ایستر، جزیره - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۱

2025-07-22T06:31:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۱
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	\| تولیدات و صنایع مهم =		\| تولیدات و صنایع مهم =

	\| برخی بناهای مهم = ~~متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای) و~~ بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل ~~پولینزیا~~		\| برخی بناهای مهم = بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، و متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای)
	\| شهر ها و آبادی های مهم =		\| شهر ها و آبادی های مهم =
	}}		}}

Shahraabi در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۱

2025-07-22T06:31:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
			{{الگو:جعبه اطلاعات شهر6
			\| کشور =شیلی

			\| نام فارسی = ایستِر


			\|نام لاتین =Easter


			\| نام‌ قدیمی =
			\| نام دیگر =به زبان بومی: راپا نوئی؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا

			\| استان =
			\| شهرستان =
			\| بخش =
			\| موقعیت = جنوب اقیانوس آرام، حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب شیلی


			\| جمعیت = 7,750 نفر (2017)

			\| مساحت = 163 کیلومتر مربع


			\| نوع اقلیم =
			\| ارتفاع از سطح دریا = 507 متر (بلندترین نقطه)
			\| تولیدات و صنایع مهم =

			\| برخی بناهای مهم = متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا
			\| شهر ها و آبادی های مهم =
			}}
	ایستِر، جزیره (Easter)		ایستِر، جزیره (Easter)

Shahraabi در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۶

2025-07-22T06:26:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۶
خط ۲:		خط ۲:
	ایستِر، جزیره (Easter)		ایستِر، جزیره (Easter)

	[[File:11691700.jpg\|thumb\|~~ايستِر،~~ جزيره]]		[[File:11691700.jpg\|thumb\|مجسمه‌های بزرگ سنگی (موای)، جزيره ايستِر]]

	(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب [[اقیانوس آرام]]، جزء گروه [[پولینزیایی]]<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب [[شیلی]]، با مساحت حدود 163 کیلومتر مربع و جمعیت 7,750 نفر (2017). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 507 متری از سطح دریا واقع شده است. نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک ([[ایستر، عید\|ایستر]]) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در [[اقیانوسیه]] بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.		(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب [[اقیانوس آرام]]، جزء گروه [[پولینزیایی]]<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب [[شیلی]]، با مساحت حدود 163 کیلومتر مربع و جمعیت 7,750 نفر (2017). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 507 متری از سطح دریا واقع شده است. نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک ([[ایستر، عید\|ایستر]]) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در [[اقیانوسیه]] بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.

Shahraabi در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۳

2025-07-22T06:23:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۳
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:11691700.jpg\|thumb\|ايستِر، جزيره]]		[[File:11691700.jpg\|thumb\|ايستِر، جزيره]]

	(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب [[اقیانوس آرام]]، جزء گروه [[پولینزیایی]]<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب [[شیلی]]، با مساحت حدود 163 کیلومتر مربع و جمعیت 7,750 نفر (2017). نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک ([[ایستر، عید\|ایستر]]) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در [[اقیانوسیه]] بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.		(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب [[اقیانوس آرام]]، جزء گروه [[پولینزیایی]]<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب [[شیلی]]، با مساحت حدود 163 کیلومتر مربع و جمعیت 7,750 نفر (2017). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 507 متری از سطح دریا واقع شده است. نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک ([[ایستر، عید\|ایستر]]) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در [[اقیانوسیه]] بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.

Shahraabi در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۲

2025-07-22T06:22:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۲۲
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:11691700.jpg\|thumb\|ايستِر، جزيره]]		[[File:11691700.jpg\|thumb\|ايستِر، جزيره]]

	(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب [[اقیانوس آرام]]، جزء گروه [[پولینزیایی]]<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب [[شیلی]]، با مساحت حدود ~~۱۶۶~~ کیلومتر مربع و جمعیت ۲,~~۸۰۰~~ نفر (~~۱۹۹۴~~). نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک ([[ایستر، عید\|ایستر]]) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در [[اقیانوسیه]] بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.		(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب [[اقیانوس آرام]]، جزء گروه [[پولینزیایی]]<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب [[شیلی]]، با مساحت حدود 163 کیلومتر مربع و جمعیت 7,750 نفر (2017). نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک ([[ایستر، عید\|ایستر]]) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در [[اقیانوسیه]] بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.

Shahraabi در ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۵

2025-07-22T06:15:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۵
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:11691700.jpg\|thumb\|ايستِر، جزيره]]		[[File:11691700.jpg\|thumb\|ايستِر، جزيره]]

	(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب اقیانوس ~~آرام،~~ جزء گروه پولینزیایی<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب ~~شیلی،~~ با مساحت حدود ۱۶۶ کیلومتر مربع و جمعیت ۲,۸۰۰ نفر (۱۹۹۴). نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک (ایستر) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در اقیانوسیه بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.		(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب [[اقیانوس آرام]]، جزء گروه [[پولینزیایی]]<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب [[شیلی]]، با مساحت حدود ۱۶۶ کیلومتر مربع و جمعیت ۲,۸۰۰ نفر (۱۹۹۴). نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک ([[ایستر، عید\|ایستر]]) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در [[اقیانوسیه]] بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

ایستِر، جزیره (Easter)

[[File:11691700.jpg|thumb|ايستِر، جزيره]]

(به زبان بومی: راپا نوئی<ref>Rapa Nui</ref>؛ به اسپانیایی، ایزلا دِ پاسکوا<ref>Isla de Pascua</ref>) جزیرۀ شیلیایی<ref>Chilean </ref> در جنوب اقیانوس آرام، جزء گروه پولینزیایی<ref>Polynesian </ref>، در حدود ۳,۵۰۰کیلومتری غرب شیلی، با مساحت حدود ۱۶۶ کیلومتر مربع و جمعیت ۲,۸۰۰ نفر (۱۹۹۴). نخستین‌بار اروپاییان در روز یکشنبۀ عید پاک (ایستر) ۱۷۲۲ پا به این جزیره گذاشتند. در آن‌جا متجاوز از ۸۰۰ مجسمۀ بزرگ سنگی (موای<ref>moai </ref>) و بقایای خانه‌های سنگی زورق شکل، ساختۀ مردمان عصر نوسنگی اهل پولینزیا، قرار دارند. مرکز عمدۀ این آثار هانگا ـ‌ روا<ref>Hanga-Roa</ref> است. در ۱۹۹۶ درپی هفت سال تلاش، دکتر استیون فیشر<ref>Steven Fischer</ref>، زبان‌شناس نیوزیلندی، رمزِ نوشته‌ای را گشود که در این جزیره کشف شده بود. این نوشته نشان داد که ساکنان این جزیره نخستین کسانی در اقیانوسیه بودند که نوشتن می‌دانستند. به گفتۀ دکتر فیشر، این نوشته که به رونگورونگو<ref>rongorongo</ref> شهرت داشت، از ترانه‌هایی به زبان «راپانوئی» ـ زبان پولینزیایی جزیره ـ تشکیل شده است و داستان آفرینش را بازگو می‌کند. تصور می‌شود که مجسمه‌های تراشیده شده شمایل‌های مذهبی باشند. شواهد باستان‌شناختی حاکی از آنند که جزیره، پیش از تماس با اروپاییان، گرفتار بحرانی زیست‌محیطی یا فرهنگی بود که موجب شد ساکنان از ارزش‌های مذهبیِ دیرینۀ خود روی برتابند و همین امر آنان را واداشت که به بسیاری از مجسمه‌ها آسیب رسانند یا آن‌ها را واژگون کنند.

 

----

[[Category:جغرافیای آمریکا]] [[Category:جغرافیای انسانی سایر کشورهای امریکایی]]