بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۹

2025-07-14T08:59:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۸:		خط ۸:
	آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر فرانسوی. پایه‌گذار و مدیر ایرکام<ref>IRCAM		آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر فرانسوی. پایه‌گذار و مدیر ایرکام<ref>IRCAM

	</ref> [[پاریس، شهر\|پاریس]]، استودیوای پژوهشی در زمینۀ موسیقی بود، که در ۱۹۷۷م گشایش یافت. موسیقی او، که بسیار به اندیشه‌های سریالیسم<ref>serialism</ref> وابسته است و سبکی اکسپرسیونیستی دارد، عبارت‌اند از کانتاتاهای ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''<ref> ''Le Visage Nuptial''</ref> (۱۹۴۶ـ۱۹۵۲م) ''چکش بی‌استاد''<ref> ''Marteau sans maître ''</ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۵م)، هر دو بر اشعاری از رنه شار<ref>René Char </ref>؛ ''چروک در مقابل چروک''<ref>''Pli selon pli ''</ref> (۱۹۶۲م) برای سوپرانو و ارکستر؛ و ''پاسخ‌ها''<ref>''Réponse ''</ref> (۱۹۸۱م) برای تک‌خوان‌ها، ارکستر، نوارها، و صداهای رایانه‌ای. بولز در مون‌بریزون<ref>Montbrison</ref> بر کنارۀ رود لوآر<ref> River Loire </ref> به‌دنیا آمد. پس از رهاکردن تحصیل در رشتۀ ریاضیات، در کنسرواتوار پاریس از [[~~مسیان ،~~ اولیویه ~~(۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)~~\|اولیویه مسیان]]<ref>Olivier Messiaen </ref> تعلیم گرفت، و در ۱۹۴۶م دورۀ فن سری‌سازی رنه لایبوویتس<ref>René Leibowitz </ref> را گذراند. در همان سال برای کمپانی تئاتر رنو ـ بارو<ref>Renaud-Barrault theatre Company </ref> نیز کار کرد و در سال‌های ۱۹۵۳ـ۱۹۵۴م همراه با [[بارو، ژان ـ ~~لویی (۱۹۱۰ـ۱۹۹۴)~~\|ژان ـ لوئی بارو]]<ref>Jean-Louis Barrault </ref> «دومِن موزیکال<ref>Domaine Musical </ref>» را بنیاد گذاشت که در زمینۀ موسیقی نوین فعالیت تخصصی می‌کرد. بولز به گروه آهنگ‌سازان پیشتاز تعلق دارد، و ریشه‌های سبک او را در کار [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy</ref> و [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref> Webern </ref>، و نیز در اندیشه‌های [[جویس، جیمز (۱۸۸۲ـ۱۹۴۱)\|جیمز جویس]]<ref>James Joyce </ref> و [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé </ref> می‌توان یافت. بولز از پیش‌گامان سری‌سازی انتگرال برشمرده می‌شود، اما بعدها عناصر آزادانه‌تری را وارد موسیقی خود کرد. بولز از رهبران مهم ارکستر در زمینۀ موسیقی نوین پیشرفته است. در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۵م، رهبر اصلی ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref>، و در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۷م، رهبر ارکستر فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Orchestra </ref> بود، و اجراهای برجسته‌ای از آثار بِرگ<ref>Berg </ref>، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)\|بارتوک]]<ref>Bartok </ref>، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref>، و اعضای مکتب دوم وین ارائه داد، ازجمله اجرای ''موسی و هارون''<ref>''Moses und Aron ''</ref> اثر [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg </ref> در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] (۱۹۷۴م). در [[بایرویت]]<ref>Bayreuth </ref> به رهبری اپراهای واگنر<ref>Wagner </ref> پرداخت و در ۱۹۶۶م ''پارسیفال''<ref>''Parsifal ''</ref> و در ۱۹۶۷م ''حلقه''<ref>''The Ring ''</ref> را اجرا کرد، و نخستین اجرای کامل اپرای برگ، ''لولو''<ref>''Lulu ''</ref>، را در ۱۹۷۹م در پاریس ارائه داد. آثار اولیۀ او (شامل ''سوناتینای فلوت''<ref>''Flute Sonatina ''</ref> (۱۹۴۶م)، ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''، و دو سونات پیانوی نخست) بر محور پیشروی‌ها و بسط‌های فن سری‌سازی وبرن ساخته شده‌اند. ''ساختارها''<ref>''Structures''</ref> (۱۹۵۲م) برای دو پیانو نقطۀ عطفی در سیر تکامل او برشمرده می‌شود، و مفاهیم مربوط به مجموعه‌ای از کشش‌ها، تأکیدها، و لحن‌ها را، وارد کار می‌کند، که نخست مسیان آن‌ها را رواج داد. کارهای بعدی، مثل ''چکش بی‌استاد''، سونات پیانوی سوم، و ''چروک در مقابل چروک'' این اندیشه‌ها را با انعطاف بیشتری بسط می‌دهند، و در نهایت به استفاده از فرم‌های آزادی می‌رسند (مثل سونات پیانوی سوم) که در آن‌ها نظم و ترتیب عناصر سازندۀ موسیقی را خود اجراکننده تعیین می‌کند. از دهۀ ۱۹۶۰م در مقام رهبر ارکستر به چهره‌ای مشهور بدل شد، و در ۲۰۰۱م انجمن فیلارمونیک سلطنتی<ref> Royal Philharmonic Society </ref> لندن، او را رهبر ارکستر سال اعلام کرد. کتاب ''بولز دربارۀ موسیقی امروز''<ref>''Boulez on Music Today''</ref> (۱۹۷۱م) نوشتۀ اوست.		</ref> [[پاریس، شهر\|پاریس]]، استودیوای پژوهشی در زمینۀ موسیقی بود، که در ۱۹۷۷م گشایش یافت. موسیقی او، که بسیار به اندیشه‌های سریالیسم<ref>serialism</ref> وابسته است و سبکی اکسپرسیونیستی دارد، عبارت‌اند از کانتاتاهای ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''<ref> ''Le Visage Nuptial''</ref> (۱۹۴۶ـ۱۹۵۲م) ''چکش بی‌استاد''<ref> ''Marteau sans maître ''</ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۵م)، هر دو بر اشعاری از رنه شار<ref>René Char </ref>؛ ''چروک در مقابل چروک''<ref>''Pli selon pli ''</ref> (۱۹۶۲م) برای سوپرانو و ارکستر؛ و ''پاسخ‌ها''<ref>''Réponse ''</ref> (۱۹۸۱م) برای تک‌خوان‌ها، ارکستر، نوارها، و صداهای رایانه‌ای. بولز در مون‌بریزون<ref>Montbrison</ref> بر کنارۀ رود لوآر<ref> River Loire </ref> به‌دنیا آمد. پس از رهاکردن تحصیل در رشتۀ ریاضیات، در کنسرواتوار پاریس از [[مسیان، اولیویه\|اولیویه مسیان]]<ref>Olivier Messiaen </ref> تعلیم گرفت، و در ۱۹۴۶م دورۀ فن سری‌سازی رنه لایبوویتس<ref>René Leibowitz </ref> را گذراند. در همان سال برای کمپانی تئاتر رنو ـ بارو<ref>Renaud-Barrault theatre Company </ref> نیز کار کرد و در سال‌های ۱۹۵۳ـ۱۹۵۴م همراه با [[بارو، ژان ـ لوئی\|ژان ـ لوئی بارو]]<ref>Jean-Louis Barrault </ref> «دومِن موزیکال<ref>Domaine Musical </ref>» را بنیاد گذاشت که در زمینۀ موسیقی نوین فعالیت تخصصی می‌کرد. بولز به گروه آهنگ‌سازان پیشتاز تعلق دارد، و ریشه‌های سبک او را در کار [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy</ref> و [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref> Webern </ref>، و نیز در اندیشه‌های [[جویس، جیمز (۱۸۸۲ـ۱۹۴۱)\|جیمز جویس]]<ref>James Joyce </ref> و [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé </ref> می‌توان یافت. بولز از پیش‌گامان سری‌سازی انتگرال برشمرده می‌شود، اما بعدها عناصر آزادانه‌تری را وارد موسیقی خود کرد. بولز از رهبران مهم ارکستر در زمینۀ موسیقی نوین پیشرفته است. در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۵م، رهبر اصلی ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref>، و در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۷م، رهبر ارکستر فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Orchestra </ref> بود، و اجراهای برجسته‌ای از آثار بِرگ<ref>Berg </ref>، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)\|بارتوک]]<ref>Bartok </ref>، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref>، و اعضای مکتب دوم وین ارائه داد، ازجمله اجرای ''موسی و هارون''<ref>''Moses und Aron ''</ref> اثر [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg </ref> در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] (۱۹۷۴م). در [[بایرویت]]<ref>Bayreuth </ref> به رهبری اپراهای واگنر<ref>Wagner </ref> پرداخت و در ۱۹۶۶م ''پارسیفال''<ref>''Parsifal ''</ref> و در ۱۹۶۷م ''حلقه''<ref>''The Ring ''</ref> را اجرا کرد، و نخستین اجرای کامل اپرای برگ، ''لولو''<ref>''Lulu ''</ref>، را در ۱۹۷۹م در پاریس ارائه داد. آثار اولیۀ او (شامل ''سوناتینای فلوت''<ref>''Flute Sonatina ''</ref> (۱۹۴۶م)، ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''، و دو سونات پیانوی نخست) بر محور پیشروی‌ها و بسط‌های فن سری‌سازی وبرن ساخته شده‌اند. ''ساختارها''<ref>''Structures''</ref> (۱۹۵۲م) برای دو پیانو نقطۀ عطفی در سیر تکامل او برشمرده می‌شود، و مفاهیم مربوط به مجموعه‌ای از کشش‌ها، تأکیدها، و لحن‌ها را، وارد کار می‌کند، که نخست مسیان آن‌ها را رواج داد. کارهای بعدی، مثل ''چکش بی‌استاد''، سونات پیانوی سوم، و ''چروک در مقابل چروک'' این اندیشه‌ها را با انعطاف بیشتری بسط می‌دهند، و در نهایت به استفاده از فرم‌های آزادی می‌رسند (مثل سونات پیانوی سوم) که در آن‌ها نظم و ترتیب عناصر سازندۀ موسیقی را خود اجراکننده تعیین می‌کند. از دهۀ ۱۹۶۰م در مقام رهبر ارکستر به چهره‌ای مشهور بدل شد، و در ۲۰۰۱م انجمن فیلارمونیک سلطنتی<ref> Royal Philharmonic Society </ref> لندن، او را رهبر ارکستر سال اعلام کرد. کتاب ''بولز دربارۀ موسیقی امروز''<ref>''Boulez on Music Today''</ref> (۱۹۷۱م) نوشتۀ اوست.

	<br/> <!--12398200-->		<br/> <!--12398200-->
	----		----
	[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]		[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ بولز، پیر (۱۹۲۵) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م) منتقل کرد

2024-10-06T18:42:59Z

Mohammadi3 صفحهٔ بولز، پیر (۱۹۲۵) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۲
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۱

2024-10-06T18:41:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۱
خط ۲:		خط ۲:
	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=پیر بولز\|نام=Pierre Boulez\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۹۲۵م\|تاریخ مرگ=2016م\|دوره زندگی=\|ملیت=فرانسوی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=سوناتینای فلوت (۱۹۴۶)، ساختارها (۱۹۵۲)، قیافۀ مناسب برای ازدواج\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=پایه‌گذار و مدیر ایرکام پاریس\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=پیر بولز\|نام=Pierre Boulez\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۹۲۵م\|تاریخ مرگ=2016م\|دوره زندگی=\|ملیت=فرانسوی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=سوناتینای فلوت (۱۹۴۶)، ساختارها (۱۹۵۲)، قیافۀ مناسب برای ازدواج\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=پایه‌گذار و مدیر ایرکام پاریس\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
	[[File:بولز- 1.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]]		[[File:بولز- 1.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]]
	بولز، پیر (۱۹۲۵- ~~2016م~~)(Boulez, Pierre)		بولز، پیر (۱۹۲۵-۲۰۱۶م)(Boulez, Pierre)


خط ۸:		خط ۸:
	آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر فرانسوی. پایه‌گذار و مدیر ایرکام<ref>IRCAM		آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر فرانسوی. پایه‌گذار و مدیر ایرکام<ref>IRCAM

	</ref> [[پاریس، شهر\|پاریس]]، استودیوای پژوهشی در زمینۀ موسیقی بود، که در ~~۱۹۷۷~~ گشایش یافت. موسیقی او، که بسیار به اندیشه‌های سریالیسم<ref>serialism</ref> وابسته است و سبکی اکسپرسیونیستی دارد، عبارت‌اند از کانتاتاهای ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''<ref> ''Le Visage Nuptial''</ref> (~~۱۹۴۶ـ۱۹۵۲~~) ''چکش بی‌استاد''<ref> ''Marteau sans maître ''</ref> (~~۱۹۵۳ـ۱۹۵۵~~)، هر دو بر اشعاری از رنه شار<ref>René Char </ref>؛ ''چروک در مقابل چروک''<ref>''Pli selon pli ''</ref> (~~۱۹۶۲~~) برای سوپرانو و ارکستر؛ و ''پاسخ‌ها''<ref>''Réponse ''</ref> (~~۱۹۸۱~~) برای تک‌خوان‌ها، ارکستر، نوارها، و صداهای رایانه‌ای. بولز در مون‌بریزون<ref>Montbrison</ref> بر کنارۀ رود لوآر<ref> River Loire </ref> به‌دنیا آمد. پس از رهاکردن تحصیل در رشتۀ ریاضیات، در کنسرواتوار پاریس از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|اولیویه مسیان]]<ref>Olivier Messiaen </ref> تعلیم گرفت، و در ~~۱۹۴۶~~ دورۀ فن سری‌سازی رنه لایبوویتس<ref>René Leibowitz </ref> را گذراند. در همان سال برای کمپانی تئاتر رنو ـ بارو<ref>Renaud-Barrault theatre Company </ref> نیز کار کرد و در سال‌های ~~۱۹۵۳ـ۱۹۵۴~~ همراه با [[بارو، ژان ـ لویی (۱۹۱۰ـ۱۹۹۴)\|ژان ـ لوئی بارو]]<ref>Jean-Louis Barrault </ref> «دومِن موزیکال<ref>Domaine Musical </ref>» را بنیاد گذاشت که در زمینۀ موسیقی نوین فعالیت تخصصی می‌کرد. بولز به گروه آهنگ‌سازان پیشتاز تعلق دارد، و ریشه‌های سبک او را در کار [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy</ref> و [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref> Webern </ref>، و نیز در اندیشه‌های [[جویس، جیمز (۱۸۸۲ـ۱۹۴۱)\|جیمز جویس]]<ref>James Joyce </ref> و [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé </ref> می‌توان یافت. بولز از پیش‌گامان سری‌سازی انتگرال برشمرده می‌شود، اما بعدها عناصر آزادانه‌تری را وارد موسیقی خود کرد. بولز از رهبران مهم ارکستر در زمینۀ موسیقی نوین پیشرفته است. در سال‌های ~~۱۹۷۱ـ۱۹۷۵،~~ رهبر اصلی ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref>، و در سال‌های ~~۱۹۷۱ـ۱۹۷۷،~~ رهبر ارکستر فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Orchestra </ref> بود، و اجراهای برجسته‌ای از آثار بِرگ<ref>Berg </ref>، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)\|بارتوک]]<ref>Bartok </ref>، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref>، و اعضای مکتب دوم وین ارائه داد، ازجمله اجرای ''موسی و هارون''<ref>''Moses und Aron ''</ref> اثر [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg </ref> در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] (~~۱۹۷۴~~). در [[بایرویت]]<ref>Bayreuth </ref> به رهبری اپراهای واگنر<ref>Wagner </ref> پرداخت و در ~~۱۹۶۶~~ ''پارسیفال''<ref>''Parsifal ''</ref> و در ~~۱۹۶۷~~ ''حلقه''<ref>''The Ring ''</ref> را اجرا کرد، و نخستین اجرای کامل اپرای برگ، ''لولو''<ref>''Lulu ''</ref>، را در ~~۱۹۷۹~~ در پاریس ارائه داد. آثار اولیۀ او (شامل ''سوناتینای فلوت''<ref>''Flute Sonatina ''</ref> (~~۱۹۴۶~~)، ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''، و دو سونات پیانوی نخست) بر محور پیشروی‌ها و بسط‌های فن سری‌سازی وبرن ساخته شده‌اند. ''ساختارها''<ref>''Structures''</ref> (~~۱۹۵۲~~) برای دو پیانو نقطۀ عطفی در سیر تکامل او برشمرده می‌شود، و مفاهیم مربوط به مجموعه‌ای از کشش‌ها، تأکیدها، و لحن‌ها را، وارد کار می‌کند، که نخست مسیان آن‌ها را رواج داد. کارهای بعدی، مثل ''چکش بی‌استاد''، سونات پیانوی سوم، و ''چروک در مقابل چروک'' این اندیشه‌ها را با انعطاف بیشتری بسط می‌دهند، و در نهایت به استفاده از فرم‌های آزادی می‌رسند (مثل سونات پیانوی سوم) که در آن‌ها نظم و ترتیب عناصر سازندۀ موسیقی را خود اجراکننده تعیین می‌کند. از دهۀ ~~۱۹۶۰~~ در مقام رهبر ارکستر به چهره‌ای مشهور بدل شد، و در ~~۲۰۰۱~~ انجمن فیلارمونیک سلطنتی<ref> Royal Philharmonic Society </ref> لندن، او را رهبر ارکستر سال اعلام کرد. کتاب ''بولز دربارۀ موسیقی امروز''<ref>''Boulez on Music Today''</ref> (~~۱۹۷۱~~) نوشتۀ اوست.		</ref> [[پاریس، شهر\|پاریس]]، استودیوای پژوهشی در زمینۀ موسیقی بود، که در ۱۹۷۷م گشایش یافت. موسیقی او، که بسیار به اندیشه‌های سریالیسم<ref>serialism</ref> وابسته است و سبکی اکسپرسیونیستی دارد، عبارت‌اند از کانتاتاهای ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''<ref> ''Le Visage Nuptial''</ref> (۱۹۴۶ـ۱۹۵۲م) ''چکش بی‌استاد''<ref> ''Marteau sans maître ''</ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۵م)، هر دو بر اشعاری از رنه شار<ref>René Char </ref>؛ ''چروک در مقابل چروک''<ref>''Pli selon pli ''</ref> (۱۹۶۲م) برای سوپرانو و ارکستر؛ و ''پاسخ‌ها''<ref>''Réponse ''</ref> (۱۹۸۱م) برای تک‌خوان‌ها، ارکستر، نوارها، و صداهای رایانه‌ای. بولز در مون‌بریزون<ref>Montbrison</ref> بر کنارۀ رود لوآر<ref> River Loire </ref> به‌دنیا آمد. پس از رهاکردن تحصیل در رشتۀ ریاضیات، در کنسرواتوار پاریس از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|اولیویه مسیان]]<ref>Olivier Messiaen </ref> تعلیم گرفت، و در ۱۹۴۶م دورۀ فن سری‌سازی رنه لایبوویتس<ref>René Leibowitz </ref> را گذراند. در همان سال برای کمپانی تئاتر رنو ـ بارو<ref>Renaud-Barrault theatre Company </ref> نیز کار کرد و در سال‌های ۱۹۵۳ـ۱۹۵۴م همراه با [[بارو، ژان ـ لویی (۱۹۱۰ـ۱۹۹۴)\|ژان ـ لوئی بارو]]<ref>Jean-Louis Barrault </ref> «دومِن موزیکال<ref>Domaine Musical </ref>» را بنیاد گذاشت که در زمینۀ موسیقی نوین فعالیت تخصصی می‌کرد. بولز به گروه آهنگ‌سازان پیشتاز تعلق دارد، و ریشه‌های سبک او را در کار [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy</ref> و [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref> Webern </ref>، و نیز در اندیشه‌های [[جویس، جیمز (۱۸۸۲ـ۱۹۴۱)\|جیمز جویس]]<ref>James Joyce </ref> و [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé </ref> می‌توان یافت. بولز از پیش‌گامان سری‌سازی انتگرال برشمرده می‌شود، اما بعدها عناصر آزادانه‌تری را وارد موسیقی خود کرد. بولز از رهبران مهم ارکستر در زمینۀ موسیقی نوین پیشرفته است. در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۵م، رهبر اصلی ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref>، و در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۷م، رهبر ارکستر فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Orchestra </ref> بود، و اجراهای برجسته‌ای از آثار بِرگ<ref>Berg </ref>، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)\|بارتوک]]<ref>Bartok </ref>، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref>، و اعضای مکتب دوم وین ارائه داد، ازجمله اجرای ''موسی و هارون''<ref>''Moses und Aron ''</ref> اثر [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg </ref> در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] (۱۹۷۴م). در [[بایرویت]]<ref>Bayreuth </ref> به رهبری اپراهای واگنر<ref>Wagner </ref> پرداخت و در ۱۹۶۶م ''پارسیفال''<ref>''Parsifal ''</ref> و در ۱۹۶۷م ''حلقه''<ref>''The Ring ''</ref> را اجرا کرد، و نخستین اجرای کامل اپرای برگ، ''لولو''<ref>''Lulu ''</ref>، را در ۱۹۷۹م در پاریس ارائه داد. آثار اولیۀ او (شامل ''سوناتینای فلوت''<ref>''Flute Sonatina ''</ref> (۱۹۴۶م)، ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''، و دو سونات پیانوی نخست) بر محور پیشروی‌ها و بسط‌های فن سری‌سازی وبرن ساخته شده‌اند. ''ساختارها''<ref>''Structures''</ref> (۱۹۵۲م) برای دو پیانو نقطۀ عطفی در سیر تکامل او برشمرده می‌شود، و مفاهیم مربوط به مجموعه‌ای از کشش‌ها، تأکیدها، و لحن‌ها را، وارد کار می‌کند، که نخست مسیان آن‌ها را رواج داد. کارهای بعدی، مثل ''چکش بی‌استاد''، سونات پیانوی سوم، و ''چروک در مقابل چروک'' این اندیشه‌ها را با انعطاف بیشتری بسط می‌دهند، و در نهایت به استفاده از فرم‌های آزادی می‌رسند (مثل سونات پیانوی سوم) که در آن‌ها نظم و ترتیب عناصر سازندۀ موسیقی را خود اجراکننده تعیین می‌کند. از دهۀ ۱۹۶۰م در مقام رهبر ارکستر به چهره‌ای مشهور بدل شد، و در ۲۰۰۱م انجمن فیلارمونیک سلطنتی<ref> Royal Philharmonic Society </ref> لندن، او را رهبر ارکستر سال اعلام کرد. کتاب ''بولز دربارۀ موسیقی امروز''<ref>''Boulez on Music Today''</ref> (۱۹۷۱م) نوشتۀ اوست.

	<br/> <!--12398200-->		<br/> <!--12398200-->
	----		----
	[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]		[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]

Nazanin در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۳

2024-07-02T14:13:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	<br/> <!--12398200-->		<br/> <!--12398200-->
			----
	[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]		[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]

Nazanin در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۳

2024-07-02T14:13:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=پیر بولز\|نام=Pierre Boulez\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۹۲۵م\|تاریخ مرگ=2016م\|دوره زندگی=\|ملیت=فرانسوی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=سوناتینای فلوت (۱۹۴۶)، ساختارها (۱۹۵۲)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=پایه‌گذار و مدیر ایرکام پاریس\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=پیر بولز\|نام=Pierre Boulez\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۹۲۵م\|تاریخ مرگ=2016م\|دوره زندگی=\|ملیت=فرانسوی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=سوناتینای فلوت (۱۹۴۶)، ساختارها (۱۹۵۲)، قیافۀ مناسب برای ازدواج\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=پایه‌گذار و مدیر ایرکام پاریس\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
	[[File:بولز- 1.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]]		[[File:بولز- 1.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]]
	بولز، پیر (۱۹۲۵- 2016م)(Boulez, Pierre)		بولز، پیر (۱۹۲۵- 2016م)(Boulez, Pierre)

Nazanin در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۹

2024-07-02T14:09:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۹
خط ۱:		خط ۱:

	~~[[File:بولز- 1.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]]~~{{جعبه زندگینامه\|عنوان=پیر بولز\|نام=Pierre Boulez\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۹۲۵م\|تاریخ مرگ=2016م\|دوره زندگی=\|ملیت=فرانسوی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=سوناتینای فلوت (۱۹۴۶)، ساختارها (۱۹۵۲)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=پایه‌گذار و مدیر ایرکام پاریس\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}بولز، پیر (۱۹۲۵- 2016م)(Boulez, Pierre)		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=پیر بولز\|نام=Pierre Boulez\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۹۲۵م\|تاریخ مرگ=2016م\|دوره زندگی=\|ملیت=فرانسوی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=سوناتینای فلوت (۱۹۴۶)، ساختارها (۱۹۵۲)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=پایه‌گذار و مدیر ایرکام پاریس\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}
			[[File:بولز- 1.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]]
			بولز، پیر (۱۹۲۵- 2016م)(Boulez, Pierre)

Nazanin در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۸

2024-07-02T14:08:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۸
خط ۱:		خط ۱:

	[[File:بولز- 1.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]]~~بولِز، پیِر~~ (۱۹۲۵- 2016م)(Boulez, Pierre)		[[File:بولز- 1.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg\|thumb\|left\|پیر بولز]]{{جعبه زندگینامه\|عنوان=پیر بولز\|نام=Pierre Boulez\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۹۲۵م\|تاریخ مرگ=2016م\|دوره زندگی=\|ملیت=فرانسوی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=سوناتینای فلوت (۱۹۴۶)، ساختارها (۱۹۵۲)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=پایه‌گذار و مدیر ایرکام پاریس\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}بولز، پیر (۱۹۲۵- 2016م)(Boulez, Pierre)


خط ۶:		خط ۶:
	آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر فرانسوی. پایه‌گذار و مدیر ایرکام<ref>IRCAM		آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر فرانسوی. پایه‌گذار و مدیر ایرکام<ref>IRCAM

	</ref> پاریس، استودیوای پژوهشی در زمینۀ موسیقی بود، که در ۱۹۷۷ گشایش یافت. موسیقی او، که بسیار به اندیشه‌های سریالیسم<ref>serialism</ref> وابسته است و سبکی اکسپرسیونیستی دارد، عبارت‌اند از کانتاتاهای ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''<ref> ''Le Visage Nuptial''</ref> (۱۹۴۶ـ۱۹۵۲) ''چکش بی‌استاد''<ref> ''Marteau sans maître ''</ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۵)، هر دو بر اشعاری از رنه شار<ref>René Char </ref>؛ ''چروک در مقابل چروک''<ref>''Pli selon pli ''</ref> (۱۹۶۲) برای سوپرانو و ارکستر؛ و ''پاسخ‌ها''<ref>''Réponse ''</ref> (۱۹۸۱) برای تک‌خوان‌ها، ارکستر، نوارها، و صداهای رایانه‌ای. بولز در مون‌بریزون<ref>Montbrison</ref> بر کنارۀ رود لوآر<ref> River Loire </ref> به‌دنیا آمد. پس از رهاکردن تحصیل در رشتۀ ریاضیات، در کنسرواتوار پاریس از اولیویه مسیان<ref>Olivier Messiaen </ref> تعلیم گرفت، و در ۱۹۴۶ دورۀ فن سری‌سازی رنه لایبوویتس<ref>René Leibowitz </ref> را گذراند. در همان سال برای کمپانی تئاتر رنو ـ بارو<ref>Renaud-Barrault theatre Company </ref> نیز کار کرد و در سال‌های ۱۹۵۳ـ۱۹۵۴ همراه با ژان ـ لوئی بارو<ref>Jean-Louis Barrault </ref> «دومِن موزیکال<ref>Domaine Musical </ref>» را بنیاد گذاشت که در زمینۀ موسیقی نوین فعالیت تخصصی می‌کرد. بولز به گروه آهنگ‌سازان پیشتاز تعلق دارد، و ریشه‌های سبک او را در کار دبوسی<ref>Debussy</ref> و وبرن<ref> Webern </ref>، و نیز در اندیشه‌های جیمز جویس<ref>James Joyce </ref> و استفان مالارمه<ref>Stéphane Mallarmé </ref> می‌توان یافت. بولز از پیش‌گامان سری‌سازی انتگرال برشمرده می‌شود، اما بعدها عناصر آزادانه‌تری را وارد موسیقی خود کرد. بولز از رهبران مهم ارکستر در زمینۀ موسیقی نوین پیشرفته است. در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۵، رهبر اصلی ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref>، و در ~~سال‌های۱۹۷۱ـ۱۹۷۷،~~ رهبر ارکستر فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Orchestra </ref> بود، و اجراهای برجسته‌ای از آثار بِرگ<ref>Berg </ref>، بارتوک<ref>Bartok </ref>، استراوینسکی<ref>Stravinsky </ref>، و اعضای مکتب دوم وین ارائه داد، ازجمله اجرای ''موسی و هارون''<ref>''Moses und Aron ''</ref> اثر شونبرگ<ref>Schoenberg </ref> در لندن (۱۹۷۴). در بایرویت<ref>Bayreuth </ref> به رهبری اپراهای واگنر<ref>Wagner </ref> پرداخت و در ۱۹۶۶ ''پارسیفال''<ref>''Parsifal ''</ref> و در ۱۹۶۷ ''حلقه''<ref>''The Ring ''</ref> را اجرا کرد، و نخستین اجرای کامل اپرای برگ، ''لولو''<ref>''Lulu ''</ref>، را در ۱۹۷۹ در پاریس ارائه داد. آثار اولیۀ او (شامل ''سوناتینای فلوت''<ref>''Flute Sonatina ''</ref> (۱۹۴۶)، ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''، و دو سونات پیانوی نخست) بر محور پیشروی‌ها و بسط‌های فن سری‌سازی وبرن ساخته شده‌اند. ''ساختارها''<ref>''Structures''</ref> (۱۹۵۲) برای دو پیانو نقطۀ عطفی در سیر تکامل او برشمرده می‌شود، و مفاهیم مربوط به مجموعه‌ای از کشش‌ها، تأکیدها، و لحن‌ها را، وارد کار می‌کند، که نخست مسیان آن‌ها را رواج داد. کارهای بعدی، مثل ''چکش بی‌استاد''، سونات پیانوی سوم، و ''چروک در مقابل چروک'' این اندیشه‌ها را با انعطاف بیشتری بسط می‌دهند، و در نهایت به استفاده از فرم‌های آزادی می‌رسند (مثل سونات پیانوی سوم) که در آن‌ها نظم و ترتیب عناصر سازندۀ موسیقی را خود اجراکننده تعیین می‌کند. از دهۀ ۱۹۶۰ در مقام رهبر ارکستر به چهره‌ای مشهور بدل شد، و در ۲۰۰۱ انجمن فیلارمونیک سلطنتی<ref> Royal Philharmonic Society </ref> لندن، او را رهبر ارکستر سال اعلام کرد. کتاب ''بولز دربارۀ موسیقی امروز''<ref>''Boulez on Music Today''</ref> (۱۹۷۱) نوشتۀ اوست.		</ref> [[پاریس، شهر\|پاریس]]، استودیوای پژوهشی در زمینۀ موسیقی بود، که در ۱۹۷۷ گشایش یافت. موسیقی او، که بسیار به اندیشه‌های سریالیسم<ref>serialism</ref> وابسته است و سبکی اکسپرسیونیستی دارد، عبارت‌اند از کانتاتاهای ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''<ref> ''Le Visage Nuptial''</ref> (۱۹۴۶ـ۱۹۵۲) ''چکش بی‌استاد''<ref> ''Marteau sans maître ''</ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۵)، هر دو بر اشعاری از رنه شار<ref>René Char </ref>؛ ''چروک در مقابل چروک''<ref>''Pli selon pli ''</ref> (۱۹۶۲) برای سوپرانو و ارکستر؛ و ''پاسخ‌ها''<ref>''Réponse ''</ref> (۱۹۸۱) برای تک‌خوان‌ها، ارکستر، نوارها، و صداهای رایانه‌ای. بولز در مون‌بریزون<ref>Montbrison</ref> بر کنارۀ رود لوآر<ref> River Loire </ref> به‌دنیا آمد. پس از رهاکردن تحصیل در رشتۀ ریاضیات، در کنسرواتوار پاریس از [[مسیان ، اولیویه (۱۹۰۸ـ۱۹۹۲)\|اولیویه مسیان]]<ref>Olivier Messiaen </ref> تعلیم گرفت، و در ۱۹۴۶ دورۀ فن سری‌سازی رنه لایبوویتس<ref>René Leibowitz </ref> را گذراند. در همان سال برای کمپانی تئاتر رنو ـ بارو<ref>Renaud-Barrault theatre Company </ref> نیز کار کرد و در سال‌های ۱۹۵۳ـ۱۹۵۴ همراه با [[بارو، ژان ـ لویی (۱۹۱۰ـ۱۹۹۴)\|ژان ـ لوئی بارو]]<ref>Jean-Louis Barrault </ref> «دومِن موزیکال<ref>Domaine Musical </ref>» را بنیاد گذاشت که در زمینۀ موسیقی نوین فعالیت تخصصی می‌کرد. بولز به گروه آهنگ‌سازان پیشتاز تعلق دارد، و ریشه‌های سبک او را در کار [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy</ref> و [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref> Webern </ref>، و نیز در اندیشه‌های [[جویس، جیمز (۱۸۸۲ـ۱۹۴۱)\|جیمز جویس]]<ref>James Joyce </ref> و [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé </ref> می‌توان یافت. بولز از پیش‌گامان سری‌سازی انتگرال برشمرده می‌شود، اما بعدها عناصر آزادانه‌تری را وارد موسیقی خود کرد. بولز از رهبران مهم ارکستر در زمینۀ موسیقی نوین پیشرفته است. در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۵، رهبر اصلی ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref>، و در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۷، رهبر ارکستر فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Orchestra </ref> بود، و اجراهای برجسته‌ای از آثار بِرگ<ref>Berg </ref>، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)\|بارتوک]]<ref>Bartok </ref>، [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)\|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref>، و اعضای مکتب دوم وین ارائه داد، ازجمله اجرای ''موسی و هارون''<ref>''Moses und Aron ''</ref> اثر [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg </ref> در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] (۱۹۷۴). در [[بایرویت]]<ref>Bayreuth </ref> به رهبری اپراهای واگنر<ref>Wagner </ref> پرداخت و در ۱۹۶۶ ''پارسیفال''<ref>''Parsifal ''</ref> و در ۱۹۶۷ ''حلقه''<ref>''The Ring ''</ref> را اجرا کرد، و نخستین اجرای کامل اپرای برگ، ''لولو''<ref>''Lulu ''</ref>، را در ۱۹۷۹ در پاریس ارائه داد. آثار اولیۀ او (شامل ''سوناتینای فلوت''<ref>''Flute Sonatina ''</ref> (۱۹۴۶)، ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''، و دو سونات پیانوی نخست) بر محور پیشروی‌ها و بسط‌های فن سری‌سازی وبرن ساخته شده‌اند. ''ساختارها''<ref>''Structures''</ref> (۱۹۵۲) برای دو پیانو نقطۀ عطفی در سیر تکامل او برشمرده می‌شود، و مفاهیم مربوط به مجموعه‌ای از کشش‌ها، تأکیدها، و لحن‌ها را، وارد کار می‌کند، که نخست مسیان آن‌ها را رواج داد. کارهای بعدی، مثل ''چکش بی‌استاد''، سونات پیانوی سوم، و ''چروک در مقابل چروک'' این اندیشه‌ها را با انعطاف بیشتری بسط می‌دهند، و در نهایت به استفاده از فرم‌های آزادی می‌رسند (مثل سونات پیانوی سوم) که در آن‌ها نظم و ترتیب عناصر سازندۀ موسیقی را خود اجراکننده تعیین می‌کند. از دهۀ ۱۹۶۰ در مقام رهبر ارکستر به چهره‌ای مشهور بدل شد، و در ۲۰۰۱ انجمن فیلارمونیک سلطنتی<ref> Royal Philharmonic Society </ref> لندن، او را رهبر ارکستر سال اعلام کرد. کتاب ''بولز دربارۀ موسیقی امروز''<ref>''Boulez on Music Today''</ref> (۱۹۷۱) نوشتۀ اوست.

	<br/> <!--12398200-->		<br/> <!--12398200-->

	[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]		[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

[[File:بولز- 1.jpg|thumb|left|پیر بولز]][[File:بولز- 2.jpg|thumb|left|پیر بولز]]بولِز، پیِر (۱۹۲۵- 2016م)(Boulez, Pierre)

 

آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر فرانسوی. پایه‌گذار و مدیر ایرکام<ref>IRCAM

</ref> پاریس، استودیوای پژوهشی در زمینۀ موسیقی بود، که در ۱۹۷۷ گشایش یافت. موسیقی او، که بسیار به اندیشه‌های سریالیسم<ref>serialism</ref> وابسته است و سبکی اکسپرسیونیستی دارد، عبارت‌اند از کانتاتاهای ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''<ref> ''Le Visage Nuptial''</ref> (۱۹۴۶ـ۱۹۵۲) ''چکش بی‌استاد''<ref> ''Marteau sans maître ''</ref> (۱۹۵۳ـ۱۹۵۵)، هر دو بر اشعاری از رنه شار<ref>René Char </ref>؛ ''چروک در مقابل چروک''<ref>''Pli selon pli ''</ref> (۱۹۶۲) برای سوپرانو و ارکستر؛ و ''پاسخ‌ها''<ref>''Réponse ''</ref> (۱۹۸۱) برای تک‌خوان‌ها، ارکستر، نوارها، و صداهای رایانه‌ای. بولز در مون‌بریزون<ref>Montbrison</ref> بر کنارۀ رود لوآر<ref> River Loire </ref> به‌دنیا آمد. پس از رهاکردن تحصیل در رشتۀ ریاضیات، در کنسرواتوار پاریس از اولیویه مسیان<ref>Olivier Messiaen </ref> تعلیم گرفت، و در ۱۹۴۶ دورۀ فن سری‌سازی رنه لایبوویتس<ref>René Leibowitz </ref> را گذراند. در همان سال برای کمپانی تئاتر رنو ـ بارو<ref>Renaud-Barrault theatre Company </ref> نیز کار کرد و در سال‌های ۱۹۵۳ـ۱۹۵۴ همراه با ژان ـ لوئی بارو<ref>Jean-Louis Barrault </ref> «دومِن موزیکال<ref>Domaine Musical </ref>» را بنیاد گذاشت که در زمینۀ موسیقی نوین فعالیت تخصصی می‌کرد. بولز به گروه آهنگ‌سازان پیشتاز تعلق دارد، و ریشه‌های سبک او را در کار دبوسی<ref>Debussy</ref> و وبرن<ref> Webern </ref>، و نیز در اندیشه‌های جیمز جویس<ref>James Joyce </ref> و استفان مالارمه<ref>Stéphane Mallarmé </ref> می‌توان یافت. بولز از پیش‌گامان سری‌سازی انتگرال برشمرده می‌شود، اما بعدها عناصر آزادانه‌تری را وارد موسیقی خود کرد. بولز از رهبران مهم ارکستر در زمینۀ موسیقی نوین پیشرفته است. در سال‌های ۱۹۷۱ـ۱۹۷۵، رهبر اصلی ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref>، و در سال‌های۱۹۷۱ـ۱۹۷۷، رهبر ارکستر فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Orchestra </ref> بود، و اجراهای برجسته‌ای از آثار بِرگ<ref>Berg </ref>، بارتوک<ref>Bartok </ref>، استراوینسکی<ref>Stravinsky </ref>، و اعضای مکتب دوم وین ارائه داد، ازجمله اجرای ''موسی و هارون''<ref>''Moses und Aron ''</ref> اثر شونبرگ<ref>Schoenberg </ref> در لندن (۱۹۷۴). در بایرویت<ref>Bayreuth </ref> به رهبری اپراهای واگنر<ref>Wagner </ref> پرداخت و در ۱۹۶۶ ''پارسیفال''<ref>''Parsifal ''</ref> و در ۱۹۶۷ ''حلقه''<ref>''The Ring ''</ref> را اجرا کرد، و نخستین اجرای کامل اپرای برگ، ''لولو''<ref>''Lulu ''</ref>، را در ۱۹۷۹ در پاریس ارائه داد. آثار اولیۀ او (شامل ''سوناتینای فلوت''<ref>''Flute Sonatina ''</ref> (۱۹۴۶)، ''قیافۀ مناسب برای ازدواج''، و دو سونات پیانوی نخست) بر محور پیشروی‌ها و بسط‌های فن سری‌سازی وبرن ساخته شده‌اند. ''ساختارها''<ref>''Structures''</ref> (۱۹۵۲) برای دو پیانو نقطۀ عطفی در سیر تکامل او برشمرده می‌شود، و مفاهیم مربوط به مجموعه‌ای از کشش‌ها، تأکیدها، و لحن‌ها را، وارد کار می‌کند، که نخست مسیان آن‌ها را رواج داد. کارهای بعدی، مثل ''چکش بی‌استاد''، سونات پیانوی سوم، و ''چروک در مقابل چروک'' این اندیشه‌ها را با انعطاف بیشتری بسط می‌دهند، و در نهایت به استفاده از فرم‌های آزادی می‌رسند (مثل سونات پیانوی سوم) که در آن‌ها نظم و ترتیب عناصر سازندۀ موسیقی را خود اجراکننده تعیین می‌کند. از دهۀ ۱۹۶۰ در مقام رهبر ارکستر به چهره‌ای مشهور بدل شد، و در ۲۰۰۱ انجمن فیلارمونیک سلطنتی<ref> Royal Philharmonic Society </ref> لندن، او را رهبر ارکستر سال اعلام کرد. کتاب ''بولز دربارۀ موسیقی امروز''<ref>''Boulez on Music Today''</ref> (۱۹۷۱) نوشتۀ اوست.

<br/> 

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]