امیری فیروزکوهی، عبدالکریم (فیروزکوه ۱۲۸۹ـ تهران ۱۳۶۳ش) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۱۰

2026-01-07T06:10:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۱۰
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴ش) او نشر یافته است.		امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴ش) او نشر یافته است.

	وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[کریمی، امیربانو\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مصفا، مظاهر\|مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی ~~(تهران ۱۳۴۵ش)~~\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.		وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[کریمی، امیربانو\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مصفا، مظاهر\|مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.

Mohammadi3 در ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۳

2025-08-30T20:43:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۴۳
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	}}		}}
	[[پرونده:11519200- 2.jpg\|جایگزین=امیری فیروزکوهی\|بندانگشتی\|امیری فیروزکوهی]]		[[پرونده:11519200- 2.jpg\|جایگزین=امیری فیروزکوهی\|بندانگشتی\|امیری فیروزکوهی]]
	(تخلّص: امیر) شاعر ایرانی. پدرش، ~~سیّدمصطفی‌قلی منتظم‌الدّوله،~~ از رجال دورۀ پایانی قاجار بود. اما بسیار زود پدر را از دست داد. در تهران، دورۀ مدارس جدید زمانه (سیروس، ثروت و کالج امریکایی) را گذراند. اما بسیار زود به آموختن ادبیات عربی و فلسفۀ اسلامی روی آورد. از اواخر دورۀ رضاشاهی در صفِ شاعران سنت‌گرای معاصر نام و آوازه‌ای یافت.		(تخلّص: امیر) شاعر ایرانی. پدرش، سید مصطفی‌قلی منتظم‌الدوله، از رجال دورۀ پایانی قاجار بود. اما بسیار زود پدر را از دست داد. در تهران، دورۀ مدارس جدید زمانه (سیروس، ثروت و کالج امریکایی) را گذراند. اما بسیار زود به آموختن ادبیات عربی و فلسفۀ اسلامی روی آورد. از اواخر دورۀ رضاشاهی در صفِ شاعران سنت‌گرای معاصر نام و آوازه‌ای یافت.

	امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ~~۱۳۵۴~~) او نشر یافته است.		امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴ش) او نشر یافته است.

	وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[کریمی، امیربانو\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مصفا، مظاهر ~~(اراک ۱۳۱۱ش)~~\|مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.		وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[کریمی، امیربانو\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مصفا، مظاهر\|مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.

Mohammadi3 در ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۹

2025-08-30T20:39:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۹
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴) او نشر یافته است.		امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴) او نشر یافته است.

	وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[کریمی، امیربانو ~~(تهران ۱۳۱۰ش)~~\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مصفا، مظاهر (اراک ۱۳۱۱ش)\|مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.		وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[کریمی، امیربانو\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مصفا، مظاهر (اراک ۱۳۱۱ش)\|مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.


خط ۴۴:		خط ۴۴:
	* تصحیح و مقدمه بر «دیوان صائب»		* تصحیح و مقدمه بر «دیوان صائب»
	* منظومه «عفاف نامه»، در لزوم حجاب		* منظومه «عفاف نامه»، در لزوم حجاب
	* «احقاق‌الحق» در حمایت از شعرای صفوی و دفاع از سبک هندی		* «احقاق‌الحق» در حمایت از شعرای صفوی و دفاع از سبک هندی<br /> <br><!--11519200-->

	----		----


	~~<br><!--11519200-->~~
	[[رده:ادبیات فارسی]]		[[رده:ادبیات فارسی]]
	[[رده:ادبیات معاصر - اشخاص]]		[[رده:ادبیات معاصر - اشخاص]]

Nazanin در ‏۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۱

2025-06-07T08:21:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۱
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴) او نشر یافته است.		امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴) او نشر یافته است.

	وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[امیربانو ~~کریمی~~ (تهران ۱۳۱۰ش)\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.		وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[کریمی، امیربانو (تهران ۱۳۱۰ش)\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مصفا، مظاهر (اراک ۱۳۱۱ش)\|مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.

Mohammadi3 در ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۷

2025-02-21T17:27:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۷
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	(تخلّص: امیر) شاعر ایرانی. پدرش، سیّدمصطفی‌قلی منتظم‌الدّوله، از رجال دورۀ پایانی قاجار بود. اما بسیار زود پدر را از دست داد. در تهران، دورۀ مدارس جدید زمانه (سیروس، ثروت و کالج امریکایی) را گذراند. اما بسیار زود به آموختن ادبیات عربی و فلسفۀ اسلامی روی آورد. از اواخر دورۀ رضاشاهی در صفِ شاعران سنت‌گرای معاصر نام و آوازه‌ای یافت.		(تخلّص: امیر) شاعر ایرانی. پدرش، سیّدمصطفی‌قلی منتظم‌الدّوله، از رجال دورۀ پایانی قاجار بود. اما بسیار زود پدر را از دست داد. در تهران، دورۀ مدارس جدید زمانه (سیروس، ثروت و کالج امریکایی) را گذراند. اما بسیار زود به آموختن ادبیات عربی و فلسفۀ اسلامی روی آورد. از اواخر دورۀ رضاشاهی در صفِ شاعران سنت‌گرای معاصر نام و آوازه‌ای یافت.

	امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[~~صایب~~ تبریزی، محمدعلی ~~(تبریز ۱۰۱۰ـ اصفهان ۱۰۸۷ق)~~\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی،~~ ~~در ایران، به آن~~ ~~روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴) او نشر یافته است.		امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی\|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴) او نشر یافته است.

	وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[امیربانو کریمی (تهران ۱۳۱۰ش)\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.		وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[امیربانو کریمی (تهران ۱۳۱۰ش)\|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)\|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.

Reza rouzbahani در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۷

2020-11-16T07:47:09Z

صفحهٔ تازه

عبدالکریم امیری فیروزکوهی (فیروزکوه ۱۲۸۹ـ تهران ۱۳۶۳ش)<br>

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =عبدالکریم امیری فیروزکوهی
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=امیر
|لقب=
|زادروز=فیروزکوه ۱۲۸۹ش
|تاریخ مرگ=تهران ۱۳۶۳ش
|دوره زندگی=
|ملیت=ایرانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=تحصیل در مدارس سیروس، ثروت و کالج امریکایی
| شغل و تخصص اصلی =شاعر
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =دیوان اشعار
|خویشاوندان سرشناس = امیربانو کریمی (دختر)؛ علی مصفا (نوه)؛ مظاهر مصفا (داماد)
|گروه مقاله =ادبیات فارسی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
[[پرونده:11519200- 2.jpg|جایگزین=امیری فیروزکوهی|بندانگشتی|امیری فیروزکوهی]]
(تخلّص: امیر) شاعر ایرانی. پدرش، سیّدمصطفی‌قلی منتظم‌الدّوله، از رجال دورۀ پایانی قاجار بود. اما بسیار زود پدر را از دست داد. در تهران، دورۀ مدارس جدید زمانه (سیروس، ثروت و کالج امریکایی) را گذراند. اما بسیار زود به آموختن ادبیات عربی و فلسفۀ اسلامی روی آورد. از اواخر دورۀ رضاشاهی در صفِ شاعران سنت‌گرای معاصر نام و آوازه‌ای یافت.

امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صایب تبریزی، محمدعلی (تبریز ۱۰۱۰ـ اصفهان ۱۰۸۷ق)|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴) او نشر یافته است.

وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[امیربانو کریمی (تهران ۱۳۱۰ش)|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.

'''تالیفات و ترجمه‌ها'''

* ترجمۀ «مکاتیب نهج‌البلاغه»
* ترجمه‌ای از «نفس‌المهموم» حاج شیخ عباس محدث قمی
* «دیوان اشعار» در دوجلد که به همت دخترش امیر بانو کریمی (مصفا) چاپ شده ‌است.
* تصحیح و مقدمه بر «دیوان صائب»
* منظومه «عفاف نامه»، در لزوم حجاب
* «احقاق‌الحق» در حمایت از شعرای صفوی و دفاع از سبک هندی

----

<br>
[[رده:ادبیات فارسی]]
[[رده:ادبیات معاصر - اشخاص]]