ابیانه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87 ابیانه - تاریخچهٔ نسخه‌ها 2026-05-19T19:59:19Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157456&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۹ 2023-11-15T15:29:51Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۹</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">اَبْیانه </del><br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]، در استان اصفهان. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز، مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده، آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند و ابیانه از این حیث در کنار روستاهای [[کندوان]] (آذربایجان شرقی)، [[کندلوس]] و جواهرده (هردو در مازندران) از روستاهای ممتاز و الگوی کشور است. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ابیانه (Abyaneh)</ins><br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]، در استان اصفهان. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز، مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده، آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند و ابیانه از این حیث در کنار روستاهای [[کندوان]] (آذربایجان شرقی)، [[کندلوس]] و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>جواهرده<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>(هردو در مازندران) از روستاهای ممتاز و الگوی کشور است. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157397&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۲۷ 2023-11-14T20:27:34Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۲۷</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]، در استان اصفهان. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز، مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده، آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند و ابیانه از این حیث در کنار روستاهای کندوان (آذربایجان شرقی)، کندلوس و جواهرده (هردو در مازندران) از روستاهای ممتاز و الگوی کشور است. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]، در استان اصفهان. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز، مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده، آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند و ابیانه از این حیث در کنار روستاهای <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>کندوان<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>(آذربایجان شرقی)، <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[</ins>کندلوس<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و جواهرده (هردو در مازندران) از روستاهای ممتاز و الگوی کشور است. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157396&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۲۴ 2023-11-14T20:24:57Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۲۴</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l4">خط ۴:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۴:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">چشم‌نواز </del>مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">امامزاده و </del>آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">، در استان اصفهان</ins>. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">چشم‌نواز، </ins>مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">امامزاده، </ins>آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">و ابیانه از این حیث در کنار روستاهای کندوان (آذربایجان شرقی)، کندلوس و جواهرده (هردو در مازندران) از روستاهای ممتاز و الگوی کشور است</ins>. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157355&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۱ 2023-11-14T16:21:54Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- 2.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از کوچه‌های ابیانه]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- 2.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از کوچه‌های ابیانه]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- 3.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از خانه‌های روستا]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- 3.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از خانه‌های روستا]]</div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[پرونده:11086300- 4.jpg|بندانگشتی|مسجد جامع ابیانه (با کتیبۀ تاریخی بر روی گره‌چینیِ بالای در مسجد)]]</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;"></ins></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157353&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۸ 2023-11-14T16:18:56Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۸</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l2">خط ۲:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۲:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- 3.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از خانه‌های روستا]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- 3.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از خانه‌های روستا]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه 50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار گردشگر داخلی از این روستای بکر بازدید کنند<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">. خانه‌های روستا عمدتاً دو و سه طبقه هستند و با رعایت اصول مهندسی و استفاده از خاک رس و سنگ و چوب ساخته شده‌اند؛ تزئینات چشم‌نواز و هنر گره‌چینی روی در و پنجره‌ها و حکاکی‌های متنوع مانند تصویر کمال‌الملک بر روی در و پنجره‌ها، این روستا را منحصربه‌فرد کرده است</ins>. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157352&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۲ 2023-11-14T16:12:04Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۲</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- 2.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از کوچه‌های ابیانه]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- 2.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از کوچه‌های ابیانه]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">۴۰ هزار </del>گردشگر <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">به </del>این روستای بکر <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">سفر </del>کنند. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[پرونده:11086300- 3.jpg|بندانگشتی|نمای یکی از خانه‌های روستا]]</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">50هزار گردشگر خارجی و یک‌میلیون و ۵۰۰هزار </ins>گردشگر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">داخلی از </ins>این روستای بکر <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">بازدید </ins>کنند. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157350&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۶ 2023-11-14T16:06:16Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۶</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:11086300- <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">2</ins>.jpg|بندانگشتی|<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">نمای یکی </ins>از <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">کوچه‌های </ins>ابیانه]]</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">اَبْیانه <br></del></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">اَبْیانه <br></ins><p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه ۴۰ هزار گردشگر به این روستای بکر سفر کنند. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده: 11086300-<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">1</del>.jpg | بندانگشتی|<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">نمونه‌ای </del>از <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">معماری بومی </del>ابیانه]]<p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها و گرمابه‌ها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه ۴۰ هزار گردشگر به این روستای بکر سفر کنند. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td><td colspan="2" class="diff-side-added"></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>----</div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157348&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۱ 2023-11-14T16:01:56Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده: 11086300-1.jpg | بندانگشتی|نمونه‌ای از معماری بومی ابیانه]]<p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه ۴۰ هزار گردشگر به این روستای بکر سفر کنند. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p><p> </p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده: 11086300-1.jpg | بندانگشتی|نمونه‌ای از معماری بومی ابیانه]]<p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">و گرمابه‌ها</ins>. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه ۴۰ هزار گردشگر به این روستای بکر سفر کنند. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">----</ins></div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div> </div></td></tr> <tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><p> </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جغرافیای ایران]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جغرافیای ایران]]</div></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157347&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۱ 2023-11-14T16:01:18Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۱</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده: 11086300-1.jpg | بندانگشتی|نمونه‌ای از معماری بومی ابیانه]]<p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p><p> </p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده: 11086300-1.jpg | بندانگشتی|نمونه‌ای از معماری بومی ابیانه]]<p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها. معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">. معماری سرخ‌رنگ خانه‌های ابیانه همراه پوشش سنتی مردم محلی باعث شده‌ است تا سالیانه ۴۰ هزار گردشگر به این روستای بکر سفر کنند</ins>. </p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p><p> </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جغرافیای ایران]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جغرافیای ایران]]</div></td></tr> </table>

Reza rouzbahani https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=2010157346&oldid=prev Reza rouzbahani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۰ 2023-11-14T16:00:58Z

<p></p> <table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface"> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <col class="diff-marker" /> <col class="diff-content" /> <tr class="diff-title" lang="fa"> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمی‌تر</td> <td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۰</td> </tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td> <td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اَبْیانه <br></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده: 11086300-1.jpg | بندانگشتی|نمونه‌ای از معماری بومی ابیانه]]<p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها. <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;"> </del></p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p><p> </p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده: 11086300-1.jpg | بندانگشتی|نمونه‌ای از معماری بومی ابیانه]]<p>آبادی مشهور و خوش آب و هوا در دامنۀ شمال غربی کوه کرکس و در ۲۸کیلومتری [[نطنز، شهر|شهر نطنز]]. کنار برزرود در درۀ جنوبی کوه پنجه‌علی و سه‌راه هنجن به مراوند و میمه قرار دارد. ارتفاع آن ۲,۲۰۰متر و اقلیم آن معتدل مایل به سرد و خشک است. مسجد جامع ابیانه و محراب چوبی آن با تاریخ ۷۷۶ق و منبر چوبی با تاریخ ۴۶۶ق به همراه کتیبۀ به خط کوفی از دیدنی‌های این منطقه است. کل روستا در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌ است. </p><p>حفظ آداب و رسوم کهن از ویژگی‌های اصلی مردم ابیانه است؛ به‌طوری که معماری ساختمان‌ها، بناهای تاریخی و حتی پوشاک اهالی غالباً بومی و دیدنی است و مهم‌ترین قطب گردشگری منطقه به‌شمار می‌رود. ابیانه علاوه بر مناظر طبیعی بکر و چشم‌نواز مشتمل بر ده‌ها سازۀ تاریخی‌ست، که از آن‌شمارند: آتشکدۀ هارپاک، سه قلعه، بیش از ده مسجد کهن (از جمله مسجد جامع ابیانه)، چند بقعه و امامزاده و آب‌انبارها. <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">معماری این روستای تاریخی، با شکل بومی‌اش و ساختار حلزونی‌شکل خانه‌های روستا، مربوط به سه دورۀ سلجوقی، صفوی و قاجار است. </ins></p><p>برپایۀ سرشماری سراسری نفوس و مسکن سال 1395ش جمعیت ابیانه ۳۰۱نفر (۱۴۷ خانوار) بوده‌ است. تعداد زیاد خانه‌های این روستا (بالغ بر 600 واحد در بافت تاریخی و خانه‌های متأخر و نوساز) نشانۀ استفادۀ فصلی و تفریحی جمعیت پرشماری از روستاست. </p><p> </p></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br></div></td></tr> <tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جغرافیای ایران]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:جغرافیای ایران]]</div></td></tr> </table>

Reza rouzbahani