ابوآ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۷ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۲

2025-08-17T10:52:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Oboe1.jpg\|بندانگشتی\|ابوآ]]		[[پرونده:Oboe1.jpg\|بندانگشتی\|ابوآ]]
	اُبوآ (oboe)<br>ساز [[موسیقی]] از خانوادۀ بادی‌های چوبی. نوعی [[شاوم]] تربل ([[سوپرانو]]) اصلاح‌شده با لوله‌ای که قطر آن در قسمت بالا کم می‌شود و زبانۀ دوگانه‌ای بر آن سوار شده ‌است. اُبوآ را خانوادۀ هوتتر<ref>Hotteterre</ref> که سازندگان آلات موسیقی بودند در حدود ۱۷۰۰ ساختند و در گروه موسیقی دربار [[لوئی چهاردهم]] به کار رفت. اُبوآی دو، با محدوده‌ای معمولاً حدود ۲.۵ اکتاو، آوایی غنی و بسیار پالایش‌یافته و شکوهمند دارد. آهنگ‌سازانی همچون [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref>Vivaldi</ref>، [[آلبینونی، تومازو (۱۶۷۱ـ۱۷۵۱)\|آلبینونی]]<ref>Albinoni</ref>، [[اشتراوس، ریشارد (۱۸۶۴ـ۱۹۴۹)\|ریشارد اشتراوس]]<ref>Richard Strauss</ref>، [[مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)\|مارتینو]]<ref>Martinu</ref> و دیگران برای این ساز کنسرتو ساخته‌اند. [[هولیگر، هاینتس ~~(۱۹۳۹)~~\|هاینتس هولیگر]]<ref>Heinz Holliger</ref> از استادان امروز نوازندگی اُبوآ است. بعد از اُبوآ، کاربردی‌ترین عضو این خانواده کر آنگله است، که یک فاصلۀ پنجم بم‌تر صدا می‌دهد. انواع آلتوی این ساز عبارت‌اند از اُبوآ د آمور (یک‌سوم کوچک بم‌تر) و اُبوآ دا کاچا (یک‌پنجم بم‌تر) که در آثار [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach</ref> و سایر آهنگ‌سازان قرن ۱۸ یافت می‌شوند، و در ارکسترهای امروز جای خود را به کر آنگله داده‌اند. ساز کمیاب هکلفون<ref>Heckelphone</ref> نیز نوع باریتون اُبوآ است.<br><!--11050100-->		اُبوآ (oboe)<br>ساز [[موسیقی]] از خانوادۀ بادی‌های چوبی. نوعی [[شاوم]] تربل ([[سوپرانو]]) اصلاح‌شده با لوله‌ای که قطر آن در قسمت بالا کم می‌شود و زبانۀ دوگانه‌ای بر آن سوار شده ‌است. اُبوآ را خانوادۀ هوتتر<ref>Hotteterre</ref> که سازندگان آلات موسیقی بودند در حدود ۱۷۰۰ ساختند و در گروه موسیقی دربار [[لوئی چهاردهم]] به کار رفت. اُبوآی دو، با محدوده‌ای معمولاً حدود ۲.۵ اکتاو، آوایی غنی و بسیار پالایش‌یافته و شکوهمند دارد. آهنگ‌سازانی همچون [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref>Vivaldi</ref>، [[آلبینونی، تومازو (۱۶۷۱ـ۱۷۵۱)\|آلبینونی]]<ref>Albinoni</ref>، [[اشتراوس، ریشارد (۱۸۶۴ـ۱۹۴۹)\|ریشارد اشتراوس]]<ref>Richard Strauss</ref>، [[مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)\|مارتینو]]<ref>Martinu</ref> و دیگران برای این ساز کنسرتو ساخته‌اند. [[هولیگر، هاینتس\|هاینتس هولیگر]]<ref>Heinz Holliger</ref> از استادان امروز نوازندگی اُبوآ است. بعد از اُبوآ، کاربردی‌ترین عضو این خانواده کر آنگله است، که یک فاصلۀ پنجم بم‌تر صدا می‌دهد. انواع آلتوی این ساز عبارت‌اند از اُبوآ د آمور (یک‌سوم کوچک بم‌تر) و اُبوآ دا کاچا (یک‌پنجم بم‌تر) که در آثار [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach</ref> و سایر آهنگ‌سازان قرن ۱۸ یافت می‌شوند، و در ارکسترهای امروز جای خود را به کر آنگله داده‌اند. ساز کمیاب هکلفون<ref>Heckelphone</ref> نیز نوع باریتون اُبوآ است.<br><!--11050100-->

Mohammadi3 در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۷

2025-02-24T17:47:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:Oboe1.jpg\|بندانگشتی\|ابوآ]]		[[پرونده:Oboe1.jpg\|بندانگشتی\|ابوآ]]
	اُبوآ (oboe)<br>ساز [[موسیقی]] از خانوادۀ بادی‌های چوبی. نوعی [[شاوم]] تربل ([[سوپرانو]]) اصلاح‌شده با لوله‌ای که قطر آن در قسمت بالا کم می‌شود و زبانۀ دوگانه‌ای بر آن سوار شده ‌است. اُبوآ را خانوادۀ هوتتر<ref>Hotteterre</ref> که سازندگان آلات موسیقی بودند در حدود ۱۷۰۰ ساختند و در گروه موسیقی دربار [[~~لویی چهاردهم\|~~لوئی چهاردهم]] به کار رفت. اُبوآی دو، با محدوده‌ای معمولاً حدود ۲.۵ اکتاو، آوایی غنی و بسیار پالایش‌یافته و شکوهمند دارد. آهنگ‌سازانی همچون [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref>Vivaldi</ref>، [[آلبینونی، تومازو (۱۶۷۱ـ۱۷۵۱)\|آلبینونی]]<ref>Albinoni</ref>، [[اشتراوس، ریشارد (۱۸۶۴ـ۱۹۴۹)\|ریشارد اشتراوس]]<ref>Richard Strauss</ref>، [[مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)\|مارتینو]]<ref>Martinu</ref> و دیگران برای این ساز کنسرتو ساخته‌اند. [[هولیگر، هاینتس (۱۹۳۹)\|هاینتس هولیگر]]<ref>Heinz Holliger</ref> از استادان امروز نوازندگی اُبوآ است. بعد از اُبوآ، کاربردی‌ترین عضو این خانواده کر آنگله است، که یک فاصلۀ پنجم بم‌تر صدا می‌دهد. انواع آلتوی این ساز عبارت‌اند از اُبوآ د آمور (یک‌سوم کوچک بم‌تر) و اُبوآ دا کاچا (یک‌پنجم بم‌تر) که در آثار [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach</ref> و سایر آهنگ‌سازان قرن ۱۸ یافت می‌شوند، و در ارکسترهای امروز جای خود را به کر آنگله داده‌اند. ساز کمیاب هکلفون<ref>Heckelphone</ref> نیز نوع باریتون اُبوآ است.<br><!--11050100-->		اُبوآ (oboe)<br>ساز [[موسیقی]] از خانوادۀ بادی‌های چوبی. نوعی [[شاوم]] تربل ([[سوپرانو]]) اصلاح‌شده با لوله‌ای که قطر آن در قسمت بالا کم می‌شود و زبانۀ دوگانه‌ای بر آن سوار شده ‌است. اُبوآ را خانوادۀ هوتتر<ref>Hotteterre</ref> که سازندگان آلات موسیقی بودند در حدود ۱۷۰۰ ساختند و در گروه موسیقی دربار [[لوئی چهاردهم]] به کار رفت. اُبوآی دو، با محدوده‌ای معمولاً حدود ۲.۵ اکتاو، آوایی غنی و بسیار پالایش‌یافته و شکوهمند دارد. آهنگ‌سازانی همچون [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref>Vivaldi</ref>، [[آلبینونی، تومازو (۱۶۷۱ـ۱۷۵۱)\|آلبینونی]]<ref>Albinoni</ref>، [[اشتراوس، ریشارد (۱۸۶۴ـ۱۹۴۹)\|ریشارد اشتراوس]]<ref>Richard Strauss</ref>، [[مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)\|مارتینو]]<ref>Martinu</ref> و دیگران برای این ساز کنسرتو ساخته‌اند. [[هولیگر، هاینتس (۱۹۳۹)\|هاینتس هولیگر]]<ref>Heinz Holliger</ref> از استادان امروز نوازندگی اُبوآ است. بعد از اُبوآ، کاربردی‌ترین عضو این خانواده کر آنگله است، که یک فاصلۀ پنجم بم‌تر صدا می‌دهد. انواع آلتوی این ساز عبارت‌اند از اُبوآ د آمور (یک‌سوم کوچک بم‌تر) و اُبوآ دا کاچا (یک‌پنجم بم‌تر) که در آثار [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach</ref> و سایر آهنگ‌سازان قرن ۱۸ یافت می‌شوند، و در ارکسترهای امروز جای خود را به کر آنگله داده‌اند. ساز کمیاب هکلفون<ref>Heckelphone</ref> نیز نوع باریتون اُبوآ است.<br><!--11050100-->

Nazanin در ‏۱۸ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۷

2024-03-18T05:27:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Oboe1.jpg\|بندانگشتی\|ابوآ]]
	اُبوآ (oboe)<br>ساز [[موسیقی]] از خانوادۀ بادی‌های چوبی. نوعی [[شاوم]] تربل ([[سوپرانو]]) اصلاح‌شده با لوله‌ای که قطر آن در قسمت بالا کم می‌شود و زبانۀ دوگانه‌ای بر آن سوار شده ‌است. اُبوآ را خانوادۀ هوتتر<ref>Hotteterre</ref> که سازندگان آلات موسیقی بودند در حدود ۱۷۰۰ ساختند و در گروه موسیقی دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] به کار رفت. اُبوآی دو، با محدوده‌ای معمولاً حدود ۲.۵ اکتاو، آوایی غنی و بسیار پالایش‌یافته و شکوهمند دارد. آهنگ‌سازانی همچون [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref>Vivaldi</ref>، [[آلبینونی، تومازو (۱۶۷۱ـ۱۷۵۱)\|آلبینونی]]<ref>Albinoni</ref>، [[اشتراوس، ریشارد (۱۸۶۴ـ۱۹۴۹)\|ریشارد اشتراوس]]<ref>Richard Strauss</ref>، [[مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)\|مارتینو]]<ref>Martinu</ref> و دیگران برای این ساز کنسرتو ساخته‌اند. [[هولیگر، هاینتس (۱۹۳۹)\|هاینتس هولیگر]]<ref>Heinz Holliger</ref> از استادان امروز نوازندگی اُبوآ است. بعد از اُبوآ، کاربردی‌ترین عضو این خانواده کر آنگله است، که یک فاصلۀ پنجم بم‌تر صدا می‌دهد. انواع آلتوی این ساز عبارت‌اند از اُبوآ د آمور (یک‌سوم کوچک بم‌تر) و اُبوآ دا کاچا (یک‌پنجم بم‌تر) که در آثار [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach</ref> و سایر آهنگ‌سازان قرن ۱۸ یافت می‌شوند، و در ارکسترهای امروز جای خود را به کر آنگله داده‌اند. ساز کمیاب هکلفون<ref>Heckelphone</ref> نیز نوع باریتون اُبوآ است.<br><!--11050100-->		اُبوآ (oboe)<br>ساز [[موسیقی]] از خانوادۀ بادی‌های چوبی. نوعی [[شاوم]] تربل ([[سوپرانو]]) اصلاح‌شده با لوله‌ای که قطر آن در قسمت بالا کم می‌شود و زبانۀ دوگانه‌ای بر آن سوار شده ‌است. اُبوآ را خانوادۀ هوتتر<ref>Hotteterre</ref> که سازندگان آلات موسیقی بودند در حدود ۱۷۰۰ ساختند و در گروه موسیقی دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] به کار رفت. اُبوآی دو، با محدوده‌ای معمولاً حدود ۲.۵ اکتاو، آوایی غنی و بسیار پالایش‌یافته و شکوهمند دارد. آهنگ‌سازانی همچون [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)\|ویوالدی]]<ref>Vivaldi</ref>، [[آلبینونی، تومازو (۱۶۷۱ـ۱۷۵۱)\|آلبینونی]]<ref>Albinoni</ref>، [[اشتراوس، ریشارد (۱۸۶۴ـ۱۹۴۹)\|ریشارد اشتراوس]]<ref>Richard Strauss</ref>، [[مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)\|مارتینو]]<ref>Martinu</ref> و دیگران برای این ساز کنسرتو ساخته‌اند. [[هولیگر، هاینتس (۱۹۳۹)\|هاینتس هولیگر]]<ref>Heinz Holliger</ref> از استادان امروز نوازندگی اُبوآ است. بعد از اُبوآ، کاربردی‌ترین عضو این خانواده کر آنگله است، که یک فاصلۀ پنجم بم‌تر صدا می‌دهد. انواع آلتوی این ساز عبارت‌اند از اُبوآ د آمور (یک‌سوم کوچک بم‌تر) و اُبوآ دا کاچا (یک‌پنجم بم‌تر) که در آثار [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|یوهان سباستیان باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach</ref> و سایر آهنگ‌سازان قرن ۱۸ یافت می‌شوند، و در ارکسترهای امروز جای خود را به کر آنگله داده‌اند. ساز کمیاب هکلفون<ref>Heckelphone</ref> نیز نوع باریتون اُبوآ است.<br><!--11050100-->

Mohammadi2 در ‏۹ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۵۷

2021-06-09T10:57:28Z

صفحهٔ تازه

اُبوآ (oboe)<br>ساز [[موسیقی]] از خانوادۀ بادی‌های چوبی. نوعی [[شاوم]] تربل ([[سوپرانو]]) اصلاح‌شده با لوله‌ای که قطر آن در قسمت بالا کم می‌شود و زبانۀ دوگانه‌ای بر آن سوار شده ‌است. اُبوآ را خانوادۀ هوتتر<ref>Hotteterre</ref> که سازندگان آلات موسیقی بودند در حدود ۱۷۰۰ ساختند و در گروه موسیقی دربار [[لویی چهاردهم|لوئی چهاردهم]] به کار رفت. اُبوآی دو، با محدوده‌ای معمولاً حدود ۲.۵ اکتاو، آوایی غنی و بسیار پالایش‌یافته و شکوهمند دارد. آهنگ‌سازانی همچون [[ویوالدی، آنتونیو (۱۶۷۸ـ۱۷۴۱)|ویوالدی]]<ref>Vivaldi</ref>، [[آلبینونی، تومازو (۱۶۷۱ـ۱۷۵۱)|آلبینونی]]<ref>Albinoni</ref>، [[اشتراوس، ریشارد (۱۸۶۴ـ۱۹۴۹)|ریشارد اشتراوس]]<ref>Richard Strauss</ref>، [[مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)|مارتینو]]<ref>Martinu</ref> و دیگران برای این ساز کنسرتو ساخته‌اند. [[هولیگر، هاینتس (۱۹۳۹)|هاینتس هولیگر]]<ref>Heinz Holliger</ref> از استادان امروز نوازندگی اُبوآ است. بعد از اُبوآ، کاربردی‌ترین عضو این خانواده کر آنگله است، که یک فاصلۀ پنجم بم‌تر صدا می‌دهد. انواع آلتوی این ساز عبارت‌اند از اُبوآ د آمور (یک‌سوم کوچک بم‌تر) و اُبوآ دا کاچا (یک‌پنجم بم‌تر) که در آثار [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)|یوهان سباستیان باخ]]<ref>Johann Sebastian Bach</ref> و سایر آهنگ‌سازان قرن ۱۸ یافت می‌شوند، و در ارکسترهای امروز جای خود را به کر آنگله داده‌اند. ساز کمیاب هکلفون<ref>Heckelphone</ref> نیز نوع باریتون اُبوآ است.<br>

----[[رده:موسیقی]]
[[رده:سازهای غیرایرانی]]
<references />