اسلام آباد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۳ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۸

2022-03-23T12:28:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۸
خط ۱:		خط ۱:

	اِسلام‌آباد<br /> ~~[[File:11319300.jpg\|thumb\|مسجد ملک فيصل، اسلام‌آباد]]~~		اِسلام‌آباد<br /> {{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا

	{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
	\|نام فارسی =اسلام آباد		\|نام فارسی =اسلام آباد
	\|نام لاتین =		\|نام لاتین =
خط ۱۶:		خط ۱۴:
	\|تولیدات و صنایع مهم=		\|تولیدات و صنایع مهم=
	\|بناهای مهم=ساختمان مجلس ملی		\|بناهای مهم=ساختمان مجلس ملی
	}}پایتخت [[پاکستان]]، در بخش پوتوار<ref>Potwar		}}[[File:11319300.jpg\|thumb\|مسجد ملک فيصل، اسلام‌آباد]]پایتخت [[پاکستان]]، در بخش پوتوار<ref>Potwar
	</ref>، در دامنۀ ارتفاعات مارگالا<ref>Margala Hills		</ref>، در دامنۀ ارتفاعات مارگالا<ref>Margala Hills
	</ref> و در شمال غربی [[راولپندی]]<ref>Rawalpindi </ref>. جمعیت آن ۶۰۱,۶۰۰ نفر است (۲۰۰۳). پس از تشکیل پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷، [[کراچی]]<ref>Karachi </ref> به مدت سیزده سال پایتخت آن بود؛ اما چون از نظر موقعیت دفاعی، اداری، جغرافیایی، و اجتماعی و نیز از نظر آب‌وهوا مناسب نبود، در ۱۹۵۹، کمیسیونی به منظور انتخاب محلی مناسب برای پایتخت جدید تشکیل و اسلام‌آباد به منزلۀ پایتخت انتخاب شد. بنای این شهر از ۱۹۶۱ آغاز شد، اما چون پایتخت جدید یک‌باره آماده نمی‌شد، راولپندی، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹، به صورت پایتخت موقت درآمد. در ۱۹۶۷، اسلام‌آباد رسماً پایتخت شد؛ بنای ساختمان‌ها، خیابان‌ها، و تأسیسات مهم آن تا اواسط دهۀ ۱۹۷۰ پایان یافت. شهر مزبور به مناطق مختلف اداری، سیاسی، آموزشی، صنعتی، بازرگانی، و مسکونی تقسیم شده است؛ این مناطق کمربندی سبز و یک پارک ملی را دربر گرفته‌اند که مزارع، باغ‌ها، و مراکز آموزشی را در خود جا داده است. همچنین منطقه‌ای وسیع اطراف شهر، برای توسعه‌های آینده، در نظر گرفته شده است. سد راول<ref>Rawal Dam </ref> آب مورد نیاز شهر را تأمین می‌کند. معماری اسلام‌آباد ترکیبی از معماری سنتی اسلامی و معماری مدرن معاصر است. در طراحی این شهر، طراحان بین‌المللی، همچون [[دوکسیادیس، کنستانتینوس (۱۹۱۳ـ۱۹۷۵)\|دوکسیادس]]<ref>Doxiadis</ref>، شرکت داشتند. بیشتر مردم شهر به زبان‌های پوتوهاری، پنجابی، و اردو تکلم می‌کنند و مذهب آن‌ها اسلام است، تنها تعداد اندکی مسیحی در این شهر زندگی می‌کنند. بناهای مهم آن عبارت‌اند از ساختمان مجلس ملی<ref> National Assembly Building </ref>، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان، و مؤسسۀ ملی زبان‌های نوین، که بخش فارسی آن از ۱۳۴۹ش آغاز به کار کرده است. هتل شهرزاد<ref>Shahrazad Hotel </ref>، دانشگاه اسلام‌آباد<ref>University of Islamabad </ref>، و مسجد جامع ملی<ref>Grand National mosque </ref> از دیگر بناهای مهم آن است. اسلام‌آباد مرکز منطقۀ کشاورزی درۀ کشمیر<ref>Vale of Kashmir</ref> نیز محسوب می‌شود.		</ref> و در شمال غربی [[راولپندی]]<ref>Rawalpindi </ref>. جمعیت آن ۶۰۱,۶۰۰ نفر است (۲۰۰۳). پس از تشکیل پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷، [[کراچی]]<ref>Karachi </ref> به مدت سیزده سال پایتخت آن بود؛ اما چون از نظر موقعیت دفاعی، اداری، جغرافیایی، و اجتماعی و نیز از نظر آب‌وهوا مناسب نبود، در ۱۹۵۹، کمیسیونی به منظور انتخاب محلی مناسب برای پایتخت جدید تشکیل و اسلام‌آباد به منزلۀ پایتخت انتخاب شد. بنای این شهر از ۱۹۶۱ آغاز شد، اما چون پایتخت جدید یک‌باره آماده نمی‌شد، راولپندی، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹، به صورت پایتخت موقت درآمد. در ۱۹۶۷، اسلام‌آباد رسماً پایتخت شد؛ بنای ساختمان‌ها، خیابان‌ها، و تأسیسات مهم آن تا اواسط دهۀ ۱۹۷۰ پایان یافت. شهر مزبور به مناطق مختلف اداری، سیاسی، آموزشی، صنعتی، بازرگانی، و مسکونی تقسیم شده است؛ این مناطق کمربندی سبز و یک پارک ملی را دربر گرفته‌اند که مزارع، باغ‌ها، و مراکز آموزشی را در خود جا داده است. همچنین منطقه‌ای وسیع اطراف شهر، برای توسعه‌های آینده، در نظر گرفته شده است. سد راول<ref>Rawal Dam </ref> آب مورد نیاز شهر را تأمین می‌کند. معماری اسلام‌آباد ترکیبی از معماری سنتی اسلامی و معماری مدرن معاصر است. در طراحی این شهر، طراحان بین‌المللی، همچون [[دوکسیادیس، کنستانتینوس (۱۹۱۳ـ۱۹۷۵)\|دوکسیادس]]<ref>Doxiadis</ref>، شرکت داشتند. بیشتر مردم شهر به زبان‌های پوتوهاری، پنجابی، و اردو تکلم می‌کنند و مذهب آن‌ها اسلام است، تنها تعداد اندکی مسیحی در این شهر زندگی می‌کنند. بناهای مهم آن عبارت‌اند از ساختمان مجلس ملی<ref> National Assembly Building </ref>، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان، و مؤسسۀ ملی زبان‌های نوین، که بخش فارسی آن از ۱۳۴۹ش آغاز به کار کرده است. هتل شهرزاد<ref>Shahrazad Hotel </ref>، دانشگاه اسلام‌آباد<ref>University of Islamabad </ref>، و مسجد جامع ملی<ref>Grand National mosque </ref> از دیگر بناهای مهم آن است. اسلام‌آباد مرکز منطقۀ کشاورزی درۀ کشمیر<ref>Vale of Kashmir</ref> نیز محسوب می‌شود.

Mohammadi2 در ‏۲۳ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۸

2022-03-23T12:28:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۸
خط ۱:		خط ۱:

	اِسلام‌آباد<br/> [[File:11319300.jpg\|thumb\|مسجد ملک فيصل، اسلام‌آباد]]		اِسلام‌آباد<br /> [[File:11319300.jpg\|thumb\|مسجد ملک فيصل، اسلام‌آباد]]

	{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا		{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	\|تولیدات و صنایع مهم=		\|تولیدات و صنایع مهم=
	\|بناهای مهم=ساختمان مجلس ملی		\|بناهای مهم=ساختمان مجلس ملی
	}}پایتخت ~~پاکستان،~~ در بخش پوتوار<ref>Potwar		}}پایتخت [[پاکستان]]، در بخش پوتوار<ref>Potwar

	</ref>، در دامنۀ ارتفاعات مارگالا<ref>Margala Hills		</ref>، در دامنۀ ارتفاعات مارگالا<ref>Margala Hills
			</ref> و در شمال غربی [[راولپندی]]<ref>Rawalpindi </ref>. جمعیت آن ۶۰۱,۶۰۰ نفر است (۲۰۰۳). پس از تشکیل پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷، [[کراچی]]<ref>Karachi </ref> به مدت سیزده سال پایتخت آن بود؛ اما چون از نظر موقعیت دفاعی، اداری، جغرافیایی، و اجتماعی و نیز از نظر آب‌وهوا مناسب نبود، در ۱۹۵۹، کمیسیونی به منظور انتخاب محلی مناسب برای پایتخت جدید تشکیل و اسلام‌آباد به منزلۀ پایتخت انتخاب شد. بنای این شهر از ۱۹۶۱ آغاز شد، اما چون پایتخت جدید یک‌باره آماده نمی‌شد، راولپندی، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹، به صورت پایتخت موقت درآمد. در ۱۹۶۷، اسلام‌آباد رسماً پایتخت شد؛ بنای ساختمان‌ها، خیابان‌ها، و تأسیسات مهم آن تا اواسط دهۀ ۱۹۷۰ پایان یافت. شهر مزبور به مناطق مختلف اداری، سیاسی، آموزشی، صنعتی، بازرگانی، و مسکونی تقسیم شده است؛ این مناطق کمربندی سبز و یک پارک ملی را دربر گرفته‌اند که مزارع، باغ‌ها، و مراکز آموزشی را در خود جا داده است. همچنین منطقه‌ای وسیع اطراف شهر، برای توسعه‌های آینده، در نظر گرفته شده است. سد راول<ref>Rawal Dam </ref> آب مورد نیاز شهر را تأمین می‌کند. معماری اسلام‌آباد ترکیبی از معماری سنتی اسلامی و معماری مدرن معاصر است. در طراحی این شهر، طراحان بین‌المللی، همچون [[دوکسیادیس، کنستانتینوس (۱۹۱۳ـ۱۹۷۵)\|دوکسیادس]]<ref>Doxiadis</ref>، شرکت داشتند. بیشتر مردم شهر به زبان‌های پوتوهاری، پنجابی، و اردو تکلم می‌کنند و مذهب آن‌ها اسلام است، تنها تعداد اندکی مسیحی در این شهر زندگی می‌کنند. بناهای مهم آن عبارت‌اند از ساختمان مجلس ملی<ref> National Assembly Building </ref>، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان، و مؤسسۀ ملی زبان‌های نوین، که بخش فارسی آن از ۱۳۴۹ش آغاز به کار کرده است. هتل شهرزاد<ref>Shahrazad Hotel </ref>، دانشگاه اسلام‌آباد<ref>University of Islamabad </ref>، و مسجد جامع ملی<ref>Grand National mosque </ref> از دیگر بناهای مهم آن است. اسلام‌آباد مرکز منطقۀ کشاورزی درۀ کشمیر<ref>Vale of Kashmir</ref> نیز محسوب می‌شود.
	</ref> و در شمال غربی راولپندی<ref>Rawalpindi </ref>. جمعیت آن ۶۰۱,۶۰۰ نفر است (۲۰۰۳). پس از تشکیل پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷، کراچی<ref>Karachi </ref> به مدت سیزده سال پایتخت آن بود؛ اما چون از نظر موقعیت دفاعی، اداری، جغرافیایی، و اجتماعی و نیز از نظر آب‌وهوا مناسب نبود، در ۱۹۵۹، کمیسیونی ~~به‌منظور~~ انتخاب محلی مناسب برای پایتخت جدید تشکیل و اسلام‌آباد ~~به‌منزلۀ~~ پایتخت انتخاب شد. بنای این شهر از ۱۹۶۱ آغاز شد، اما چون پایتخت جدید یک‌باره آماده نمی‌شد، راولپندی، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹، ~~به‌صورت~~ پایتخت موقت درآمد. در ۱۹۶۷، اسلام‌آباد رسماً پایتخت شد؛ بنای ساختمان‌ها، خیابان‌ها، و تأسیسات مهم آن تا اواسط دهۀ ۱۹۷۰ پایان یافت. شهر مزبور به مناطق مختلف اداری، سیاسی، آموزشی، صنعتی، بازرگانی، و مسکونی تقسیم شده است؛ این مناطق کمربندی سبز و یک پارک ملی را دربر گرفته‌اند که مزارع، باغ‌ها، و مراکز آموزشی را در خود جا داده است. همچنین منطقه‌ای وسیع اطراف شهر، برای توسعه‌های آینده، در نظر گرفته شده است. سد راول<ref>Rawal Dam </ref> آب مورد نیاز شهر را تأمین می‌کند. معماری اسلام‌آباد ترکیبی از معماری سنتی اسلامی و معماری مدرن معاصر است. در طراحی این شهر، طراحان بین‌المللی، همچون دوکسیادس<ref>Doxiadis</ref>، شرکت داشتند. بیشتر مردم شهر به زبان‌های پوتوهاری، پنجابی، و اردو تکلم می‌کنند و مذهب آن‌ها اسلام است، تنها تعداد اندکی مسیحی در این شهر زندگی می‌کنند. بناهای مهم آن عبارت‌اند از ساختمان مجلس ملی<ref> National Assembly Building </ref>، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان، و مؤسسۀ ملی زبان‌های نوین، که بخش فارسی آن از ۱۳۴۹ش آغاز به کار کرده است. هتل شهرزاد<ref>Shahrazad Hotel </ref>، دانشگاه اسلام‌آباد<ref>University of Islamabad </ref>، و مسجد جامع ملی<ref>Grand National mosque </ref> از دیگر بناهای مهم آن است. اسلام‌آباد مرکز منطقۀ کشاورزی درۀ کشمیر<ref>Vale of Kashmir</ref> نیز محسوب می‌شود.


خط ۲۶:		خط ۲۴:
	----		----

	[[Category:جغرافیای آسیا]] [[Category:جغرافیای انسانی سایر کشورهای آسیایی]]		[[Category:جغرافیای آسیا]]
			[[Category:جغرافیای انسانی سایر کشورهای آسیایی]]
			<references />

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اِسلام‌آباد<br/> [[File:11319300.jpg|thumb|مسجد ملک فيصل، اسلام‌آباد]]

{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
|نام فارسی =اسلام آباد
|نام لاتین =
|نام های دیگر=
|نام پیشین=
|کشور=پاکستان
|ایالت=
|شهرستان=
|بخش=
|شهرها و آبادی های مهم=
|موقعیت=در بخش پوتوار، در دامنه ارتفاعات مارگالا و در شمال غربی راولپندی
|جمعیت=۶۰۱,۶۰۰ نفر (۲۰۰۳)
|تولیدات و صنایع مهم=
|بناهای مهم=ساختمان مجلس ملی
}}پایتخت پاکستان، در بخش پوتوار<ref>Potwar

</ref>، در دامنۀ ارتفاعات مارگالا<ref>Margala Hills

</ref> و در شمال غربی راولپندی<ref>Rawalpindi </ref>. جمعیت آن ۶۰۱,۶۰۰ نفر است (۲۰۰۳). پس از تشکیل پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷، کراچی<ref>Karachi </ref> به مدت سیزده سال پایتخت آن بود؛ اما چون از نظر موقعیت دفاعی، اداری، جغرافیایی، و اجتماعی و نیز از نظر آب‌وهوا مناسب نبود، در ۱۹۵۹، کمیسیونی به‌منظور انتخاب محلی مناسب برای پایتخت جدید تشکیل و اسلام‌آباد به‌منزلۀ پایتخت انتخاب شد. بنای این شهر از ۱۹۶۱ آغاز شد، اما چون پایتخت جدید یک‌باره آماده نمی‌شد، راولپندی، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹، به‌صورت پایتخت موقت درآمد. در ۱۹۶۷، اسلام‌آباد رسماً پایتخت شد؛ بنای ساختمان‌ها، خیابان‌ها، و تأسیسات مهم آن تا اواسط دهۀ ۱۹۷۰ پایان یافت. شهر مزبور به مناطق مختلف اداری، سیاسی، آموزشی، صنعتی، بازرگانی، و مسکونی تقسیم شده است؛ این مناطق کمربندی سبز و یک پارک ملی را دربر گرفته‌اند که مزارع، باغ‌ها، و مراکز آموزشی را در خود جا داده است. همچنین منطقه‌ای وسیع اطراف شهر، برای توسعه‌های آینده، در نظر گرفته شده است. سد راول<ref>Rawal Dam </ref> آب مورد نیاز شهر را تأمین می‌کند. معماری اسلام‌آباد ترکیبی از معماری سنتی اسلامی و معماری مدرن معاصر است. در طراحی این شهر، طراحان بین‌المللی، همچون دوکسیادس<ref>Doxiadis</ref>، شرکت داشتند. بیشتر مردم شهر به زبان‌های پوتوهاری، پنجابی، و اردو تکلم می‌کنند و مذهب آن‌ها اسلام است، تنها تعداد اندکی مسیحی در این شهر زندگی می‌کنند. بناهای مهم آن عبارت‌اند از ساختمان مجلس ملی<ref> National Assembly Building </ref>، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان، و مؤسسۀ ملی زبان‌های نوین، که بخش فارسی آن از ۱۳۴۹ش آغاز به کار کرده است. هتل شهرزاد<ref>Shahrazad Hotel </ref>، دانشگاه اسلام‌آباد<ref>University of Islamabad </ref>، و مسجد جامع ملی<ref>Grand National mosque </ref> از دیگر بناهای مهم آن است. اسلام‌آباد مرکز منطقۀ کشاورزی درۀ کشمیر<ref>Vale of Kashmir</ref> نیز محسوب می‌شود.

 

----

[[Category:جغرافیای آسیا]] [[Category:جغرافیای انسانی سایر کشورهای آسیایی]]