Molinos</ref> در کتاب خود به نام ''راهنمای معنوی''<ref>Spiritual Guide</ref> (۱۶۷۵) مطرح کرد، اما نافذترین نمایندۀ آن [[گوییون، مادام (۱۶۴۸ـ۱۷۱۷)\|مادام گوئیون]]<ref>Madame Guyon</ref> بود.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آرامِشْ‌خواهی (Quietism)<br/> نوعی عرفان که کامل‌ترین مراودۀ معنوی<ref>communion</ref> با خدا را فقط هنگامی حاصل‌شدنی می‌داند که روح در حالتی از آرامش باشد. روح، در این حالت، از استدلال یا از تفکر به خود یا به خدا باز می‌ایستد، هیچ‌یک از استعدادهایش را به‌کار نمی‌اندازد و یگانه کارکردش همانا پذیرش منفعلانۀ دوستی و رحمتی است که خدا همواره آمادۀ ارزانی‌داشتن آن است. این رویکرد عارفانه منحصر به مسیحیت نیست، بلکه بر هر عرفانی سایه می‌افکند و به‌ویژه در فلسفۀ هندو<ref>Hindu Philosophy</ref> و تصوّف<ref>sufism</ref> مشاهده می‌شود. آرامش‌خواهی را میگل دِ مولینوس<ref>Miguel de Molinos</ref> در کتاب خود به نام ''راهنمای معنوی''<ref>Spiritual Guide</ref>(۱۶۷۵) مطرح کرد، اما نافذترین نمایندۀ آن مادام گوئیون<ref>Madame Guyon</ref> بود.

 

----

[[Category:عرفان]] [[Category:اشخاص و فرقه ها]]