آریا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۷

2025-04-27T18:57:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۵۷
خط ۱:		خط ۱:

	آریا (موسیقی)(aria)<br/> (در ایتالیایی‌ به‌معنای هوا) ترانۀ تک‌صدایی ملودیک با خصوصیتی اندیشناک، اغلب دارای یک بخش میانی متضاد، بیانگر لحظۀ آشکارشدن حقیقت در عمل نمایشیِ یک [[اپرا]]<ref>opera</ref> یا [[اوراتوریو]]<ref>oratorio</ref>. آریا که در ائورودیکه<ref>Euridice</ref> (۱۶۰۰م) اثر پِری<ref>Peri</ref> و اورفئو<ref>Orfeo</ref> (۱۶۰۷م) ساختۀ [[مونته ~~وردی ،~~ کلاودیو جووانی (~~۱۵۶۷ـ۱۶۴۳~~)\|مونته‌وردی]]<ref>Monteverdi</ref> نیز یافت می‌شد، در آثار آلِسّاندرو اسکارلاتّی<ref>Alessandro Scarlatti</ref> و [[هندل، ~~گیورگ~~ فریدریش ~~(۱۶۸۵ـ۱۷۵۹)~~\|هَندل]]<ref>Handel</ref> ساخته و پرداخته‌ترین قالب خود را به‌دست آورد، و تبدیل به یک قطعۀ آهنگین برای خوانندگان اول اپرا شد. نمونه‌ای از آن عبارت است از آریای «هر کجا قدم‌ گذاری<ref>Where’er you walk</ref>» از اوراتوریوی غیرمذهبی سِمِله<ref>Semele</ref> (۱۷۴۴م) اثر هندل بر شعری از [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref>William Congreve</ref>. آریا به‌مثابه قطعه‌ای مخصوص ساز، قطعه‌ای پرملودی و تقلیدگر یک خط آوازی است. آریا تا اوایل قرن ۱۸ ترانه‌ای سه‌قسمتی بود، که قسمت سوم آن تکرار قسمت اول محسوب می‌شد، و قسمت دومش انواع و اقسام سوژه‌ها، گام‌ها و حالت‌ها را ارائه می‌کرد. نام دقیق‌تر این فرم «آریا دا کاپو<ref>da capo aria</ref>» است. پس از مرگ هندل (۱۷۵۹م) و در دوران کودکی [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]] (دهۀ ۱۷۶۰م) فرم‌های آزادتری پدیدار شدند، که گاهی برمبنای [[سونات، فرم\|فرم سونات]]<ref>sonata form</ref> (موتسارت) ساخته می‌شدند، و بعدها شکل خود را از کنش نمایشی اپرا ([[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]، [[وبر، کارل ماریا (۱۷۸۶ـ۱۸۲۶)\|وبر]]<ref>Weber</ref>) یا اوراتوریو ([[مندلسون (بارتولدی)، فلیکس (۱۸۰۹ـ۱۸۴۷)\|مندلسون]]<ref>Mendelssohn</ref>) گرفتند.		آریا (موسیقی)(aria)<br/> (در ایتالیایی‌ به‌معنای هوا) ترانۀ تک‌صدایی ملودیک با خصوصیتی اندیشناک، اغلب دارای یک بخش میانی متضاد، بیانگر لحظۀ آشکارشدن حقیقت در عمل نمایشیِ یک [[اپرا]]<ref>opera</ref> یا [[اوراتوریو]]<ref>oratorio</ref>. آریا که در ائورودیکه<ref>Euridice</ref> (۱۶۰۰م) اثر پِری<ref>Peri</ref> و اورفئو<ref>Orfeo</ref> (۱۶۰۷م) ساختۀ [[مونته وردی، کلاودیو جووانی (۱۵۶۷ـ۱۶۴۳م)\|مونته‌وردی]]<ref>Monteverdi</ref> نیز یافت می‌شد، در آثار آلِسّاندرو اسکارلاتّی<ref>Alessandro Scarlatti</ref> و [[هندل، گئورگ فریدریش\|هَندل]]<ref>Handel</ref> ساخته و پرداخته‌ترین قالب خود را به‌دست آورد، و تبدیل به یک قطعۀ آهنگین برای خوانندگان اول اپرا شد. نمونه‌ای از آن عبارت است از آریای «هر کجا قدم‌ گذاری<ref>Where’er you walk</ref>» از اوراتوریوی غیرمذهبی سِمِله<ref>Semele</ref> (۱۷۴۴م) اثر هندل بر شعری از [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref>William Congreve</ref>. آریا به‌مثابه قطعه‌ای مخصوص ساز، قطعه‌ای پرملودی و تقلیدگر یک خط آوازی است. آریا تا اوایل قرن ۱۸ ترانه‌ای سه‌قسمتی بود، که قسمت سوم آن تکرار قسمت اول محسوب می‌شد، و قسمت دومش انواع و اقسام سوژه‌ها، گام‌ها و حالت‌ها را ارائه می‌کرد. نام دقیق‌تر این فرم «آریا دا کاپو<ref>da capo aria</ref>» است. پس از مرگ هندل (۱۷۵۹م) و در دوران کودکی [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]] (دهۀ ۱۷۶۰م) فرم‌های آزادتری پدیدار شدند، که گاهی برمبنای [[سونات، فرم\|فرم سونات]]<ref>sonata form</ref> (موتسارت) ساخته می‌شدند، و بعدها شکل خود را از کنش نمایشی اپرا ([[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]، [[وبر، کارل ماریا (۱۷۸۶ـ۱۸۲۶)\|وبر]]<ref>Weber</ref>) یا اوراتوریو ([[مندلسون (بارتولدی)، فلیکس (۱۸۰۹ـ۱۸۴۷)\|مندلسون]]<ref>Mendelssohn</ref>) گرفتند.

Nazanin در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۲۵

2025-04-22T04:25:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۲۵
خط ۱:		خط ۱:

	آریا (موسیقی)(aria)<br/> (در ایتالیایی‌ به‌معنای هوا) ترانۀ تک‌صدایی ملودیک با خصوصیتی اندیشناک، اغلب دارای یک بخش میانی متضاد، بیانگر لحظۀ آشکارشدن حقیقت در عمل نمایشیِ یک [[اپرا]]<ref>opera</ref> یا [[اوراتوریو]]<ref>oratorio</ref>. آریا که در ائورودیکه<ref>Euridice</ref> (۱۶۰۰م) اثر پِری<ref>Peri</ref> و اورفئو<ref>Orfeo</ref> (۱۶۰۷م) ساختۀ [[مونته وردی ، کلاودیو جووانی (۱۵۶۷ـ۱۶۴۳)\|مونته‌وردی]]<ref>Monteverdi</ref> نیز یافت می‌شد، در آثار آلِسّاندرو اسکارلاتّی<ref>Alessandro Scarlatti</ref> و [[هندل، گیورگ فریدریش (۱۶۸۵ـ۱۷۵۹)\|هَندل]]<ref>Handel</ref> ساخته و پرداخته‌ترین قالب خود را به‌دست آورد، و تبدیل به یک قطعۀ آهنگین برای خوانندگان اول اپرا شد. نمونه‌ای از آن عبارت است از آریای «هر کجا قدم‌ گذاری<ref>Where’er you walk</ref>» از اوراتوریوی غیرمذهبی سِمِله<ref>Semele</ref> (۱۷۴۴م) اثر هندل بر شعری از [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref>William Congreve</ref>. آریا به‌مثابه قطعه‌ای مخصوص ساز، قطعه‌ای پرملودی و تقلیدگر یک خط آوازی است. آریا تا اوایل قرن ۱۸ ترانه‌ای سه‌قسمتی بود، که قسمت سوم آن تکرار قسمت اول محسوب می‌شد، و قسمت دومش انواع و اقسام سوژه‌ها، گام‌ها و حالت‌ها را ارائه می‌کرد. نام دقیق‌تر این فرم «آریا دا کاپو<ref>da capo aria</ref>» است. پس از مرگ هندل (۱۷۵۹م) و در دوران کودکی [[موتسارت، ولفگانگ ~~آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)~~\|موتسارت]] (دهۀ ۱۷۶۰م) فرم‌های آزادتری پدیدار شدند، که گاهی برمبنای [[سونات، فرم\|فرم سونات]]<ref>sonata form</ref> (موتسارت) ساخته می‌شدند، و بعدها شکل خود را از کنش نمایشی اپرا ([[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]، [[وبر، کارل ماریا (۱۷۸۶ـ۱۸۲۶)\|وبر]]<ref>Weber</ref>) یا اوراتوریو ([[مندلسون (بارتولدی)، فلیکس (۱۸۰۹ـ۱۸۴۷)\|مندلسون]]<ref>Mendelssohn</ref>) گرفتند.		آریا (موسیقی)(aria)<br/> (در ایتالیایی‌ به‌معنای هوا) ترانۀ تک‌صدایی ملودیک با خصوصیتی اندیشناک، اغلب دارای یک بخش میانی متضاد، بیانگر لحظۀ آشکارشدن حقیقت در عمل نمایشیِ یک [[اپرا]]<ref>opera</ref> یا [[اوراتوریو]]<ref>oratorio</ref>. آریا که در ائورودیکه<ref>Euridice</ref> (۱۶۰۰م) اثر پِری<ref>Peri</ref> و اورفئو<ref>Orfeo</ref> (۱۶۰۷م) ساختۀ [[مونته وردی ، کلاودیو جووانی (۱۵۶۷ـ۱۶۴۳)\|مونته‌وردی]]<ref>Monteverdi</ref> نیز یافت می‌شد، در آثار آلِسّاندرو اسکارلاتّی<ref>Alessandro Scarlatti</ref> و [[هندل، گیورگ فریدریش (۱۶۸۵ـ۱۷۵۹)\|هَندل]]<ref>Handel</ref> ساخته و پرداخته‌ترین قالب خود را به‌دست آورد، و تبدیل به یک قطعۀ آهنگین برای خوانندگان اول اپرا شد. نمونه‌ای از آن عبارت است از آریای «هر کجا قدم‌ گذاری<ref>Where’er you walk</ref>» از اوراتوریوی غیرمذهبی سِمِله<ref>Semele</ref> (۱۷۴۴م) اثر هندل بر شعری از [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref>William Congreve</ref>. آریا به‌مثابه قطعه‌ای مخصوص ساز، قطعه‌ای پرملودی و تقلیدگر یک خط آوازی است. آریا تا اوایل قرن ۱۸ ترانه‌ای سه‌قسمتی بود، که قسمت سوم آن تکرار قسمت اول محسوب می‌شد، و قسمت دومش انواع و اقسام سوژه‌ها، گام‌ها و حالت‌ها را ارائه می‌کرد. نام دقیق‌تر این فرم «آریا دا کاپو<ref>da capo aria</ref>» است. پس از مرگ هندل (۱۷۵۹م) و در دوران کودکی [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]] (دهۀ ۱۷۶۰م) فرم‌های آزادتری پدیدار شدند، که گاهی برمبنای [[سونات، فرم\|فرم سونات]]<ref>sonata form</ref> (موتسارت) ساخته می‌شدند، و بعدها شکل خود را از کنش نمایشی اپرا ([[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]، [[وبر، کارل ماریا (۱۷۸۶ـ۱۸۲۶)\|وبر]]<ref>Weber</ref>) یا اوراتوریو ([[مندلسون (بارتولدی)، فلیکس (۱۸۰۹ـ۱۸۴۷)\|مندلسون]]<ref>Mendelssohn</ref>) گرفتند.

Mohammadi2 در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۲

2023-11-28T11:32:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۱:		خط ۱:

	آریا (موسیقی)(aria)<br/> (در ایتالیایی‌ به‌معنای هوا) ترانۀ تک‌صدایی ملودیک با خصوصیتی اندیشناک، اغلب دارای یک بخش میانی متضاد، بیانگر لحظۀ آشکارشدن حقیقت در عمل نمایشیِ یک اپرا<ref>opera</ref>~~ ~~یا اوراتوریو<ref>oratorio</ref>. آریا که در ائورودیکه<ref>Euridice</ref>~~ ~~(~~۱۶۰۰~~) اثر پِری<ref>Peri</ref>~~ ~~و اورفئو<ref>Orfeo</ref>~~ ~~(~~۱۶۰۷~~) ساختۀ مونته‌وردی<ref>Monteverdi</ref>~~ ~~نیز یافت می‌شد، در آثار آلِسّاندرو اسکارلاتّی<ref>Alessandro Scarlatti</ref>~~ ~~و هَندل<ref>Handel</ref>~~ ~~ساخته و پرداخته‌ترین قالب خود را به‌دست آورد، و تبدیل به یک قطعۀ آهنگین برای خوانندگان اول اپرا شد. نمونه‌ای از آن عبارت است از آریای «هر کجا قدم‌ گذاری<ref>Where’er you walk</ref>» از اوراتوریوی غیرمذهبی سِمِله<ref>Semele</ref>~~ ~~(~~۱۷۴۴~~) اثر هندل بر شعری از ویلیام کانگریو<ref>William Congreve</ref>. آریا به‌مثابه قطعه‌ای مخصوص ساز، قطعه‌ای پرملودی و تقلیدگر یک خط آوازی است. آریا تا اوایل قرن ۱۸ ترانه‌ای سه‌قسمتی بود، که قسمت سوم آن تکرار قسمت اول محسوب می‌شد، و قسمت دومش انواع و اقسام سوژه‌ها، گام‌ها و حالت‌ها را ارائه می‌کرد. نام دقیق‌تر این فرم «آریا دا کاپو<ref>da capo aria</ref>» است. پس از مرگ هندل (~~۱۷۵۹~~) و در دوران کودکی موتسارت (دهۀ ~~۱۷۶۰~~) فرم‌های آزادتری پدیدار شدند، که گاهی برمبنای فرم سونات<ref>sonata form</ref>~~ ~~(موتسارت) ساخته می‌شدند، و بعدها شکل خود را از کنش نمایشی اپرا (بتهوون، وبر<ref>Weber</ref>) یا اوراتوریو (مندلسون<ref>Mendelssohn</ref>) گرفتند.		آریا (موسیقی)(aria)<br/> (در ایتالیایی‌ به‌معنای هوا) ترانۀ تک‌صدایی ملودیک با خصوصیتی اندیشناک، اغلب دارای یک بخش میانی متضاد، بیانگر لحظۀ آشکارشدن حقیقت در عمل نمایشیِ یک [[اپرا]]<ref>opera</ref> یا [[اوراتوریو]]<ref>oratorio</ref>. آریا که در ائورودیکه<ref>Euridice</ref> (۱۶۰۰م) اثر پِری<ref>Peri</ref> و اورفئو<ref>Orfeo</ref> (۱۶۰۷م) ساختۀ [[مونته وردی ، کلاودیو جووانی (۱۵۶۷ـ۱۶۴۳)\|مونته‌وردی]]<ref>Monteverdi</ref> نیز یافت می‌شد، در آثار آلِسّاندرو اسکارلاتّی<ref>Alessandro Scarlatti</ref> و [[هندل، گیورگ فریدریش (۱۶۸۵ـ۱۷۵۹)\|هَندل]]<ref>Handel</ref> ساخته و پرداخته‌ترین قالب خود را به‌دست آورد، و تبدیل به یک قطعۀ آهنگین برای خوانندگان اول اپرا شد. نمونه‌ای از آن عبارت است از آریای «هر کجا قدم‌ گذاری<ref>Where’er you walk</ref>» از اوراتوریوی غیرمذهبی سِمِله<ref>Semele</ref> (۱۷۴۴م) اثر هندل بر شعری از [[کانگریو، ویلیام (۱۶۷۰ـ۱۷۲۹)\|ویلیام کانگریو]]<ref>William Congreve</ref>. آریا به‌مثابه قطعه‌ای مخصوص ساز، قطعه‌ای پرملودی و تقلیدگر یک خط آوازی است. آریا تا اوایل قرن ۱۸ ترانه‌ای سه‌قسمتی بود، که قسمت سوم آن تکرار قسمت اول محسوب می‌شد، و قسمت دومش انواع و اقسام سوژه‌ها، گام‌ها و حالت‌ها را ارائه می‌کرد. نام دقیق‌تر این فرم «آریا دا کاپو<ref>da capo aria</ref>» است. پس از مرگ هندل (۱۷۵۹م) و در دوران کودکی [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] (دهۀ ۱۷۶۰م) فرم‌های آزادتری پدیدار شدند، که گاهی برمبنای [[سونات، فرم\|فرم سونات]]<ref>sonata form</ref> (موتسارت) ساخته می‌شدند، و بعدها شکل خود را از کنش نمایشی اپرا ([[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]]، [[وبر، کارل ماریا (۱۷۸۶ـ۱۸۲۶)\|وبر]]<ref>Weber</ref>) یا اوراتوریو ([[مندلسون (بارتولدی)، فلیکس (۱۸۰۹ـ۱۸۴۷)\|مندلسون]]<ref>Mendelssohn</ref>) گرفتند.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آریا (موسیقی)(aria)<br/> (در ایتالیایی‌ به‌معنای هوا) ترانۀ تک‌صدایی ملودیک با خصوصیتی اندیشناک، اغلب دارای یک بخش میانی متضاد، بیانگر لحظۀ آشکارشدن حقیقت در عمل نمایشیِ یک اپرا<ref>opera</ref> یا اوراتوریو<ref>oratorio</ref>. آریا که در ائورودیکه<ref>Euridice</ref> (۱۶۰۰) اثر پِری<ref>Peri</ref> و اورفئو<ref>Orfeo</ref> (۱۶۰۷) ساختۀ مونته‌وردی<ref>Monteverdi</ref> نیز یافت می‌شد، در آثار آلِسّاندرو اسکارلاتّی<ref>Alessandro Scarlatti</ref> و هَندل<ref>Handel</ref> ساخته و پرداخته‌ترین قالب خود را به‌دست آورد، و تبدیل به یک قطعۀ آهنگین برای خوانندگان اول اپرا شد. نمونه‌ای از آن عبارت است از آریای «هر کجا قدم‌ گذاری<ref>Where’er you walk</ref>» از اوراتوریوی غیرمذهبی سِمِله<ref>Semele</ref> (۱۷۴۴) اثر هندل بر شعری از ویلیام کانگریو<ref>William Congreve</ref>. آریا به‌مثابه قطعه‌ای مخصوص ساز، قطعه‌ای پرملودی و تقلیدگر یک خط آوازی است. آریا تا اوایل قرن ۱۸ ترانه‌ای سه‌قسمتی بود، که قسمت سوم آن تکرار قسمت اول محسوب می‌شد، و قسمت دومش انواع و اقسام سوژه‌ها، گام‌ها و حالت‌ها را ارائه می‌کرد. نام دقیق‌تر این فرم «آریا دا کاپو<ref>da capo aria</ref>» است. پس از مرگ هندل (۱۷۵۹) و در دوران کودکی موتسارت (دهۀ ۱۷۶۰) فرم‌های آزادتری پدیدار شدند، که گاهی برمبنای فرم سونات<ref>sonata form</ref> (موتسارت) ساخته می‌شدند، و بعدها شکل خود را از کنش نمایشی اپرا (بتهوون، وبر<ref>Weber</ref>) یا اوراتوریو (مندلسون<ref>Mendelssohn</ref>) گرفتند.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:اصطلاحات، تجهیزات و رویدادها]]