آپولو، طرح - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۸

2025-09-29T06:38:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۸
خط ۱:		خط ۱:

	آپولو، طرح (Apollo project)<br/> [[File:10027500-1.jpg\|thumb\|آپولو، طرح]]طرح فضایی [[امریکا،_ایالات_متحده\|ایالات متحده]] برای فرود انسان بر کرۀ [[ماه_(اخترشناسی)\|ماه]]<ref>Moon</ref>.‌ این طرح در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م محقق شد.‌ در این تاریخ، [[آرمسترانگ،_نیل_آلدن_(۱۹۳۰ـ۲۰۱۲)\|نیل آرمسترانگ]]<ref>Neil Armstrong</ref> با [[آلدرین، ادوین\|ادوین آلدرین]]<ref>Edwin Aldrin</ref> برای نخستین‌بار بر ماه پا گذاشتند؛ مایکل کالینز<ref>Michael Collins</ref>، که در این سفر با آنان بود، در واحد فرمان مدارپیما باقی ماند. این طرح را رئیس‌جمهور [[کندی،_جان_فیتز_جرالد_(۱۹۱۷ـ۱۹۶۳)\|کندی]]<ref>President Kennedy</ref> در ۱۹۶۱م اعلان کرد. ساترن<ref>Saturn V</ref>‌، قدرتمندترین [[موشک_(۱)\|موشک]]<ref>rocket</ref> جهان، برای پرتاب فضاپیمای آپولو که حاصل سه سرنشین بود، ساخته ‌شد. با قرارگرفتن [[فضاپیما\|فضاپیما]] در مداری بر گرد ماه، دو [[فضانورد\|فضانورد]]<ref>astronaut</ref> باید با واحد ماه‌نورد فضاپیما بر سطح ماه فرود می‌آمدند تا علاوه‌بر گردآوردن سنگ‌های نمونه، آزمایش‌هایی نیز انجام ‌دهند و داده‌‌های حاصل را به [[زمین]] ارسال کنند. آپولو ۱۱، پس از سه پرواز مقدماتی برای نخستین‌بار بر ماه فرود آمد (۱۹۶۹م). پنج فرود سرنشین‌دار دیگر نیز صورت گرفت که آخرین آن‌ها در ۱۹۷۲م بود. هزینۀ این طرح در مجموع بالغ بر ۲۴میلیارد دلار بود. در جریان بازبینی مقدماتی زمینی آپولو ۱، سه خدمۀ آن براثر آتش‌سوزی در ۲۷ ژانویۀ ۱۹۶۷م جان باختند. آپولو ۴ در ۹ نوامبر ۱۹۶۷م، در مداری به دور زمین به گردش درآمد و برای نخستین‌بار از موشک ساترن استفاده شد (← [[موشک_ساترن\|موشک ساترن]]<ref>Saturn rocket</ref>). آپولو ۷ نخستین مأموریت سرنشین‌دار آپولو را به‌عهده داشت و در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸م در پرتابی آزمایشی در مداری به دور زمین به گردش درآمد. آپولو ۸ در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸م پرتاب شد و نخستین موشکی بود که سرنشینی را به مدار ماه برد. آپولو ۹ در ۳ مارس ۱۹۶۹م پرتاب، و واحد ماه‌نورد آن در مداری بر گرد زمین آزمایش شد. آپولو ۱۰ در ۱۸ مۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد و واحد ماه‌نورد آن آزمایش موفقی در فاصلۀ ۱۴.۵کیلومتری سطح ماه داشت. آپولو ۱۱ در ۱۶ ژوئیۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد. در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م، آرمسترانگ و آلدرین واحد ماه‌نشینِ ایگل<ref>Eagle</ref> را در ناحیه‌ای موسوم به دریای آرامش<ref>Sea of Tranquillity</ref> بر سطح ماه فرود آوردند. آرمسترانگ ناگزیر بود که فرود را دستی انجام دهد، زیرا سامانۀ هدایت‌ خودکار، [[سفینه\|سفینه]] را به ناحیه‌ای سنگلاخ هدایت می‌کرد. آرمسترانگ به هنگام فرود اعلام کرد: «این‌جا پایگاه دریای آرامش. ایگل فرود آمده است». واحد ماه‌نورد ۲۲ ساعت بر سطح ماه ماند. آن دو در این مدت چندین نمونه سنگ گردآوری کردند، آزمایش‌هایی انجام دادند، و پرچم ایالات متحده را برافراشتند. پس از آن، واحد ماه‌نورد با لرزشی مختصر دوباره به واحد فرمان ملحق شد و بدون اِشکال به زمین بازگشت. فضانوردان بعد از فرودآمدن در دریا با اقدامی احتیاطی دربرابر بیماری‌های ناشناختۀ ماه، مدتی در [[قرنطینه\|قرنطینه]]<ref>isolation</ref> به‌‌سر بردند. آپولو ۱۲ در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹م پرتاب شد. به‌رغم آن‌که دوبار [[آذرخش]]<ref>lightning</ref> به آن اصابت کرد، فرود موفقیت‌آمیز دیگری بر سطح ماه صورت گرفت. آپولو ۱۳ برای سومین‌ فرود در سطح ماه در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ آوریل ۱۹۷۰م، با سه سرنشین، جان سوئیگرت<ref>John Swigert</ref>، فرِد هِیز<ref>Fred Haise</ref> و [[~~لاول،_جیمز_آرتور_(۱۹۲۸)~~\|جیمز لاوِل]]<ref>James Lovell</ref>، پرتاب شد. در سومین روز عملیات، سوئیگرت به پایگاه [[هیوستون]]<ref>Houston</ref> گزارش کرد «ظاهراً با مشکل روبه‌‌روییم». نقصی الکتریکی موجب انفجار در یکی از مخزن‌های [[اکسیژن]] شده بود و برق و اکسیژنِ واحد فرمان قطع شد. به این علت، فرود طراحی‌شده لغو شد و موشک پیش از بازگشت به زمین، به دور ماه به گردش درآمد. سرنشینان از واحد ماه‌نشین دلو<ref>Aquarius</ref> ([[صورت فلکی\|صورت‌ فلکی]]<ref>constellation</ref>) به منزلۀ «قایق نجات» استفاده کردند. آن‌ها برای صرفه‌جویی در برق، ناگزیر دمایی در حدود [[انجماد]]<ref>freezing</ref> را تحمل کردند، در آن شرایط خواب تقریباً ناممکن بود. تلاش برای بازگشت به زمین با سفینۀ از کار افتاده ممکن بود به فاجعه بیانجامد، اما سرنشینان در ۱۷ آوریل سالم در دریا فرود آمدند. آپولو ۱۴ در ۳۱ ژانویۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد و به فرماندهی فضانورد امریکایی، [[شپرد،_آلن_(۱۹۲۳ـ۱۹۹۸)\|آلن شپرد]]<ref>Alan Shepard</ref>، در ۵ فوریه به ماه رسید. در ۸ فوریه با سنگ‌های نمونه‌گیری‌شده از ماه به زمین بازگشت. آپولو ۱۵ در ۲۶ ژوئیۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد. نخستین وسیلۀ نقلیۀ سطح‌ ماه، با ‌نام «مه‌پیما<ref>Lunar Rover</ref>»، را در ماه به‌کار برد. آپولو ۱۶ در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲م پرتاب شد. هیئت اعزامی با برجاگذاشتن رکورد ۷۱ ساعت و ۲ دقیقه اقامت در ماه، مقداری خاک و سنگ گردآوری کرد. آپولو ۱۷ در ۷ دسامبر ۱۹۷۲م پرتاب شد و آخرین آپولویی بود که بر ماه فرود آمد. این آپولو از منظر [[زمین_شناسی\|زمین‌شناسی]]<ref>geology</ref> به مطالعۀ تفصیلی کرۀ ماه پرداخت و مقدار زیادی خاک و سنگ با خود همراه آورد.		آپولو، طرح (Apollo project)<br/> [[File:10027500-1.jpg\|thumb\|آپولو، طرح]]طرح فضایی [[امریکا،_ایالات_متحده\|ایالات متحده]] برای فرود انسان بر کرۀ [[ماه_(اخترشناسی)\|ماه]]<ref>Moon</ref>.‌ این طرح در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م محقق شد.‌ در این تاریخ، [[آرمسترانگ،_نیل_آلدن_(۱۹۳۰ـ۲۰۱۲)\|نیل آرمسترانگ]]<ref>Neil Armstrong</ref> با [[آلدرین، ادوین\|ادوین آلدرین]]<ref>Edwin Aldrin</ref> برای نخستین‌بار بر ماه پا گذاشتند؛ مایکل کالینز<ref>Michael Collins</ref>، که در این سفر با آنان بود، در واحد فرمان مدارپیما باقی ماند. این طرح را رئیس‌جمهور [[کندی،_جان_فیتز_جرالد_(۱۹۱۷ـ۱۹۶۳)\|کندی]]<ref>President Kennedy</ref> در ۱۹۶۱م اعلان کرد. ساترن<ref>Saturn V</ref>‌، قدرتمندترین [[موشک_(۱)\|موشک]]<ref>rocket</ref> جهان، برای پرتاب فضاپیمای آپولو که حاصل سه سرنشین بود، ساخته ‌شد. با قرارگرفتن [[فضاپیما\|فضاپیما]] در مداری بر گرد ماه، دو [[فضانورد\|فضانورد]]<ref>astronaut</ref> باید با واحد ماه‌نورد فضاپیما بر سطح ماه فرود می‌آمدند تا علاوه‌بر گردآوردن سنگ‌های نمونه، آزمایش‌هایی نیز انجام ‌دهند و داده‌‌های حاصل را به [[زمین]] ارسال کنند. آپولو ۱۱، پس از سه پرواز مقدماتی برای نخستین‌بار بر ماه فرود آمد (۱۹۶۹م). پنج فرود سرنشین‌دار دیگر نیز صورت گرفت که آخرین آن‌ها در ۱۹۷۲م بود. هزینۀ این طرح در مجموع بالغ بر ۲۴میلیارد دلار بود. در جریان بازبینی مقدماتی زمینی آپولو ۱، سه خدمۀ آن براثر آتش‌سوزی در ۲۷ ژانویۀ ۱۹۶۷م جان باختند. آپولو ۴ در ۹ نوامبر ۱۹۶۷م، در مداری به دور زمین به گردش درآمد و برای نخستین‌بار از موشک ساترن استفاده شد (← [[موشک_ساترن\|موشک ساترن]]<ref>Saturn rocket</ref>). آپولو ۷ نخستین مأموریت سرنشین‌دار آپولو را به‌عهده داشت و در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸م در پرتابی آزمایشی در مداری به دور زمین به گردش درآمد. آپولو ۸ در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸م پرتاب شد و نخستین موشکی بود که سرنشینی را به مدار ماه برد. آپولو ۹ در ۳ مارس ۱۹۶۹م پرتاب، و واحد ماه‌نورد آن در مداری بر گرد زمین آزمایش شد. آپولو ۱۰ در ۱۸ مۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد و واحد ماه‌نورد آن آزمایش موفقی در فاصلۀ ۱۴.۵کیلومتری سطح ماه داشت. آپولو ۱۱ در ۱۶ ژوئیۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد. در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م، آرمسترانگ و آلدرین واحد ماه‌نشینِ ایگل<ref>Eagle</ref> را در ناحیه‌ای موسوم به دریای آرامش<ref>Sea of Tranquillity</ref> بر سطح ماه فرود آوردند. آرمسترانگ ناگزیر بود که فرود را دستی انجام دهد، زیرا سامانۀ هدایت‌ خودکار، [[سفینه\|سفینه]] را به ناحیه‌ای سنگلاخ هدایت می‌کرد. آرمسترانگ به هنگام فرود اعلام کرد: «این‌جا پایگاه دریای آرامش. ایگل فرود آمده است». واحد ماه‌نورد ۲۲ ساعت بر سطح ماه ماند. آن دو در این مدت چندین نمونه سنگ گردآوری کردند، آزمایش‌هایی انجام دادند، و پرچم ایالات متحده را برافراشتند. پس از آن، واحد ماه‌نورد با لرزشی مختصر دوباره به واحد فرمان ملحق شد و بدون اِشکال به زمین بازگشت. فضانوردان بعد از فرودآمدن در دریا با اقدامی احتیاطی دربرابر بیماری‌های ناشناختۀ ماه، مدتی در [[قرنطینه\|قرنطینه]]<ref>isolation</ref> به‌‌سر بردند. آپولو ۱۲ در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹م پرتاب شد. به‌رغم آن‌که دوبار [[آذرخش]]<ref>lightning</ref> به آن اصابت کرد، فرود موفقیت‌آمیز دیگری بر سطح ماه صورت گرفت. آپولو ۱۳ برای سومین‌ فرود در سطح ماه در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ آوریل ۱۹۷۰م، با سه سرنشین، جان سوئیگرت<ref>John Swigert</ref>، فرِد هِیز<ref>Fred Haise</ref> و [[لاول، جیمز آرتور\|جیمز لاوِل]]<ref>James Lovell</ref>، پرتاب شد. در سومین روز عملیات، سوئیگرت به پایگاه [[هیوستون]]<ref>Houston</ref> گزارش کرد «ظاهراً با مشکل روبه‌‌روییم». نقصی الکتریکی موجب انفجار در یکی از مخزن‌های [[اکسیژن]] شده بود و برق و اکسیژنِ واحد فرمان قطع شد. به این علت، فرود طراحی‌شده لغو شد و موشک پیش از بازگشت به زمین، به دور ماه به گردش درآمد. سرنشینان از واحد ماه‌نشین دلو<ref>Aquarius</ref> ([[صورت فلکی\|صورت‌ فلکی]]<ref>constellation</ref>) به منزلۀ «قایق نجات» استفاده کردند. آن‌ها برای صرفه‌جویی در برق، ناگزیر دمایی در حدود [[انجماد]]<ref>freezing</ref> را تحمل کردند، در آن شرایط خواب تقریباً ناممکن بود. تلاش برای بازگشت به زمین با سفینۀ از کار افتاده ممکن بود به فاجعه بیانجامد، اما سرنشینان در ۱۷ آوریل سالم در دریا فرود آمدند. آپولو ۱۴ در ۳۱ ژانویۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد و به فرماندهی فضانورد امریکایی، [[شپرد،_آلن_(۱۹۲۳ـ۱۹۹۸)\|آلن شپرد]]<ref>Alan Shepard</ref>، در ۵ فوریه به ماه رسید. در ۸ فوریه با سنگ‌های نمونه‌گیری‌شده از ماه به زمین بازگشت. آپولو ۱۵ در ۲۶ ژوئیۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد. نخستین وسیلۀ نقلیۀ سطح‌ ماه، با ‌نام «مه‌پیما<ref>Lunar Rover</ref>»، را در ماه به‌کار برد. آپولو ۱۶ در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲م پرتاب شد. هیئت اعزامی با برجاگذاشتن رکورد ۷۱ ساعت و ۲ دقیقه اقامت در ماه، مقداری خاک و سنگ گردآوری کرد. آپولو ۱۷ در ۷ دسامبر ۱۹۷۲م پرتاب شد و آخرین آپولویی بود که بر ماه فرود آمد. این آپولو از منظر [[زمین_شناسی\|زمین‌شناسی]]<ref>geology</ref> به مطالعۀ تفصیلی کرۀ ماه پرداخت و مقدار زیادی خاک و سنگ با خود همراه آورد.

Mohammadi3 در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۵

2025-07-08T07:35:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۵
خط ۱:		خط ۱:

	آپولو، طرح (Apollo project)<br/> [[File:10027500-1.jpg\|thumb\|آپولو، طرح]]طرح فضایی [[امریکا،_ایالات_متحده\|ایالات متحده]] برای فرود انسان بر کرۀ [[ماه_(اخترشناسی)\|ماه]]<ref>Moon</ref>.‌ این طرح در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م محقق شد.‌ در این تاریخ، [[آرمسترانگ،_نیل_آلدن_(۱۹۳۰ـ۲۰۱۲)\|نیل آرمسترانگ]]<ref>Neil Armstrong</ref> با [[~~آلدرین،_ادوین_(۱۹۳۰)~~\|ادوین آلدرین]]<ref>Edwin Aldrin</ref> برای نخستین‌بار بر ماه پا گذاشتند؛ مایکل کالینز<ref>Michael Collins</ref>، که در این سفر با آنان بود، در واحد فرمان مدارپیما باقی ماند. این طرح را رئیس‌جمهور [[کندی،_جان_فیتز_جرالد_(۱۹۱۷ـ۱۹۶۳)\|کندی]]<ref>President Kennedy</ref> در ۱۹۶۱م اعلان کرد. ساترن<ref>Saturn V</ref>‌، قدرتمندترین [[موشک_(۱)\|موشک]]<ref>rocket</ref> جهان، برای پرتاب فضاپیمای آپولو که حاصل سه سرنشین بود، ساخته ‌شد. با قرارگرفتن [[فضاپیما\|فضاپیما]] در مداری بر گرد ماه، دو [[فضانورد\|فضانورد]]<ref>astronaut</ref> باید با واحد ماه‌نورد فضاپیما بر سطح ماه فرود می‌آمدند تا علاوه‌بر گردآوردن سنگ‌های نمونه، آزمایش‌هایی نیز انجام ‌دهند و داده‌‌های حاصل را به [[زمین]] ارسال کنند. آپولو ۱۱، پس از سه پرواز مقدماتی برای نخستین‌بار بر ماه فرود آمد (۱۹۶۹م). پنج فرود سرنشین‌دار دیگر نیز صورت گرفت که آخرین آن‌ها در ۱۹۷۲م بود. هزینۀ این طرح در مجموع بالغ بر ۲۴میلیارد دلار بود. در جریان بازبینی مقدماتی زمینی آپولو ۱، سه خدمۀ آن براثر آتش‌سوزی در ۲۷ ژانویۀ ۱۹۶۷م جان باختند. آپولو ۴ در ۹ نوامبر ۱۹۶۷م، در مداری به دور زمین به گردش درآمد و برای نخستین‌بار از موشک ساترن استفاده شد (← [[موشک_ساترن\|موشک ساترن]]<ref>Saturn rocket</ref>). آپولو ۷ نخستین مأموریت سرنشین‌دار آپولو را به‌عهده داشت و در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸م در پرتابی آزمایشی در مداری به دور زمین به گردش درآمد. آپولو ۸ در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸م پرتاب شد و نخستین موشکی بود که سرنشینی را به مدار ماه برد. آپولو ۹ در ۳ مارس ۱۹۶۹م پرتاب، و واحد ماه‌نورد آن در مداری بر گرد زمین آزمایش شد. آپولو ۱۰ در ۱۸ مۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد و واحد ماه‌نورد آن آزمایش موفقی در فاصلۀ ۱۴.۵کیلومتری سطح ماه داشت. آپولو ۱۱ در ۱۶ ژوئیۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد. در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م، آرمسترانگ و آلدرین واحد ماه‌نشینِ ایگل<ref>Eagle</ref> را در ناحیه‌ای موسوم به دریای آرامش<ref>Sea of Tranquillity</ref> بر سطح ماه فرود آوردند. آرمسترانگ ناگزیر بود که فرود را دستی انجام دهد، زیرا سامانۀ هدایت‌ خودکار، [[سفینه\|سفینه]] را به ناحیه‌ای سنگلاخ هدایت می‌کرد. آرمسترانگ به هنگام فرود اعلام کرد: «این‌جا پایگاه دریای آرامش. ایگل فرود آمده است». واحد ماه‌نورد ۲۲ ساعت بر سطح ماه ماند. آن دو در این مدت چندین نمونه سنگ گردآوری کردند، آزمایش‌هایی انجام دادند، و پرچم ایالات متحده را برافراشتند. پس از آن، واحد ماه‌نورد با لرزشی مختصر دوباره به واحد فرمان ملحق شد و بدون اِشکال به زمین بازگشت. فضانوردان بعد از فرودآمدن در دریا با اقدامی احتیاطی دربرابر بیماری‌های ناشناختۀ ماه، مدتی در [[قرنطینه\|قرنطینه]]<ref>isolation</ref> به‌‌سر بردند. آپولو ۱۲ در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹م پرتاب شد. به‌رغم آن‌که دوبار [[آذرخش]]<ref>lightning</ref> به آن اصابت کرد، فرود موفقیت‌آمیز دیگری بر سطح ماه صورت گرفت. آپولو ۱۳ برای سومین‌ فرود در سطح ماه در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ آوریل ۱۹۷۰م، با سه سرنشین، جان سوئیگرت<ref>John Swigert</ref>، فرِد هِیز<ref>Fred Haise</ref> و [[لاول،_جیمز_آرتور_(۱۹۲۸)\|جیمز لاوِل]]<ref>James Lovell</ref>، پرتاب شد. در سومین روز عملیات، سوئیگرت به پایگاه [[هیوستون]]<ref>Houston</ref> گزارش کرد «ظاهراً با مشکل روبه‌‌روییم». نقصی الکتریکی موجب انفجار در یکی از مخزن‌های [[اکسیژن]] شده بود و برق و اکسیژنِ واحد فرمان قطع شد. به این علت، فرود طراحی‌شده لغو شد و موشک پیش از بازگشت به زمین، به دور ماه به گردش درآمد. سرنشینان از واحد ماه‌نشین دلو<ref>Aquarius</ref> ([[صورت فلکی\|صورت‌ فلکی]]<ref>constellation</ref>) به منزلۀ «قایق نجات» استفاده کردند. آن‌ها برای صرفه‌جویی در برق، ناگزیر دمایی در حدود [[انجماد]]<ref>freezing</ref> را تحمل کردند، در آن شرایط خواب تقریباً ناممکن بود. تلاش برای بازگشت به زمین با سفینۀ از کار افتاده ممکن بود به فاجعه بیانجامد، اما سرنشینان در ۱۷ آوریل سالم در دریا فرود آمدند. آپولو ۱۴ در ۳۱ ژانویۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد و به فرماندهی فضانورد امریکایی، [[شپرد،_آلن_(۱۹۲۳ـ۱۹۹۸)\|آلن شپرد]]<ref>Alan Shepard</ref>، در ۵ فوریه به ماه رسید. در ۸ فوریه با سنگ‌های نمونه‌گیری‌شده از ماه به زمین بازگشت. آپولو ۱۵ در ۲۶ ژوئیۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد. نخستین وسیلۀ نقلیۀ سطح‌ ماه، با ‌نام «مه‌پیما<ref>Lunar Rover</ref>»، را در ماه به‌کار برد. آپولو ۱۶ در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲م پرتاب شد. هیئت اعزامی با برجاگذاشتن رکورد ۷۱ ساعت و ۲ دقیقه اقامت در ماه، مقداری خاک و سنگ گردآوری کرد. آپولو ۱۷ در ۷ دسامبر ۱۹۷۲م پرتاب شد و آخرین آپولویی بود که بر ماه فرود آمد. این آپولو از منظر [[زمین_شناسی\|زمین‌شناسی]]<ref>geology</ref> به مطالعۀ تفصیلی کرۀ ماه پرداخت و مقدار زیادی خاک و سنگ با خود همراه آورد.		آپولو، طرح (Apollo project)<br/> [[File:10027500-1.jpg\|thumb\|آپولو، طرح]]طرح فضایی [[امریکا،_ایالات_متحده\|ایالات متحده]] برای فرود انسان بر کرۀ [[ماه_(اخترشناسی)\|ماه]]<ref>Moon</ref>.‌ این طرح در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م محقق شد.‌ در این تاریخ، [[آرمسترانگ،_نیل_آلدن_(۱۹۳۰ـ۲۰۱۲)\|نیل آرمسترانگ]]<ref>Neil Armstrong</ref> با [[آلدرین، ادوین\|ادوین آلدرین]]<ref>Edwin Aldrin</ref> برای نخستین‌بار بر ماه پا گذاشتند؛ مایکل کالینز<ref>Michael Collins</ref>، که در این سفر با آنان بود، در واحد فرمان مدارپیما باقی ماند. این طرح را رئیس‌جمهور [[کندی،_جان_فیتز_جرالد_(۱۹۱۷ـ۱۹۶۳)\|کندی]]<ref>President Kennedy</ref> در ۱۹۶۱م اعلان کرد. ساترن<ref>Saturn V</ref>‌، قدرتمندترین [[موشک_(۱)\|موشک]]<ref>rocket</ref> جهان، برای پرتاب فضاپیمای آپولو که حاصل سه سرنشین بود، ساخته ‌شد. با قرارگرفتن [[فضاپیما\|فضاپیما]] در مداری بر گرد ماه، دو [[فضانورد\|فضانورد]]<ref>astronaut</ref> باید با واحد ماه‌نورد فضاپیما بر سطح ماه فرود می‌آمدند تا علاوه‌بر گردآوردن سنگ‌های نمونه، آزمایش‌هایی نیز انجام ‌دهند و داده‌‌های حاصل را به [[زمین]] ارسال کنند. آپولو ۱۱، پس از سه پرواز مقدماتی برای نخستین‌بار بر ماه فرود آمد (۱۹۶۹م). پنج فرود سرنشین‌دار دیگر نیز صورت گرفت که آخرین آن‌ها در ۱۹۷۲م بود. هزینۀ این طرح در مجموع بالغ بر ۲۴میلیارد دلار بود. در جریان بازبینی مقدماتی زمینی آپولو ۱، سه خدمۀ آن براثر آتش‌سوزی در ۲۷ ژانویۀ ۱۹۶۷م جان باختند. آپولو ۴ در ۹ نوامبر ۱۹۶۷م، در مداری به دور زمین به گردش درآمد و برای نخستین‌بار از موشک ساترن استفاده شد (← [[موشک_ساترن\|موشک ساترن]]<ref>Saturn rocket</ref>). آپولو ۷ نخستین مأموریت سرنشین‌دار آپولو را به‌عهده داشت و در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸م در پرتابی آزمایشی در مداری به دور زمین به گردش درآمد. آپولو ۸ در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸م پرتاب شد و نخستین موشکی بود که سرنشینی را به مدار ماه برد. آپولو ۹ در ۳ مارس ۱۹۶۹م پرتاب، و واحد ماه‌نورد آن در مداری بر گرد زمین آزمایش شد. آپولو ۱۰ در ۱۸ مۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد و واحد ماه‌نورد آن آزمایش موفقی در فاصلۀ ۱۴.۵کیلومتری سطح ماه داشت. آپولو ۱۱ در ۱۶ ژوئیۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد. در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م، آرمسترانگ و آلدرین واحد ماه‌نشینِ ایگل<ref>Eagle</ref> را در ناحیه‌ای موسوم به دریای آرامش<ref>Sea of Tranquillity</ref> بر سطح ماه فرود آوردند. آرمسترانگ ناگزیر بود که فرود را دستی انجام دهد، زیرا سامانۀ هدایت‌ خودکار، [[سفینه\|سفینه]] را به ناحیه‌ای سنگلاخ هدایت می‌کرد. آرمسترانگ به هنگام فرود اعلام کرد: «این‌جا پایگاه دریای آرامش. ایگل فرود آمده است». واحد ماه‌نورد ۲۲ ساعت بر سطح ماه ماند. آن دو در این مدت چندین نمونه سنگ گردآوری کردند، آزمایش‌هایی انجام دادند، و پرچم ایالات متحده را برافراشتند. پس از آن، واحد ماه‌نورد با لرزشی مختصر دوباره به واحد فرمان ملحق شد و بدون اِشکال به زمین بازگشت. فضانوردان بعد از فرودآمدن در دریا با اقدامی احتیاطی دربرابر بیماری‌های ناشناختۀ ماه، مدتی در [[قرنطینه\|قرنطینه]]<ref>isolation</ref> به‌‌سر بردند. آپولو ۱۲ در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹م پرتاب شد. به‌رغم آن‌که دوبار [[آذرخش]]<ref>lightning</ref> به آن اصابت کرد، فرود موفقیت‌آمیز دیگری بر سطح ماه صورت گرفت. آپولو ۱۳ برای سومین‌ فرود در سطح ماه در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ آوریل ۱۹۷۰م، با سه سرنشین، جان سوئیگرت<ref>John Swigert</ref>، فرِد هِیز<ref>Fred Haise</ref> و [[لاول،_جیمز_آرتور_(۱۹۲۸)\|جیمز لاوِل]]<ref>James Lovell</ref>، پرتاب شد. در سومین روز عملیات، سوئیگرت به پایگاه [[هیوستون]]<ref>Houston</ref> گزارش کرد «ظاهراً با مشکل روبه‌‌روییم». نقصی الکتریکی موجب انفجار در یکی از مخزن‌های [[اکسیژن]] شده بود و برق و اکسیژنِ واحد فرمان قطع شد. به این علت، فرود طراحی‌شده لغو شد و موشک پیش از بازگشت به زمین، به دور ماه به گردش درآمد. سرنشینان از واحد ماه‌نشین دلو<ref>Aquarius</ref> ([[صورت فلکی\|صورت‌ فلکی]]<ref>constellation</ref>) به منزلۀ «قایق نجات» استفاده کردند. آن‌ها برای صرفه‌جویی در برق، ناگزیر دمایی در حدود [[انجماد]]<ref>freezing</ref> را تحمل کردند، در آن شرایط خواب تقریباً ناممکن بود. تلاش برای بازگشت به زمین با سفینۀ از کار افتاده ممکن بود به فاجعه بیانجامد، اما سرنشینان در ۱۷ آوریل سالم در دریا فرود آمدند. آپولو ۱۴ در ۳۱ ژانویۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد و به فرماندهی فضانورد امریکایی، [[شپرد،_آلن_(۱۹۲۳ـ۱۹۹۸)\|آلن شپرد]]<ref>Alan Shepard</ref>، در ۵ فوریه به ماه رسید. در ۸ فوریه با سنگ‌های نمونه‌گیری‌شده از ماه به زمین بازگشت. آپولو ۱۵ در ۲۶ ژوئیۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد. نخستین وسیلۀ نقلیۀ سطح‌ ماه، با ‌نام «مه‌پیما<ref>Lunar Rover</ref>»، را در ماه به‌کار برد. آپولو ۱۶ در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲م پرتاب شد. هیئت اعزامی با برجاگذاشتن رکورد ۷۱ ساعت و ۲ دقیقه اقامت در ماه، مقداری خاک و سنگ گردآوری کرد. آپولو ۱۷ در ۷ دسامبر ۱۹۷۲م پرتاب شد و آخرین آپولویی بود که بر ماه فرود آمد. این آپولو از منظر [[زمین_شناسی\|زمین‌شناسی]]<ref>geology</ref> به مطالعۀ تفصیلی کرۀ ماه پرداخت و مقدار زیادی خاک و سنگ با خود همراه آورد.

Mohammadi2 در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۷

2024-06-25T11:57:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۷
خط ۱:		خط ۱:

	آپولو، طرح (Apollo project)<br/> [[File:10027500-1.jpg\|thumb\|آپولو، طرح]]طرح فضایی [[امریکا،_ایالات_متحده\|ایالات متحده]] برای فرود انسان بر کرۀ [[ماه_(اخترشناسی)\|ماه]].‌ این طرح در ۲۰ ژوئیۀ ~~۱۹۶۹~~ محقق شد.‌ در این تاریخ، [[آرمسترانگ،_نیل_آلدن_(۱۹۳۰ـ۲۰۱۲)\|نیل آرمسترانگ]]<ref>Neil Armstrong</ref>~~ ~~با [[آلدرین،_ادوین_(۱۹۳۰)\|ادوین آلدرین]]<ref>Edwin Aldrin</ref>~~ ~~برای نخستین‌بار بر ماه پا گذاشتند؛ مایکل کالینز<ref>Michael Collins</ref>، که در این سفر با آنان بود، در واحد فرمان مدارپیما باقی ماند. این طرح را رئیس‌جمهور [[کندی،_جان_فیتز_جرالد_(۱۹۱۷ـ۱۹۶۳)\|کندی]]<ref>President Kennedy</ref>~~ ~~در ~~۱۹۶۱~~ اعلان کرد. ساترن~~ ۵~~<ref>Saturn V</ref>‌، قدرتمندترین [[موشک_(۱)\|موشک]] جهان، برای پرتاب فضاپیمای آپولو که حاصل سه سرنشین بود، ساخته ‌شد. با قرارگرفتن [[فضاپیما\|فضاپیما]] در مداری بر گرد ماه، دو [[فضانورد\|فضانورد]] باید با واحد ماه‌نورد فضاپیما بر سطح ماه فرود می‌آمدند تا علاوه‌بر گردآوردن سنگ‌های نمونه، آزمایش‌هایی نیز انجام ‌دهند و داده‌‌های حاصل را به زمین ارسال کنند. آپولو ۱۱، پس از سه پرواز مقدماتی برای نخستین‌بار بر ماه فرود آمد (~~۱۹۶۹~~). پنج فرود سرنشین‌دار دیگر نیز صورت گرفت که آخرین آن‌ها در ~~۱۹۷۲~~ بود. هزینۀ این طرح در مجموع بالغ بر ۲۴میلیارد دلار بود. در جریان بازبینی مقدماتی زمینی آپولو ۱، سه خدمۀ آن براثر آتش‌سوزی در ۲۷ ژانویۀ ~~۱۹۶۷~~ جان باختند. آپولو ۴ در ۹ نوامبر ~~۱۹۶۷،~~ در مداری به دور زمین به گردش درآمد و برای نخستین‌بار از موشک ساترن استفاده شد (← [[موشک_ساترن\|موشک ساترن]]). آپولو ۷ نخستین مأموریت سرنشین‌دار آپولو را به‌عهده داشت و در ۱۱ اکتبر ~~۱۹۶۸~~ در پرتابی آزمایشی در مداری به دور زمین به گردش درآمد. آپولو ۸ در ۲۱ دسامبر ~~۱۹۶۸~~ پرتاب شد و نخستین موشکی بود که سرنشینی را به مدار ماه برد. آپولو ۹ در ۳ مارس ~~۱۹۶۹~~ پرتاب، و واحد ماه‌نورد آن در مداری بر گرد زمین آزمایش شد. آپولو ۱۰ در ۱۸ مۀ ~~۱۹۶۹~~ پرتاب شد و واحد ماه‌نورد آن آزمایش موفقی در فاصلۀ ۱۴.۵کیلومتری سطح ماه داشت. آپولو ۱۱ در ۱۶ ژوئیۀ ~~۱۹۶۹~~ پرتاب شد. در ۲۰ ژوئیۀ ~~۱۹۶۹،~~ آرمسترانگ و آلدرین واحد ماه‌نشینِ ایگل<ref>Eagle</ref>~~ ~~را در ناحیه‌ای موسوم به دریای آرامش<ref>Sea of Tranquillity</ref>~~ ~~بر سطح ماه فرود آوردند. آرمسترانگ ناگزیر بود که فرود را دستی انجام دهد، زیرا سامانۀ هدایت‌ خودکار، [[سفینه\|سفینه]] را به ناحیه‌ای سنگلاخ هدایت می‌کرد. آرمسترانگ ~~به‌هنگام~~ فرود اعلام کرد: «این‌جا پایگاه دریای آرامش. ایگل فرود آمده است». واحد ماه‌نورد ۲۲ ساعت بر سطح ماه ماند. آن دو در این مدت چندین نمونه سنگ گردآوری کردند، آزمایش‌هایی انجام دادند، و پرچم ایالات متحده را برافراشتند. پس از آن، واحد ماه‌نورد با لرزشی مختصر دوباره به واحد فرمان ملحق شد و بدون اِشکال به زمین بازگشت. فضانوردان بعد از فرودآمدن در دریا با اقدامی احتیاطی دربرابر بیماری‌های ناشناختۀ ماه، مدتی در [[قرنطینه\|قرنطینه]] به‌‌سر بردند. آپولو ۱۲ در ۱۴ نوامبر ~~۱۹۶۹~~ پرتاب شد. به‌رغم آن‌که دوبار [[~~آذرخش_(اسطوره)\|~~آذرخش]] به آن اصابت کرد، فرود موفقیت‌آمیز دیگری بر سطح ماه صورت گرفت. آپولو ۱۳ برای سومین‌ فرود در سطح ماه در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ آوریل ~~۱۹۷۰،~~ با سه سرنشین، جان سوئیگرت<ref>John Swigert</ref>، فرِد هِیز<ref>Fred Haise</ref>~~ ~~و [[لاول،_جیمز_آرتور_(۱۹۲۸)\|جیمز لاوِل]]<ref>James Lovell</ref>، پرتاب شد. در سومین روز عملیات، سوئیگرت به پایگاه [[هیوستون]]<ref>Houston</ref>~~ ~~گزارش کرد «ظاهراً با مشکل روبه‌‌روییم». نقصی الکتریکی موجب انفجار در یکی از مخزن‌های اکسیژن شده بود و برق و اکسیژنِ واحد فرمان قطع شد. به این علت، فرود طراحی‌شده لغو شد و موشک پیش از بازگشت به زمین، به دور ماه به گردش درآمد. سرنشینان از واحد ماه‌نشین دلو (صورت‌ فلکی)<ref>~~Aquarius~~</ref>~~ به‌منزلۀ~~ «قایق نجات» استفاده کردند. آن‌ها برای صرفه‌جویی در برق، ناگزیر دمایی در حدود [[انجماد]] را تحمل کردند، در آن شرایط خواب تقریباً ناممکن بود. تلاش برای بازگشت به زمین با سفینۀ ~~ازکارافتاده~~ ممکن بود به فاجعه بیانجامد، اما سرنشینان در ۱۷ آوریل سالم در دریا فرود آمدند. آپولو ۱۴ در ۳۱ ژانویۀ ~~۱۹۷۱~~ پرتاب شد و به فرماندهی فضانورد امریکایی، [[شپرد،_آلن_(۱۹۲۳ـ۱۹۹۸)\|~~اَلن~~ شپرد]]<ref>Alan Shepard</ref>، در ۵ فوریه به ماه رسید. در ۸ فوریه با سنگ‌های نمونه‌گیری‌شده از ماه به زمین بازگشت. آپولو ۱۵ در ۲۶ ژوئیۀ ~~۱۹۷۱~~ پرتاب شد. نخستین وسیلۀ نقلیۀ سطح‌ ماه، با ‌نام «مه‌پیما<ref>Lunar Rover</ref>»، را در ماه به‌کار برد. آپولو ۱۶ در ۱۶ آوریل ~~۱۹۷۲~~ پرتاب شد. هیئت اعزامی با برجاگذاشتن رکورد ۷۱ ساعت و ۲ دقیقه اقامت در ماه، مقداری خاک و سنگ گردآوری کرد. آپولو ۱۷ در ۷ دسامبر ~~۱۹۷۲~~ پرتاب شد و آخرین آپولویی بود که بر ماه فرود آمد. این آپولو از منظر [[زمین_شناسی\|زمین‌شناسی]] به مطالعۀ تفصیلی کرۀ ماه پرداخت و مقدار زیادی خاک و سنگ با خود همراه آورد.		آپولو، طرح (Apollo project)<br/> [[File:10027500-1.jpg\|thumb\|آپولو، طرح]]طرح فضایی [[امریکا،_ایالات_متحده\|ایالات متحده]] برای فرود انسان بر کرۀ [[ماه_(اخترشناسی)\|ماه]]<ref>Moon</ref>.‌ این طرح در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م محقق شد.‌ در این تاریخ، [[آرمسترانگ،_نیل_آلدن_(۱۹۳۰ـ۲۰۱۲)\|نیل آرمسترانگ]]<ref>Neil Armstrong</ref> با [[آلدرین،_ادوین_(۱۹۳۰)\|ادوین آلدرین]]<ref>Edwin Aldrin</ref> برای نخستین‌بار بر ماه پا گذاشتند؛ مایکل کالینز<ref>Michael Collins</ref>، که در این سفر با آنان بود، در واحد فرمان مدارپیما باقی ماند. این طرح را رئیس‌جمهور [[کندی،_جان_فیتز_جرالد_(۱۹۱۷ـ۱۹۶۳)\|کندی]]<ref>President Kennedy</ref> در ۱۹۶۱م اعلان کرد. ساترن<ref>Saturn V</ref>‌، قدرتمندترین [[موشک_(۱)\|موشک]]<ref>rocket</ref> جهان، برای پرتاب فضاپیمای آپولو که حاصل سه سرنشین بود، ساخته ‌شد. با قرارگرفتن [[فضاپیما\|فضاپیما]] در مداری بر گرد ماه، دو [[فضانورد\|فضانورد]]<ref>astronaut</ref> باید با واحد ماه‌نورد فضاپیما بر سطح ماه فرود می‌آمدند تا علاوه‌بر گردآوردن سنگ‌های نمونه، آزمایش‌هایی نیز انجام ‌دهند و داده‌‌های حاصل را به [[زمین]] ارسال کنند. آپولو ۱۱، پس از سه پرواز مقدماتی برای نخستین‌بار بر ماه فرود آمد (۱۹۶۹م). پنج فرود سرنشین‌دار دیگر نیز صورت گرفت که آخرین آن‌ها در ۱۹۷۲م بود. هزینۀ این طرح در مجموع بالغ بر ۲۴میلیارد دلار بود. در جریان بازبینی مقدماتی زمینی آپولو ۱، سه خدمۀ آن براثر آتش‌سوزی در ۲۷ ژانویۀ ۱۹۶۷م جان باختند. آپولو ۴ در ۹ نوامبر ۱۹۶۷م، در مداری به دور زمین به گردش درآمد و برای نخستین‌بار از موشک ساترن استفاده شد (← [[موشک_ساترن\|موشک ساترن]]<ref>Saturn rocket</ref>). آپولو ۷ نخستین مأموریت سرنشین‌دار آپولو را به‌عهده داشت و در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸م در پرتابی آزمایشی در مداری به دور زمین به گردش درآمد. آپولو ۸ در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸م پرتاب شد و نخستین موشکی بود که سرنشینی را به مدار ماه برد. آپولو ۹ در ۳ مارس ۱۹۶۹م پرتاب، و واحد ماه‌نورد آن در مداری بر گرد زمین آزمایش شد. آپولو ۱۰ در ۱۸ مۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد و واحد ماه‌نورد آن آزمایش موفقی در فاصلۀ ۱۴.۵کیلومتری سطح ماه داشت. آپولو ۱۱ در ۱۶ ژوئیۀ ۱۹۶۹م پرتاب شد. در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹م، آرمسترانگ و آلدرین واحد ماه‌نشینِ ایگل<ref>Eagle</ref> را در ناحیه‌ای موسوم به دریای آرامش<ref>Sea of Tranquillity</ref> بر سطح ماه فرود آوردند. آرمسترانگ ناگزیر بود که فرود را دستی انجام دهد، زیرا سامانۀ هدایت‌ خودکار، [[سفینه\|سفینه]] را به ناحیه‌ای سنگلاخ هدایت می‌کرد. آرمسترانگ به هنگام فرود اعلام کرد: «این‌جا پایگاه دریای آرامش. ایگل فرود آمده است». واحد ماه‌نورد ۲۲ ساعت بر سطح ماه ماند. آن دو در این مدت چندین نمونه سنگ گردآوری کردند، آزمایش‌هایی انجام دادند، و پرچم ایالات متحده را برافراشتند. پس از آن، واحد ماه‌نورد با لرزشی مختصر دوباره به واحد فرمان ملحق شد و بدون اِشکال به زمین بازگشت. فضانوردان بعد از فرودآمدن در دریا با اقدامی احتیاطی دربرابر بیماری‌های ناشناختۀ ماه، مدتی در [[قرنطینه\|قرنطینه]]<ref>isolation</ref> به‌‌سر بردند. آپولو ۱۲ در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹م پرتاب شد. به‌رغم آن‌که دوبار [[آذرخش]]<ref>lightning</ref> به آن اصابت کرد، فرود موفقیت‌آمیز دیگری بر سطح ماه صورت گرفت. آپولو ۱۳ برای سومین‌ فرود در سطح ماه در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ آوریل ۱۹۷۰م، با سه سرنشین، جان سوئیگرت<ref>John Swigert</ref>، فرِد هِیز<ref>Fred Haise</ref> و [[لاول،_جیمز_آرتور_(۱۹۲۸)\|جیمز لاوِل]]<ref>James Lovell</ref>، پرتاب شد. در سومین روز عملیات، سوئیگرت به پایگاه [[هیوستون]]<ref>Houston</ref> گزارش کرد «ظاهراً با مشکل روبه‌‌روییم». نقصی الکتریکی موجب انفجار در یکی از مخزن‌های [[اکسیژن]] شده بود و برق و اکسیژنِ واحد فرمان قطع شد. به این علت، فرود طراحی‌شده لغو شد و موشک پیش از بازگشت به زمین، به دور ماه به گردش درآمد. سرنشینان از واحد ماه‌نشین دلو<ref>Aquarius</ref> ([[صورت فلکی\|صورت‌ فلکی]]<ref>constellation</ref>) به منزلۀ «قایق نجات» استفاده کردند. آن‌ها برای صرفه‌جویی در برق، ناگزیر دمایی در حدود [[انجماد]]<ref>freezing</ref> را تحمل کردند، در آن شرایط خواب تقریباً ناممکن بود. تلاش برای بازگشت به زمین با سفینۀ از کار افتاده ممکن بود به فاجعه بیانجامد، اما سرنشینان در ۱۷ آوریل سالم در دریا فرود آمدند. آپولو ۱۴ در ۳۱ ژانویۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد و به فرماندهی فضانورد امریکایی، [[شپرد،_آلن_(۱۹۲۳ـ۱۹۹۸)\|آلن شپرد]]<ref>Alan Shepard</ref>، در ۵ فوریه به ماه رسید. در ۸ فوریه با سنگ‌های نمونه‌گیری‌شده از ماه به زمین بازگشت. آپولو ۱۵ در ۲۶ ژوئیۀ ۱۹۷۱م پرتاب شد. نخستین وسیلۀ نقلیۀ سطح‌ ماه، با ‌نام «مه‌پیما<ref>Lunar Rover</ref>»، را در ماه به‌کار برد. آپولو ۱۶ در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲م پرتاب شد. هیئت اعزامی با برجاگذاشتن رکورد ۷۱ ساعت و ۲ دقیقه اقامت در ماه، مقداری خاک و سنگ گردآوری کرد. آپولو ۱۷ در ۷ دسامبر ۱۹۷۲م پرتاب شد و آخرین آپولویی بود که بر ماه فرود آمد. این آپولو از منظر [[زمین_شناسی\|زمین‌شناسی]]<ref>geology</ref> به مطالعۀ تفصیلی کرۀ ماه پرداخت و مقدار زیادی خاک و سنگ با خود همراه آورد.

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

آپولو، طرح (Apollo project)<br/> [[File:10027500-1.jpg|thumb|آپولو، طرح]]طرح فضایی [[امریکا،_ایالات_متحده|ایالات متحده]] برای فرود انسان بر کرۀ [[ماه_(اخترشناسی)|ماه]].‌ این طرح در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹ محقق شد.‌ در این تاریخ، [[آرمسترانگ،_نیل_آلدن_(۱۹۳۰ـ۲۰۱۲)|نیل آرمسترانگ]]<ref>Neil Armstrong</ref> با [[آلدرین،_ادوین_(۱۹۳۰)|ادوین آلدرین]]<ref>Edwin Aldrin</ref> برای نخستین‌بار بر ماه پا گذاشتند؛ مایکل کالینز<ref>Michael Collins</ref>، که در این سفر با آنان بود، در واحد فرمان مدارپیما باقی ماند. این طرح را رئیس‌جمهور [[کندی،_جان_فیتز_جرالد_(۱۹۱۷ـ۱۹۶۳)|کندی]]<ref>President Kennedy</ref> در ۱۹۶۱ اعلان کرد. ساترن ۵<ref>Saturn V</ref>‌، قدرتمندترین [[موشک_(۱)|موشک]] جهان، برای پرتاب فضاپیمای آپولو که حاصل سه سرنشین بود، ساخته ‌شد. با قرارگرفتن [[فضاپیما|فضاپیما]] در مداری بر گرد ماه، دو [[فضانورد|فضانورد]] باید با واحد ماه‌نورد فضاپیما بر سطح ماه فرود می‌آمدند تا علاوه‌بر گردآوردن سنگ‌های نمونه، آزمایش‌هایی نیز انجام ‌دهند و داده‌‌های حاصل را به زمین ارسال کنند. آپولو ۱۱، پس از سه پرواز مقدماتی برای نخستین‌بار بر ماه فرود آمد (۱۹۶۹). پنج فرود سرنشین‌دار دیگر نیز صورت گرفت که آخرین آن‌ها در ۱۹۷۲ بود. هزینۀ این طرح در مجموع بالغ بر ۲۴میلیارد دلار بود. در جریان بازبینی مقدماتی زمینی آپولو ۱، سه خدمۀ آن براثر آتش‌سوزی در ۲۷ ژانویۀ ۱۹۶۷ جان باختند. آپولو ۴ در ۹ نوامبر ۱۹۶۷، در مداری به دور زمین به گردش درآمد و برای نخستین‌بار از موشک ساترن استفاده شد (← [[موشک_ساترن|موشک ساترن]]). آپولو ۷ نخستین مأموریت سرنشین‌دار آپولو را به‌عهده داشت و در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۸ در پرتابی آزمایشی در مداری به دور زمین به گردش درآمد. آپولو ۸ در ۲۱ دسامبر ۱۹۶۸ پرتاب شد و نخستین موشکی بود که سرنشینی را به مدار ماه برد. آپولو ۹ در ۳ مارس ۱۹۶۹ پرتاب، و واحد ماه‌نورد آن در مداری بر گرد زمین آزمایش شد. آپولو ۱۰ در ۱۸ مۀ ۱۹۶۹ پرتاب شد و واحد ماه‌نورد آن آزمایش موفقی در فاصلۀ ۱۴.۵کیلومتری سطح ماه داشت. آپولو ۱۱ در ۱۶ ژوئیۀ ۱۹۶۹ پرتاب شد. در ۲۰ ژوئیۀ ۱۹۶۹، آرمسترانگ و آلدرین واحد ماه‌نشینِ ایگل<ref>Eagle</ref> را در ناحیه‌ای موسوم به دریای آرامش<ref>Sea of Tranquillity</ref> بر سطح ماه فرود آوردند. آرمسترانگ ناگزیر بود که فرود را دستی انجام دهد، زیرا سامانۀ هدایت‌ خودکار، [[سفینه|سفینه]] را به ناحیه‌ای سنگلاخ هدایت می‌کرد. آرمسترانگ به‌هنگام فرود اعلام کرد: «این‌جا پایگاه دریای آرامش. ایگل فرود آمده است». واحد ماه‌نورد ۲۲ ساعت بر سطح ماه ماند. آن دو در این مدت چندین نمونه سنگ گردآوری کردند، آزمایش‌هایی انجام دادند، و پرچم ایالات متحده را برافراشتند. پس از آن، واحد ماه‌نورد با لرزشی مختصر دوباره به واحد فرمان ملحق شد و بدون اِشکال به زمین بازگشت. فضانوردان بعد از فرودآمدن در دریا با اقدامی احتیاطی دربرابر بیماری‌های ناشناختۀ ماه، مدتی در [[قرنطینه|قرنطینه]] به‌‌سر بردند. آپولو ۱۲ در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹ پرتاب شد. به‌رغم آن‌که دوبار [[آذرخش_(اسطوره)|آذرخش]] به آن اصابت کرد، فرود موفقیت‌آمیز دیگری بر سطح ماه صورت گرفت. آپولو ۱۳ برای سومین‌ فرود در سطح ماه در نظر گرفته شده بود. در ۱۱ آوریل ۱۹۷۰، با سه سرنشین، جان سوئیگرت<ref>John Swigert</ref>، فرِد هِیز<ref>Fred Haise</ref> و [[لاول،_جیمز_آرتور_(۱۹۲۸)|جیمز لاوِل]]<ref>James Lovell</ref>، پرتاب شد. در سومین روز عملیات، سوئیگرت به پایگاه [[هیوستون]]<ref>Houston</ref> گزارش کرد «ظاهراً با مشکل روبه‌‌روییم». نقصی الکتریکی موجب انفجار در یکی از مخزن‌های اکسیژن شده بود و برق و اکسیژنِ واحد فرمان قطع شد. به این علت، فرود طراحی‌شده لغو شد و موشک پیش از بازگشت به زمین، به دور ماه به گردش درآمد. سرنشینان از واحد ماه‌نشین دلو (صورت‌ فلکی)<ref>Aquarius</ref> به‌منزلۀ «قایق نجات» استفاده کردند. آن‌ها برای صرفه‌جویی در برق، ناگزیر دمایی در حدود [[انجماد]] را تحمل کردند، در آن شرایط خواب تقریباً ناممکن بود. تلاش برای بازگشت به زمین با سفینۀ ازکارافتاده ممکن بود به فاجعه بیانجامد، اما سرنشینان در ۱۷ آوریل سالم در دریا فرود آمدند. آپولو ۱۴ در ۳۱ ژانویۀ ۱۹۷۱ پرتاب شد و به فرماندهی فضانورد امریکایی، [[شپرد،_آلن_(۱۹۲۳ـ۱۹۹۸)|اَلن شپرد]]<ref>Alan Shepard</ref>، در ۵ فوریه به ماه رسید. در ۸ فوریه با سنگ‌های نمونه‌گیری‌شده از ماه به زمین بازگشت. آپولو ۱۵ در ۲۶ ژوئیۀ ۱۹۷۱ پرتاب شد. نخستین وسیلۀ نقلیۀ سطح‌ ماه، با ‌نام «مه‌پیما<ref>Lunar Rover</ref>»، را در ماه به‌کار برد. آپولو ۱۶ در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲ پرتاب شد. هیئت اعزامی با برجاگذاشتن رکورد ۷۱ ساعت و ۲ دقیقه اقامت در ماه، مقداری خاک و سنگ گردآوری کرد. آپولو ۱۷ در ۷ دسامبر ۱۹۷۲ پرتاب شد و آخرین آپولویی بود که بر ماه فرود آمد. این آپولو از منظر [[زمین_شناسی|زمین‌شناسی]] به مطالعۀ تفصیلی کرۀ ماه پرداخت و مقدار زیادی خاک و سنگ با خود همراه آورد.

 

----

[[Category:فضا و فضانوردی]]