اشتوک، آلفرد (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi2 در ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۵

2022-05-25T06:45:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۵
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			[[پرونده:11356100.jpg\|بندانگشتی\|آلفرد اشتوک]]
	متخصص آلمانی شیمی معدنی. بسیاری از هیدریدهای بور<ref>hydrides of boron		متخصص آلمانی شیمی معدنی. بسیاری از هیدریدهای بور<ref>hydrides of boron
	</ref> (بوران<ref>boranes </ref>ها) را تهیه کرد. آزمون‌های شناسایی [[جیوه]] را مطرح کرد و تکنیک‌های آزمایشگاهی بهینه‌ای در زمینۀ کار با فلزات عرضه کرد که هدف آن‌ها کاهش خطر آلودگی بود. در [[دانتزیگ]]<ref>Danzig </ref>، [[گدانسک]]<ref>Gdansk </ref> فعلی در [[لهستان]]، زاده شد و در برلین درس خواند. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶، مدیر بخش شیمی در هنرستان فنیِ [[کارلسروهه]]<ref>Karlsruhe </ref>بود. تا ۱۹۲۳، مبتلا به آلودگی شدید جیوه بود. تحقیق در زمینه هیدریدهای بور، با فرمول عام B<sub>x</sub>H<sub>y</sub>، را در برسلو<ref>Breslau</ref> شروع کرد (۱۹۰۹). در ۱۹۱۲، روش خلأ بالا را برای جداسازی مخلوط های هیدرید بور عرضه کرد. در دهه ۱۹۶۰، برای نخستین بار از هیدریدهای بور عملاً در مواد افزودنی به سوخت راکت استفاده کردند. در ۱۹۲۱، استوک [[بریلیوم]]<ref> beryllium </ref> را، که قبلاً در حالت فلزی به‌صورت کمیاب شناخته شده بود، با [[الکترولیز (شیمی)\|الکترولیز]]<ref>electrolysing</ref> مخلوط مذاب فلوئورید سدیم<ref> sodium fluoride		</ref> (بوران<ref>boranes </ref>ها) را تهیه کرد. آزمون‌های شناسایی [[جیوه]] را مطرح کرد و تکنیک‌های آزمایشگاهی بهینه‌ای در زمینۀ کار با فلزات عرضه کرد که هدف آن‌ها کاهش خطر آلودگی بود. در [[دانتزیگ]]<ref>Danzig </ref>، [[گدانسک]]<ref>Gdansk </ref> فعلی در [[لهستان]]، زاده شد و در برلین درس خواند. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶، مدیر بخش شیمی در هنرستان فنیِ [[کارلسروهه]]<ref>Karlsruhe </ref>بود. تا ۱۹۲۳، مبتلا به آلودگی شدید جیوه بود. تحقیق در زمینه هیدریدهای بور، با فرمول عام B<sub>x</sub>H<sub>y</sub>، را در برسلو<ref>Breslau</ref> شروع کرد (۱۹۰۹). در ۱۹۱۲، روش خلأ بالا را برای جداسازی مخلوط های هیدرید بور عرضه کرد. در دهه ۱۹۶۰، برای نخستین بار از هیدریدهای بور عملاً در مواد افزودنی به سوخت راکت استفاده کردند. در ۱۹۲۱، استوک [[بریلیوم]]<ref> beryllium </ref> را، که قبلاً در حالت فلزی به‌صورت کمیاب شناخته شده بود، با [[الکترولیز (شیمی)\|الکترولیز]]<ref>electrolysing</ref> مخلوط مذاب فلوئورید سدیم<ref> sodium fluoride
	</ref> و بریلیوم تهیه کرد. با این روش، بریلیوم در مقیاس صنعتی تولید شد و در آلیاژ‌های خاص، و شیشه‌ها، و برای ساخت پنجره‌های لامپ‌های اشعه ایکس به‌کار رفت.		</ref> و بریلیوم تهیه کرد. با این روش، بریلیوم در مقیاس صنعتی تولید شد و در آلیاژ‌های خاص، و شیشه‌ها، و برای ساخت پنجره‌های لامپ‌های [[اشعه ایکس]] به‌کار رفت.

Mohammadi2 در ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۳

2022-05-25T05:53:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۳
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	متخصص آلمانی شیمی معدنی. بسیاری از هیدریدهای بور<ref>hydrides of boron		متخصص آلمانی شیمی معدنی. بسیاری از هیدریدهای بور<ref>hydrides of boron
	</ref> (بوران<ref>boranes </ref>ها) را تهیه کرد. آزمون‌های شناسایی جیوه را مطرح کرد و تکنیک‌های آزمایشگاهی بهینه‌ای در زمینۀ کار با فلزات عرضه کرد که هدف آن‌ها کاهش خطر آلودگی بود. در دانتزیگ<ref>Danzig </ref>، گدانسک<ref>Gdansk </ref> فعلی در ~~لهستان،~~ زاده شد و در برلین درس خواند. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶، مدیر بخش شیمی در هنرستان فنیِ کارلسروهه<ref>Karlsruhe </ref>بود. تا ۱۹۲۳، مبتلا به آلودگی شدید جیوه بود. تحقیق در زمینه هیدریدهای بور، با فرمول عام B<sub>x</sub>H<sub>y</sub>، را در برسلو<ref>Breslau</ref> شروع کرد (۱۹۰۹). در ۱۹۱۲، روش خلأ بالا را برای جداسازی مخلوط های هیدرید بور عرضه کرد. در دهه ۱۹۶۰، برای نخستین بار از هیدریدهای بور عملاً در مواد افزودنی به سوخت راکت استفاده کردند. در ۱۹۲۱، استوک بریلیوم<ref> beryllium </ref> را، که قبلاً در حالت فلزی به‌صورت کمیاب شناخته شده بود، با الکترولیز<ref>electrolysing</ref> مخلوط مذاب فلوئورید سدیم<ref> sodium fluoride		</ref> (بوران<ref>boranes </ref>ها) را تهیه کرد. آزمون‌های شناسایی [[جیوه]] را مطرح کرد و تکنیک‌های آزمایشگاهی بهینه‌ای در زمینۀ کار با فلزات عرضه کرد که هدف آن‌ها کاهش خطر آلودگی بود. در [[دانتزیگ]]<ref>Danzig </ref>، [[گدانسک]]<ref>Gdansk </ref> فعلی در [[لهستان]]، زاده شد و در برلین درس خواند. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶، مدیر بخش شیمی در هنرستان فنیِ [[کارلسروهه]]<ref>Karlsruhe </ref>بود. تا ۱۹۲۳، مبتلا به آلودگی شدید جیوه بود. تحقیق در زمینه هیدریدهای بور، با فرمول عام B<sub>x</sub>H<sub>y</sub>، را در برسلو<ref>Breslau</ref> شروع کرد (۱۹۰۹). در ۱۹۱۲، روش خلأ بالا را برای جداسازی مخلوط های هیدرید بور عرضه کرد. در دهه ۱۹۶۰، برای نخستین بار از هیدریدهای بور عملاً در مواد افزودنی به سوخت راکت استفاده کردند. در ۱۹۲۱، استوک [[بریلیوم]]<ref> beryllium </ref> را، که قبلاً در حالت فلزی به‌صورت کمیاب شناخته شده بود، با [[الکترولیز (شیمی)\|الکترولیز]]<ref>electrolysing</ref> مخلوط مذاب فلوئورید سدیم<ref> sodium fluoride
	</ref> و بریلیوم تهیه کرد. با این روش، بریلیوم در مقیاس صنعتی تولید شد و در آلیاژ‌های خاص، و شیشه‌ها، و برای ساخت پنجره‌های لامپ‌های اشعه ایکس به‌کار رفت.		</ref> و بریلیوم تهیه کرد. با این روش، بریلیوم در مقیاس صنعتی تولید شد و در آلیاژ‌های خاص، و شیشه‌ها، و برای ساخت پنجره‌های لامپ‌های اشعه ایکس به‌کار رفت.

خط ۳۷:		خط ۳۷:
	----		----

	[[Category:شیمی و بیوشیمی]] [[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]		[[Category:شیمی و بیوشیمی]]
			[[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]
			<references />

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

اِشْتوک، آلفِرِد (۱۸۷۶ـ۱۹۴۶)(Stock, Alfred){{جعبه زندگینامه
|عنوان =آلفرد اشتوک
|نام =Alfred Stock
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۷۶م
|تاریخ مرگ=۱۹۴۶م
|دوره زندگی=
|ملیت=آلمانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=برلین
| شغل و تخصص اصلی =متخصص شیمی معدنی
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =شیمی و بیوشیمی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

متخصص آلمانی شیمی معدنی. بسیاری از هیدریدهای بور<ref>hydrides of boron
</ref> (بوران<ref>boranes </ref>ها) را تهیه کرد. آزمون‌های شناسایی جیوه را مطرح کرد و تکنیک‌های آزمایشگاهی بهینه‌ای در زمینۀ کار با فلزات عرضه کرد که هدف آن‌ها کاهش خطر آلودگی بود. در دانتزیگ<ref>Danzig </ref>، گدانسک<ref>Gdansk </ref> فعلی در لهستان، زاده شد و در برلین درس خواند. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۶، مدیر بخش شیمی در هنرستان فنیِ کارلسروهه<ref>Karlsruhe </ref>بود. تا ۱۹۲۳، مبتلا به آلودگی شدید جیوه بود. تحقیق در زمینه هیدریدهای بور، با فرمول عام B<sub>x</sub>H<sub>y</sub>، را در برسلو<ref>Breslau</ref> شروع کرد (۱۹۰۹). در ۱۹۱۲، روش خلأ بالا را برای جداسازی مخلوط های هیدرید بور عرضه کرد. در دهه ۱۹۶۰، برای نخستین بار از هیدریدهای بور عملاً در مواد افزودنی به سوخت راکت استفاده کردند. در ۱۹۲۱، استوک بریلیوم<ref> beryllium </ref> را، که قبلاً در حالت فلزی به‌صورت کمیاب شناخته شده بود، با الکترولیز<ref>electrolysing</ref> مخلوط مذاب فلوئورید سدیم<ref> sodium fluoride
</ref> و بریلیوم تهیه کرد. با این روش، بریلیوم در مقیاس صنعتی تولید شد و در آلیاژ‌های خاص، و شیشه‌ها، و برای ساخت پنجره‌های لامپ‌های اشعه ایکس به‌کار رفت.

 

----

[[Category:شیمی و بیوشیمی]] [[Category:(شیمی و بیوشیمی)اشخاص و آثار]]