https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AE%D9%88%D8%AC%D9%87 2026-05-19T19:09:24Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.41.0 https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%AC%D9%87&diff=1206260&oldid=prev 2019-07-24T05:23:50Z

<p>جایگزینی متن - &#039;\\1&#039; به &#039;&lt;!--1&#039;</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>خوجه<br /> <br /> (برگرفته از خواجه به معنی آقا و سرور) لقب پیروان فرقه‌ای از شاخۀ نزاریه، پدیدآمده در اواخر قرن ۸ و اوایل قرن ۹ق در هند. اینان پس از سقوط الموت به هند کوچیدند و از فرقۀ شمسیه، منسوب به شمس&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;الدین نامی (به هندی ستگورنور) از داعیان نزاری، نشأت گرفتند. سپس اساس تشکیلات خوجه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;ها در هند و انجمنی به&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;نام جماعت&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;خانه، که هم مسجد و هم مرکز اجتماعات آنان بود، به&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;دست صدرالدین نامی بنا نهاده شد. صدرالدین را جلوه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;ای از روح ویشنو، که از خدایان سه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;گانه بزرگ هند است، می&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;دانند. پس از صدرالدین، پیشوایان بسیاری در نواحی مختلف به امامت خوجه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;ها رسیدند. در زمان سلطۀ بریتانیا در هند از پشتیبانی آنان برخوردار بودند و سرانجام بیشتر خوجه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;ها امامت آقاخان چهارم را پذیرفتند. ادبیات خاص خوجه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;های نزاری، که در آن سنن، تعالیم دینی و اخلاقی، اشعار عارفانه و افسانۀ پیران این فرقه بازتاب یافته است، «گنان» خوانده می&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;شود. خوجه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;ها با برخی فرقه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;های صوفیه ارتباط دارند و عقایدشان آمیزه&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;ای از عقاید هندی و اسماعیلی است. در ۱۶۹۴ پیشوای خوجه به&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;نام آقا عبدالسلام کتابی فارسی به&#039;&#039;&#039;‌&#039;&#039;&#039;نام &#039;&#039;پندیات جوانمردی&#039;&#039; برای هدایت پیروانش نوشت. اکثریت آنان در هند، پاکستان، کشمیر، بنگلادش، سری‌لانکا و افغانستان سکونت دارند. (نیز ← [[اسماعیلیه]]). بعد از ورود آقاخان اول به هندوستان (۱۸۳۹) و بروز نارضایتی در میان خوجه‌ها، به‌تدریج زمینه برای ایجاد انشعاب در میان آنان فراهم آمد و در سفری که جمعی از آنان به کربلا داشتند با شیخ زین‌العابدین مازندرانی، از علمای شیعه اثنی‌عشری، ملاقات و درخواست اعزام مبلّغ برای فراگیری احکام و عقاید دینی نمودند. شیخ فردی به نام ملا قادر حسین را به هند اعزام کرد و گروه‌هایی از خوجه‌ها به تدریج تشیع دوازده امامی را پذیرفتند. این گروه‌ها ابتدا از سوی بقیه تحریم و به مدّت بیست سال (۱۹۰۰ ـ۱۹۲۰) بایکوت شدند اما تعداد آن‌ها رو به افزایش نهاد و هم اکنون جمعیت آن‌ها حدوداً به ۱۲۵هزار نفر در سطح جهان می‌رسد که از این رقم ۴۰هزار در هند، ۴۰هزار در پاکستان، ۳۰هزار در افریقا و ۱۵هزار نفر در امریکا و اروپا و استرالیا سکونت دارند. مرکز اصلی هماهنگ‌کننده آن‌ها به نام «فدراسیون جهانی شیعیان خوجۀ اثنی عشری» در لندن واقع است. فدراسیون‌های منطقه‌ای دیگری نیز در افریقا، اروپا، آسیا و امریکا و کانادا دارند. این جمعیت غالباً به پیشۀ تجارت مشغول‌اند.<br /> <br /> &lt;br/&gt; &lt;!--19096200--&gt;<br /> <br /> [[Category:عرفان]] [[Category:اشخاص و فرقه ها]]</div>

DaneshGostar