بنان، غلامحسین (انگرود ۱۲۹۰ـ تهران ۱۳۶۴ش) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۵

2025-08-10T19:45:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۵
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	بَنان، غلامحسین (انگرود ۱۲۹۰ـ تهران ۱۳۶۴ش)<br/> [[File:12327100.jpg\|thumb\|غلامحسين بنان]]		بَنان، غلامحسین (انگرود ۱۲۹۰ـ تهران ۱۳۶۴ش)<br/> [[File:12327100.jpg\|thumb\|غلامحسين بنان]]

	خوانندۀ ایرانی. در خانواده‌ای به‌دنیا آمد که موسیقی را در بافت اشرافی فرهنگ خود پذیرفته بودند. آواز را از نوجوانی نزد میرزا طاهر ضیاء‌الذاکرین و ناصر سیف آموخت و صفحات آواز [[ادیب خوانساری، اسماعیل (۱۲۸۰ـ تهران ۱۳۶۱ش)\|ادیبِ خوانساری]] را الگوی کار خود قرار داد. بعد از پایان تحصیلات متوسطه و گذراندن خدمات اداری و احراز سمت منشی مخصوص وزیر خواروبار، سید مهدی فرّخ معتصم‌السلطنه، به‌دعوت [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|علینقی وزیری]] و [[وزیری، عبدالعلی (تهران ۱۲۹۳ـ همان جا ۱۳۶۸ش)\|عبدالعلی وزیری]] به انجمن موسیقی ملی آمد و زیرنظر [[خالقی، روح الله (کرمان ۱۲۸۵ـ سالزبورگ ۱۳۴۳ش)\|روح‌الله خالقی]]، مؤسس انجمن و رهبر ارکستر آن، آثاری را اجرا کرد. بنان در همان سال‌های دهۀ ۱۳۲۰ش، به [[رادیو تهران]] نیز راه یافت که صفحاتی با صدای او، ویولُن [[حسینقلی طاطایی]] و ارکستر [[معروفی، جواد (تهران ۱۲۹۱ـ همان جا ۱۳۷۲ش)\|جواد معروفی]] ضبط شد. با دَه ‌سال فعالیت و ضبط بیش از ۳۰۰ برنامۀ رادیویی درخشان، به‌شهرت رسید. از ۱۳۳۴ که ارکستر و برنامۀ ''گل‌ها''، به همت داوود پیرنیا و با تلاش توان‌فرسای [[صبا، ابوالحسن (تهران ۱۲۸۲ـ۱۳۳۶ش)\|ابوالحسن صبا]] به‌راه افتاد، بنان خوانندۀ ثابت آن برنامه بود و با مجهزترین ارکسترهای رادیو، در کنار گروهی از نخبگان موسیقی رسمی کشور، اعم از آهنگ‌ساز، تنظیم‌کننده، تک‌نواز، و ترانه‌سرا، آثاری را در قالب آهنگ‌ترانه و برنامۀ آوازی اجرا کرد. تنها خواننده‌ای بود که قادر بود هم‌زمان آثار مکتب نوگرای علینقی وزیری و روح‌الله خالقی را با احاطه بر پیچیدگی‌های نهفته در آن‌ها، اجرا کند و از عهدۀ خواندن آثاری که ادامۀ سنّت موسیقی زمان گذشته بود نیز برآید. بعد از حادثۀ تصادف در جادۀ کرج (آذر ۱۳۳۶) که به نابینایی یک چشم او منجر شد، موسیقی را جدی‌تر دنبال کرد و از ادارۀ غلّه به سازمان تازه‌ تأسیس رادیو تهران رفت. در ۱۳۴۵ در اعتراض به فضای غالب بر موسیقی کشور، رسماً از خواندن کناره‌گیری کرد و تا پایان عمر فقط به راهنمایی هنرجویان آواز می‌پرداخت. موسیقی‌شناسان معاصر، نظیر روح‌الله خالقی و [[ملاح، حسینعلی (همدان ۱۳۰۰ـ تهران ۱۳۷۱ش)\|حسینعلی ملاح]]، او را از لحاظ صوت، به‌‌ویژه در بم‌خوانی، اِشراف به معانی نهفته در اشعار، درک ممتاز از شخصیت نغمه‌های ایرانی و حُسن تلفیق کلام و موسیقی، از بهترین خوانندگان موسیقی عصر خود شناخته‌اند. حسینعلی ملّاح، کیفیت صدا و طرز خواندن او را دارای شخصیتی «اَشرافی» معرفی می‌کند و این صفت محسوس در صدای او و پیانوی مرتضی محجوبی، سازی که آوازش را همراهی می‌کرد، از مختصاتی در شیوۀ اجرای مجلسی، جمله‌بندی‌های سنجیده، تربیت ادبی و برخورد زیباشناختی او با کلام و موسیقی ناشی می‌شود. به‌نظر می‌رسد از لحاظ سبک اجرا و تعلق به مکتبی خاص، در نهایت پیرو ادیب خوانساری بود. در حدود ۳۶۰ برنامۀ رادیویی، ده‌ها ساعت برنامۀ خصوصی، و حدود ۲۵ صفحۀ گرامافون از صدای او ضبط شده است، و برگزیده‌ای از آن‌ها در سال‌های ۱۳۷۵ـ ۱۳۸۲ با عنوان ''شاخۀ گل''، به انتخاب و با شرح و تفسیرهای [[میرعلی نقی، سید علیرضا ~~(تهران ۱۳۴۵ش)~~\|سید علیرضا میرعلی‌نقی]] انتشار یافته است.		خوانندۀ ایرانی. در خانواده‌ای به‌دنیا آمد که موسیقی را در بافت اشرافی فرهنگ خود پذیرفته بودند. آواز را از نوجوانی نزد میرزا طاهر ضیاء‌الذاکرین و ناصر سیف آموخت و صفحات آواز [[ادیب خوانساری، اسماعیل (۱۲۸۰ـ تهران ۱۳۶۱ش)\|ادیبِ خوانساری]] را الگوی کار خود قرار داد. بعد از پایان تحصیلات متوسطه و گذراندن خدمات اداری و احراز سمت منشی مخصوص وزیر خواروبار، سید مهدی فرّخ معتصم‌السلطنه، به‌دعوت [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|علینقی وزیری]] و [[وزیری، عبدالعلی (تهران ۱۲۹۳ـ همان جا ۱۳۶۸ش)\|عبدالعلی وزیری]] به انجمن موسیقی ملی آمد و زیرنظر [[خالقی، روح الله (کرمان ۱۲۸۵ـ سالزبورگ ۱۳۴۳ش)\|روح‌الله خالقی]]، مؤسس انجمن و رهبر ارکستر آن، آثاری را اجرا کرد. بنان در همان سال‌های دهۀ ۱۳۲۰ش، به [[رادیو تهران]] نیز راه یافت که صفحاتی با صدای او، ویولُن [[حسینقلی طاطایی]] و ارکستر [[معروفی، جواد (تهران ۱۲۹۱ـ همان جا ۱۳۷۲ش)\|جواد معروفی]] ضبط شد. با دَه ‌سال فعالیت و ضبط بیش از ۳۰۰ برنامۀ رادیویی درخشان، به‌شهرت رسید. از ۱۳۳۴ که ارکستر و برنامۀ ''گل‌ها''، به همت داوود پیرنیا و با تلاش توان‌فرسای [[صبا، ابوالحسن (تهران ۱۲۸۲ـ۱۳۳۶ش)\|ابوالحسن صبا]] به‌راه افتاد، بنان خوانندۀ ثابت آن برنامه بود و با مجهزترین ارکسترهای رادیو، در کنار گروهی از نخبگان موسیقی رسمی کشور، اعم از آهنگ‌ساز، تنظیم‌کننده، تک‌نواز، و ترانه‌سرا، آثاری را در قالب آهنگ‌ترانه و برنامۀ آوازی اجرا کرد. تنها خواننده‌ای بود که قادر بود هم‌زمان آثار مکتب نوگرای علینقی وزیری و روح‌الله خالقی را با احاطه بر پیچیدگی‌های نهفته در آن‌ها، اجرا کند و از عهدۀ خواندن آثاری که ادامۀ سنّت موسیقی زمان گذشته بود نیز برآید. بعد از حادثۀ تصادف در جادۀ کرج (آذر ۱۳۳۶) که به نابینایی یک چشم او منجر شد، موسیقی را جدی‌تر دنبال کرد و از ادارۀ غلّه به سازمان تازه‌ تأسیس رادیو تهران رفت. در ۱۳۴۵ در اعتراض به فضای غالب بر موسیقی کشور، رسماً از خواندن کناره‌گیری کرد و تا پایان عمر فقط به راهنمایی هنرجویان آواز می‌پرداخت. موسیقی‌شناسان معاصر، نظیر روح‌الله خالقی و [[ملاح، حسینعلی (همدان ۱۳۰۰ـ تهران ۱۳۷۱ش)\|حسینعلی ملاح]]، او را از لحاظ صوت، به‌‌ویژه در بم‌خوانی، اِشراف به معانی نهفته در اشعار، درک ممتاز از شخصیت نغمه‌های ایرانی و حُسن تلفیق کلام و موسیقی، از بهترین خوانندگان موسیقی عصر خود شناخته‌اند. حسینعلی ملّاح، کیفیت صدا و طرز خواندن او را دارای شخصیتی «اَشرافی» معرفی می‌کند و این صفت محسوس در صدای او و پیانوی مرتضی محجوبی، سازی که آوازش را همراهی می‌کرد، از مختصاتی در شیوۀ اجرای مجلسی، جمله‌بندی‌های سنجیده، تربیت ادبی و برخورد زیباشناختی او با کلام و موسیقی ناشی می‌شود. به‌نظر می‌رسد از لحاظ سبک اجرا و تعلق به مکتبی خاص، در نهایت پیرو ادیب خوانساری بود. در حدود ۳۶۰ برنامۀ رادیویی، ده‌ها ساعت برنامۀ خصوصی، و حدود ۲۵ صفحۀ گرامافون از صدای او ضبط شده است، و برگزیده‌ای از آن‌ها در سال‌های ۱۳۷۵ـ ۱۳۸۲ با عنوان ''شاخۀ گل''، به انتخاب و با شرح و تفسیرهای [[میرعلی نقی، سید علیرضا\|سید علیرضا میرعلی‌نقی]] انتشار یافته است.

Nazanin در ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۰۶

2023-12-30T05:06:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۰۶
خط ۸:		خط ۸:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=انگرود ~~۱۲۹۰ ش~~		\|زادروز=انگرود ۱۲۹۰ش
	\|تاریخ مرگ=تهران ۱۳۶۴ش		\|تاریخ مرگ=تهران ۱۳۶۴ش
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	~~بَنان، غلامحسین (انگرود ۱۲۹۰ـ تهران ۱۳۶۴ش)<br/>~~ [[~~File~~:~~12327100-1~~.jpg\|~~thumb~~\|~~بَنان، غلامحسين]][[File:12327100.jpg\|thumb\|بَنان، غلامحسين~~]]		[[پرونده:غلامحسین بنان.jpg\|بندانگشتی\|غلامحسین بنان]]

	خوانندۀ ایرانی. در خانواده‌ای به‌دنیا آمد که موسیقی را در بافت اشرافی فرهنگ خود پذیرفته بودند. آواز را از نوجوانی نزد میرزا طاهر ضیاء‌الذاکرین و ناصر سیف آموخت و صفحات آواز ادیبِ خوانساری را الگوی کار خود قرار داد. بعد از پایان تحصیلات متوسطه و گذراندن خدمات اداری و احراز سمت منشی مخصوص وزیر خواروبار، سید مهدی فرّخ معتصم‌السلطنه، به‌دعوت علینقی وزیری و عبدالعلی وزیری به انجمن موسیقی ملی آمد و زیرنظر روح‌الله ~~خالقی،~~ مؤسس انجمن و رهبر ارکستر آن، آثاری را اجرا کرد. بنان در همان سال‌های دهۀ ۱۳۲۰ش، به رادیو تهران نیز راه یافت که صفحاتی با صدای او، ویولُن حسینقلی طاطایی و ارکستر جواد معروفی ضبط شد. با دَه ‌سال فعالیت و ضبط بیش از ۳۰۰ برنامۀ رادیویی درخشان، به‌شهرت رسید. از ۱۳۳۴ که ارکستر و برنامۀ ''گل‌ها''، به همت داوود پیرنیا و با تلاش توان‌فرسای ابوالحسن صبا به‌راه افتاد، بنان خوانندۀ ثابت آن برنامه بود و با مجهزترین ارکسترهای رادیو، در کنار گروهی از نخبگان موسیقی رسمی کشور، اعم از آهنگ‌ساز، تنظیم‌کننده، تک‌نواز، و ترانه‌سرا، آثاری را در قالب آهنگ‌ترانه و برنامۀ آوازی اجرا کرد. تنها خواننده‌ای بود که قادر بود هم‌زمان آثار مکتب نوگرای علینقی وزیری و روح‌الله خالقی را با احاطه بر پیچیدگی‌های نهفته در آن‌ها، اجرا کند و از عهدۀ خواندن آثاری که ادامۀ سنّت موسیقی زمان گذشته بود نیز برآید. بعد از حادثۀ تصادف در جادۀ کرج (آذر ۱۳۳۶) که به نابینایی یک چشم او منجر شد، موسیقی را جدی‌تر دنبال کرد و از ادارۀ غلّه به سازمان تازه‌ تأسیس رادیو تهران رفت. در ۱۳۴۵ در اعتراض به فضای غالب بر موسیقی کشور، رسماً از خواندن کناره‌گیری کرد و تا پایان عمر فقط به راهنمایی هنرجویان آواز می‌پرداخت. موسیقی‌شناسان معاصر، نظیر روح‌الله خالقی و حسینعلی ~~ملاح،~~ او را از لحاظ صوت، به‌‌ویژه در بم‌خوانی، اِشراف به معانی نهفته در اشعار، درک ممتاز از شخصیت نغمه‌های ایرانی و حُسن تلفیق کلام و موسیقی، از بهترین خوانندگان موسیقی عصر خود شناخته‌اند. حسینعلی ملّاح، کیفیت صدا و طرز خواندن او را دارای شخصیتی «اَشرافی» معرفی می‌کند و این صفت محسوس در صدای او و پیانوی مرتضی محجوبی، سازی که آوازش را همراهی می‌کرد، از مختصاتی در شیوۀ اجرای مجلسی، جمله‌بندی‌های سنجیده، تربیت ادبی و برخورد زیباشناختی او با کلام و موسیقی ناشی می‌شود. به‌نظر می‌رسد از لحاظ سبک اجرا و تعلق به مکتبی خاص، در نهایت پیرو ادیب خوانساری بود. در حدود ۳۶۰ برنامۀ رادیویی، ده‌ها ساعت برنامۀ خصوصی، و حدود ۲۵ صفحۀ گرامافون از صدای او ضبط شده است، و برگزیده‌ای از آن‌ها در سال‌های ۱۳۷۵ـ ۱۳۸۲ با عنوان ''شاخۀ گل''، به انتخاب و با شرح و تفسیرهای سید علیرضا میرعلی‌نقی انتشار یافته است.		بَنان، غلامحسین (انگرود ۱۲۹۰ـ تهران ۱۳۶۴ش)<br/> [[File:12327100.jpg\|thumb\|غلامحسين بنان]]

			خوانندۀ ایرانی. در خانواده‌ای به‌دنیا آمد که موسیقی را در بافت اشرافی فرهنگ خود پذیرفته بودند. آواز را از نوجوانی نزد میرزا طاهر ضیاء‌الذاکرین و ناصر سیف آموخت و صفحات آواز [[ادیب خوانساری، اسماعیل (۱۲۸۰ـ تهران ۱۳۶۱ش)\|ادیبِ خوانساری]] را الگوی کار خود قرار داد. بعد از پایان تحصیلات متوسطه و گذراندن خدمات اداری و احراز سمت منشی مخصوص وزیر خواروبار، سید مهدی فرّخ معتصم‌السلطنه، به‌دعوت [[وزیری، علینقی (تهران ۱۲۶۶ـ همان جا ۱۳۵۸ش)\|علینقی وزیری]] و [[وزیری، عبدالعلی (تهران ۱۲۹۳ـ همان جا ۱۳۶۸ش)\|عبدالعلی وزیری]] به انجمن موسیقی ملی آمد و زیرنظر [[خالقی، روح الله (کرمان ۱۲۸۵ـ سالزبورگ ۱۳۴۳ش)\|روح‌الله خالقی]]، مؤسس انجمن و رهبر ارکستر آن، آثاری را اجرا کرد. بنان در همان سال‌های دهۀ ۱۳۲۰ش، به [[رادیو تهران]] نیز راه یافت که صفحاتی با صدای او، ویولُن [[حسینقلی طاطایی]] و ارکستر [[معروفی، جواد (تهران ۱۲۹۱ـ همان جا ۱۳۷۲ش)\|جواد معروفی]] ضبط شد. با دَه ‌سال فعالیت و ضبط بیش از ۳۰۰ برنامۀ رادیویی درخشان، به‌شهرت رسید. از ۱۳۳۴ که ارکستر و برنامۀ ''گل‌ها''، به همت داوود پیرنیا و با تلاش توان‌فرسای [[صبا، ابوالحسن (تهران ۱۲۸۲ـ۱۳۳۶ش)\|ابوالحسن صبا]] به‌راه افتاد، بنان خوانندۀ ثابت آن برنامه بود و با مجهزترین ارکسترهای رادیو، در کنار گروهی از نخبگان موسیقی رسمی کشور، اعم از آهنگ‌ساز، تنظیم‌کننده، تک‌نواز، و ترانه‌سرا، آثاری را در قالب آهنگ‌ترانه و برنامۀ آوازی اجرا کرد. تنها خواننده‌ای بود که قادر بود هم‌زمان آثار مکتب نوگرای علینقی وزیری و روح‌الله خالقی را با احاطه بر پیچیدگی‌های نهفته در آن‌ها، اجرا کند و از عهدۀ خواندن آثاری که ادامۀ سنّت موسیقی زمان گذشته بود نیز برآید. بعد از حادثۀ تصادف در جادۀ کرج (آذر ۱۳۳۶) که به نابینایی یک چشم او منجر شد، موسیقی را جدی‌تر دنبال کرد و از ادارۀ غلّه به سازمان تازه‌ تأسیس رادیو تهران رفت. در ۱۳۴۵ در اعتراض به فضای غالب بر موسیقی کشور، رسماً از خواندن کناره‌گیری کرد و تا پایان عمر فقط به راهنمایی هنرجویان آواز می‌پرداخت. موسیقی‌شناسان معاصر، نظیر روح‌الله خالقی و [[ملاح، حسینعلی (همدان ۱۳۰۰ـ تهران ۱۳۷۱ش)\|حسینعلی ملاح]]، او را از لحاظ صوت، به‌‌ویژه در بم‌خوانی، اِشراف به معانی نهفته در اشعار، درک ممتاز از شخصیت نغمه‌های ایرانی و حُسن تلفیق کلام و موسیقی، از بهترین خوانندگان موسیقی عصر خود شناخته‌اند. حسینعلی ملّاح، کیفیت صدا و طرز خواندن او را دارای شخصیتی «اَشرافی» معرفی می‌کند و این صفت محسوس در صدای او و پیانوی مرتضی محجوبی، سازی که آوازش را همراهی می‌کرد، از مختصاتی در شیوۀ اجرای مجلسی، جمله‌بندی‌های سنجیده، تربیت ادبی و برخورد زیباشناختی او با کلام و موسیقی ناشی می‌شود. به‌نظر می‌رسد از لحاظ سبک اجرا و تعلق به مکتبی خاص، در نهایت پیرو ادیب خوانساری بود. در حدود ۳۶۰ برنامۀ رادیویی، ده‌ها ساعت برنامۀ خصوصی، و حدود ۲۵ صفحۀ گرامافون از صدای او ضبط شده است، و برگزیده‌ای از آن‌ها در سال‌های ۱۳۷۵ـ ۱۳۸۲ با عنوان ''شاخۀ گل''، به انتخاب و با شرح و تفسیرهای [[میرعلی نقی، سید علیرضا (تهران ۱۳۴۵ش)\|سید علیرضا میرعلی‌نقی]] انتشار یافته است.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =غلامحسین بنان
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=انگرود ۱۲۹۰ ش
|تاریخ مرگ=تهران ۱۳۶۴ش
|دوره زندگی=
|ملیت=ایرانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =خواننده
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =منشی مخصوص وزیر
|جوایز و افتخارات =
|آثار =آهنگ ترانه و برنامه آوازی؛ حدود ۳۶۰ برنامه رادیویی؛ ۲۵ صفحه گرامافون
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
بَنان، غلامحسین (انگرود ۱۲۹۰ـ تهران ۱۳۶۴ش)<br/> [[File:12327100-1.jpg|thumb|بَنان، غلامحسين]][[File:12327100.jpg|thumb|بَنان، غلامحسين]]

خوانندۀ ایرانی. در خانواده‌ای به‌دنیا آمد که موسیقی را در بافت اشرافی فرهنگ خود پذیرفته بودند. آواز را از نوجوانی نزد میرزا طاهر ضیاء‌الذاکرین و ناصر سیف آموخت و صفحات آواز ادیبِ خوانساری را الگوی کار خود قرار داد. بعد از پایان تحصیلات متوسطه و گذراندن خدمات اداری و احراز سمت منشی مخصوص وزیر خواروبار، سید مهدی فرّخ معتصم‌السلطنه، به‌دعوت علینقی وزیری و عبدالعلی وزیری به انجمن موسیقی ملی آمد و زیرنظر روح‌الله خالقی، مؤسس انجمن و رهبر ارکستر آن، آثاری را اجرا کرد. بنان در همان سال‌های دهۀ ۱۳۲۰ش، به رادیو تهران نیز راه یافت که صفحاتی با صدای او، ویولُن حسینقلی طاطایی و ارکستر جواد معروفی ضبط شد. با دَه ‌سال فعالیت و ضبط بیش از ۳۰۰ برنامۀ رادیویی درخشان، به‌شهرت رسید. از ۱۳۳۴ که ارکستر و برنامۀ ''گل‌ها''، به همت داوود پیرنیا و با تلاش توان‌فرسای ابوالحسن صبا به‌راه افتاد، بنان خوانندۀ ثابت آن برنامه بود و با مجهزترین ارکسترهای رادیو، در کنار گروهی از نخبگان موسیقی رسمی کشور، اعم از آهنگ‌ساز، تنظیم‌کننده، تک‌نواز، و ترانه‌سرا، آثاری را در قالب آهنگ‌ترانه و برنامۀ آوازی اجرا کرد. تنها خواننده‌ای بود که قادر بود هم‌زمان آثار مکتب نوگرای علینقی وزیری و روح‌الله خالقی را با احاطه بر پیچیدگی‌های نهفته در آن‌ها، اجرا کند و از عهدۀ خواندن آثاری که ادامۀ سنّت موسیقی زمان گذشته بود نیز برآید. بعد از حادثۀ تصادف در جادۀ کرج (آذر ۱۳۳۶) که به نابینایی یک چشم او منجر شد، موسیقی را جدی‌تر دنبال کرد و از ادارۀ غلّه به سازمان تازه‌ تأسیس رادیو تهران رفت. در ۱۳۴۵ در اعتراض به فضای غالب بر موسیقی کشور، رسماً از خواندن کناره‌گیری کرد و تا پایان عمر فقط به راهنمایی هنرجویان آواز می‌پرداخت. موسیقی‌شناسان معاصر، نظیر روح‌الله خالقی و حسینعلی ملاح، او را از لحاظ صوت، به‌‌ویژه در بم‌خوانی، اِشراف به معانی نهفته در اشعار، درک ممتاز از شخصیت نغمه‌های ایرانی و حُسن تلفیق کلام و موسیقی، از بهترین خوانندگان موسیقی عصر خود شناخته‌اند. حسینعلی ملّاح، کیفیت صدا و طرز خواندن او را دارای شخصیتی «اَشرافی» معرفی می‌کند و این صفت محسوس در صدای او و پیانوی مرتضی محجوبی، سازی که آوازش را همراهی می‌کرد، از مختصاتی در شیوۀ اجرای مجلسی، جمله‌بندی‌های سنجیده، تربیت ادبی و برخورد زیباشناختی او با کلام و موسیقی ناشی می‌شود. به‌نظر می‌رسد از لحاظ سبک اجرا و تعلق به مکتبی خاص، در نهایت پیرو ادیب خوانساری بود. در حدود ۳۶۰ برنامۀ رادیویی، ده‌ها ساعت برنامۀ خصوصی، و حدود ۲۵ صفحۀ گرامافون از صدای او ضبط شده است، و برگزیده‌ای از آن‌ها در سال‌های ۱۳۷۵ـ ۱۳۸۲ با عنوان ''شاخۀ گل''، به انتخاب و با شرح و تفسیرهای سید علیرضا میرعلی‌نقی انتشار یافته است.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:ایران - اشخاص]]