Nazanin در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۶

2025-10-20T05:56:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:16068500-1.jpg\|بندانگشتی\|بندی وندی، از مقوا، کاغذ، پلاستیک، چوب، لوله پلاستیکی، لوله داربست تشکیل شده]]
	جُفت‌وجورکاری (assemblage)<br>		جُفت‌وجورکاری (assemblage)<br>
	<p>(یا: اَسامبلاژ) در هنرهای تجسمی، هر اثر یا مصنوع هنری سه‌بُعدی که در ساخت آن، مواد‌ و ‌مصالح گوناگون و اغلب نامأنوس، خرده‌ریز، و اشیاء یافت‌شده<ref>found object</ref>، به‌کار رفته ‌باشد. این اشیاء و مصالح، با جفت‌وجور‌شدن در قالب یک اثر، معانی نمادین و زیباشناختی جدیدی می‌یابند؛ ضمن آن‌که جنبه‌هایی از هویّت اصلی خود را حفظ می‌کنند. این اصطلاح را نخستین‌بار ژان دوبوفه<ref>Jean Dubuffet </ref>، نقاش فرانسوی، در دهۀ ~~۱۹۵۰،~~ برای کلاژ‌<ref>collage</ref>ها و پیکره‌هایی به‌کار برد که از خرده‌ریزهای چوب، اسفنج، کاغذ و چسب ساخته ‌بود. هنر آخالی<ref>junk art </ref> اصطلاح دیگری است که به آثاری اطلاق می‌شود که صرفاً از مواد دورریختنی و آت‌و‌آشغال تهیه شده‌اند. جفت‌وجورکاری از کلاژ‌های کوبیست‌<ref>cubist </ref>ها، و نخستین مجسمه‌های سرهم‌‌شدۀ پابلو پیکاسو<ref>Pablo Picasso </ref>، و آثار فتوریست<ref>Futurist </ref>های ایتالیایی، به‌ویژه اومبرتو بوتچونی<ref>Umberto Boccioni </ref>، ریشه‌ گرفت؛ سپس دادائیست‌ها<ref>Dadaists</ref> و سوررئالیست‌ها آن‌ را به‌سبب قابلیت‌های طنزآمیز و نمادینش، بسیار به‌کار بردند. اقبال مجدد به دادا<ref>Dada </ref>، در دهۀ ~~۱۹۵۰~~ و اوایل دهۀ ~~۱۹۶۰،~~ عامل دیگری بود که جفت‌وجورکاری را در جایگاه اسلوبی محوری در هنر قرن ۲۰ تحکیم کرد. نمونه‌های متأخر آن را می‌توان در آثار هنرمند پاپ<ref>pop artist </ref> امریکایی، رابرت راوشنبرگ<ref>Robert Rauschenberg</ref>، مشاهده کرد.</p><!--16068500-->		<p>(یا: اَسامبلاژ) در هنرهای تجسمی، هر اثر یا مصنوع هنری سه‌بُعدی که در ساخت آن، مواد‌ و ‌مصالح گوناگون و اغلب نامأنوس، خرده‌ریز، و اشیاء یافت‌شده<ref>found object</ref>، به‌کار رفته ‌باشد. این اشیاء و مصالح، با جفت‌وجور‌شدن در قالب یک اثر، معانی نمادین و زیباشناختی جدیدی می‌یابند؛ ضمن آن‌که جنبه‌هایی از هویّت اصلی خود را حفظ می‌کنند. این اصطلاح را نخستین‌بار [[دوبوفه، ژان فیلیپ آرتور (۱۹۰۱ـ۱۹۸۵)\|ژان دوبوفه]]<ref>Jean Dubuffet </ref>، نقاش فرانسوی، در دهۀ ۱۹۵۰م، برای کلاژ‌<ref>collage</ref>ها و پیکره‌هایی به‌کار برد که از خرده‌ریزهای چوب، اسفنج، کاغذ و چسب ساخته ‌بود. هنر آخالی<ref>junk art </ref> اصطلاح دیگری است که به آثاری اطلاق می‌شود که صرفاً از مواد دورریختنی و آت‌و‌آشغال تهیه شده‌اند. جفت‌وجورکاری از کلاژ‌های کوبیست‌<ref>cubist </ref>ها، و نخستین مجسمه‌های سرهم‌‌شدۀ [[پیکاسو، پابلو (۱۸۸۱ـ۱۹۷۳)\|پابلو پیکاسو]]<ref>Pablo Picasso </ref>، و آثار [[فتوریسم\|فتوریست]]<ref>Futurist </ref>های ایتالیایی، به‌ویژه [[بوتچونی، اومبرتو (۱۸۸۲ـ۱۹۱۶)\|اومبرتو بوتچونی]]<ref>Umberto Boccioni </ref>، ریشه‌ گرفت؛ سپس [[دادائیسم\|دادائیست‌ها]]<ref>Dadaists</ref> و [[سوررئالیسم\|سوررئالیست‌ها]] آن‌ را به‌سبب قابلیت‌های طنزآمیز و نمادینش، بسیار به‌کار بردند. اقبال مجدد به دادا<ref>Dada </ref>، در دهۀ ۱۹۵۰م و اوایل دهۀ ۱۹۶۰م، عامل دیگری بود که جفت‌وجورکاری را در جایگاه اسلوبی محوری در هنر قرن ۲۰م تحکیم کرد. نمونه‌های متأخر آن را می‌توان در آثار هنرمند پاپ<ref>pop artist </ref> امریکایی، [[راوشنبرگ، رابرت (۱۹۲۵ـ۲۰۰۸)\|رابرت راوشنبرگ]]<ref>Robert Rauschenberg</ref>، مشاهده کرد.</p><!--16068500-->

Nazanin در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۲۷

2019-11-11T08:27:32Z

صفحهٔ تازه

جُفت‌وجورکاری (assemblage)<br>
<p>(یا: اَسامبلاژ) در هنرهای تجسمی، هر اثر یا مصنوع هنری سه‌بُعدی که در ساخت آن، مواد‌ و ‌مصالح گوناگون و اغلب نامأنوس، خرده‌ریز، و اشیاء یافت‌شده<ref>found object</ref>، به‌کار رفته ‌باشد. این اشیاء و مصالح، با جفت‌وجور‌شدن در قالب یک اثر، معانی نمادین و زیباشناختی جدیدی می‌یابند؛ ضمن آن‌که جنبه‌هایی از هویّت اصلی خود را حفظ می‌کنند. این اصطلاح را نخستین‌بار ژان دوبوفه<ref>Jean Dubuffet </ref>، نقاش فرانسوی، در دهۀ ۱۹۵۰، برای کلاژ‌<ref>collage</ref>ها و پیکره‌هایی به‌کار برد که از خرده‌ریزهای چوب، اسفنج، کاغذ و چسب ساخته ‌بود. هنر آخالی<ref>junk art </ref> اصطلاح دیگری است که به آثاری اطلاق می‌شود که صرفاً از مواد دورریختنی و آت‌و‌آشغال تهیه شده‌اند. جفت‌وجورکاری از کلاژ‌های کوبیست‌<ref>cubist </ref>ها، و نخستین مجسمه‌های سرهم‌‌شدۀ پابلو پیکاسو<ref>Pablo Picasso </ref>، و آثار فتوریست<ref>Futurist </ref>های ایتالیایی، به‌ویژه اومبرتو بوتچونی<ref>Umberto Boccioni </ref>، ریشه‌ گرفت؛ سپس دادائیست‌ها<ref>Dadaists</ref> و سوررئالیست‌ها آن‌ را به‌سبب قابلیت‌های طنزآمیز و نمادینش، بسیار به‌کار بردند. اقبال مجدد به دادا<ref>Dada </ref>، در دهۀ ۱۹۵۰ و اوایل دهۀ ۱۹۶۰، عامل دیگری بود که جفت‌وجورکاری را در جایگاه اسلوبی محوری در هنر قرن ۲۰ تحکیم کرد. نمونه‌های متأخر آن را می‌توان در آثار هنرمند پاپ<ref>pop artist </ref> امریکایی، رابرت راوشنبرگ<ref>Robert Rauschenberg</ref>، مشاهده کرد.</p>

----
[[رده:هنر]]
[[رده:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]

جفت وجورکاری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۶

Nazanin در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۲۷