استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۷

2024-06-22T04:37:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۷
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =پرنده آتشین (۱۹۱۰)~~، پتروشکا~~ (۱۹۱۱)، ~~و تقدیس~~ بهار (۱۹۱۳)		\|آثار =پرنده آتشین (۱۹۱۰)، ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری آتشبازی، پتروشکا (۱۹۱۱)، تقدیس بهار (۱۹۱۳)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =موسیقی		\|گروه مقاله =موسیقی
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[~~File~~:~~11258000~~.jpg\|~~thumb~~\|~~اِسْتِراوينْسکي،ايگور~~]]آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فرانسه (۱۹۳۴) و امریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov		}}
			[[پرونده:Stravinsky, Igor1.jpg\|بندانگشتی\|ایگور استراوینسکی]]
			آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت [[فرانسه]] (۱۹۳۴) و [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر [[ریمسکی کورساکوف، نیکلای (۱۸۴۴ـ۱۹۰۸)\|ریمسکی کورساکوف]]<ref>Rimsky-Korsakov
	</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev		</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev
	</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس ~~اصلیِ~~ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند ~~خلاقیتِ~~ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از ~~مرگِ~~ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.		</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای [[ویولن]] و [[پیانو]])، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی [[سن پترزبورگ\|سن‌پترزبورگ]] به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلی اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیت او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای ''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی [[سوفوکلس]]<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای [[متروپولیتن (نیویورک)\|متروپولیتن نیویورک]]<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی [[شیکاگو]] را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در [[ونیز]] به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.

Amir در ‏۱۶ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۸

2022-03-16T09:18:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}[[File:11258000.jpg\|thumb\|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فرانسه (۱۹۳۴) و امریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov		}}[[File:11258000.jpg\|thumb\|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فرانسه (۱۹۳۴) و امریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov
	</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev		</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev
	</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[~~شونبرگ ،~~ آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.		</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.

Amir: Amir صفحهٔ استراوینسکی،ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱) منتقل کرد

2022-03-16T09:00:07Z

Amir صفحهٔ استراوینسکی،ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۰
(بدون تفاوت)

Mohammadi2 در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۹

2022-02-19T11:09:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۱:		خط ۱:

	~~اِسْتِراوینْسکی،ایگور~~ (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)(Stravinsky, Igor)<br /> {{جعبه زندگینامه		اِسْتِراوینْسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)(Stravinsky, Igor)<br /> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ایگور استراوینسکی		\|عنوان =ایگور استراوینسکی
	\|نام =Igor Stravinsky		\|نام =Igor Stravinsky
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}[[File:11258000.jpg\|thumb\|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فرانسه (۱۹۳۴) و امریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov		}}[[File:11258000.jpg\|thumb\|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فرانسه (۱۹۳۴) و امریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov
	</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev		</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev
	</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را ~~به‌مناسبت~~ عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[شونبرگ ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.		</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[شونبرگ ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.

Mohammadi2 در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۹

2022-02-19T11:09:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۱:		خط ۱:

	اِسْتِراوینْسکی،ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)(Stravinsky, Igor)<br/> ~~[[File:11258000.jpg\|thumb\|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]~~		اِسْتِراوینْسکی،ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)(Stravinsky, Igor)<br /> {{جعبه زندگینامه

	{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =ایگور استراوینسکی		\|عنوان =ایگور استراوینسکی
	\|نام =Igor Stravinsky		\|نام =Igor Stravinsky
خط ۹:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=۱۸۸۲م		\|زادروز=نزدیکی سن‌پترزبورگ ۱۸۸۲م
	\|تاریخ مرگ=۱۹۷۱م		\|تاریخ مرگ=۱۹۷۱م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۲۹:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت ~~فـرانسه~~ (۱۹۳۴) و ~~امـریکا~~ (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov		}}[[File:11258000.jpg\|thumb\|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فرانسه (۱۹۳۴) و امریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov
			</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev
	</ref> تحصیل کرد و به سفارش دیاگیلف<ref>Diaghilev		</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به‌مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[شونبرگ ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.

	</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را ~~به‌دنبال~~ داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود ~~به‌نام~~ نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به‌مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به~~'''‌'''~~اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.


خط ۳۹:		خط ۳۵:
	----		----

	[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]		[[Category:موسیقی]]
			[[Category:کلاسیک جهان]]
			<references />

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اِسْتِراوینْسکی،ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)(Stravinsky, Igor)<br/> [[File:11258000.jpg|thumb|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =ایگور استراوینسکی
|نام =Igor Stravinsky
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۸۲م
|تاریخ مرگ=۱۹۷۱م
|دوره زندگی=
|ملیت=روسیه ای (همچنین بعدها: فرانسوی و امریکایی)
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =پرنده آتشین (۱۹۱۰)، پتروشکا (۱۹۱۱)، و تقدیس بهار (۱۹۱۳)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فـرانسه (۱۹۳۴) و امـریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov

</ref> تحصیل کرد و به سفارش دیاگیلف<ref>Diaghilev

</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به‌دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به‌نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به‌مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به'''‌'''اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}[[File:11258000.jpg\|thumb\|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فرانسه (۱۹۳۴) و امریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov		}}[[File:11258000.jpg\|thumb\|اِسْتِراوينْسکي،ايگور]]آهنگ‌ساز روس. بعدها تابعیت فرانسه (۱۹۳۴) و امریکا (۱۹۴۵) را پذیرفت. زیرنظر ریمسکی کورساکوف<ref>Rimsky-Korsakov
	</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev		</ref> تحصیل کرد و به سفارش [[دیاگیلف، سرگی پاولوویچ (۱۸۷۲ـ۱۹۲۹)\|دیاگیلف]]<ref>Diaghilev
	</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[~~شونبرگ ،~~ آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.		</ref> برای باله‌های ''پرندۀ آتشین''<ref>''The Firebird'' </ref> (۱۹۱۰)، ''پتروشکا''<ref>''Petrushka'' </ref> (۱۹۱۱)، و ''تقدیس بهار''<ref>''The Rite of Spring'' </ref> (۱۹۱۳) آهنگ‌هایی ساخت که ریتم‌ها و هارمونی‌های غیرمعمول‌شان در زمان خود جنجال‌برانگیز بودند؛ اثر اخیر، آشوب‌های اعتراض‌آمیزی را به دنبال داشت. سایر آثار او عبارت‌اند از سمفونی‌ها، کنسرتوها (برای ویولن و پیانو)، موسیقی مجلسی، و تعدادی اپرا، ازجمله ''پیشرفت آدم هرزه''<ref>''The Roke’s Progress''</ref> (۱۹۵۱)، و ''سیلاب''<ref>''The Flood'' </ref> (۱۹۶۲). استراوینسکی، در کنار شونبرگ<ref>Schoenberg</ref>، مهم‌ترین آهنگ‌ساز سال‌های اول قرن ۲۰ بود، و بیش از هر کس دیگر در تعیین مسیر موسیقی ۵۰ سال بعد نقش داشت. گسترۀ آثار گوناگون و متنوع او از بالۀ نئوکلاسیک ''پولچینِلاّ''<ref>''Pulcinella'' </ref>، (۱۹۲۰) تا ''سمفونی مزامیر''<ref>''Symphony of Psalms'' </ref> (۱۹۳۰) کُرال ـ ارکستری را دربرمی‌گیرد. بعدها در آثاری همچون ''کانتیکوم ساکروم (سرود مذهبی''<ref>''Canticum Sacrum'' </ref>) (۱۹۵۵)، و بالۀ ''آگون''<ref>''Agon'' </ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۷)، تکنیک‌های سریِل را نیز به‌کار گرفت. استراوینسکی در نزدیکی سن‌پترزبورگ به‌دنیا آمد، و پدرش، فیودور استراوینسکی<ref>Fyodor Stravinsky </ref>، باس اصلیِ اپرای سلطنتی<ref>Imperial Opera</ref> در این شهر بود. فرآیند خلاقیتِ او را به سه مرحلۀ متمایز می‌توان تقسیم کرد، که با ملی‌گرایی روسی آغاز شده و با نئوکلاسیک‌گرایی ادامه می‌یابد تا به تکنیک دودِکافونی می‌رسد. در ۱۹۰۶ با یکی از خویشاوندان خود به نام نادِژدا سولیما<ref> Nadezhda Sulima </ref> ازدواج کرد. در ۱۹۰۸ قطعۀ ارکستری ''آتشبازی''<ref>''Fireworks''</ref> را به مناسبت عروسی نادیا ریمسکی ـ کورساکوف<ref> Nadia Rimsky-Korsakov </ref> و ماکسیمیلیان اشتاینبِرگ<ref>Maximilian Steinberg </ref> ساخت، و یک ''سرود خاکسپاری''<ref>''Funeral Chant'' </ref> نیز برای مرگ ریمسکی ـ کورساکوف خلق کرد. اجرای''اسکِرتسوی فانتاستیک''<ref>''Fantastic Scherzo'' </ref> در ۱۹۰۹ توجه دیاگیلف، مدیر برنامه‌های نمایشی، را به‌خود جلب کرد. در ۱۹۱۴ دیاگیِلف در پاریس اپرا ـ بالۀ پریان ''بلبل''<ref>''The Nightingale''</ref> را به'''‌'''روی '''‌'''صحنه برد. در سال'''‌'''های بین دو جنگ جهانی بسیاری از آثار او در سایۀ نئوکلاسیک'''‌'''گرایی ساخته شدند، و نخستین آن'''‌'''ها مشخصاً بالۀ پولچینِلاّ (۱۹۲۰) بود، که برمبنای قطعاتی منسوب به پِرگولِزی<ref> Pergolesi </ref> ساخته '''‌'''شد، و در ۱۹۲۵ کنسرتو برای پیانو همراه با سازهای بادی نیز همین روند را ادامه داد. ''اُدیپوس شاه''<ref>''Oedipus Rex'' </ref>، اپرا ـ اوراتوریویی از روی سوفوکلس<ref>Sophocles </ref>، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۲۷ به اجرا درآمد، و پس از آن نوبت به بالۀ ملهم از اثر کلاسیک ''آپولون موزاژِت''<ref>''Apollon Musagète'' </ref> (۱۹۲۸)، بالۀ ''بوسۀ پری''<ref>''The Fairy’s Kiss'' </ref> (از روی چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>)، ''کاپریچّو''<ref>''Capriccio'' </ref> برای پیانو و ارکستر، و ''سمفونی مزامیر'' رسید که نخستین'''‌'''بار در ۱۹۳۰ به رهبری ارنست آنسرمه<ref>''Ernest Ansermet'' </ref> اجرا شد. در ۱۹۳۷ بالۀ ''ورق''‌''بازی''<ref>''Jeu de Cartes'' </ref> اثر استراوینسکی را بالانشین<ref>Balanchine</ref> در اپرای متروپولیتن نیویورک<ref> NewYork Metropolotan Opera</ref> به'''‌'''اجرا در آورد. در ۱۹۴۰ اجرای سمفونی دو ماژور خود توسط ارکستر سمفونی شیکاگو را رهبری کرد. ''سمفونی سه''‌''موومانی''<ref>''Symphony in three Morements'' </ref> قدرتمند او را نخستین'''‌'''بار در ۱۹۴۶، ارکستر فیلارمونیک نیویورک اجرا کرد و در ۱۹۴۸ بالانشین اپرای ''اورفئوس''<ref>''Orpheus'' </ref> را به'''‌‌'''روی صحنه برد. دیدار با اودن<ref>Auden </ref>، گردآوری آثار نئوکلاسیک استراوینسکی در قالب یک مجموعه را موجب شد، و اپرای ملهم از هوگارت<ref>Hogarth</ref>، ''پیشرفت آدم هرزه''، نخستین'''‌'''بار در ۱۹۵۱ در ونیز به اجرا درآمد. در این هنگام استراوینسکی با رابرت کرافت<ref> Robert Craft </ref>، رهبر ارکستر، آشنا شد و تحت تأثیر او به موسیقی سریِل مکتب دوم وین<ref>Second Viennese School </ref> رو آورد. این نشانۀ آغاز سومین دورۀ بزرگ فعالیت آهنگ'''‌'''ساز بود. جالب این'''‌'''جاست که استراوینسکی تا پس از مرگِ بزرگ'''‌'''ترین چهرۀ این مکتب، [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg </ref>، دست به اکتشاف کامل این عرصه از موسیقی نزد. بالۀ ''آگون'' و آثار آوازی مذهبی ''کانتیکوم ساکروم'' (۱۹۵۵) و ''ترِنی''<ref>''Threni''</ref> ترکیبی از روش'''‌'''های دقیق با خلاقیت ملایم آشنای استراوینسکی بودند.