آربر، ورنر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ آربر، ورنر (۱۹۲۹) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به آربر، ورنر منتقل کرد

2025-07-06T12:48:50Z

Mohammadi3 صفحهٔ آربر، ورنر (۱۹۲۹) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به آربر، ورنر منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۴۸
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۳

2024-12-12T10:03:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۳
خط ۹:		خط ۹:
	\|تاریخ مرگ=		\|تاریخ مرگ=
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=~~سوییسی~~		\|ملیت=سوئیسی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=انستیتو تکنولوژی سوییس		\|تحصیلات و محل تحصیل=انستیتو تکنولوژی سوییس
	\| شغل و تخصص اصلی =~~زیست ‎شیمی دان~~		\| شغل و تخصص اصلی =زیست‌‎شیمی‌دان
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =

Mohammadi3 در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲

2024-12-12T10:02:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	آرْبِر، وِرْنر (۱۹۲۹م - )(Arber, Werner)		آرْبِر، وِرْنر (۱۹۲۹م - )(Arber, Werner)

	زیست‌شیمی‌دان سوئیسی. در ۱۹۷۸م، به‌سبب کشف [[آنزیم\|آنزیم‌]]<nowiki/>های بُرشگر موجود در [[باکتری ها\|باکتری‌ها]] که زنجیرۀ [[دی ان ای\|دی‌اِن‌اِی]] را در محلی ویژه می‌بُرند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. آنزیم‌های برشگر در مهندسی [[ژنتیک]] به‌کار می‌روند. آربر در شهر گرانیخن<ref>Granichen</ref> [[~~سوییس\|~~سوئیس]] زاده شد و در انستیتو تکنولوژی سوئیس<ref>Swiss Federal Institute of Technology</ref> درس خواند. در ۱۹۴۹، برای مطالعۀ [[باکتری خوار\|باکتری‌خوارها]]<ref>bacteriophages</ref> به [[ژنو]]<ref>Geneva</ref> رفت. تا ۱۹۶۲م، مجموعۀ آزمایش‌هایی برای نشان‌دادن اساس ژنتیکی گوناگونی میزبان القایی<ref>host-induced</ref> صورت داد. میزبان القایی پدیده‌ای است که طی آن، نوعی باکتری‌خوار با سازش در سویۀ ویژه‌ای از باکتری‌ها رشد می‌کند. در نظریۀ آربر چنین فرض شد که سویه‌های باکتری‌های خاص دارای آنزیم‌های برشگری‌اند که دی‌اِن‌اِی فاقد محافظ را بُرش می‌دهند. به‌علاوه، این آنزیم‌ها برای آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌ها را تخریب نکنند، توانایی شناسایی توالی ویژۀ نوکلئوتیدی را دارند. این آنزیم‌ها باکتری‌ها را از عفونت حفظ می‌کنند، زیرا پیش از آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌خوارها بتوانند همانندسازی کرده و یاختۀ باکتری را تخریب کنند، شکسته و تجزیه می‌شوند. آربر بعدها به تخلیص و تعیین خصوصیات آنزیم برشگر ویژه ـ توالی پرداخت. اکنون زیست‌شناسان مولکولی از این آنزیم‌ها برای ایجاد قطعات دی‌اِن‌اِی با طول ویژه در [[مهندسی ژنتیک]] استفاده می‌کنند.		زیست‌شیمی‌دان سوئیسی. در ۱۹۷۸م، به‌سبب کشف [[آنزیم\|آنزیم‌]]<nowiki/>های بُرشگر موجود در [[باکتری ها\|باکتری‌ها]] که زنجیرۀ [[دی ان ای\|دی‌اِن‌اِی]] را در محلی ویژه می‌بُرند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. آنزیم‌های برشگر در مهندسی [[ژنتیک]] به‌کار می‌روند. آربر در شهر گرانیخن<ref>Granichen</ref> [[سوئیس]] زاده شد و در انستیتو تکنولوژی سوئیس<ref>Swiss Federal Institute of Technology</ref> درس خواند. در ۱۹۴۹، برای مطالعۀ [[باکتری خوار\|باکتری‌خوارها]]<ref>bacteriophages</ref> به [[ژنو]]<ref>Geneva</ref> رفت. تا ۱۹۶۲م، مجموعۀ آزمایش‌هایی برای نشان‌دادن اساس ژنتیکی گوناگونی میزبان القایی<ref>host-induced</ref> صورت داد. میزبان القایی پدیده‌ای است که طی آن، نوعی باکتری‌خوار با سازش در سویۀ ویژه‌ای از باکتری‌ها رشد می‌کند. در نظریۀ آربر چنین فرض شد که سویه‌های باکتری‌های خاص دارای آنزیم‌های برشگری‌اند که دی‌اِن‌اِی فاقد محافظ را بُرش می‌دهند. به‌علاوه، این آنزیم‌ها برای آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌ها را تخریب نکنند، توانایی شناسایی توالی ویژۀ نوکلئوتیدی را دارند. این آنزیم‌ها باکتری‌ها را از عفونت حفظ می‌کنند، زیرا پیش از آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌خوارها بتوانند همانندسازی کرده و یاختۀ باکتری را تخریب کنند، شکسته و تجزیه می‌شوند. آربر بعدها به تخلیص و تعیین خصوصیات آنزیم برشگر ویژه ـ توالی پرداخت. اکنون زیست‌شناسان مولکولی از این آنزیم‌ها برای ایجاد قطعات دی‌اِن‌اِی با طول ویژه در [[مهندسی ژنتیک]] استفاده می‌کنند.

Mohammadi2 در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۴۲

2023-11-14T19:42:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	~~آرْبِر، وِرْنر (۱۹۲۹م - )(Arber, Werner)~~{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ورنر آربر		\|عنوان =ورنر آربر
	\|نام =Werner Arber		\|نام =Werner Arber
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}زیست‌شیمی‌دان سوئیسی. در ۱۹۷۸م، به‌سبب کشف [[آنزیم\|آنزیم‌]]<nowiki/>های بُرشگر موجود در [[باکتری ها\|باکتری‌ها]] که زنجیرۀ [[دی ان ای\|دی‌اِن‌اِی]] را در محلی ویژه می‌بُرند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. آنزیم‌های برشگر در مهندسی [[ژنتیک]] به‌کار می‌روند. آربر در شهر گرانیخن<ref>Granichen</ref> [[سوییس\|سوئیس]] زاده شد و در انستیتو تکنولوژی سوئیس<ref>Swiss Federal Institute of Technology</ref> درس خواند. در ۱۹۴۹، برای مطالعۀ [[باکتری خوار\|باکتری‌خوارها]]<ref>bacteriophages</ref> به [[ژنو]]<ref>Geneva</ref> رفت. تا ۱۹۶۲م، مجموعۀ آزمایش‌هایی برای نشان‌دادن اساس ژنتیکی گوناگونی میزبان القایی<ref>host-induced</ref> صورت داد. میزبان القایی پدیده‌ای است که طی آن، نوعی باکتری‌خوار با سازش در سویۀ ویژه‌ای از باکتری‌ها رشد می‌کند. در نظریۀ آربر چنین فرض شد که سویه‌های باکتری‌های خاص دارای آنزیم‌های برشگری‌اند که دی‌اِن‌اِی فاقد محافظ را بُرش می‌دهند. به‌علاوه، این آنزیم‌ها برای آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌ها را تخریب نکنند، توانایی شناسایی توالی ویژۀ نوکلئوتیدی را دارند. این آنزیم‌ها باکتری‌ها را از عفونت حفظ می‌کنند، زیرا پیش از آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌خوارها بتوانند همانندسازی کرده و یاختۀ باکتری را تخریب کنند، شکسته و تجزیه می‌شوند. آربر بعدها به تخلیص و تعیین خصوصیات آنزیم برشگر ویژه ـ توالی پرداخت. اکنون زیست‌شناسان مولکولی از این آنزیم‌ها برای ایجاد قطعات دی‌اِن‌اِی با طول ویژه در [[مهندسی ژنتیک]] استفاده می‌کنند.		}}
			[[پرونده:10076800.jpg\|بندانگشتی\|ورنر آربر]]

			آرْبِر، وِرْنر (۱۹۲۹م - )(Arber, Werner)

			زیست‌شیمی‌دان سوئیسی. در ۱۹۷۸م، به‌سبب کشف [[آنزیم\|آنزیم‌]]<nowiki/>های بُرشگر موجود در [[باکتری ها\|باکتری‌ها]] که زنجیرۀ [[دی ان ای\|دی‌اِن‌اِی]] را در محلی ویژه می‌بُرند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. آنزیم‌های برشگر در مهندسی [[ژنتیک]] به‌کار می‌روند. آربر در شهر گرانیخن<ref>Granichen</ref> [[سوییس\|سوئیس]] زاده شد و در انستیتو تکنولوژی سوئیس<ref>Swiss Federal Institute of Technology</ref> درس خواند. در ۱۹۴۹، برای مطالعۀ [[باکتری خوار\|باکتری‌خوارها]]<ref>bacteriophages</ref> به [[ژنو]]<ref>Geneva</ref> رفت. تا ۱۹۶۲م، مجموعۀ آزمایش‌هایی برای نشان‌دادن اساس ژنتیکی گوناگونی میزبان القایی<ref>host-induced</ref> صورت داد. میزبان القایی پدیده‌ای است که طی آن، نوعی باکتری‌خوار با سازش در سویۀ ویژه‌ای از باکتری‌ها رشد می‌کند. در نظریۀ آربر چنین فرض شد که سویه‌های باکتری‌های خاص دارای آنزیم‌های برشگری‌اند که دی‌اِن‌اِی فاقد محافظ را بُرش می‌دهند. به‌علاوه، این آنزیم‌ها برای آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌ها را تخریب نکنند، توانایی شناسایی توالی ویژۀ نوکلئوتیدی را دارند. این آنزیم‌ها باکتری‌ها را از عفونت حفظ می‌کنند، زیرا پیش از آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌خوارها بتوانند همانندسازی کرده و یاختۀ باکتری را تخریب کنند، شکسته و تجزیه می‌شوند. آربر بعدها به تخلیص و تعیین خصوصیات آنزیم برشگر ویژه ـ توالی پرداخت. اکنون زیست‌شناسان مولکولی از این آنزیم‌ها برای ایجاد قطعات دی‌اِن‌اِی با طول ویژه در [[مهندسی ژنتیک]] استفاده می‌کنند.

Mohammadi2 در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۳۸

2023-11-14T19:38:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۳۸
خط ۱:		خط ۱:

	آرْبِر، وِرْنر (~~۱۹۲۹~~)(Arber, Werner){{جعبه زندگینامه		آرْبِر، وِرْنر (۱۹۲۹م - )(Arber, Werner){{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ورنر آربر		\|عنوان =ورنر آربر
	\|نام =Werner Arber		\|نام =Werner Arber
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}زیست‌شیمی‌دان سوئیسی. در ~~۱۹۷۸،~~ به‌سبب کشف ~~آنزیم‌های~~ بُرشگر موجود در ~~باکتر‌ی‌ها~~ که زنجیرۀ دی‌اِن‌اِی را در محلی ویژه می‌بُرند، به جایزۀ نوبل پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. آنزیم‌های برشگر در مهندسی ژنتیک به‌کار می‌روند. آربر در شهر گرانیخن<ref>Granichen</ref> سوئیس زاده شد و در انستیتو تکنولوژی سوئیس<ref>Swiss Federal Institute of Technology</ref>~~ ~~درس خواند. در ۱۹۴۹، برای مطالعۀ باکتری‌خوارها<ref>bacteriophages</ref>~~ ~~به ژنو<ref>Geneva</ref>~~ ~~رفت. تا ~~۱۹۶۲،~~ مجموعۀ آزمایش‌هایی برای نشان‌دادن اساس ژنتیکی گوناگونی میزبان القایی<ref>host-induced</ref>~~ ~~صورت داد. میزبان القایی پدیده‌ای است که طی آن، نوعی باکتری‌خوار با سازش در سویۀ ویژه‌ای از باکتری‌ها رشد می‌کند. در نظریۀ آربر چنین فرض شد که سویه‌های باکتری‌های خاص دارای آنزیم‌های برشگری‌اند که دی‌اِن‌اِی فاقد محافظ را بُرش می‌دهند. به‌علاوه، این آنزیم‌ها برای آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌ها را تخریب نکنند، توانایی شناسایی توالی ویژۀ نوکلئوتیدی را دارند. این آنزیم‌ها باکتری‌ها را از عفونت حفظ می‌کنند، زیرا پیش از آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌خوارها بتوانند همانندسازی کرده و یاختۀ باکتری را تخریب کنند، شکسته و تجزیه می‌شوند. آربر بعدها به تخلیص و تعیین خصوصیات آنزیم برشگر ویژه ـ توالی پرداخت. اکنون زیست‌شناسان مولکولی از این آنزیم‌ها برای ایجاد قطعات دی‌اِن‌اِی با طول ویژه در مهندسی ژنتیک استفاده می‌کنند.		}}زیست‌شیمی‌دان سوئیسی. در ۱۹۷۸م، به‌سبب کشف [[آنزیم\|آنزیم‌]]<nowiki/>های بُرشگر موجود در [[باکتری ها\|باکتری‌ها]] که زنجیرۀ [[دی ان ای\|دی‌اِن‌اِی]] را در محلی ویژه می‌بُرند، به [[نوبل، جایزه\|جایزۀ نوبل]] پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. آنزیم‌های برشگر در مهندسی [[ژنتیک]] به‌کار می‌روند. آربر در شهر گرانیخن<ref>Granichen</ref> [[سوییس\|سوئیس]] زاده شد و در انستیتو تکنولوژی سوئیس<ref>Swiss Federal Institute of Technology</ref> درس خواند. در ۱۹۴۹، برای مطالعۀ [[باکتری خوار\|باکتری‌خوارها]]<ref>bacteriophages</ref> به [[ژنو]]<ref>Geneva</ref> رفت. تا ۱۹۶۲م، مجموعۀ آزمایش‌هایی برای نشان‌دادن اساس ژنتیکی گوناگونی میزبان القایی<ref>host-induced</ref> صورت داد. میزبان القایی پدیده‌ای است که طی آن، نوعی باکتری‌خوار با سازش در سویۀ ویژه‌ای از باکتری‌ها رشد می‌کند. در نظریۀ آربر چنین فرض شد که سویه‌های باکتری‌های خاص دارای آنزیم‌های برشگری‌اند که دی‌اِن‌اِی فاقد محافظ را بُرش می‌دهند. به‌علاوه، این آنزیم‌ها برای آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌ها را تخریب نکنند، توانایی شناسایی توالی ویژۀ نوکلئوتیدی را دارند. این آنزیم‌ها باکتری‌ها را از عفونت حفظ می‌کنند، زیرا پیش از آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌خوارها بتوانند همانندسازی کرده و یاختۀ باکتری را تخریب کنند، شکسته و تجزیه می‌شوند. آربر بعدها به تخلیص و تعیین خصوصیات آنزیم برشگر ویژه ـ توالی پرداخت. اکنون زیست‌شناسان مولکولی از این آنزیم‌ها برای ایجاد قطعات دی‌اِن‌اِی با طول ویژه در [[مهندسی ژنتیک]] استفاده می‌کنند.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آرْبِر، وِرْنر (۱۹۲۹)(Arber, Werner){{جعبه زندگینامه
|عنوان =ورنر آربر
|نام =Werner Arber
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=گرانیخن ۱۹۲۹م
|تاریخ مرگ=
|دوره زندگی=
|ملیت=سوییسی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=انستیتو تکنولوژی سوییس
| شغل و تخصص اصلی =زیست ‎شیمی دان
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =نوبل پزشکی و فیزیولوژی (۱۹۷۸م)
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =شیمی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}زیست‌شیمی‌دان سوئیسی. در ۱۹۷۸، به‌سبب کشف آنزیم‌های بُرشگر موجود در باکتر‌ی‌ها که زنجیرۀ دی‌اِن‌اِی را در محلی ویژه می‌بُرند، به جایزۀ نوبل پزشکی و فیزیولوژی دست یافت. آنزیم‌های برشگر در مهندسی ژنتیک به‌کار می‌روند. آربر در شهر گرانیخن<ref>Granichen</ref> سوئیس زاده شد و در انستیتو تکنولوژی سوئیس<ref>Swiss Federal Institute of Technology</ref> درس خواند. در ۱۹۴۹، برای مطالعۀ باکتری‌خوارها<ref>bacteriophages</ref> به ژنو<ref>Geneva</ref> رفت. تا ۱۹۶۲، مجموعۀ آزمایش‌هایی برای نشان‌دادن اساس ژنتیکی گوناگونی میزبان القایی<ref>host-induced</ref> صورت داد. میزبان القایی پدیده‌ای است که طی آن، نوعی باکتری‌خوار با سازش در سویۀ ویژه‌ای از باکتری‌ها رشد می‌کند. در نظریۀ آربر چنین فرض شد که سویه‌های باکتری‌های خاص دارای آنزیم‌های برشگری‌اند که دی‌اِن‌اِی فاقد محافظ را بُرش می‌دهند. به‌علاوه، این آنزیم‌ها برای آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌ها را تخریب نکنند، توانایی شناسایی توالی ویژۀ نوکلئوتیدی را دارند. این آنزیم‌ها باکتری‌ها را از عفونت حفظ می‌کنند، زیرا پیش از آن‌که دی‌اِن‌اِی باکتری‌خوارها بتوانند همانندسازی کرده و یاختۀ باکتری را تخریب کنند، شکسته و تجزیه می‌شوند. آربر بعدها به تخلیص و تعیین خصوصیات آنزیم برشگر ویژه ـ توالی پرداخت. اکنون زیست‌شناسان مولکولی از این آنزیم‌ها برای ایجاد قطعات دی‌اِن‌اِی با طول ویژه در مهندسی ژنتیک استفاده می‌کنند.

 

----

[[Category:شیمی و بیوشیمی]] [[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]