بلینی، وینچنتسو (۱۸۰۱ـ۱۸۳۵) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۹

2025-02-17T05:29:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۹
خط ۱:		خط ۱:


	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =وینچنتسو بلینی		\|عنوان =وینچنتسو بلینی

Nazanin در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۱

2024-07-01T08:31:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۱
خط ۸:		خط ۸:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=سیسیل ~~۱۸۰۱ م~~		\|زادروز=سیسیل ۱۸۰۱م
	\|تاریخ مرگ=~~۱۸۳۵ م~~		\|تاریخ مرگ=۱۸۳۵م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=ایتالیایی		\|ملیت=ایتالیایی
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}بِلّینی، ~~وینْچِنْتْسو~~ (۱۸۰۱ـ۱۸۳۵)(Bellini, Vincenzo)<br/> ~~[[File:12321500.jpg\|thumb\|بِلّيني، وينْچِنْتْسو]]~~		}}بِلّینی، وینچنتسو (۱۸۰۱ـ۱۸۳۵)
			[[پرونده:Bellini, Vincenzo.jpg\|بندانگشتی\|پرتره وینچسنتسو بلینی طراجی شده توسط ژان‌فرانسوا میله]]
			(Bellini, Vincenzo)<br />

	آهنگ‌ساز ایتالیایی‌ اُپرا. با خوانندۀ‌ تنور<ref>tenor		آهنگ‌ساز ایتالیایی‌ اُپرا. با خوانندۀ‌ [[تنور]]<ref>tenor
			</ref> [[بلتسونی، جووانی باتیستا (۱۷۷۳ـ۱۸۲۳)\|جووانّی‌ باتّیستا روبینی]]<ref>Giovanni Battista Rubini </ref> (۱۷۹۴ـ۱۸۵۴) برای‌ پروراندن‌ سادگی‌ نوین‌ بیان‌ ملودیک‌، با بهره‌گیری از تِم‌های‌ کلاسیک<ref>classic themes </ref> در موسیقی‌ رُمانتیک‌ همکاری‌ کرد، آن‌گونه‌ که‌ در ''زن‌ خوابگرد''<ref>La sonnambula/The Sleepwalker </ref> و ''نورما''<ref>Norma </ref> (هردو ۱۸۳۱) می‌بینیم‌. در ''پاکدینان''<ref>I puritani/The Puritans </ref> ''‌''(۱۸۳۵)، آخرین‌ اثرش‌، جلوه‌های‌ ارکستری‌ جسورانه‌ و نیرومند تازه‌ای‌ را کشف‌ کرد. بِلّینی‌ در [[کاتانیا، شهر\|کاتانیا]]<ref>Catania </ref>، [[سیسیل\|سیسیل‌]]، به‌دنیا آمد. پدرش‌ که‌ ارگ‌نواز بود، و با کمک‌ یک‌ اشراف‌زادۀ‌ سیسیلی‌ توانست‌ او را برای‌ تعلیم‌ گرفتن‌ از نیکولو تسینگارِّلی‌<ref>Niccoló Zingarelli </ref> به‌ کنسرواتوار ناپل‌<ref>Naples Conservatory </ref> بفرستد، و او در آن‌جا با [[دونیتستی، گایتانو (۱۷۹۷ـ۱۸۴۸)\|دونیتْسِتّی]]<ref>Donizetti </ref> و مِرکادانته<ref>Mercadonte </ref> آشنا شد. نخستین‌ اپرای‌ او، ''آدِلسون‌ و سالوینی''<ref>Adelson e Salvini </ref>، در ۱۸۲۵ زمانی‌ که‌ خودش‌ هنوز دانشجو بود، بر‌ روی صحنه‌ رفت‌؛ این‌ اپرا توجه‌ دومِنیکو باربایا<ref>Domenico Barbaia </ref> را جلب‌ کرد، که‌ به‌ او سفارش‌ ساختن‌ اپرای‌ دوم‌، ''بیانکا و جِرناندو''<ref>Bianca e Gernando </ref> را داد، که‌ در ۱۸۲۶ در تئاترو سان‌ کارلو<ref>Teatro San Carlo </ref> بر روی‌ صحنه‌ رفت‌. موفقیت‌ این‌ اثر باربایا را بر آن‌ داشت‌ تا اپرای‌ دیگری با نام‌ ''دزد دریایی‌''<ref>Il pirata/The Pirate </ref> برای‌ لا اسکالا<ref>La Scala </ref>ی [[میلان\|میلان‌]] از او درخواست‌ کند؛ این‌ اثر در ۱۸۲۷ همان‌جا به‌‌اجرا درآمد و روبینی‌ نیز جزو نقش‌آفرینانش‌ بود. اجرای‌ آن‌ در [[پاریس، شهر\|پاریس‌]] نیز با موفقیت‌ روبه‌رو شد، و سه‌ اپرای‌ دیگر به‌دنبال‌ آن‌ در میلان‌، [[پارما، شهر\|پارما]]<ref>Parma </ref>، و [[ونیز]] بر روی‌ صحنه‌ رفتند، تا بالاخره‌ بِلّینی‌ در ''زن‌ خوابگرد'' به‌ بلوغ‌ و پختگی‌ کامل‌ خود دست‌ یافت‌؛ این‌ اپرا در ۱۸۳۱ در میلان‌ اجرا شد، و ماریا مالیبران<ref>Maria Malibran </ref> نقش‌ قهرمان‌ آن‌ را برعهده‌ داشت‌. ''نُرما'' در دسامبر همان‌ سال‌ اجرا شد، و جودیتّا پاستا<ref>Giuditta Pasta</ref> نقش‌ اصلی‌ آن‌ را بازی کرد. این‌ اپرا نشان‌دهندۀ اوج‌ سبک‌ بِلّینی‌، با خط‌ ملودی‌ بلند و مرثیه‌وار و کشش نمایشی‌ فوق‌العاده‌ نیرومند آن‌ است‌.
	</ref> جووانّی‌ باتّیستا روبینی<ref>Giovanni Battista Rubini </ref> (۱۷۹۴ـ۱۸۵۴) برای‌ پروراندن‌ سادگی‌ نوین‌ بیان‌ ملودیک‌، با بهره‌گیری از تِم‌های‌ کلاسیک<ref>classic themes </ref> در موسیقی‌ رُمانتیک‌ همکاری‌ کرد، آن‌گونه‌ که‌ در ''زن‌ خوابگرد''<ref>La sonnambula/The Sleepwalker </ref> و ''نورما''<ref>Norma </ref> (هردو ۱۸۳۱) می‌بینیم‌. در ''پاکدینان''<ref>I puritani/The Puritans </ref> ''‌''(۱۸۳۵)، آخرین‌ اثرش‌، جلوه‌های‌ ارکستری‌ جسورانه‌ و نیرومند تازه‌ای‌ را کشف‌ کرد. بِلّینی‌ در کاتانیا<ref>Catania </ref>، ~~سیسیل‌،~~ به‌دنیا آمد. پدرش‌ که‌ ارگ‌نواز بود، و با کمک‌ یک‌ اشراف‌زادۀ‌ سیسیلی‌ توانست‌ او را برای‌ تعلیم‌ گرفتن‌ از نیکولو تسینگارِّلی‌<ref>Niccoló Zingarelli </ref> به‌ کنسرواتوار ناپل‌<ref>Naples Conservatory </ref> بفرستد، و او در آن‌جا با دونیتْسِتّی<ref>Donizetti </ref> و مِرکادانته<ref>Mercadonte </ref> آشنا شد. نخستین‌ اپرای‌ او، ''آدِلسون‌ و سالوینی''<ref>Adelson e Salvini </ref>، در ۱۸۲۵ زمانی‌ که‌ خودش‌ هنوز دانشجو بود، بر‌ روی صحنه‌ رفت‌؛ این‌ اپرا توجه‌ دومِنیکو باربایا<ref>Domenico Barbaia </ref> را جلب‌ کرد، که‌ به‌ او سفارش‌ ساختن‌ اپرای‌ دوم‌، ''بیانکا و جِرناندو''<ref>Bianca e Gernando </ref> را داد، که‌ در ۱۸۲۶ در تئاترو سان‌ کارلو<ref>Teatro San Carlo </ref> بر روی‌ صحنه‌ رفت‌. موفقیت‌ این‌ اثر باربایا را بر آن‌ داشت‌ تا اپرای‌ دیگری با نام‌ ''دزد دریایی‌''<ref>Il pirata/The Pirate </ref> برای‌ لا اسکالا<ref>La Scala </ref>ی میلان‌ از او درخواست‌ کند؛ این‌ اثر در ۱۸۲۷ همان‌جا به‌‌اجرا درآمد و روبینی‌ نیز جزو نقش‌آفرینانش‌ بود. اجرای‌ آن‌ در پاریس‌ نیز با موفقیت‌ روبه‌رو شد، و سه‌ اپرای‌ دیگر به‌دنبال‌ آن‌ در میلان‌، پارما<ref>Parma </ref>، و ونیز بر روی‌ صحنه‌ رفتند، تا بالاخره‌ بِلّینی‌ در ''زن‌ خوابگرد'' به‌ بلوغ‌ و پختگی‌ کامل‌ خود دست‌ یافت‌؛ این‌ اپرا در ۱۸۳۱ در میلان‌ اجرا شد، و ماریا مالیبران<ref>Maria Malibran </ref> نقش‌ قهرمان‌ آن‌ را برعهده‌ داشت‌. ''نُرما'' در دسامبر همان‌ سال‌ اجرا شد، و جودیتّا پاستا<ref>Giuditta Pasta</ref> نقش‌ اصلی‌ آن‌ را بازی کرد. این‌ اپرا نشان‌دهندۀ اوج‌ سبک‌ بِلّینی‌، با خط‌ ملودی‌ بلند و مرثیه‌وار و کشش نمایشی‌ فوق‌العاده‌ نیرومند آن‌ است‌.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =وینچنتسو بلینی
|نام =Vincenzo Bellini
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=سیسیل ۱۸۰۱ م
|تاریخ مرگ=۱۸۳۵ م
|دوره زندگی=
|ملیت=ایتالیایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =اپرا: دزد دریایی ؛ زن خوابگرد و نورما (هردو ۱۸۳۱)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}بِلّینی، وینْچِنْتْسو (۱۸۰۱ـ۱۸۳۵)(Bellini, Vincenzo)<br/> [[File:12321500.jpg|thumb|بِلّيني، وينْچِنْتْسو]]

آهنگ‌ساز ایتالیایی‌ اُپرا. با خوانندۀ‌ تنور<ref>tenor

</ref> جووانّی‌ باتّیستا روبینی<ref>Giovanni Battista Rubini </ref> (۱۷۹۴ـ۱۸۵۴) برای‌ پروراندن‌ سادگی‌ نوین‌ بیان‌ ملودیک‌، با بهره‌گیری از تِم‌های‌ کلاسیک<ref>classic themes </ref> در موسیقی‌ رُمانتیک‌ همکاری‌ کرد، آن‌گونه‌ که‌ در ''زن‌ خوابگرد''<ref>La sonnambula/The Sleepwalker </ref> و ''نورما''<ref>Norma </ref> (هردو ۱۸۳۱) می‌بینیم‌. در ''پاکدینان''<ref>I puritani/The Puritans </ref> ''‌''(۱۸۳۵)، آخرین‌ اثرش‌، جلوه‌های‌ ارکستری‌ جسورانه‌ و نیرومند تازه‌ای‌ را کشف‌ کرد. بِلّینی‌ در کاتانیا<ref>Catania </ref>، سیسیل‌، به‌دنیا آمد. پدرش‌ که‌ ارگ‌نواز بود، و با کمک‌ یک‌ اشراف‌زادۀ‌ سیسیلی‌ توانست‌ او را برای‌ تعلیم‌ گرفتن‌ از نیکولو تسینگارِّلی‌<ref>Niccoló Zingarelli </ref> به‌ کنسرواتوار ناپل‌<ref>Naples Conservatory </ref> بفرستد، و او در آن‌جا با دونیتْسِتّی<ref>Donizetti </ref> و مِرکادانته<ref>Mercadonte </ref> آشنا شد. نخستین‌ اپرای‌ او، ''آدِلسون‌ و سالوینی''<ref>Adelson e Salvini </ref>، در ۱۸۲۵ زمانی‌ که‌ خودش‌ هنوز دانشجو بود، بر‌ روی صحنه‌ رفت‌؛ این‌ اپرا توجه‌ دومِنیکو باربایا<ref>Domenico Barbaia </ref> را جلب‌ کرد، که‌ به‌ او سفارش‌ ساختن‌ اپرای‌ دوم‌، ''بیانکا و جِرناندو''<ref>Bianca e Gernando </ref> را داد، که‌ در ۱۸۲۶ در تئاترو سان‌ کارلو<ref>Teatro San Carlo </ref> بر روی‌ صحنه‌ رفت‌. موفقیت‌ این‌ اثر باربایا را بر آن‌ داشت‌ تا اپرای‌ دیگری با نام‌ ''دزد دریایی‌''<ref>Il pirata/The Pirate </ref> برای‌ لا اسکالا<ref>La Scala </ref>ی میلان‌ از او درخواست‌ کند؛ این‌ اثر در ۱۸۲۷ همان‌جا به‌‌اجرا درآمد و روبینی‌ نیز جزو نقش‌آفرینانش‌ بود. اجرای‌ آن‌ در پاریس‌ نیز با موفقیت‌ روبه‌رو شد، و سه‌ اپرای‌ دیگر به‌دنبال‌ آن‌ در میلان‌، پارما<ref>Parma </ref>، و ونیز بر روی‌ صحنه‌ رفتند، تا بالاخره‌ بِلّینی‌ در ''زن‌ خوابگرد'' به‌ بلوغ‌ و پختگی‌ کامل‌ خود دست‌ یافت‌؛ این‌ اپرا در ۱۸۳۱ در میلان‌ اجرا شد، و ماریا مالیبران<ref>Maria Malibran </ref> نقش‌ قهرمان‌ آن‌ را برعهده‌ داشت‌. ''نُرما'' در دسامبر همان‌ سال‌ اجرا شد، و جودیتّا پاستا<ref>Giuditta Pasta</ref> نقش‌ اصلی‌ آن‌ را بازی کرد. این‌ اپرا نشان‌دهندۀ اوج‌ سبک‌ بِلّینی‌، با خط‌ ملودی‌ بلند و مرثیه‌وار و کشش نمایشی‌ فوق‌العاده‌ نیرومند آن‌ است‌.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]