دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۷

2025-02-09T05:27:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۷
خط ۱:		خط ۱:

	دبوسی، کلود (~~۱۸۶۲ـ۱۹۱۸~~)(Debussy, Claude)<br /> {{جعبه زندگینامه		دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸م)(Debussy, Claude)<br /> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =کلود دبوسی		\|عنوان =کلود دبوسی
	\|نام =Claude Debussy		\|نام =Claude Debussy
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات = برنده جایزه رم (~~۱۸۸۴~~)		\|جوایز و افتخارات = برنده جایزه رم (۱۸۸۴م)
	\|آثار =پرلود بعدازظهر یک فون (~~۱۸۹۴~~)		\|آثار =پرلود بعدازظهر یک فون (۱۸۹۴م)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =موسیقی		\|گروه مقاله =موسیقی
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	[[پرونده:Debussy, Claude.jpg\|بندانگشتی\|کلود دبوسی]]		[[پرونده:Debussy, Claude.jpg\|بندانگشتی\|کلود دبوسی]]

	آهنگ‌ساز فرانسوی‌. با جنبش‌ رُمانتیک‌ آلمانی‌ قطع‌ رابطه‌ کرد و جنبه‌های‌ نوینی‌ از ملودی‌ و هارمونی‌ مبتنی‌بر گام یک پرده‌ای را ارائه‌ داد که موسیقی‌ شرقی‌ را به ‌ذهن‌ القا می‌کردند. ازجمله‌ آثار اوست: ''پرلود بعدازظهر یک فون''<ref>''Prélude à l’après-midi d’ un faune/Prelude to the Afternoon of a Faun''</ref> (~~۱۸۹۴~~)، تجسم‌‌ شعری‌ از [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان‌ مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé</ref>، و اپرای''‌'' ''پِلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (~~۱۹۰۲~~). در میان‌ آثار دیگر او قطعه‌های‌ متعدد برای‌ [[پیانو]]، ترانه‌ها، قطعه‌های‌ ارکستری‌ مانند ''دریا''<ref>''La Mer/The Sea'' </ref> (~~۱۹۰۵~~) و ''سه نکتورن''<ref>''Trois Nocturnes'' </ref> (~~۱۸۹۹~~)، و بالۀ ''بازی''<ref>''Jeux'' </ref> (~~۱۹۱۳~~) یافت‌ می‌شوند. دبوسی‌ نوشته‌های‌ انتقادی‌ زیرکانه‌ و طنزآمیزی‌ دربارۀ‌ موسیقی‌ روزگار خود نیز منتشر می‌کرد، که‌ شخصیت‌ اصلی‌ آن‌ موسیو کروش‌<ref>Monsieur Croche</ref> «آنتی‌دیلِتانته‌» (ضدتفنن‌)، چهره‌ای‌ برگرفته‌ از اریک‌ ساتی<ref>Erik Satie</ref>، بود. دبوسی‌ پسر یک‌ مغازه‌دار بود. نخستین‌ درس‌های‌ پیانو را در ۷‌‌سالگی‌ گرفت‌. در ~~۱۸۸۰~~ وارد رشتۀ‌ آهنگ‌سازی‌ شد. دو تابستان‌ بعدی‌ را با سمت‌ نوازندۀ‌ خانگی‌ نزد نادژدا فون‌ مِک<ref>Nadezhda von Meck </ref>، حامی‌ سابق‌ [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky </ref>، گذراند و به‌ دو فرزند او تعلیم‌ داد و همراه‌ خانواده‌ برای‌ نخستین‌بار به‌ [[~~سوییس~~\|سوئیس‌]] و [[ایتالیا]] و سال‌ بعد هم‌ به‌ روسیه‌ سفر کرد. در ~~۱۸۸۴~~ برندۀ‌ جایزۀ‌ رم<ref>Prix de Rome</ref> شد. طی‌ این‌ سال‌ها به‌تدریج‌ جریان‌های‌ متداول‌ واگنری‌ در موسیقی‌ روز را مردود شمرد و مسیری‌ تازه‌ به‌ سوی‌ امپرسیونیسم‌ گشود. آرمان‌ دبوسی‌ این‌ بود که‌ موسیقی‌ باید جلوۀ‌ یک‌ بداهه‌نوازی‌ دائمی‌ و پیوسته‌ را داشته‌ باشد. دبوسی‌ که‌ مردی‌ درونگرا و منتقدی‌ موشکاف‌ بود، در آخرین‌ دهۀ‌ عمر بسیار مشهور شد، اما از سرطانی‌ لاعلاج نیز رنج‌ می‌برد.		آهنگ‌ساز فرانسوی‌. با جنبش‌ رُمانتیک‌ آلمانی‌ قطع‌ رابطه‌ کرد و جنبه‌های‌ نوینی‌ از ملودی‌ و هارمونی‌ مبتنی‌بر گام یک پرده‌ای را ارائه‌ داد که موسیقی‌ شرقی‌ را به ‌ذهن‌ القا می‌کردند. ازجمله‌ آثار اوست: ''پرلود بعدازظهر یک فون''<ref>''Prélude à l’après-midi d’ un faune/Prelude to the Afternoon of a Faun''</ref> (۱۸۹۴م)، تجسم‌‌ شعری‌ از [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان‌ مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé</ref>، و اپرای''‌'' ''پِلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (۱۹۰۲م). در میان‌ آثار دیگر او قطعه‌های‌ متعدد برای‌ [[پیانو]]، ترانه‌ها، قطعه‌های‌ ارکستری‌ مانند ''دریا''<ref>''La Mer/The Sea'' </ref> (۱۹۰۵م) و ''سه نکتورن''<ref>''Trois Nocturnes'' </ref> (۱۸۹۹م)، و بالۀ ''بازی''<ref>''Jeux'' </ref> (۱۹۱۳م) یافت‌ می‌شوند. دبوسی‌ نوشته‌های‌ انتقادی‌ زیرکانه‌ و طنزآمیزی‌ دربارۀ‌ موسیقی‌ روزگار خود نیز منتشر می‌کرد، که‌ شخصیت‌ اصلی‌ آن‌ موسیو کروش‌<ref>Monsieur Croche</ref> «آنتی‌دیلِتانته‌» (ضدتفنن‌)، چهره‌ای‌ برگرفته‌ از اریک‌ ساتی<ref>Erik Satie</ref>، بود. دبوسی‌ پسر یک‌ مغازه‌دار بود. نخستین‌ درس‌های‌ پیانو را در ۷‌‌سالگی‌ گرفت‌. در ۱۸۸۰م وارد رشتۀ‌ آهنگ‌سازی‌ شد. دو تابستان‌ بعدی‌ را با سمت‌ نوازندۀ‌ خانگی‌ نزد نادژدا فون‌ مِک<ref>Nadezhda von Meck </ref>، حامی‌ سابق‌ [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky </ref>، گذراند و به‌ دو فرزند او تعلیم‌ داد و همراه‌ خانواده‌ برای‌ نخستین‌بار به‌ [[سوئیس\|سوئیس‌]] و [[ایتالیا]] و سال‌ بعد هم‌ به‌ روسیه‌ سفر کرد. در ۱۸۸۴م برندۀ‌ جایزۀ‌ رم<ref>Prix de Rome</ref> شد. طی‌ این‌ سال‌ها به‌تدریج‌ جریان‌های‌ متداول‌ واگنری‌ در موسیقی‌ روز را مردود شمرد و مسیری‌ تازه‌ به‌ سوی‌ امپرسیونیسم‌ گشود. آرمان‌ دبوسی‌ این‌ بود که‌ موسیقی‌ باید جلوۀ‌ یک‌ بداهه‌نوازی‌ دائمی‌ و پیوسته‌ را داشته‌ باشد. دبوسی‌ که‌ مردی‌ درونگرا و منتقدی‌ موشکاف‌ بود، در آخرین‌ دهۀ‌ عمر بسیار مشهور شد، اما از سرطانی‌ لاعلاج نیز رنج‌ می‌برد.

Nazanin در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۰

2024-07-06T15:10:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:Debussy, Claude.jpg\|بندانگشتی\|کلود دبوسی]]~~

	دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)(Debussy, Claude)<br /> {{جعبه زندگینامه		دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)(Debussy, Claude)<br /> {{جعبه زندگینامه
خط ۲۹:		خط ۲۸:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			[[پرونده:Debussy, Claude.jpg\|بندانگشتی\|کلود دبوسی]]

	آهنگ‌ساز فرانسوی‌. با جنبش‌ رُمانتیک‌ آلمانی‌ قطع‌ رابطه‌ کرد و جنبه‌های‌ نوینی‌ از ملودی‌ و هارمونی‌ مبتنی‌بر گام یک پرده‌ای را ارائه‌ داد که موسیقی‌ شرقی‌ را به ‌ذهن‌ القا می‌کردند. ازجمله‌ آثار اوست: ''پرلود بعدازظهر یک فون''<ref>''Prélude à l’après-midi d’ un faune/Prelude to the Afternoon of a Faun''</ref> (۱۸۹۴)، تجسم‌‌ شعری‌ از [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان‌ مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé</ref>، و اپرای''‌'' ''پِلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (۱۹۰۲). در میان‌ آثار دیگر او قطعه‌های‌ متعدد برای‌ [[پیانو]]، ترانه‌ها، قطعه‌های‌ ارکستری‌ مانند ''دریا''<ref>''La Mer/The Sea'' </ref> (۱۹۰۵) و ''سه نکتورن''<ref>''Trois Nocturnes'' </ref> (۱۸۹۹)، و بالۀ ''بازی''<ref>''Jeux'' </ref> (۱۹۱۳) یافت‌ می‌شوند. دبوسی‌ نوشته‌های‌ انتقادی‌ زیرکانه‌ و طنزآمیزی‌ دربارۀ‌ موسیقی‌ روزگار خود نیز منتشر می‌کرد، که‌ شخصیت‌ اصلی‌ آن‌ موسیو کروش‌<ref>Monsieur Croche</ref> «آنتی‌دیلِتانته‌» (ضدتفنن‌)، چهره‌ای‌ برگرفته‌ از اریک‌ ساتی<ref>Erik Satie</ref>، بود. دبوسی‌ پسر یک‌ مغازه‌دار بود. نخستین‌ درس‌های‌ پیانو را در ۷‌‌سالگی‌ گرفت‌. در ۱۸۸۰ وارد رشتۀ‌ آهنگ‌سازی‌ شد. دو تابستان‌ بعدی‌ را با سمت‌ نوازندۀ‌ خانگی‌ نزد نادژدا فون‌ مِک<ref>Nadezhda von Meck </ref>، حامی‌ سابق‌ [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky </ref>، گذراند و به‌ دو فرزند او تعلیم‌ داد و همراه‌ خانواده‌ برای‌ نخستین‌بار به‌ [[سوییس\|سوئیس‌]] و [[ایتالیا]] و سال‌ بعد هم‌ به‌ روسیه‌ سفر کرد. در ۱۸۸۴ برندۀ‌ جایزۀ‌ رم<ref>Prix de Rome</ref> شد. طی‌ این‌ سال‌ها به‌تدریج‌ جریان‌های‌ متداول‌ واگنری‌ در موسیقی‌ روز را مردود شمرد و مسیری‌ تازه‌ به‌ سوی‌ امپرسیونیسم‌ گشود. آرمان‌ دبوسی‌ این‌ بود که‌ موسیقی‌ باید جلوۀ‌ یک‌ بداهه‌نوازی‌ دائمی‌ و پیوسته‌ را داشته‌ باشد. دبوسی‌ که‌ مردی‌ درونگرا و منتقدی‌ موشکاف‌ بود، در آخرین‌ دهۀ‌ عمر بسیار مشهور شد، اما از سرطانی‌ لاعلاج نیز رنج‌ می‌برد.		آهنگ‌ساز فرانسوی‌. با جنبش‌ رُمانتیک‌ آلمانی‌ قطع‌ رابطه‌ کرد و جنبه‌های‌ نوینی‌ از ملودی‌ و هارمونی‌ مبتنی‌بر گام یک پرده‌ای را ارائه‌ داد که موسیقی‌ شرقی‌ را به ‌ذهن‌ القا می‌کردند. ازجمله‌ آثار اوست: ''پرلود بعدازظهر یک فون''<ref>''Prélude à l’après-midi d’ un faune/Prelude to the Afternoon of a Faun''</ref> (۱۸۹۴)، تجسم‌‌ شعری‌ از [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان‌ مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé</ref>، و اپرای''‌'' ''پِلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (۱۹۰۲). در میان‌ آثار دیگر او قطعه‌های‌ متعدد برای‌ [[پیانو]]، ترانه‌ها، قطعه‌های‌ ارکستری‌ مانند ''دریا''<ref>''La Mer/The Sea'' </ref> (۱۹۰۵) و ''سه نکتورن''<ref>''Trois Nocturnes'' </ref> (۱۸۹۹)، و بالۀ ''بازی''<ref>''Jeux'' </ref> (۱۹۱۳) یافت‌ می‌شوند. دبوسی‌ نوشته‌های‌ انتقادی‌ زیرکانه‌ و طنزآمیزی‌ دربارۀ‌ موسیقی‌ روزگار خود نیز منتشر می‌کرد، که‌ شخصیت‌ اصلی‌ آن‌ موسیو کروش‌<ref>Monsieur Croche</ref> «آنتی‌دیلِتانته‌» (ضدتفنن‌)، چهره‌ای‌ برگرفته‌ از اریک‌ ساتی<ref>Erik Satie</ref>، بود. دبوسی‌ پسر یک‌ مغازه‌دار بود. نخستین‌ درس‌های‌ پیانو را در ۷‌‌سالگی‌ گرفت‌. در ۱۸۸۰ وارد رشتۀ‌ آهنگ‌سازی‌ شد. دو تابستان‌ بعدی‌ را با سمت‌ نوازندۀ‌ خانگی‌ نزد نادژدا فون‌ مِک<ref>Nadezhda von Meck </ref>، حامی‌ سابق‌ [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky </ref>، گذراند و به‌ دو فرزند او تعلیم‌ داد و همراه‌ خانواده‌ برای‌ نخستین‌بار به‌ [[سوییس\|سوئیس‌]] و [[ایتالیا]] و سال‌ بعد هم‌ به‌ روسیه‌ سفر کرد. در ۱۸۸۴ برندۀ‌ جایزۀ‌ رم<ref>Prix de Rome</ref> شد. طی‌ این‌ سال‌ها به‌تدریج‌ جریان‌های‌ متداول‌ واگنری‌ در موسیقی‌ روز را مردود شمرد و مسیری‌ تازه‌ به‌ سوی‌ امپرسیونیسم‌ گشود. آرمان‌ دبوسی‌ این‌ بود که‌ موسیقی‌ باید جلوۀ‌ یک‌ بداهه‌نوازی‌ دائمی‌ و پیوسته‌ را داشته‌ باشد. دبوسی‌ که‌ مردی‌ درونگرا و منتقدی‌ موشکاف‌ بود، در آخرین‌ دهۀ‌ عمر بسیار مشهور شد، اما از سرطانی‌ لاعلاج نیز رنج‌ می‌برد.

Nazanin در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۰۹

2024-07-06T15:09:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Debussy, Claude.jpg\|بندانگشتی\|کلود دبوسی]]

	دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)(Debussy, Claude)<br /> ~~[[File:20064600.jpg\|thumb\|دبوسي، کلود]]~~		دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)(Debussy, Claude)<br /> {{جعبه زندگینامه

	{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =کلود دبوسی		\|عنوان =کلود دبوسی
	\|نام =Claude Debussy		\|نام =Claude Debussy
خط ۳۱:		خط ۳۰:
	}}		}}

	آهنگ‌ساز فرانسوی‌. با جنبش‌ رُمانتیک‌ آلمانی‌ قطع‌ رابطه‌ کرد و جنبه‌های‌ نوینی‌ از ملودی‌ و هارمونی‌ مبتنی‌بر گام یک پرده‌ای را ارائه‌ داد که موسیقی‌ شرقی‌ را به ‌ذهن‌ القا می‌کردند. ازجمله‌ آثار اوست: ''پرلود بعدازظهر یک فون''<ref>''Prélude à l’après-midi d’ un faune/Prelude to the Afternoon of a Faun''</ref> (۱۸۹۴)، تجسم‌‌ شعری‌ از استفان‌ مالارمه<ref>Stéphane Mallarmé</ref>، و اپرای''‌'' ''پِلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (۱۹۰۲). در میان‌ آثار دیگر او قطعه‌های‌ متعدد برای‌ ~~پیانو،~~ ترانه‌ها، قطعه‌های‌ ارکستری‌ مانند ''دریا''<ref>''La Mer/The Sea'' </ref> (۱۹۰۵) و ''سه نکتورن''<ref>''Trois Nocturnes'' </ref> (۱۸۹۹)، و بالۀ ''بازی''<ref>''Jeux'' </ref> (۱۹۱۳) یافت‌ می‌شوند. دبوسی‌ نوشته‌های‌ انتقادی‌ زیرکانه‌ و طنزآمیزی‌ دربارۀ‌ موسیقی‌ روزگار خود نیز منتشر می‌کرد، که‌ شخصیت‌ اصلی‌ آن‌ موسیو کروش‌<ref>Monsieur Croche</ref> «آنتی‌دیلِتانته‌» (ضدتفنن‌)، چهره‌ای‌ برگرفته‌ از اریک‌ ساتی<ref>Erik Satie</ref>، بود. دبوسی‌ پسر یک‌ مغازه‌دار بود. نخستین‌ درس‌های‌ پیانو را در ۷‌‌سالگی‌ گرفت‌. در ۱۸۸۰ وارد رشتۀ‌ آهنگ‌سازی‌ شد. دو تابستان‌ بعدی‌ را با سمت‌ نوازندۀ‌ خانگی‌ نزد نادژدا فون‌ مِک<ref>Nadezhda von Meck </ref>، حامی‌ سابق‌ چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>، گذراند و به‌ دو فرزند او تعلیم‌ داد و همراه‌ خانواده‌ برای‌ نخستین‌بار به‌ سوئیس‌ و ایتالیا و سال‌ بعد هم‌ به‌ روسیه‌ سفر کرد. در ۱۸۸۴ برندۀ‌ جایزۀ‌ رم<ref>Prix de Rome</ref> شد. طی‌ این‌ سال‌ها به‌تدریج‌ جریان‌های‌ متداول‌ واگنری‌ در موسیقی‌ روز را مردود شمرد و مسیری‌ تازه‌ به‌ سوی‌ امپرسیونیسم‌ گشود. آرمان‌ دبوسی‌ این‌ بود که‌ موسیقی‌ باید جلوۀ‌ یک‌ بداهه‌نوازی‌ دائمی‌ و پیوسته‌ را داشته‌ باشد. دبوسی‌ که‌ مردی‌ درونگرا و منتقدی‌ موشکاف‌ بود، در آخرین‌ دهۀ‌ عمر بسیار مشهور شد، اما از سرطانی‌ لاعلاج نیز رنج‌ می‌برد.		آهنگ‌ساز فرانسوی‌. با جنبش‌ رُمانتیک‌ آلمانی‌ قطع‌ رابطه‌ کرد و جنبه‌های‌ نوینی‌ از ملودی‌ و هارمونی‌ مبتنی‌بر گام یک پرده‌ای را ارائه‌ داد که موسیقی‌ شرقی‌ را به ‌ذهن‌ القا می‌کردند. ازجمله‌ آثار اوست: ''پرلود بعدازظهر یک فون''<ref>''Prélude à l’après-midi d’ un faune/Prelude to the Afternoon of a Faun''</ref> (۱۸۹۴)، تجسم‌‌ شعری‌ از [[مالارمه، استفان (۱۸۴۲ـ۱۸۹۸)\|استفان‌ مالارمه]]<ref>Stéphane Mallarmé</ref>، و اپرای''‌'' ''پِلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (۱۹۰۲). در میان‌ آثار دیگر او قطعه‌های‌ متعدد برای‌ [[پیانو]]، ترانه‌ها، قطعه‌های‌ ارکستری‌ مانند ''دریا''<ref>''La Mer/The Sea'' </ref> (۱۹۰۵) و ''سه نکتورن''<ref>''Trois Nocturnes'' </ref> (۱۸۹۹)، و بالۀ ''بازی''<ref>''Jeux'' </ref> (۱۹۱۳) یافت‌ می‌شوند. دبوسی‌ نوشته‌های‌ انتقادی‌ زیرکانه‌ و طنزآمیزی‌ دربارۀ‌ موسیقی‌ روزگار خود نیز منتشر می‌کرد، که‌ شخصیت‌ اصلی‌ آن‌ موسیو کروش‌<ref>Monsieur Croche</ref> «آنتی‌دیلِتانته‌» (ضدتفنن‌)، چهره‌ای‌ برگرفته‌ از اریک‌ ساتی<ref>Erik Satie</ref>، بود. دبوسی‌ پسر یک‌ مغازه‌دار بود. نخستین‌ درس‌های‌ پیانو را در ۷‌‌سالگی‌ گرفت‌. در ۱۸۸۰ وارد رشتۀ‌ آهنگ‌سازی‌ شد. دو تابستان‌ بعدی‌ را با سمت‌ نوازندۀ‌ خانگی‌ نزد نادژدا فون‌ مِک<ref>Nadezhda von Meck </ref>، حامی‌ سابق‌ [[چایکوفسکی، پیوتر ایلیچ (۱۸۴۰ـ۱۸۹۳)\|چایکوفسکی]]<ref>Tchaikovsky </ref>، گذراند و به‌ دو فرزند او تعلیم‌ داد و همراه‌ خانواده‌ برای‌ نخستین‌بار به‌ [[سوییس\|سوئیس‌]] و [[ایتالیا]] و سال‌ بعد هم‌ به‌ روسیه‌ سفر کرد. در ۱۸۸۴ برندۀ‌ جایزۀ‌ رم<ref>Prix de Rome</ref> شد. طی‌ این‌ سال‌ها به‌تدریج‌ جریان‌های‌ متداول‌ واگنری‌ در موسیقی‌ روز را مردود شمرد و مسیری‌ تازه‌ به‌ سوی‌ امپرسیونیسم‌ گشود. آرمان‌ دبوسی‌ این‌ بود که‌ موسیقی‌ باید جلوۀ‌ یک‌ بداهه‌نوازی‌ دائمی‌ و پیوسته‌ را داشته‌ باشد. دبوسی‌ که‌ مردی‌ درونگرا و منتقدی‌ موشکاف‌ بود، در آخرین‌ دهۀ‌ عمر بسیار مشهور شد، اما از سرطانی‌ لاعلاج نیز رنج‌ می‌برد.

Nazanin در ‏۴ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۹

2020-03-04T11:39:51Z

صفحهٔ تازه

دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)(Debussy, Claude)<br /> [[File:20064600.jpg|thumb|دبوسي، کلود]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =کلود دبوسی
|نام =Claude Debussy
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۶۲م
|تاریخ مرگ=۱۹۱۸م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات = برنده جایزه رم (۱۸۸۴)
|آثار =پرلود بعدازظهر یک فون (۱۸۹۴)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

آهنگ‌ساز فرانسوی‌. با جنبش‌ رُمانتیک‌ آلمانی‌ قطع‌ رابطه‌ کرد و جنبه‌های‌ نوینی‌ از ملودی‌ و هارمونی‌ مبتنی‌بر گام یک پرده‌ای را ارائه‌ داد که موسیقی‌ شرقی‌ را به ‌ذهن‌ القا می‌کردند. ازجمله‌ آثار اوست: ''پرلود بعدازظهر یک فون''<ref>''Prélude à l’après-midi d’ un faune/Prelude to the Afternoon of a Faun''</ref> (۱۸۹۴)، تجسم‌‌ شعری‌ از استفان‌ مالارمه<ref>Stéphane Mallarmé</ref>، و اپرای''‌'' ''پِلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (۱۹۰۲). در میان‌ آثار دیگر او قطعه‌های‌ متعدد برای‌ پیانو، ترانه‌ها، قطعه‌های‌ ارکستری‌ مانند ''دریا''<ref>''La Mer/The Sea'' </ref> (۱۹۰۵) و ''سه نکتورن''<ref>''Trois Nocturnes'' </ref> (۱۸۹۹)، و بالۀ ''بازی''<ref>''Jeux'' </ref> (۱۹۱۳) یافت‌ می‌شوند. دبوسی‌ نوشته‌های‌ انتقادی‌ زیرکانه‌ و طنزآمیزی‌ دربارۀ‌ موسیقی‌ روزگار خود نیز منتشر می‌کرد، که‌ شخصیت‌ اصلی‌ آن‌ موسیو کروش‌<ref>Monsieur Croche</ref> «آنتی‌دیلِتانته‌» (ضدتفنن‌)، چهره‌ای‌ برگرفته‌ از اریک‌ ساتی<ref>Erik Satie</ref>، بود. دبوسی‌ پسر یک‌ مغازه‌دار بود. نخستین‌ درس‌های‌ پیانو را در ۷‌‌سالگی‌ گرفت‌. در ۱۸۸۰ وارد رشتۀ‌ آهنگ‌سازی‌ شد. دو تابستان‌ بعدی‌ را با سمت‌ نوازندۀ‌ خانگی‌ نزد نادژدا فون‌ مِک<ref>Nadezhda von Meck </ref>، حامی‌ سابق‌ چایکوفسکی<ref>Tchaikovsky </ref>، گذراند و به‌ دو فرزند او تعلیم‌ داد و همراه‌ خانواده‌ برای‌ نخستین‌بار به‌ سوئیس‌ و ایتالیا و سال‌ بعد هم‌ به‌ روسیه‌ سفر کرد. در ۱۸۸۴ برندۀ‌ جایزۀ‌ رم<ref>Prix de Rome</ref> شد. طی‌ این‌ سال‌ها به‌تدریج‌ جریان‌های‌ متداول‌ واگنری‌ در موسیقی‌ روز را مردود شمرد و مسیری‌ تازه‌ به‌ سوی‌ امپرسیونیسم‌ گشود. آرمان‌ دبوسی‌ این‌ بود که‌ موسیقی‌ باید جلوۀ‌ یک‌ بداهه‌نوازی‌ دائمی‌ و پیوسته‌ را داشته‌ باشد. دبوسی‌ که‌ مردی‌ درونگرا و منتقدی‌ موشکاف‌ بود، در آخرین‌ دهۀ‌ عمر بسیار مشهور شد، اما از سرطانی‌ لاعلاج نیز رنج‌ می‌برد.

 

 

----

[[Category:موسیقی]]
[[Category:کلاسیک جهان]]
<references />