تندائی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۸

2025-01-05T17:48:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۸
خط ۲:		خط ۲:
	تِندائی (Tendai)<br /> همتای ژاپنی مکتب چینی تی‌ین تائی<ref>Tien Tai</ref>، شاخه‌ای از آیین بودا، تأسیس‌شده به‌دست راهبی با نام سائیچو<ref>Saicho </ref> (۷۶۷ـ۸۸۲م)، در ۸۰۵م در ژاپن. تندائی می‌آموزد که هر کس در ذاتش بودایی دارد که باسلوک و انضباط اخلاقی خویش می‌تواند آن را از قوه به فعل درآورد. سائیچو که پس از مرگ به دِنگ‌یو دائیشی<ref>Dengyo Daishi</ref> مشهور شد، نخستین معبدش اِنریاکو ـ جی<ref>Enryaku-ji </ref> را در ۷۸۸م بر فراز کوه هی‌اِئی<ref>Hiei </ref> در شمال شرق کیوتو<ref>Kyoto </ref> بنا کرد و بعدها مکتب تندائی رسماً در آن‌جا تأسیس شد. او خواستار مشارکت فعالانۀ راهبان تندائی در حیات ملی بود. از این‌رو، انریاکو ـ جی رفته‌رفته به پایگاه قدرت آنان، با معابد و املاک فراوان، تبدیل شد. از قرن ۱۱م راهبان مسلح از کوه هی‌ائی به کیوتو سرازیر می‌شدند و از مردم اعانه می‌گرفتند و در سیاست مداخله می‌‌کردند. در جنگ‌های داخلی قرن ۱۶ سپاهیان سردار اودا نوبوناگا<ref>Oda Nobunaga</ref> (۱۵۳۴ـ۱۵۸۲) معبدها را ویران کردند و راهبان را کشتند، اما پس از آن بار دیگر دیرها جایگاه پیشین خود را به‌دست آوردند اگرچه قدرت آن‌ها از بین رفت. ''سوترای نیلوفر''<ref>''Lotus Sutra''</ref> متن مقدس اصلی مکتب تندائی است. به استناد آن، هیچ چیز پایدار نیست و پوچی در نهایت وجه مشترک همه‌چیز است. تندائی مکتبی کاملاً التقاطی است، وجوهی سّری و باطنی هم دارد، و در ملغمۀ آیین‌های شینتو<ref>Shinto</ref> و بودا (ریوبو شینتو<ref>Ryobu Shinto</ref>) سهیم است.		تِندائی (Tendai)<br /> همتای ژاپنی مکتب چینی تی‌ین تائی<ref>Tien Tai</ref>، شاخه‌ای از آیین بودا، تأسیس‌شده به‌دست راهبی با نام سائیچو<ref>Saicho </ref> (۷۶۷ـ۸۸۲م)، در ۸۰۵م در ژاپن. تندائی می‌آموزد که هر کس در ذاتش بودایی دارد که باسلوک و انضباط اخلاقی خویش می‌تواند آن را از قوه به فعل درآورد. سائیچو که پس از مرگ به دِنگ‌یو دائیشی<ref>Dengyo Daishi</ref> مشهور شد، نخستین معبدش اِنریاکو ـ جی<ref>Enryaku-ji </ref> را در ۷۸۸م بر فراز کوه هی‌اِئی<ref>Hiei </ref> در شمال شرق کیوتو<ref>Kyoto </ref> بنا کرد و بعدها مکتب تندائی رسماً در آن‌جا تأسیس شد. او خواستار مشارکت فعالانۀ راهبان تندائی در حیات ملی بود. از این‌رو، انریاکو ـ جی رفته‌رفته به پایگاه قدرت آنان، با معابد و املاک فراوان، تبدیل شد. از قرن ۱۱م راهبان مسلح از کوه هی‌ائی به کیوتو سرازیر می‌شدند و از مردم اعانه می‌گرفتند و در سیاست مداخله می‌‌کردند. در جنگ‌های داخلی قرن ۱۶ سپاهیان سردار اودا نوبوناگا<ref>Oda Nobunaga</ref> (۱۵۳۴ـ۱۵۸۲) معبدها را ویران کردند و راهبان را کشتند، اما پس از آن بار دیگر دیرها جایگاه پیشین خود را به‌دست آوردند اگرچه قدرت آن‌ها از بین رفت. ''سوترای نیلوفر''<ref>''Lotus Sutra''</ref> متن مقدس اصلی مکتب تندائی است. به استناد آن، هیچ چیز پایدار نیست و پوچی در نهایت وجه مشترک همه‌چیز است. تندائی مکتبی کاملاً التقاطی است، وجوهی سّری و باطنی هم دارد، و در ملغمۀ آیین‌های شینتو<ref>Shinto</ref> و بودا (ریوبو شینتو<ref>Ryobu Shinto</ref>) سهیم است.

	نیز ← [[~~تی_ین_تایی~~\|تی‌ین‌ تائی]]		نیز ← [[تی ین تائی\|تی‌ین‌ تائی]]

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ تندایی را به تندائی منتقل کرد

2024-12-25T08:31:42Z

Mohammadi3 صفحهٔ تندایی را به تندائی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۱
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۴۰

2019-09-29T07:40:23Z

صفحهٔ تازه

تِندائی (Tendai)<br /> همتای ژاپنی مکتب چینی تی‌ین تائی<ref>Tien Tai</ref>، شاخه‌ای از آیین بودا، تأسیس‌شده به‌دست راهبی با نام سائیچو<ref>Saicho </ref> (۷۶۷ـ۸۸۲م)، در ۸۰۵م در ژاپن. تندائی می‌آموزد که هر کس در ذاتش بودایی دارد که باسلوک و انضباط اخلاقی خویش می‌تواند آن را از قوه به فعل درآورد. سائیچو که پس از مرگ به دِنگ‌یو دائیشی<ref>Dengyo Daishi</ref> مشهور شد، نخستین معبدش اِنریاکو ـ جی<ref>Enryaku-ji </ref> را در ۷۸۸م بر فراز کوه هی‌اِئی<ref>Hiei </ref> در شمال شرق کیوتو<ref>Kyoto </ref> بنا کرد و بعدها مکتب تندائی رسماً در آن‌جا تأسیس شد. او خواستار مشارکت فعالانۀ راهبان تندائی در حیات ملی بود. از این‌رو، انریاکو ـ جی رفته‌رفته به پایگاه قدرت آنان، با معابد و املاک فراوان، تبدیل شد. از قرن ۱۱م راهبان مسلح از کوه هی‌ائی به کیوتو سرازیر می‌شدند و از مردم اعانه می‌گرفتند و در سیاست مداخله می‌‌کردند. در جنگ‌های داخلی قرن ۱۶ سپاهیان سردار اودا نوبوناگا<ref>Oda Nobunaga</ref> (۱۵۳۴ـ۱۵۸۲) معبدها را ویران کردند و راهبان را کشتند، اما پس از آن بار دیگر دیرها جایگاه پیشین خود را به‌دست آوردند اگرچه قدرت آن‌ها از بین رفت. ''سوترای نیلوفر''<ref>''Lotus Sutra''</ref> متن مقدس اصلی مکتب تندائی است. به استناد آن، هیچ چیز پایدار نیست و پوچی در نهایت وجه مشترک همه‌چیز است. تندائی مکتبی کاملاً التقاطی است، وجوهی سّری و باطنی هم دارد، و در ملغمۀ آیین‌های شینتو<ref>Shinto</ref> و بودا (ریوبو شینتو<ref>Ryobu Shinto</ref>) سهیم است.

نیز ← [[تی_ین_تایی|تی‌ین‌ تائی]]

 

----

[[Category:ادیان و فرقه های غیراسلام]]
[[Category:بودایی و هندی]]
<references />