دایان ویست - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۹

2025-07-20T14:19:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۹
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰م وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986م) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994م).		(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰م وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986م) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994م).

	ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰م کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[استریپ، مریل\|مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984م). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[آلن، وودی ~~(۱۹۳۵)~~\|وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985م)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.		ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰م کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[استریپ، مریل\|مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984م). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[آلن، وودی\|وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985م)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.

	طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.		طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.

Mohammadi3 در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۴

2025-07-15T07:44:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۴
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	* ''عاشق شدن'' (اولو گروسبارد- 1984)		* ''عاشق شدن'' (اولو گروسبارد- 1984)
	* ''بی‌بندوبار'' (هربرت راس- 1984)		* ''بی‌بندوبار'' (هربرت راس- 1984)
	* ''رز ارغوانی قاهره'' (وودی ~~آۀن~~- 1985)		* ''رز ارغوانی قاهره'' (وودی آلن- 1985)
	* ''هانا و خواهرانش'' (وودی آلن- 1986)		* ''هانا و خواهرانش'' (وودی آلن- 1986)
	* ''روزگار رادیو'' (وودی آلن- 1987)		* ''روزگار رادیو'' (وودی آلن- 1987)

Mohammadi3 در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۱

2025-07-15T07:31:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۱
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	* ''ادوارد دست‌قیچی'' ([[برتون، تیم\|تیم برتون]]- 1990)		* ''ادوارد دست‌قیچی'' ([[برتون، تیم\|تیم برتون]]- 1990)
	* ''گلوله‌ها بر فراز برادوی'' (وودی آلن- 1994)		* ''گلوله‌ها بر فراز برادوی'' (وودی آلن- 1994)
	* ''نجواگر اسب'' ([[ردفورد، رابرت ~~(۱۹۳۶)~~\|رابرت ردفورد]]- 1998)		* ''نجواگر اسب'' ([[ردفورد، رابرت\|رابرت ردفورد]]- 1998)
	* ''جادوی عملی'' (گریفین دان- 1998)		* ''جادوی عملی'' (گریفین دان- 1998)
	* ''قفس پرنده'' ([[نیکولز، مایک\|مایک نیکولز]]- 1996)		* ''قفس پرنده'' ([[نیکولز، مایک\|مایک نیکولز]]- 1996)

Mohammadi3 در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۷

2025-07-15T06:07:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۷
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	* ''نجواگر اسب'' ([[ردفورد، رابرت (۱۹۳۶)\|رابرت ردفورد]]- 1998)		* ''نجواگر اسب'' ([[ردفورد، رابرت (۱۹۳۶)\|رابرت ردفورد]]- 1998)
	* ''جادوی عملی'' (گریفین دان- 1998)		* ''جادوی عملی'' (گریفین دان- 1998)
	* ''قفس پرنده'' ([[نیکولز، مایک ~~(۱۹۳۱)~~\|مایک نیکولز]]- 1996)		* ''قفس پرنده'' ([[نیکولز، مایک\|مایک نیکولز]]- 1996)
	* ''سرنشینان'' (رودریگو گارسیا- 2008)		* ''سرنشینان'' (رودریگو گارسیا- 2008)
	* ''خشم'' (سالی پاتر- 2009)		* ''خشم'' (سالی پاتر- 2009)

Mohammadi3 در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۳

2025-07-09T08:33:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	* ''همراه عزیزم'' (لارنس کاسدان- 2012)		* ''همراه عزیزم'' (لارنس کاسدان- 2012)
	* ''تحقیر'' (بری لوینسون- 2014)		* ''تحقیر'' (بری لوینسون- 2014)
	* ''قاچاقچی'' ([[ایستوود، کلینت ~~(۱۹۳۰)~~\|کلینت ایستوود]]- 2018)		* ''قاچاقچی'' ([[ایستوود، کلینت\|کلینت ایستوود]]- 2018)
	* ''من خیلی مراقبم'' (جی بلیکسون- 2020)		* ''من خیلی مراقبم'' (جی بلیکسون- 2020)

Mohammadi3 در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۸

2025-07-09T08:08:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	دایان ویست (کانزاس سیتی 28 مارس 1948م- ) (Dianne Wiest)		دایان ویست (کانزاس سیتی 28 مارس 1948م- ) (Dianne Wiest)

	(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ~~۱۹۸۰~~ وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (~~1986~~) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (~~1994~~).		(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰م وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986م) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994م).

	ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ~~۱۹۸۰~~ کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[استریپ، مریل\|مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (~~1984~~). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[آلن، وودی (۱۹۳۵)\|وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (~~1985~~)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.		ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰م کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[استریپ، مریل\|مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984م). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[آلن، وودی (۱۹۳۵)\|وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985م)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.

	طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.		طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	* ''والدین'' (ران هاوارد- 1989)		* ''والدین'' (ران هاوارد- 1989)
	* ''کلوچه'' (سوزان سایدلمن- 1989)		* ''کلوچه'' (سوزان سایدلمن- 1989)
	* ''ادوارد دست‌قیچی'' ([[برتون، تیم ~~(۱۹۶۰)~~\|تیم برتون]]- 1990)		* ''ادوارد دست‌قیچی'' ([[برتون، تیم\|تیم برتون]]- 1990)
	* ''گلوله‌ها بر فراز برادوی'' (وودی آلن- 1994)		* ''گلوله‌ها بر فراز برادوی'' (وودی آلن- 1994)
	* ''نجواگر اسب'' ([[ردفورد، رابرت (۱۹۳۶)\|رابرت ردفورد]]- 1998)		* ''نجواگر اسب'' ([[ردفورد، رابرت (۱۹۳۶)\|رابرت ردفورد]]- 1998)

Mohammadi3 در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۱

2025-07-09T05:31:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۱
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰ وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994).		(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰ وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994).

	ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰ کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[استریپ، مریل ~~(۱۹۴۹)~~\|مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[آلن، وودی (۱۹۳۵)\|وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.		ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰ کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[استریپ، مریل\|مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[آلن، وودی (۱۹۳۵)\|وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.

	طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.		طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.

Mohammadi3 در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۵

2025-07-08T10:25:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰ وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994).		(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰ وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994).

	ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰ کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.		ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰ کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[استریپ، مریل (۱۹۴۹)\|مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[آلن، وودی (۱۹۳۵)\|وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.

	طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.		طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	* ''والدین'' (ران هاوارد- 1989)		* ''والدین'' (ران هاوارد- 1989)
	* ''کلوچه'' (سوزان سایدلمن- 1989)		* ''کلوچه'' (سوزان سایدلمن- 1989)
	* ''ادوارد دست‌قیچی'' ([[تیم برتون]]- 1990)		* ''ادوارد دست‌قیچی'' ([[برتون، تیم (۱۹۶۰)\|تیم برتون]]- 1990)
	* ''گلوله‌ها بر فراز برادوی'' (وودی آلن- 1994)		* ''گلوله‌ها بر فراز برادوی'' (وودی آلن- 1994)
	* ''نجواگر اسب'' ([[رابرت ردفورد]]- 1998)		* ''نجواگر اسب'' ([[ردفورد، رابرت (۱۹۳۶)\|رابرت ردفورد]]- 1998)
	* ''جادوی عملی'' (گریفین دان- 1998)		* ''جادوی عملی'' (گریفین دان- 1998)
	* ''قفس پرنده'' ([[مایک نیکولز]]- 1996)		* ''قفس پرنده'' ([[نیکولز، مایک (۱۹۳۱)\|مایک نیکولز]]- 1996)
	* ''سرنشینان'' (رودریگو گارسیا- 2008)		* ''سرنشینان'' (رودریگو گارسیا- 2008)
	* ''خشم'' (سالی پاتر- 2009)		* ''خشم'' (سالی پاتر- 2009)
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	* ''همراه عزیزم'' (لارنس کاسدان- 2012)		* ''همراه عزیزم'' (لارنس کاسدان- 2012)
	* ''تحقیر'' (بری لوینسون- 2014)		* ''تحقیر'' (بری لوینسون- 2014)
	* ''قاچاقچی'' ([[کلینت ایستوود]]- 2018)		* ''قاچاقچی'' ([[ایستوود، کلینت (۱۹۳۰)\|کلینت ایستوود]]- 2018)
	* ''من خیلی مراقبم'' (جی بلیکسون- 2020)		* ''من خیلی مراقبم'' (جی بلیکسون- 2020)



	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۱۹

2022-09-01T21:19:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۱۹
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	دایان ویست (کانزاس سیتی 28 مارس 1948م- ) (Dianne Wiest)		دایان ویست (کانزاس سیتی 28 مارس 1948م- ) (Dianne Wiest)

	(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰ وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده اسکار بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986) و برای ''گلوله‌ها ~~بالای~~ برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994).		(نام کامل: دایان اولین ویست<ref>Dianne Evelyn Wiest</ref>) بازیگر امریکایی تئاتر و سینما. ابتدا باله تمرین می‌کرد . سپس به تحصیل تئاتر روی آورد و در سال 1969م از دانشگاه مریلند<ref>University of Maryland</ref> در رشتۀ هنر و علوم فارغ‌التحصیل شد. با گروه‌های تئاتری معتبر و ترار اول کار کرد. در آغاز دهۀ ۱۹۸۰ وارد سینما شد و به خاطر بازی ظریف و نکته‌بینانۀ نقش زنان معاصر و اغلب شهری به شهرت رسید. ویست به خاطر ایفای نقش خواهر ناآرام و دستپاچه در ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> برنده [[اسکار، جایزه\|اسکار]] بهترین بازیگر نقش دوم شد (1986) و برای ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> اسکار نقش اول را از آن خود کرد (1994).

	ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰ کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت ~~«نورما دزموند»~~ در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.		ویست اگر چه فاقد فریبندگی قراردادی بازیگران هالیوودی است، چهره‌ای جالب و ملیح دارد که از نظر تنوع حالت و القای احساس‌ها چشمگیر است و آرام آرام به چهره‌ای باارزش و برجسته میان بازیگران نقش دوم هالیوود بدل شد. اعتبار او در تئاتر و به لطف نقش‌هایی در آثاری مثل [[هدا گابلر]] و [[آگاممنون]] به دست آمد. همراه یک گروه تئاتری به شوروی سفر کرد، در گروه‌های محلی فعالیت داشت و در برادوی مقابل «[[اتللو]]»ی جیمز ارل جونز<ref>James Earl Jones</ref>، نقش [[دزدمونا]] را ایفا کرد. در دهۀ ۱۹۸۰ کارگردانی تئاتر را هم به فعالیت‌هایش اضافه کرد. همۀ این‌ها ورودش به سینما را به تعویق انداخت، یعنی تا هنگامی که استعداد پرورش‌یافته، شخصیت بارز و هوش آشکارش نظر همه را جلب کرده بود. ویژگی‌هایی که در کارنامۀ سینمایی او تداوم یافتند. ابتدا نقش‌های کوچک و کم‌اهمیت، به واسطۀ توانایی او در رسوخ به درون شخصیت جالب توجه به نظر می‌آمدند و حاشیه‌ای بودنشان به فراموشی سپرده می‌شدند، مثل نقش دوست و همکار اداری [[مریل استریپ]] در ''عاشق شدن''<ref>''Falling in Love''</ref> (1984). اما در واقع ویست شناسایی نهایی‌اش در دنیای سینما را مدیون [[وودی آلن]] است که پی به قابلیت او برد و نقش‌های درخوری برایش آفرید. پس از نقشی کوچک در ''رز ارغوانى قاهره''<ref>''The Purple Rose of Cairo''</ref> (1985)، آلن نقش «هالی»، شکننده‌ترین و آشفته‌ترین سه خواهر ''هانا و خواهرانش''<ref>''Hannah and Her Sisters''</ref> را به او واگذار کرد. نقشی عالی که نیازمند عمق نیشدار بازی ویست بود و ضمناً به او امکان می‌داد حس طنز خود را به نمایش بگذارد. پس از آن چندین بار نقش زن تنها را با قدرت بازی کرد، در ''کلوچه''<ref>''Cookie''</ref>، در نقش مادر ازدواج نکردۀ امیلی لوید<ref>Emily Lloyd</ref>، در ''والدین''<ref><bdi>''Parenthood''</bdi></ref> در نقش زن مظلومی که شجاعانه با شرایط مبارزه می‌کند، و باز هم مادری تنها در فضای عجیب و غریب ''پسران گم‌شده''<ref>''The Lost Boys''</ref>. اما احتمالاً در ''سپتامبر'' بود که مشخصۀ اصلی او (هیجان عصبی و حساسیت تقريباً ورای تحمل در ترکیب با جسارتی عمیق) به کامل‌ترین شکل به کار گرفته شد؛ در نقش بهترین دوست [[میا فارو]] که به‌طور ناخواسته و دردناکی مجذوب محبوب میا، یعنی سام واترستن<ref>Sam Waterston</ref>، شد. او در این فیلم یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سال ۱۹۸۹ را ارائه داد و هم‌بازیان درخشانش، فارو و الين استریچ<ref>Elaine Stritch </ref> را تحت‌الشعاع خود قرار داد. با این حال عدم اقبال عمومی از فیلم، باعث شد بازی او چنان که باید و شاید مورد توجه قرار نگیرد. در ''ادوارد دست‌قیچی''<ref>''Edward Scissorhands''</ref> مادر خانه‌دار و مهربان وینونا رایدر<ref>Winona Ryder</ref> بود که بیش از همه برای «ادوارد» دل می‌سوزاند. بار دیگر وودی آلن او را برای ایفای نقش نسخۀ طنزآمیزی از شخصیت نورما دزموند<ref>Norma Desmond</ref> در [[سانست بولوارد]] در ''گلوله‌ها بر فراز برادوی''<ref>''Bullets Over Broadway''</ref> به کار گرفت.

	طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.		طنز همچنان حیطۀ جذابی برای جولان دایان ویست است و یکی دیگر از نقش‌های جالبش، همسر یک سناتور محافظه‌کار و اخلاق‌گرا در ''قفس پرنده''<ref>''The Birdcage''</ref> که می‌کوشد با خوش‌بینی، همه‌چیز را از زاویه‌ای مثبت بنگرد، گواه مناسبی بر این واقعیت است. ویست در دو دهۀ اخیر هم در فیلم‌های کمدی و هم غیر آن همچنان حضور پررنگ و چشمگیری داشته است.

Reza rouzbahani در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۰۹

2022-09-01T15:09:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2042166074.jpg\|جایگزین=دایان ویست\|بندانگشتی\|دایان ویست]]		{{جعبه زندگینامه
			\|عنوان =دایان ویست
			\|نام =Dianne Wiest
			\|نام دیگر=
			\|نام اصلی=
			\|نام مستعار=
			\|لقب=
			\|زادروز=کانزاس سیتی 28 مارس 1948م
			\|تاریخ مرگ=
			\|دوره زندگی=
			\|ملیت=امریکایی
			\|محل زندگی=
			\|تحصیلات و محل تحصیل=رشتۀ هنر و علوم- دانشگاه مریلند
			\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر
			\|شغل و تخصص های دیگر=
			\|سبک =
			\|مکتب =
			\|سمت =
			\|جوایز و افتخارات =اسکار بهترین بازیگر نقش دوم زن (1986)؛ اسکار نقش اول زن (1994)
			\|آثار =هانا و خواهرانش؛ روزگار رادیو؛ سپتامبر؛ پسران گم‌شده؛ والدین؛ کلوچه؛ ادوارد دست‌قیچی؛ گلوله‌ها بر فراز برادوی؛ نجواگر اسب؛ جادوی عملی؛ قفس پرنده
			\|خویشاوندان سرشناس =
			\|گروه مقاله =سینما
			\|دوره =
			\|فعالیت های مهم =
			\|رشته =
			\|پست تخصصی =
			\|باشگاه =
			}}[[پرونده:2042166074.jpg\|جایگزین=دایان ویست\|بندانگشتی\|دایان ویست]]
	دایان ویست (کانزاس سیتی 28 مارس 1948م- ) (Dianne Wiest)		دایان ویست (کانزاس سیتی 28 مارس 1948م- ) (Dianne Wiest)