آقا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۷

2024-01-05T20:57:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۷
خط ۴:		خط ۴:

	واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام شاهزاده‌خانم‌های عهد [[تیموریان\|تیموری]] و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، [[خوانساری، آقاحسین (۱۰۱۶ـ اصفهان ۱۰۹۸/ ۱۰۹۹ق)\|آقاحسین خوانساری]] (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.		واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام شاهزاده‌خانم‌های عهد [[تیموریان\|تیموری]] و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، [[خوانساری، آقاحسین (۱۰۱۶ـ اصفهان ۱۰۹۸/ ۱۰۹۹ق)\|آقاحسین خوانساری]] (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.
	~~----~~



	<br/>		<br/>
			----
	[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] [[Category:زبان شناسی غیرایران]]		[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] [[Category:زبان شناسی غیرایران]]

Mohammadi2 در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۶

2024-01-05T20:56:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	آقا (Aqa)		آقا (Aqa)

	(یا: آغا) واژه‌ای ترکی ـ مغولی به معنی برادر مهتر، و توسعاً عنوانی احترام‌آمیز در آغاز یا پایان نام بزرگان، اربابان، ریش‌سفیدان، حاکمان و روحانیان. این واژه پس از حملۀ مغول به زبان فارسی راه یافت و رفته‌رفته دامنۀ کاربرد آن افزوده شد. آقا گاهی نیز به معنی بزرگ و سرور برای احترام بعد از نام اشخاص می‌آید. از قرن ۸ق به بعد، واژۀ آقا با نام‌های غیرمغولی نیز آمده، و از قرن ۹ق به بعد با نام زنان نیز دیده شده است. از دورۀ صفویه به بعد، ترک‌زبانان ایرانی آقا را معمولاً پیش از نام اشخاص و فارسی‌زبانان بعد از آن به‌کار می‌بردند. آقا در میان ترکان عثمانی به‌معنی ~~افندی،~~ رئیس گماشتگان، برادر بزرگ‌تر و فرماندۀ نظامی به‌کار می‌رفته است؛ همچنین اعضای خاندان شاهی را آقا لقب می‌دادند، و بعدها معنی خواجه یافت و به همین معنی در دوره‌های صفویه و قاجاریه کاربرد داشت.		(یا: آغا) واژه‌ای [[ترکی]] ـ [[مغولی]] به معنی برادر مهتر، و توسعاً عنوانی احترام‌آمیز در آغاز یا پایان نام بزرگان، اربابان، ریش‌سفیدان، حاکمان و روحانیان. این واژه پس از حملۀ مغول به [[فارسی، زبان\|زبان فارسی]] راه یافت و رفته‌رفته دامنۀ کاربرد آن افزوده شد. آقا گاهی نیز به معنی بزرگ و سرور برای احترام بعد از نام اشخاص می‌آید. از قرن ۸ق به بعد، واژۀ آقا با نام‌های غیرمغولی نیز آمده، و از قرن ۹ق به بعد با نام زنان نیز دیده شده است. از دورۀ [[صفویه]] به بعد، ترک‌زبانان ایرانی آقا را معمولاً پیش از نام اشخاص و فارسی‌زبانان بعد از آن به‌کار می‌بردند. آقا در میان ترکان عثمانی به‌معنی [[افندی]]، رئیس گماشتگان، برادر بزرگ‌تر و فرماندۀ نظامی به‌کار می‌رفته است؛ همچنین اعضای خاندان شاهی را آقا لقب می‌دادند، و بعدها معنی خواجه یافت و به همین معنی در دوره‌های صفویه و [[قاجاریه، سلسله\|قاجاریه]] کاربرد داشت.

	واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام شاهزاده‌خانم‌های عهد تیموری و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، ~~آقا حسین~~ خوانساری (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.		واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام شاهزاده‌خانم‌های عهد [[تیموریان\|تیموری]] و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، [[خوانساری، آقاحسین (۱۰۱۶ـ اصفهان ۱۰۹۸/ ۱۰۹۹ق)\|آقاحسین خوانساری]] (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۴۴

2023-09-30T05:44:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	آقا Aqa		آقا (Aqa)

	(یا: آغا) واژه‌ای ترکی ـ مغولی به معنی برادر مهتر، و توسعاً عنوانی احترام‌آمیز در آغاز یا پایان نام بزرگان، اربابان، ریش‌سفیدان، حاکمان و روحانیان. این واژه پس از حملۀ مغول به زبان فارسی راه یافت و رفته‌رفته دامنۀ کاربرد آن افزوده شد. آقا گاهی نیز به معنی بزرگ و سرور برای احترام بعد از نام اشخاص می‌آید. از قرن ۸ق به بعد، واژۀ آقا با نام‌های غیرمغولی نیز آمده، و از قرن ۹ق به بعد با نام زنان نیز دیده شده است. از دورۀ صفویه به بعد، ترک‌زبانان ایرانی آقا را معمولاً پیش از نام اشخاص و فارسی‌زبانان بعد از آن به‌کار می‌بردند. آقا در میان ترکان عثمانی به‌معنی افندی، رئیس گماشتگان، برادر بزرگ‌تر و فرماندۀ نظامی به‌کار می‌رفته است؛ همچنین اعضای خاندان شاهی را آقا لقب می‌دادند، و بعدها معنی خواجه یافت و به همین معنی در دوره‌های صفویه و قاجاریه کاربرد داشت.		(یا: آغا) واژه‌ای ترکی ـ مغولی به معنی برادر مهتر، و توسعاً عنوانی احترام‌آمیز در آغاز یا پایان نام بزرگان، اربابان، ریش‌سفیدان، حاکمان و روحانیان. این واژه پس از حملۀ مغول به زبان فارسی راه یافت و رفته‌رفته دامنۀ کاربرد آن افزوده شد. آقا گاهی نیز به معنی بزرگ و سرور برای احترام بعد از نام اشخاص می‌آید. از قرن ۸ق به بعد، واژۀ آقا با نام‌های غیرمغولی نیز آمده، و از قرن ۹ق به بعد با نام زنان نیز دیده شده است. از دورۀ صفویه به بعد، ترک‌زبانان ایرانی آقا را معمولاً پیش از نام اشخاص و فارسی‌زبانان بعد از آن به‌کار می‌بردند. آقا در میان ترکان عثمانی به‌معنی افندی، رئیس گماشتگان، برادر بزرگ‌تر و فرماندۀ نظامی به‌کار می‌رفته است؛ همچنین اعضای خاندان شاهی را آقا لقب می‌دادند، و بعدها معنی خواجه یافت و به همین معنی در دوره‌های صفویه و قاجاریه کاربرد داشت.

	واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام شاهزاده‌خانم‌های عهد تیموری و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، آقا حسین خوانساری (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.		واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام شاهزاده‌خانم‌های عهد تیموری و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، آقا حسین خوانساری (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.
			----



	<br/>		<br/>

	[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] [[Category:زبان شناسی غیرایران]]		[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] [[Category:زبان شناسی غیرایران]]

Reza rouzbahani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۶

2023-07-18T07:26:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	Aqa		آقا Aqa

	آقا		(یا: آغا) واژه‌ای ترکی ـ مغولی به معنی برادر مهتر، و توسعاً عنوانی احترام‌آمیز در آغاز یا پایان نام بزرگان، اربابان، ریش‌سفیدان، حاکمان و روحانیان. این واژه پس از حملۀ مغول به زبان فارسی راه یافت و رفته‌رفته دامنۀ کاربرد آن افزوده شد. آقا گاهی نیز به معنی بزرگ و سرور برای احترام بعد از نام اشخاص می‌آید. از قرن ۸ق به بعد، واژۀ آقا با نام‌های غیرمغولی نیز آمده، و از قرن ۹ق به بعد با نام زنان نیز دیده شده است. از دورۀ صفویه به بعد، ترک‌زبانان ایرانی آقا را معمولاً پیش از نام اشخاص و فارسی‌زبانان بعد از آن به‌کار می‌بردند. آقا در میان ترکان عثمانی به‌معنی افندی، رئیس گماشتگان، برادر بزرگ‌تر و فرماندۀ نظامی به‌کار می‌رفته است؛ همچنین اعضای خاندان شاهی را آقا لقب می‌دادند، و بعدها معنی خواجه یافت و به همین معنی در دوره‌های صفویه و قاجاریه کاربرد داشت.

	(یا: آغا) واژه‌ای ترکی ـ مغولی به معنی برادر مهتر، و توسعاً عنوانی احترام‌آمیز در آغاز یا پایان نام بزرگان، اربابان، ریش‌سفیدان، حاکمان و روحانیان. این واژه پس از حملۀ مغول به زبان فارسی راه یافت و رفته‌رفته دامنۀ کاربرد آن افزوده شد. آقا گاهی نیز به معنی بزرگ و سرور برای احترام بعد از نام اشخاص می‌آید. از قرن ۸ق به بعد، واژۀ آقا با نام‌های غیرمغولی نیز آمده، و از قرن ۹ق به بعد با نام زنان نیز دیده شده است. از دورۀ صفویه به بعد، ترک‌زبانان ایرانی آقا را معمولاً پیش از نام اشخاص و فارسی‌زبانان بعد از آن به‌کار می‌بردند. آقا در میان ترکان عثمانی به‌معنی افندی، رئیس گماشتگان، برادر بزرگ‌تر و فرماندۀ نظامی به‌کار می‌رفته است؛ همچنین اعضای خاندان شاهی را آقا لقب می‌دادند، و بعدها معنی خواجه یافت و به همین معنی در دوره‌های صفویه و قاجاریه کاربرد داشت. واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام ~~شاهزاده خانم‌های~~ عهد تیموری و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، آقا حسین خوانساری (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.		واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام شاهزاده‌خانم‌های عهد تیموری و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، آقا حسین خوانساری (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.

	<br/>		<br/>

	[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] [[Category:زبان شناسی غیرایران]]		[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] [[Category:زبان شناسی غیرایران]]

Erfan: Added English title to display title and first line

2023-05-14T15:40:50Z

Added English title to display title and first line

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
			Aqa

	آقا		آقا

Aeen در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آقا

(یا: آغا) واژه‌ای ترکی ـ مغولی به معنی برادر مهتر، و توسعاً عنوانی احترام‌آمیز در آغاز یا پایان نام بزرگان، اربابان، ریش‌سفیدان، حاکمان و روحانیان. این واژه پس از حملۀ مغول به زبان فارسی راه یافت و رفته‌رفته دامنۀ کاربرد آن افزوده شد. آقا گاهی نیز به معنی بزرگ و سرور برای احترام بعد از نام اشخاص می‌آید. از قرن ۸ق به بعد، واژۀ آقا با نام‌های غیرمغولی نیز آمده، و از قرن ۹ق به بعد با نام زنان نیز دیده شده است. از دورۀ صفویه به بعد، ترک‌زبانان ایرانی آقا را معمولاً پیش از نام اشخاص و فارسی‌زبانان بعد از آن به‌کار می‌بردند. آقا در میان ترکان عثمانی به‌معنی افندی، رئیس گماشتگان، برادر بزرگ‌تر و فرماندۀ نظامی به‌کار می‌رفته است؛ همچنین اعضای خاندان شاهی را آقا لقب می‌دادند، و بعدها معنی خواجه یافت و به همین معنی در دوره‌های صفویه و قاجاریه کاربرد داشت. واژۀ «آغا» با همین املا به‌معنی شاهدخت و یا خاتونی از خاندان پادشاهی و نیز خواجگان به‌کار می‌رفته است تا از واژۀ آقا برای مردان متمایز باشد. «آغا» در پایان نام شاهزاده خانم‌های عهد تیموری و صفویه، مانند گوهرشاد آغا و شادملک آغا، آمده است. همچنین، آقا در بزرگداشت روحانیان نیز به‌کار رفته است. ظاهراً نخستین عالم مشهور ایرانی که به «آقا» شهرت یافته، آقا حسین خوانساری (۱۰۱۶ـ۱۰۹۸ق) بوده است.

<br/>  

[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] [[Category:زبان شناسی غیرایران]]