https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%B1%D9%82%D8%B5_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86رقص در ایران - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-22T05:32:42Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B1%D9%82%D8%B5_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&diff=2010186657&oldid=prevNazanin در ۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲2024-09-08T07:32:22Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l1">خط ۱:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۱:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>رقص در ایران <br></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>رقص در ایران <br></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده: <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">22110200</del>.jpg | بندانگشتی|رقص در <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ايران</del>]]<p>یکی از مهمترین آیینها و مناسک قدیمی ایرانیان، که پیشینۀ آن به هزاران سال میرسد، رقص یا حرکات موزون است. رقص همراه با موسیقی عامل سرگرمی، نشاط و روحیهبخش است که به زندگی سخت و پر مشقت مردم شادی و سرور میبخشد. تعبیر دیگر این است که رقص هنر است و همراه با شعر و موسیقی حالات روحی و عواطف و احساسات انسان را بیان میکند. رقص با حرکات صورت، دستها و بدن معنایی خاص را به بیننده القا میکند. در میان ایلات و عشایر ایرانی، رقص موجب برانگیختن حس تعاون و دوستی و پرورش احساس رقابت سازنده میان افراد ایل و سبب رفع خستگی و آمادگی جسمانی و روانی آنها برای انجام کارهای سخت و دشوار میشود. در میان ایلات و عشایر، با توجه به خصلتهای مشترک، رقص از جنبههای متفاوتی مورد بررسی قرار گرفته که شماری از آنها بهشرح زیر است: ۱ـ نماد و مفهوم که در حرکات دستها و پاها و کلیۀ اندامها وجود دارد؛ ۲ـ ریشۀ تاریخی ایل و عشیره و آمیختن با عناصر تازهتر؛ ۳ـ تعاون و همراهی و هماهنگی ایلی؛ ۴ـ عرفان و ریاضت؛ ۵ـ اسطوره و بهنمایشگذاشتن داستانهای حماسی؛ ۶ـ حرکات رزمی، ورزشی، ریتمیک و موسیقایی، ۷ـ عبادت و طلب حاجت؛ ۸ـ مناسک و آیینهای خاص؛ و ۹ـ بازی و سرگرمی. سماع درویشان، چوببازی و سهپا در ایلات و عشایر بختیاری و قشقایی، طلب باران در عشایر جنوب خراسان، شالیکاری در مازندران، قاسمآبادی در گیلان، خوشهچینی در فارس، گندمکاران در خراسان و بندری در شهرهای جنوبی و جنوب شرقی کشور نمونههایی از رقصهاییاند که از جنبههای فوق قابل بررسی و پژوهشاند. رقص در ایل بختیاری نشانۀ همبستگی، اتحاد، عاطفه، قدرت، زورورزی و اعتقاد است. «سهپا»، «هیدته»، و «جیران» از رقصهای رایج و پرتحرک این ایل است، که زنان و مردان، در کنار هم ـ بهمعنای احترام متقابل ـ با نوای توشمالان میرقصند؛ توشمالان زنان و مردانی عاشقپیشه و شاعرمسلکاند که زندگیشان صرف ساختن ابیات، لطیفه و مثل است، و در مراسم شادی و سوگ ایل را همراهی میکنند و حافظ ادبیات عامیانه این خطهاند. در چوببازی فقط مردان شرکت میکنند و رقص و حرکات آنها نشانۀ دلیری و حفاظت از قلمرو ایل است. (مشابه پارهای از این رقصها در نواحی لرستان، خراسان و ایلات کرمانج نیز وجود دارد.) ایل بویراحمدی نیز، همچون اغلب ایلها و کوچنشینها، برای موسیقی و رقص اهمیت ویژهای قائل است. ایجاد همدلی، اتحاد، حفظ سنتها و مناسک و آیینها و تمایز هویت فرهنگی از مهمترین دلایل ماندگاری موسیقی، ترانهها و رقصهای این ایل است. سختی زندگی معیشتی، تهاجمهای گسترده بهقصد یکجا نشینکردن (تخت قاپو) و کنترل ایل سبب شده که موسیقی و رقصهای بویراحمدی حماسی و ریتمیک و همراه با ترانههایی در وصف شجاعت و دلاوری و جنگ برای حفظ شرافت و هویت ایلیاتی باشد. بر این اساس زنان عمدتاً در رقصهایی بههنگام شادی مثل «صد دستمال»، «نرمه نرمه»، «یلعبه»، و «ترکی شاهفرنگی» و مردان در رقصهای حماسی و جنگاوری همچون «رقص چوبی»، «دوپا» و «سهپا» شرکت میکنند. بویراحمدیها برای بخشی از شعرهای خاص خود آهنگهای ویژهای به نام «قس» دارند، که «قس برنو» و «قس یار یار» از معروفترین آنهاست. ایل قشقایی از بزرگترین و متشکلترین طوایف تشکیل شده و رقص در میان آنها نماد همبستگی، اتحاد و دوستی است. زنان در همۀ رقصها (بهجز «چوب بازی» یا «رقص در مرو») دوشادوش مردان، با لباسهایی با رنگهای متنوع و شاد و دستمالهای رنگارنگ و با آهنگ کرنا و دهل، که هر لحظه اوج میگیرد، پیرامون یک دایرۀ بزرگ، میرقصند. موسیقی و رقص در منطقۀ شرق ایران و ایلات و عشایر استانهای شرقی (شامل خراسان و سیستان و بلوچستان) دارای مفاهیم عرفانی است، و عمدتاً با چکامه و چهاربیتیهای پر سوز عرفانی و با دوتار همراهی میشود، و بیانگر مفاهیمی نظیر نیاز، طلب، آرزو، عشق، حرمان، جدایی، عبادت و پرستش است. این رقصها گاهی شبیه سماع دراویش است و در آهنگها به مرغ حق، نوایی، ناز لیلی و پرواز سیمرغ اشاره میشود. در خراسان رقص را بازی و رقصنده را بازیگر میدانند، و حرکات وی را نوعی عبادت میدانند. برای همین بازیگر قبل از بازی وضو میگیرد و نماز میخواند. در جنوب، بندر عباس و جزایر خلیج فارس، و جنوب شرقی، برخی از نواحی خوزستان، رقص شاد و نشاطانگیز بندری ـ که با سازهایی مثل جفتی، نیانبان، طبل و دمام همراه است ـ در جشنها و پایکوبیها اجرا میشود، و گوشهای از فرهنگ عامیانه مردم این نواحی را بهنمایش میگذارد.</p></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[پرونده:<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">رقص در ایران</ins>.jpg|بندانگشتی|رقص در <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">ایران</ins>]]</div></td></tr>
<tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[پرونده:رقص در ایران 1.jpg|بندانگشتی|رقص در ایران]]</ins></div></td></tr>
<tr><td colspan="2" class="diff-side-deleted"></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><p>یکی از مهمترین آیینها و مناسک قدیمی ایرانیان، که پیشینۀ آن به هزاران سال میرسد، رقص یا حرکات موزون است. رقص همراه با موسیقی عامل سرگرمی، نشاط و روحیهبخش است که به زندگی سخت و پر مشقت مردم شادی و سرور میبخشد. تعبیر دیگر این است که رقص هنر است و همراه با شعر و موسیقی حالات روحی و عواطف و احساسات انسان را بیان میکند. رقص با حرکات صورت، دستها و بدن معنایی خاص را به بیننده القا میکند. در میان ایلات و عشایر ایرانی، رقص موجب برانگیختن حس تعاون و دوستی و پرورش احساس رقابت سازنده میان افراد ایل و سبب رفع خستگی و آمادگی جسمانی و روانی آنها برای انجام کارهای سخت و دشوار میشود. در میان ایلات و عشایر، با توجه به خصلتهای مشترک، رقص از جنبههای متفاوتی مورد بررسی قرار گرفته که شماری از آنها بهشرح زیر است: ۱ـ نماد و مفهوم که در حرکات دستها و پاها و کلیۀ اندامها وجود دارد؛ ۲ـ ریشۀ تاریخی ایل و عشیره و آمیختن با عناصر تازهتر؛ ۳ـ تعاون و همراهی و هماهنگی ایلی؛ ۴ـ عرفان و ریاضت؛ ۵ـ اسطوره و بهنمایشگذاشتن داستانهای حماسی؛ ۶ـ حرکات رزمی، ورزشی، ریتمیک و موسیقایی، ۷ـ عبادت و طلب حاجت؛ ۸ـ مناسک و آیینهای خاص؛ و ۹ـ بازی و سرگرمی. سماع درویشان، چوببازی و سهپا در ایلات و عشایر بختیاری و قشقایی، طلب باران در عشایر جنوب خراسان، شالیکاری در مازندران، قاسمآبادی در گیلان، خوشهچینی در فارس، گندمکاران در خراسان و بندری در شهرهای جنوبی و جنوب شرقی کشور نمونههایی از رقصهاییاند که از جنبههای فوق قابل بررسی و پژوهشاند. رقص در ایل بختیاری نشانۀ همبستگی، اتحاد، عاطفه، قدرت، زورورزی و اعتقاد است. «سهپا»، «هیدته»، و «جیران» از رقصهای رایج و پرتحرک این ایل است، که زنان و مردان، در کنار هم ـ بهمعنای احترام متقابل ـ با نوای توشمالان میرقصند؛ توشمالان زنان و مردانی عاشقپیشه و شاعرمسلکاند که زندگیشان صرف ساختن ابیات، لطیفه و مثل است، و در مراسم شادی و سوگ ایل را همراهی میکنند و حافظ ادبیات عامیانه این خطهاند. در چوببازی فقط مردان شرکت میکنند و رقص و حرکات آنها نشانۀ دلیری و حفاظت از قلمرو ایل است. (مشابه پارهای از این رقصها در نواحی لرستان، خراسان و ایلات کرمانج نیز وجود دارد.) ایل بویراحمدی نیز، همچون اغلب ایلها و کوچنشینها، برای موسیقی و رقص اهمیت ویژهای قائل است. ایجاد همدلی، اتحاد، حفظ سنتها و مناسک و آیینها و تمایز هویت فرهنگی از مهمترین دلایل ماندگاری موسیقی، ترانهها و رقصهای این ایل است. سختی زندگی معیشتی، تهاجمهای گسترده بهقصد یکجا نشینکردن (تخت قاپو) و کنترل ایل سبب شده که موسیقی و رقصهای بویراحمدی حماسی و ریتمیک و همراه با ترانههایی در وصف شجاعت و دلاوری و جنگ برای حفظ شرافت و هویت ایلیاتی باشد. بر این اساس زنان عمدتاً در رقصهایی بههنگام شادی مثل «صد دستمال»، «نرمه نرمه»، «یلعبه»، و «ترکی شاهفرنگی» و مردان در رقصهای حماسی و جنگاوری همچون «رقص چوبی»، «دوپا» و «سهپا» شرکت میکنند. بویراحمدیها برای بخشی از شعرهای خاص خود آهنگهای ویژهای به نام «قس» دارند، که «قس برنو» و «قس یار یار» از معروفترین آنهاست. ایل قشقایی از بزرگترین و متشکلترین طوایف تشکیل شده و رقص در میان آنها نماد همبستگی، اتحاد و دوستی است. زنان در همۀ رقصها (بهجز «چوب بازی» یا «رقص در مرو») دوشادوش مردان، با لباسهایی با رنگهای متنوع و شاد و دستمالهای رنگارنگ و با آهنگ کرنا و دهل، که هر لحظه اوج میگیرد، پیرامون یک دایرۀ بزرگ، میرقصند. موسیقی و رقص در منطقۀ شرق ایران و ایلات و عشایر استانهای شرقی (شامل خراسان و سیستان و بلوچستان) دارای مفاهیم عرفانی است، و عمدتاً با چکامه و چهاربیتیهای پر سوز عرفانی و با دوتار همراهی میشود، و بیانگر مفاهیمی نظیر نیاز، طلب، آرزو، عشق، حرمان، جدایی، عبادت و پرستش است. این رقصها گاهی شبیه سماع دراویش است و در آهنگها به مرغ حق، نوایی، ناز لیلی و پرواز سیمرغ اشاره میشود. در خراسان رقص را بازی و رقصنده را بازیگر میدانند، و حرکات وی را نوعی عبادت میدانند. برای همین بازیگر قبل از بازی وضو میگیرد و نماز میخواند. در جنوب، <ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">[[بندرعباس، شهر|</ins>بندر عباس<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">]] </ins>و جزایر خلیج فارس، و جنوب شرقی، برخی از نواحی خوزستان، رقص شاد و نشاطانگیز بندری ـ که با سازهایی مثل جفتی، نیانبان، طبل و دمام همراه است ـ در جشنها و پایکوبیها اجرا میشود، و گوشهای از فرهنگ عامیانه مردم این نواحی را بهنمایش میگذارد.</p></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br><!--22110200--></div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div><br><!--22110200--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:رقص]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:رقص]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سایر رقص ها]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:سایر رقص ها]]</div></td></tr>
</table>Nazaninhttps://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B1%D9%82%D8%B5_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&diff=1212371&oldid=prevDaneshGostar: جایگزینی متن - '\\2' به '<!--2'2019-07-24T05:23:50Z<p>جایگزینی متن - '\\2' به '<!--2'</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
رقص در ایران <br><br />
[[پرونده: 22110200.jpg | بندانگشتی|رقص در ايران]]<p>یکی از مهمترین آیینها و مناسک قدیمی ایرانیان، که پیشینۀ آن به هزاران سال میرسد، رقص یا حرکات موزون است. رقص همراه با موسیقی عامل سرگرمی، نشاط و روحیهبخش است که به زندگی سخت و پر مشقت مردم شادی و سرور میبخشد. تعبیر دیگر این است که رقص هنر است و همراه با شعر و موسیقی حالات روحی و عواطف و احساسات انسان را بیان میکند. رقص با حرکات صورت، دستها و بدن معنایی خاص را به بیننده القا میکند. در میان ایلات و عشایر ایرانی، رقص موجب برانگیختن حس تعاون و دوستی و پرورش احساس رقابت سازنده میان افراد ایل و سبب رفع خستگی و آمادگی جسمانی و روانی آنها برای انجام کارهای سخت و دشوار میشود. در میان ایلات و عشایر، با توجه به خصلتهای مشترک، رقص از جنبههای متفاوتی مورد بررسی قرار گرفته که شماری از آنها بهشرح زیر است: ۱ـ نماد و مفهوم که در حرکات دستها و پاها و کلیۀ اندامها وجود دارد؛ ۲ـ ریشۀ تاریخی ایل و عشیره و آمیختن با عناصر تازهتر؛ ۳ـ تعاون و همراهی و هماهنگی ایلی؛ ۴ـ عرفان و ریاضت؛ ۵ـ اسطوره و بهنمایشگذاشتن داستانهای حماسی؛ ۶ـ حرکات رزمی، ورزشی، ریتمیک و موسیقایی، ۷ـ عبادت و طلب حاجت؛ ۸ـ مناسک و آیینهای خاص؛ و ۹ـ بازی و سرگرمی. سماع درویشان، چوببازی و سهپا در ایلات و عشایر بختیاری و قشقایی، طلب باران در عشایر جنوب خراسان، شالیکاری در مازندران، قاسمآبادی در گیلان، خوشهچینی در فارس، گندمکاران در خراسان و بندری در شهرهای جنوبی و جنوب شرقی کشور نمونههایی از رقصهاییاند که از جنبههای فوق قابل بررسی و پژوهشاند. رقص در ایل بختیاری نشانۀ همبستگی، اتحاد، عاطفه، قدرت، زورورزی و اعتقاد است. «سهپا»، «هیدته»، و «جیران» از رقصهای رایج و پرتحرک این ایل است، که زنان و مردان، در کنار هم ـ بهمعنای احترام متقابل ـ با نوای توشمالان میرقصند؛ توشمالان زنان و مردانی عاشقپیشه و شاعرمسلکاند که زندگیشان صرف ساختن ابیات، لطیفه و مثل است، و در مراسم شادی و سوگ ایل را همراهی میکنند و حافظ ادبیات عامیانه این خطهاند. در چوببازی فقط مردان شرکت میکنند و رقص و حرکات آنها نشانۀ دلیری و حفاظت از قلمرو ایل است. (مشابه پارهای از این رقصها در نواحی لرستان، خراسان و ایلات کرمانج نیز وجود دارد.) ایل بویراحمدی نیز، همچون اغلب ایلها و کوچنشینها، برای موسیقی و رقص اهمیت ویژهای قائل است. ایجاد همدلی، اتحاد، حفظ سنتها و مناسک و آیینها و تمایز هویت فرهنگی از مهمترین دلایل ماندگاری موسیقی، ترانهها و رقصهای این ایل است. سختی زندگی معیشتی، تهاجمهای گسترده بهقصد یکجا نشینکردن (تخت قاپو) و کنترل ایل سبب شده که موسیقی و رقصهای بویراحمدی حماسی و ریتمیک و همراه با ترانههایی در وصف شجاعت و دلاوری و جنگ برای حفظ شرافت و هویت ایلیاتی باشد. بر این اساس زنان عمدتاً در رقصهایی بههنگام شادی مثل «صد دستمال»، «نرمه نرمه»، «یلعبه»، و «ترکی شاهفرنگی» و مردان در رقصهای حماسی و جنگاوری همچون «رقص چوبی»، «دوپا» و «سهپا» شرکت میکنند. بویراحمدیها برای بخشی از شعرهای خاص خود آهنگهای ویژهای به نام «قس» دارند، که «قس برنو» و «قس یار یار» از معروفترین آنهاست. ایل قشقایی از بزرگترین و متشکلترین طوایف تشکیل شده و رقص در میان آنها نماد همبستگی، اتحاد و دوستی است. زنان در همۀ رقصها (بهجز «چوب بازی» یا «رقص در مرو») دوشادوش مردان، با لباسهایی با رنگهای متنوع و شاد و دستمالهای رنگارنگ و با آهنگ کرنا و دهل، که هر لحظه اوج میگیرد، پیرامون یک دایرۀ بزرگ، میرقصند. موسیقی و رقص در منطقۀ شرق ایران و ایلات و عشایر استانهای شرقی (شامل خراسان و سیستان و بلوچستان) دارای مفاهیم عرفانی است، و عمدتاً با چکامه و چهاربیتیهای پر سوز عرفانی و با دوتار همراهی میشود، و بیانگر مفاهیمی نظیر نیاز، طلب، آرزو، عشق، حرمان، جدایی، عبادت و پرستش است. این رقصها گاهی شبیه سماع دراویش است و در آهنگها به مرغ حق، نوایی، ناز لیلی و پرواز سیمرغ اشاره میشود. در خراسان رقص را بازی و رقصنده را بازیگر میدانند، و حرکات وی را نوعی عبادت میدانند. برای همین بازیگر قبل از بازی وضو میگیرد و نماز میخواند. در جنوب، بندر عباس و جزایر خلیج فارس، و جنوب شرقی، برخی از نواحی خوزستان، رقص شاد و نشاطانگیز بندری ـ که با سازهایی مثل جفتی، نیانبان، طبل و دمام همراه است ـ در جشنها و پایکوبیها اجرا میشود، و گوشهای از فرهنگ عامیانه مردم این نواحی را بهنمایش میگذارد.</p><br />
<br><!--22110200--><br />
[[رده:رقص]]<br />
[[رده:سایر رقص ها]]</div>DaneshGostar