Nazanin در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۵

2024-06-30T12:05:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۵
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~۱۸۸۵ م~~		\|زادروز=۱۸۸۵م
	\|تاریخ مرگ=~~۱۹۳۵ م~~		\|تاریخ مرگ=۱۹۳۵م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=اتریشی		\|ملیت=اتریشی
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}} ~~بِرْگ،~~ آلبان (۱۸۸۵ـ۱۹۳۵)~~(Berg, Alban)<br/> [[File:12196800.jpg\|thumb\|بِرْگ، آلبان]]~~		}} بِرگ، آلبان (۱۸۸۵ـ۱۹۳۵)

	آهنگ‌ساز اتریشی‌. زیرنظر آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg</ref> تحصیل‌ کرد و نظام دوازده آوایی (نظام دودکافونی) ویژۀ خود را پروراند که‌ از لحاظ سبک و احساس دارای‌ گوناگونی‌ بسیاری بود. دستاورد نسبتاً اندک‌ او عبارت‌اند از‌ دو اپرا ـ ''ووتسِک''<ref>Wozzeck </ref> (۱۹۱۴ـ۱۹۲۰)، داستان‌ اندوه‌باری‌ از زندگی‌ کارگری‌، و ''لولو''<ref>Lulu </ref>ی‌ ناتمام‌ (۱۹۲۹ـ۱۹۳۵) ـ و موسیقی‌ مجلسی‌ حاوی‌ اشاره‌های‌ رمزگونه‌ به‌ نزدیکان. موسیقی‌ او از لحاظ‌ احساسی‌ بسیار معنی‌دار‌، و گاهی‌ آشفته‌ساز، است‌ اما می‌تواند تغزلی‌ هم‌ باشد، مانند‌ کنسرتوی‌ ویولن‌ (۱۹۳۵). برگ‌ از ۱۵‌سالگی در موسیقی‌ خودآموخته‌، و از‌ ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۰ شاگرد شونبرگ‌ بود. این‌ آهنگ‌ساز نفوذ بسیاری بر او داشت‌، و شاید اندازۀ‌ آن‌ را از گذر بِرگ‌ از تونالیتۀ‌<ref>tonality		(Berg, Alban)<br /> [[File:12196800.jpg\|thumb\|آلبان برگ]]
	</ref> بسط‌یافتۀ‌ آثار اولیه‌اش‌ به‌ آتونالیته‌<ref>atonality </ref> و بعدها، سری‌سازی‌ بتوان دریافت‌. شاخص‌ استفادۀ‌ او از فن‌ سریالیسم<ref>serialism </ref> این‌ است‌ که‌ از ارجاع‌های‌ تونال‌ دوری‌ نمی‌کند (مثلاً در کنسرتوی‌ ویولن‌)؛ از این‌رو همواره‌ تأثیرپذیر‌ترین‌ عضو مکتب‌ دوم‌ وین<ref>Second Viennese School </ref> می‌ماند. در ۱۹۱۱ با هلنه‌ ناهوفسکی<ref>Helene Nahowski </ref> ازدواج‌ کرد. نخستین‌ اثر مهم‌ او، کوآرتت‌ زهی‌ ~~اپوس‌ ،~~ تاریخ‌ همین‌ سال‌ را دارد. موسیقی‌ برگ‌ تا ۱۹۲۵ که''‌ ووتسِک‌'' به‌‌اجرا درآمد، فقط‌ برای‌ گروه‌ کوچکی‌ شناخته‌شده‌ بود. کنسرتوی‌ مجلسی‌ و سوییت‌ تغزلی‌، که‌ کمی‌ بعد ساخته شدند، حاوی‌ الگوهای‌ قالبی‌ پیچیده‌، جورچین‌های‌ معماگونۀ‌ عددی‌، و گریزها و ارجاعاتی‌ به‌ زندگی‌نامۀ‌ شخصی‌ است‌. برگ از دوستان‌ آلما مالر<ref>Alma Mahler</ref> بود و مرگ‌ دختر او، مانون‌<ref> Manon </ref>، الهام‌بخش‌ آخرین‌ اثر تکمیل‌شده‌اش‌، کنسرتوی‌ ویولن‌ شد. برگ‌ این‌ کنسرتو را، که‌ «به‌ خاطرۀ‌ یک‌ فرشته<ref>To the Memory of an Angel</ref>» تقدیم‌ شده‌ بود، به‌‌مثابۀ‌ ~~رکویِمی~~<ref> requiem </ref> برای‌ مانون‌ نوشت‌؛ بااین‌‌حال‌ در تغزل‌گرایی‌ تلخ‌ و ناگوار این‌ اثر، با نقل‌قول‌ از کُرال‌ ''بس‌ است''<ref>Es ist genug/It is Enough</ref> اثر ~~باخ‌،~~ آخرین‌ وصیت‌ خود آهنگ‌ساز نیز دیده‌ می‌شود. اپرای‌ دوم‌ او،''لولو''، در ۱۹۲۹ آغاز شد اما با مرگ‌ او ناتمام‌ ماند و تا ۱۹۷۹ به‌صو‌رت‌ کامل‌، روایت‌ سه‌پرده‌ای‌، به‌‌اجرا درنیامد.		[[پرونده:Berg, Alban.jpg\|بندانگشتی\|آلبان برگ]]
			آهنگ‌ساز اتریشی‌. زیرنظر [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg</ref> تحصیل‌ کرد و نظام دوازده آوایی (نظام دودکافونی) ویژۀ خود را پروراند که‌ از لحاظ سبک و احساس دارای‌ گوناگونی‌ بسیاری بود. دستاورد نسبتاً اندک‌ او عبارت‌اند از‌ دو اپرا ـ ''ووتسِک''<ref>Wozzeck </ref> (۱۹۱۴ـ۱۹۲۰)، داستان‌ اندوه‌باری‌ از زندگی‌ کارگری‌، و ''لولو''<ref>Lulu </ref>ی‌ ناتمام‌ (۱۹۲۹ـ۱۹۳۵) ـ و موسیقی‌ مجلسی‌ حاوی‌ اشاره‌های‌ رمزگونه‌ به‌ نزدیکان. موسیقی‌ او از لحاظ‌ احساسی‌ بسیار معنی‌دار‌، و گاهی‌ آشفته‌ساز، است‌ اما می‌تواند تغزلی‌ هم‌ باشد، مانند‌ کنسرتوی‌ ویولن‌ (۱۹۳۵). برگ‌ از ۱۵‌سالگی در موسیقی‌ خودآموخته‌، و از‌ ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۰ شاگرد شونبرگ‌ بود. این‌ آهنگ‌ساز نفوذ بسیاری بر او داشت‌، و شاید اندازۀ‌ آن‌ را از گذر بِرگ‌ از تونالیتۀ‌<ref>tonality
			</ref> بسط‌یافتۀ‌ آثار اولیه‌اش‌ به‌ آتونالیته‌<ref>atonality </ref> و بعدها، سری‌سازی‌ بتوان دریافت‌. شاخص‌ استفادۀ‌ او از فن‌ سریالیسم<ref>serialism </ref> این‌ است‌ که‌ از ارجاع‌های‌ تونال‌ دوری‌ نمی‌کند (مثلاً در کنسرتوی‌ ویولن‌)؛ از این‌رو همواره‌ تأثیرپذیر‌ترین‌ عضو مکتب‌ دوم‌ وین<ref>Second Viennese School </ref> می‌ماند. در ۱۹۱۱ با هلنه‌ ناهوفسکی<ref>Helene Nahowski </ref> ازدواج‌ کرد. نخستین‌ اثر مهم‌ او، [[کوآرتت زهی\|کوآرتت‌ زهی‌]] اپوس‌، تاریخ‌ همین‌ سال‌ را دارد. موسیقی‌ برگ‌ تا ۱۹۲۵ که''‌ ووتسِک‌'' به‌‌اجرا درآمد، فقط‌ برای‌ گروه‌ کوچکی‌ شناخته‌شده‌ بود. کنسرتوی‌ مجلسی‌ و سوییت‌ تغزلی‌، که‌ کمی‌ بعد ساخته شدند، حاوی‌ الگوهای‌ قالبی‌ پیچیده‌، جورچین‌های‌ معماگونۀ‌ عددی‌، و گریزها و ارجاعاتی‌ به‌ زندگی‌نامۀ‌ شخصی‌ است‌. برگ از دوستان‌ آلما مالر<ref>Alma Mahler</ref> بود و مرگ‌ دختر او، مانون‌<ref> Manon </ref>، الهام‌بخش‌ آخرین‌ اثر تکمیل‌شده‌اش‌، کنسرتوی‌ ویولن‌ شد. برگ‌ این‌ کنسرتو را، که‌ «به‌ خاطرۀ‌ یک‌ فرشته<ref>To the Memory of an Angel</ref>» تقدیم‌ شده‌ بود، به‌‌مثابۀ‌ رکویمی<ref> requiem </ref> برای‌ مانون‌ نوشت‌؛ بااین‌‌حال‌ در تغزل‌گرایی‌ تلخ‌ و ناگوار این‌ اثر، با نقل‌قول‌ از کُرال‌ ''بس‌ است''<ref>Es ist genug/It is Enough</ref> اثر [[باخ، یوهان سباستیان (۱۶۸۵ـ۱۷۵۰)\|باخ‌]]، آخرین‌ وصیت‌ خود آهنگ‌ساز نیز دیده‌ می‌شود. اپرای‌ دوم‌ او، ''لولو''، در ۱۹۲۹ آغاز شد اما با مرگ‌ او ناتمام‌ ماند و تا ۱۹۷۹ به‌صو‌رت‌ کامل‌، روایت‌ سه‌پرده‌ای‌، به‌‌اجرا درنیامد.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =آلبان برگ
|نام =Alban Berg
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۸۵ م
|تاریخ مرگ=۱۹۳۵ م
|دوره زندگی=
|ملیت=اتریشی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =دو اپرا ـ ووتسک؛ لولوی ناتمام
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}} بِرْگ، آلبان (۱۸۸۵ـ۱۹۳۵)(Berg, Alban)<br/> [[File:12196800.jpg|thumb|بِرْگ، آلبان]]

آهنگ‌ساز اتریشی‌. زیرنظر آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg</ref> تحصیل‌ کرد و نظام دوازده آوایی (نظام دودکافونی) ویژۀ خود را پروراند که‌ از لحاظ سبک و احساس دارای‌ گوناگونی‌ بسیاری بود. دستاورد نسبتاً اندک‌ او عبارت‌اند از‌ دو اپرا ـ ''ووتسِک''<ref>Wozzeck </ref> (۱۹۱۴ـ۱۹۲۰)، داستان‌ اندوه‌باری‌ از زندگی‌ کارگری‌، و ''لولو''<ref>Lulu </ref>ی‌ ناتمام‌ (۱۹۲۹ـ۱۹۳۵) ـ و موسیقی‌ مجلسی‌ حاوی‌ اشاره‌های‌ رمزگونه‌ به‌ نزدیکان. موسیقی‌ او از لحاظ‌ احساسی‌ بسیار معنی‌دار‌، و گاهی‌ آشفته‌ساز، است‌ اما می‌تواند تغزلی‌ هم‌ باشد، مانند‌ کنسرتوی‌ ویولن‌ (۱۹۳۵). برگ‌ از ۱۵‌سالگی در موسیقی‌ خودآموخته‌، و از‌ ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۰ شاگرد شونبرگ‌ بود. این‌ آهنگ‌ساز نفوذ بسیاری بر او داشت‌، و شاید اندازۀ‌ آن‌ را از گذر بِرگ‌ از تونالیتۀ‌<ref>tonality
</ref> بسط‌یافتۀ‌ آثار اولیه‌اش‌ به‌ آتونالیته‌<ref>atonality </ref> و بعدها، سری‌سازی‌ بتوان دریافت‌. شاخص‌ استفادۀ‌ او از فن‌ سریالیسم<ref>serialism </ref> این‌ است‌ که‌ از ارجاع‌های‌ تونال‌ دوری‌ نمی‌کند (مثلاً در کنسرتوی‌ ویولن‌)؛ از این‌رو همواره‌ تأثیرپذیر‌ترین‌ عضو مکتب‌ دوم‌ وین<ref>Second Viennese School </ref> می‌ماند. در ۱۹۱۱ با هلنه‌ ناهوفسکی<ref>Helene Nahowski </ref> ازدواج‌ کرد. نخستین‌ اثر مهم‌ او، کوآرتت‌ زهی‌ اپوس‌ ، تاریخ‌ همین‌ سال‌ را دارد. موسیقی‌ برگ‌ تا ۱۹۲۵ که''‌ ووتسِک‌'' به‌‌اجرا درآمد، فقط‌ برای‌ گروه‌ کوچکی‌ شناخته‌شده‌ بود. کنسرتوی‌ مجلسی‌ و سوییت‌ تغزلی‌، که‌ کمی‌ بعد ساخته شدند، حاوی‌ الگوهای‌ قالبی‌ پیچیده‌، جورچین‌های‌ معماگونۀ‌ عددی‌، و گریزها و ارجاعاتی‌ به‌ زندگی‌نامۀ‌ شخصی‌ است‌. برگ از دوستان‌ آلما مالر<ref>Alma Mahler</ref> بود و مرگ‌ دختر او، مانون‌<ref> Manon </ref>، الهام‌بخش‌ آخرین‌ اثر تکمیل‌شده‌اش‌، کنسرتوی‌ ویولن‌ شد. برگ‌ این‌ کنسرتو را، که‌ «به‌ خاطرۀ‌ یک‌ فرشته<ref>To the Memory of an Angel</ref>» تقدیم‌ شده‌ بود، به‌‌مثابۀ‌ رکویِمی<ref> requiem </ref> برای‌ مانون‌ نوشت‌؛ بااین‌‌حال‌ در تغزل‌گرایی‌ تلخ‌ و ناگوار این‌ اثر، با نقل‌قول‌ از کُرال‌ ''بس‌ است''<ref>Es ist genug/It is Enough</ref> اثر باخ‌، آخرین‌ وصیت‌ خود آهنگ‌ساز نیز دیده‌ می‌شود. اپرای‌ دوم‌ او،''لولو''، در ۱۹۲۹ آغاز شد اما با مرگ‌ او ناتمام‌ ماند و تا ۱۹۷۹ به‌صو‌رت‌ کامل‌، روایت‌ سه‌پرده‌ای‌، به‌‌اجرا درنیامد.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]

برگ، آلبان (۱۸۸۵ـ۱۹۳۵) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۵

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳