ابراهیم آژنگ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۴

2025-06-10T07:34:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۴
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.		موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.

	آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|~~آقا~~ میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.		آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله فراهانی\|میرزا عبدالله]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.

	از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[محجوبی، مرتضی (تهران ۱۲۷۹ـ همان جا ۱۳۴۴ش)\|مرتضی محجوبی]]، [[محجوبی، رضا (تهران ۱۲۷۷ـ همان جا ۱۳۳۳ش)\|رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.		از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[محجوبی، مرتضی (تهران ۱۲۷۹ـ همان جا ۱۳۴۴ش)\|مرتضی محجوبی]]، [[محجوبی، رضا (تهران ۱۲۷۷ـ همان جا ۱۳۳۳ش)\|رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.

Nazanin در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۴

2025-05-30T16:14:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۴
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.		موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.

	آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|آقا میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[علینقی ~~وزیری~~\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.		آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|آقا میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.

	از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[مرتضی محجوبی]]، [[رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.		از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[محجوبی، مرتضی (تهران ۱۲۷۹ـ همان جا ۱۳۴۴ش)\|مرتضی محجوبی]]، [[محجوبی، رضا (تهران ۱۲۷۷ـ همان جا ۱۳۳۳ش)\|رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.

	بیشتر قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان\|درویش‌ خان]] و [[رکن الدین ~~مختاری~~\|رکن‌الدین خان]] بوده است.		بیشتر قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان\|درویش‌ خان]] و [[مختاری، رکن الدین (اصفهان۱۲۶۶ـ۱۳۵۰ش)\|رکن‌الدین خان]] بوده است.

Mohammadi2 در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۸

2024-08-23T10:38:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۸
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	بیشتر قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان\|درویش‌ خان]] و [[رکن الدین مختاری\|رکن‌الدین خان]] بوده است.		بیشتر قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان\|درویش‌ خان]] و [[رکن الدین مختاری\|رکن‌الدین خان]] بوده است.


			----
	[[رده:موسیقی]]		[[رده:موسیقی]]
	[[رده:ایران - اشخاص]]		[[رده:ایران - اشخاص]]

Mohammadi2 در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۷

2024-08-23T10:37:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۳۰:		خط ۳۰:


	موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]] آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]] مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.		موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.

	آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|آقا میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[علینقی وزیری\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.		آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|آقا میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[علینقی وزیری\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.

Mohammadi2 در ‏۲۳ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۷

2024-08-23T10:37:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۲۹:		خط ۲۹:


	موسیقى‏‌دان ایرانی زمان قاجار و پهلوی اول. ابتدا در دسته‌جات موزیك نظام خدمت مى‏‌كرد. در قسمت موزیك مدرسه‌ی نظام كه به سرپرستى شخصى به نام مسیو كبویر اتریشى اداره مى‏‌شد به تحصیل موسیقى پرداخت. سپس بعد از یك سال نزد مسیو لومر فرانسوى (رئیس دسته‌جات موزیك نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقى استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامى با كلیه‌ی آلات موسیقى نظامى آشنا شد و دروس علمى تئورى، سلفژ، اركستر و هارمونى را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. مظفرالدین‏ شاه در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن براى یك دسته‌ی اركستر همراه خود آورد، ولى چون لومر بیش‌تر با سازهاى بادى آشنایى داشت و با سازهاى زهى مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یك معلم ویولن (به نام مسیو دیوال) براى آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و براى مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیرى ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا كرد. به طورى كه در محافل هنرى آن زمان به ابراهیم ویولنى معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانى‏‌هاى مظفرالدین‏ شاه قاجار كه براى مهمانان خارجى او برپا مى‏‌شد شركت مى‏‌كرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیك فوج لاریجان و معاونت كلاس موزیك دارالفنون نیز به او واگذار شد.

	~~آژنگ براى تدریس موسیقی از روى نت~~ و ~~قواعد علمى، اقدام به تأسیس كلاس موسیقى~~ در ~~منزل خودش كرد و چون~~ در ~~این زمان اكثریت شاگردانى كه براى فراگیرى موسیقى مراجعه مى‏‌كردند، طالب فراگیرى موسیقى ایرانى بودند~~ و او در ~~این‏ باره چیزى نمى‏‌دانست~~ با ~~مراجعه به~~ [[~~میرزا عبدالله~~\|~~آقا میرزا~~]] ~~تمام دستگاه‌هاى موسیقى ایرانى را~~ از ~~روى پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را~~ با ~~نت نوشت و به تدریج موفق شد كه تمام ردیف‏‌ها~~ و ~~گوشه‏‌هاى موسیقى ایرانى را~~ با ~~کمک~~ [[~~علینقی وزیری~~\|~~کلنل علینقی وزیری~~]] ~~نت کند~~<ref>~~برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.~~</ref>. او در ~~همین دوره براى تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد~~ و ~~رنگ~~ و ~~تصنیف ساخت~~. ~~از جمله‌ی آنها می‌توان~~ به ~~پیش‌درآمدهاى شوشترى، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است~~.		موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]] آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]] مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.

	از ~~شاگردان بزرگ~~ و ~~به‌نام آژنگ مى‌‏توان~~ [[~~مرتضی محجوبی~~\|~~مرتضى محجوبی~~]]~~، [[رضا محجوبی\|رضا محجوبى]] و شهباز برمکی~~ را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتى كه براى موسیقى ایرانى تنظیم كرد، تعدادی هم مارش‌‏هاى نظامى ساخت كه در موزیك ارتش از ~~آنها استفاده مى‌‏شد.~~ او ~~بعدها~~ با ~~كمك فكرى شاهزاده احمد میرزا، اپرایى~~ به ~~نام ''دكتر ریاضى‌‏دان'' ساخت كه به نمایش درآمد~~ و با ~~اقبال عمومى مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست~~ [[~~غلامحسین مین باشیان~~\|~~غلامحسین مین‌باشیان~~]]) ~~معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود~~. در ~~سال ۱۳۱۹ که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت~~ و ~~بیشتر~~ از ~~یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را~~ به ~~عهده داشت~~.		آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|آقا میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[علینقی وزیری\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.

	~~بیش‌تر~~ قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان\|درویش‌ خان]] و [[رکن الدین مختاری\|رکن‌الدین خان]] بوده است.		از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[مرتضی محجوبی]]، [[رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.

			بیشتر قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان\|درویش‌ خان]] و [[رکن الدین مختاری\|رکن‌الدین خان]] بوده است.


	[[رده:موسیقی]]		[[رده:موسیقی]]
	[[رده:ایران - اشخاص]]		[[رده:ایران - اشخاص]]

Reza rouzbahani در ‏۳۰ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۶:۲۸

2019-12-30T06:28:33Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان = ابراهیم آژنگ
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز= نیمه‌ی دوم قرن 13ش
|تاریخ مرگ=نیمه‌ی اول قرن 14ش
|دوره زندگی=
|ملیت=ایرانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل= مدرسه‌ی نظام
| شغل و تخصص اصلی = موسیقی‌دان
|سبک = سنتی- کلاسیک
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار = مارش‌های نظامی ارتش و آهن
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
[[پرونده:2042150902.jpg|جایگزین=ابراهیم آژنگ|بندانگشتی|ابراهیم آژنگ|243x243پیکسل]]
ابراهیم آژنگ (نیمه‌ی دوم قرن 13ش- نیمه‌ی اول قرن 14ش)

موسیقى‏‌دان ایرانی زمان قاجار و پهلوی اول. ابتدا در دسته‌جات موزیك نظام خدمت مى‏‌كرد. در قسمت موزیك مدرسه‌ی نظام كه به سرپرستى شخصى به نام مسیو كبویر اتریشى اداره مى‏‌شد به تحصیل موسیقى پرداخت. سپس بعد از یك سال نزد مسیو لومر فرانسوى (رئیس دسته‌جات موزیك نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقى استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامى با كلیه‌ی آلات موسیقى نظامى آشنا شد و دروس علمى تئورى، سلفژ، اركستر و هارمونى را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. مظفرالدین‏ شاه در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن براى یك دسته‌ی اركستر همراه خود آورد، ولى چون لومر بیش‌تر با سازهاى بادى آشنایى داشت و با سازهاى زهى مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یك معلم ویولن (به نام مسیو دیوال) براى آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و براى مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیرى ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا كرد. به طورى كه در محافل هنرى آن زمان به ابراهیم ویولنى معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانى‏‌هاى مظفرالدین‏ شاه قاجار كه براى مهمانان خارجى او برپا مى‏‌شد شركت مى‏‌كرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیك فوج لاریجان و معاونت كلاس موزیك دارالفنون نیز به او واگذار شد.

آژنگ براى تدریس موسیقی از روى نت و قواعد علمى، اقدام به تأسیس كلاس موسیقى در منزل خودش كرد و چون در این زمان اكثریت شاگردانى كه براى فراگیرى موسیقى مراجعه مى‏‌كردند، طالب فراگیرى موسیقى ایرانى بودند و او در این‏ باره چیزى نمى‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله|آقا میرزا]] تمام دستگاه‌هاى موسیقى ایرانى را از روى پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد كه تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌هاى موسیقى ایرانى را با کمک [[علینقی وزیری|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره براى تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهاى شوشترى، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.

از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ مى‌‏توان [[مرتضی محجوبی|مرتضى محجوبی]]، [[رضا محجوبی|رضا محجوبى]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتى كه براى موسیقى ایرانى تنظیم كرد، تعدادی هم مارش‌‏هاى نظامى ساخت كه در موزیك ارتش از آنها استفاده مى‌‏شد. او بعدها با كمك فكرى شاهزاده احمد میرزا، اپرایى به نام ''دكتر ریاضى‌‏دان'' ساخت كه به نمایش درآمد و با اقبال عمومى مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.

بیش‌تر قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان|درویش‌ خان]] و [[رکن الدین مختاری|رکن‌الدین خان]] بوده است.

[[رده:موسیقی]]
[[رده:ایران - اشخاص]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۴
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.		موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.

	آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|~~آقا~~ میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.		آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله فراهانی\|میرزا عبدالله]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.

	از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[محجوبی، مرتضی (تهران ۱۲۷۹ـ همان جا ۱۳۴۴ش)\|مرتضی محجوبی]]، [[محجوبی، رضا (تهران ۱۲۷۷ـ همان جا ۱۳۳۳ش)\|رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.		از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[محجوبی، مرتضی (تهران ۱۲۷۹ـ همان جا ۱۳۴۴ش)\|مرتضی محجوبی]]، [[محجوبی، رضا (تهران ۱۲۷۷ـ همان جا ۱۳۳۳ش)\|رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۱۴
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.		موسیقی‏‌دان ایرانی زمان [[قاجاریه، سلسله\|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)\|پهلوی]] اول. ابتدا در دسته‌جات موزیک نظام خدمت می‏‌کرد. در قسمت موزیک مدرسه‌ی نظام که به سرپرستی شخصی به نام مسیو کبویر اتریشی اداره می‏‌شد به تحصیل موسیقی پرداخت. سپس بعد از یک سال نزد مسیو لومر فرانسوی (رئیس دسته‌جات موزیک نظام) رفت و از معلومات او برای اخذ علوم و دانش موسیقی استفاده کرد. در مدرسه‌ی نظامی با کلیه‌ی آلات موسیقی نظامی آشنا شد و دروس علمی تئوری، [[سلفژ]]<ref>Solfege</ref>، [[ارکستر]]<ref>orchestra</ref> و [[هارمونی]]<ref>harmony</ref> را یاد گرفت و تا درجه‌ی سلطانی (سروانی- 1297ق) نیز پیش رفت. [[مظفرالدین شاه قاجار\|مظفرالدین‏ شاه]] در مراجعت از سفر اروپا، چند ویولن برای یک دسته‌ی ارکستر همراه خود آورد، ولی چون لومر بیشتر با [[ساز بادی\|سازهای بادی]]<ref>wind instrument</ref> آشنایی داشت و با [[ساز زهی\|سازهای زهی]]<ref>string instrument</ref> مأنوس نبود، به پیشنهاد او، یک معلم [[ویولن]]<ref>violin</ref> (به نام مسیو دیوال) برای آموزش به هنرجویان از فرانسه استخدام شد و برای مدت دو سال آموزش شاگردان را به عهده گرفت. ابراهیم آژنگ نزد او نیز شروع به فراگیری ویولن نمود و در زمانی کوتاه، در نواختن این ساز مهارت پیدا کرد. به طوری که در محافل هنری آن زمان به ابراهیم ویولنی معروف شد و در محافل و مجالس و مهمانی‏‌های مظفرالدین‏ شاه قاجار که برای مهمانان خارجی او برپا می‏‌شد شرکت می‏‌کرد (حوالی سال‌های 1275 تا 1285ش). در این دوره پست‌هایی مثل ریاست موزیک فوج [[لاریجان]] و معاونت کلاس موزیک [[دارالفنون]] نیز به او واگذار شد.

	آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|آقا میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[علینقی ~~وزیری~~\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.		آژنگ برای تدریس موسیقی از روی نت و قواعد علمی، اقدام به تأسیس کلاس موسیقی در منزل خودش کرد و چون در این زمان اکثریت شاگردانی که برای فراگیری موسیقی مراجعه می‏‌کردند، طالب فراگیری موسیقی ایرانی بودند و او در این‏ باره چیزی نمی‏‌دانست با مراجعه به [[میرزا عبدالله\|آقا میرزا]] تمام دستگاه‌های موسیقی ایرانی را از روی پنجه‌ی او یاد گرفت، آن‏ها را با نت نوشت و به تدریج موفق شد که تمام ردیف‏‌ها و گوشه‏‌های موسیقی ایرانی را با کمک [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|کلنل علینقی وزیری]] نت کند<ref>برای این موضوع به جلد دوم کتاب «سرگذشت موسیقی ایران» (روح‌الله خالقی) رجوع شود.</ref>. او در همین دوره برای تمام دستگاه‌ها، پیش‏‌درآمد و رنگ و تصنیف ساخت. از جمله‌ی آنها می‌توان به پیش‌درآمدهای شوشتری، ماهور و راست‌پنجگاهش اشاره کرد که بسیار مشهور بوده است.

	از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[مرتضی محجوبی]]، [[رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.		از شاگردان بزرگ و به‌نام آژنگ می‌‏توان [[محجوبی، مرتضی (تهران ۱۲۷۹ـ همان جا ۱۳۴۴ش)\|مرتضی محجوبی]]، [[محجوبی، رضا (تهران ۱۲۷۷ـ همان جا ۱۳۳۳ش)\|رضا محجوبی]] و شهباز برمکی را نام برد. ابراهیم آژنگ علاوه بر قطعاتی که برای موسیقی ایرانی تنظیم کرد، تعدادی هم مارش‌‏های نظامی ساخت که در موزیک ارتش از آنها استفاده می‌‏شد. او بعدها با کمک فکری شاهزاده [[احمد میرزا گورکانی (حک: ۸۷۳ـ۸۹۹ق)\|احمد میرزا]]، اپرایی به نام ''دکتر ریاضی‌‏دان'' ساخت که به نمایش درآمد و با اقبال عمومی مواجه شد. آژنگ پیش از گشایش رادیو (در زمان ریاست [[غلامحسین مین باشیان\|غلامحسین مین‌باشیان]]) معاون [[هنرستان عالی موسیقی]] بود. در سال ۱۳۱۹ش که رادیو افتتاح شد او سرپرستی نوازندگان رادیو را به عهده گرفت و بیشتر از یک سال (تا زمان بازنشستگی) آن شغل را به عهده داشت.

	بیشتر قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان\|درویش‌ خان]] و [[رکن الدین ~~مختاری~~\|رکن‌الدین خان]] بوده است.		بیشتر قطعاتی که آژنگ در ردیف‌های موسیقی سنتی ساخته، در زمان تصدی او در سمت معاونت اداره‌ی موسیقی اجرا شده است. از جمله مارش‌های نظامی او می‌توان به ''ارتش'' و ''آهن'' اشاره کرد. آژنگ آهنگ‌سازی پیرو [[درویش خان\|درویش‌ خان]] و [[مختاری، رکن الدین (اصفهان۱۲۶۶ـ۱۳۵۰ش)\|رکن‌الدین خان]] بوده است.