Mohammadi2 در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۷

2024-02-08T20:37:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۷
خط ۱:		خط ۱:

	آلْوارها (Alvar)<br /> گروهی از صوفیان دوره‌گردِ جنوب هند که از قرن‌ ۷ تا ۱۰م معبد<ref>temple</ref> به معبد می‌رفتند و در ستایش [[ویشنو]]<ref>Vishnu</ref> آواز و سرود روحانی سر می‌دادند و [[سماع]] می‌کردند. اشعارشان از ادبیات نیایشی تراز اول جهان است. بَدیل آلوارها در میان پیروان ویشنو نایارناها<ref>Nayanars</ref> بودند. آلوار در زبان تامیلی<ref>Tamil</ref>، که زبان نغمه‌سرایی آنان بود، به کسی اطلاق می‌شد که غرقه در بحر مراقبۀ خدا<ref>meditation of God</ref> است. [[بهکتی]]<ref>bhakti</ref> یا [[عبادت]]<ref>religious devotion</ref> آنان سرشار از شور و شیدایی عاشقانه بود. آن‌ها [[نفس]]<ref>soul</ref> را به زنی تشبیه می‌کردند که در آتش عشق خداوند می‌سوزد. گفته‌اند که آلوارها در پیشگاه خداوند از شدت وجد و بیخودی از هوش می‌رفتند و نمّاایوار<ref>Nammaivar</ref> عارف، در صحبت از جنون وجد مذهبی<ref>religious exaltation</ref>، هم‌کیشانش را تشویق می‌کرد که بدَوند، بپرند، بخندند، بخوانند و بگذارند همه ببینند. اشعار آلوارها را ناتهمونی<ref>Nathamuni</ref>، از رهبران ویشنوپرستان، در قرن ۱۰م گردآوری کرد و خواندن مرتب آن‌ها را در معابد ویشنویی جنوب [[هند]] رواج داد. این مجموعه اشعار به ''نالاییرا پربندهم'' (مجموعۀ ۴هزار شعر) موسوم است.<br />		آلْوارها (Alvar)<br /> گروهی از صوفیان دوره‌گردِ جنوب [[هند]] که از قرن‌ ۷ تا ۱۰م معبد<ref>temple</ref> به معبد می‌رفتند و در ستایش [[ویشنو]]<ref>Vishnu</ref> آواز و سرود روحانی سر می‌دادند و [[سماع]] می‌کردند. اشعارشان از ادبیات نیایشی تراز اول جهان است. بَدیل آلوارها در میان پیروان ویشنو نایارناها<ref>Nayanars</ref> بودند. آلوار در زبان تامیلی<ref>Tamil</ref>، که زبان نغمه‌سرایی آنان بود، به کسی اطلاق می‌شد که غرقه در بحر مراقبۀ خدا<ref>meditation of God</ref> است. [[بهکتی]]<ref>bhakti</ref> یا [[عبادت]]<ref>religious devotion</ref> آنان سرشار از شور و شیدایی عاشقانه بود. آن‌ها [[نفس]]<ref>soul</ref> را به زنی تشبیه می‌کردند که در آتش عشق خداوند می‌سوزد. گفته‌اند که آلوارها در پیشگاه خداوند از شدت وجد و بیخودی از هوش می‌رفتند و نمّاایوار<ref>Nammaivar</ref> عارف، در صحبت از جنون وجد مذهبی<ref>religious exaltation</ref>، هم‌کیشانش را تشویق می‌کرد که بدَوند، بپرند، بخندند، بخوانند و بگذارند همه ببینند. اشعار آلوارها را ناتهمونی<ref>Nathamuni</ref>، از رهبران ویشنوپرستان، در قرن ۱۰م گردآوری کرد و خواندن مرتب آن‌ها را در معابد ویشنویی جنوب هند رواج داد. این مجموعه اشعار به ''نالاییرا پربندهم'' (مجموعۀ ۴هزار شعر) موسوم است.<br />

Mohammadi2 در ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۵

2021-07-04T11:25:06Z

صفحهٔ تازه

آلْوارها (Alvar)<br /> گروهی از صوفیان دوره‌گردِ جنوب هند که از قرن‌ ۷ تا ۱۰م معبد<ref>temple</ref> به معبد می‌رفتند و در ستایش [[ویشنو]]<ref>Vishnu</ref> آواز و سرود روحانی سر می‌دادند و [[سماع]] می‌کردند. اشعارشان از ادبیات نیایشی تراز اول جهان است. بَدیل آلوارها در میان پیروان ویشنو نایارناها<ref>Nayanars</ref> بودند. آلوار در زبان تامیلی<ref>Tamil</ref>، که زبان نغمه‌سرایی آنان بود، به کسی اطلاق می‌شد که غرقه در بحر مراقبۀ خدا<ref>meditation of God</ref> است. [[بهکتی]]<ref>bhakti</ref> یا [[عبادت]]<ref>religious devotion</ref> آنان سرشار از شور و شیدایی عاشقانه بود. آن‌ها [[نفس]]<ref>soul</ref> را به زنی تشبیه می‌کردند که در آتش عشق خداوند می‌سوزد. گفته‌اند که آلوارها در پیشگاه خداوند از شدت وجد و بیخودی از هوش می‌رفتند و نمّاایوار<ref>Nammaivar</ref> عارف، در صحبت از جنون وجد مذهبی<ref>religious exaltation</ref>، هم‌کیشانش را تشویق می‌کرد که بدَوند، بپرند، بخندند، بخوانند و بگذارند همه ببینند. اشعار آلوارها را ناتهمونی<ref>Nathamuni</ref>، از رهبران ویشنوپرستان، در قرن ۱۰م گردآوری کرد و خواندن مرتب آن‌ها را در معابد ویشنویی جنوب [[هند]] رواج داد. این مجموعه اشعار به ''نالاییرا پربندهم'' (مجموعۀ ۴هزار شعر) موسوم است.<br />  

 

----

[[Category:عرفان]]
[[Category:اشخاص و فرقه ها]]
<references />

آلوارها - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۳۷

Mohammadi2 در ‏۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۵