رقص پیشتاز - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۴

2025-07-28T06:44:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۴
خط ۴:		خط ۴:
	رقصی‌ تجربی‌ که‌ قراردادهای‌ بالۀ‌ کلاسیک‌ و رقص‌ مدرن‌ را مردود می‌شمارد. رقص پیشتاز بیشتر در فضاهای‌ غیررسمی، همچون موزه‌ها، پشت‌بام‌ها، و حتی روی‌ دیوار و نردبام، اجرا می‌شود. در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] در دهۀ ۱۹۶۰، نمایندگان‌ رقص‌ پیشتاز عبارت‌اند از [[مرس کانینگم\|مِرس‌ کانینگَم]]<ref>Merce Cunningham		رقصی‌ تجربی‌ که‌ قراردادهای‌ بالۀ‌ کلاسیک‌ و رقص‌ مدرن‌ را مردود می‌شمارد. رقص پیشتاز بیشتر در فضاهای‌ غیررسمی، همچون موزه‌ها، پشت‌بام‌ها، و حتی روی‌ دیوار و نردبام، اجرا می‌شود. در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] در دهۀ ۱۹۶۰، نمایندگان‌ رقص‌ پیشتاز عبارت‌اند از [[مرس کانینگم\|مِرس‌ کانینگَم]]<ref>Merce Cunningham

	</ref>، و اجراهای‌ هنرمندان ''جادسون‌ مموریال‌ چرچ‌''<ref>Judson Memorial Church</ref>. کانینگَم،‌ در عین‌‌ حال‌ که‌ تکنیک‌ و ریتم‌ را ثابت‌ نگاه‌ داشت‌، بیان‌های‌ روایی‌ و صریح‌، و هرگونه‌ ارتباط‌ و پیوند مستقیم بین‌ رقص‌ و موسیقی‌ را از رقص‌ زدود. گروه جادسن‌، پا را از این‌ نیز فراتر نهادند و کاملاً‌ منکر ضرورت‌ تکنیکی‌ شدند و رقص‌ خود را بر کاربرد حرکات روزمره متمرکز ساختند. اینان‌ از خلق کلیشه‌های زنانه یا مردانه‌ اجتناب‌ می‌کردند. دستاوردهای‌ اخیر در دهه‌های‌ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نیز برخی‌ از این‌ خصلت‌ها را به‌‌خود منضم‌ ساخته، ‌ امّا بار دیگر به‌سوی‌ حرکت‌های‌ ماهرانه‌ معطوف‌ شده‌ است، مانند‌ کارهای‌ تریشا براون<ref> Trisha Brown </ref> و مارک‌ موریس<ref>Mark Morris </ref>. نمایندگان‌ عمدۀ‌ تکنیک‌های‌ رقص پیشتاز در [[انگلستان]] عبارت‌اند از مایکل‌ کلارک<ref>Michael Clark </ref>، در اواسط دهۀ‌ ۱۹۸۰، رُزمری‌ بوچِر<ref>Rosemary Butcher </ref>، و لوید نیوسان<ref>Lloyd Newson </ref>. در [[آلمان\|آلمان‌]]، [[باوش، پینا ~~(۱۹۴۰)~~\|پینا باوش‌]]<ref>Pina Bausch </ref> و تئاتر رقصی<ref>dance theatre </ref> که‌ در‌ ۱۹۷۴ تأسیس‌ کرد، تأثیرگذارترین‌ جریان‌ در رقص‌ اروپا از زمان‌ دیاگیلف‌<ref>Diaghilev </ref> تاکنون‌ شناخته‌ می‌شود. در [[ژاپن\|ژاپن‌]]، نمایندگان رقص‌ تجربی، کمپانی‌های‌ رقص بوتُه<ref>butoh dance</ref>اند.		</ref>، و اجراهای‌ هنرمندان ''جادسون‌ مموریال‌ چرچ‌''<ref>Judson Memorial Church</ref>. کانینگَم،‌ در عین‌‌ حال‌ که‌ تکنیک‌ و ریتم‌ را ثابت‌ نگاه‌ داشت‌، بیان‌های‌ روایی‌ و صریح‌، و هرگونه‌ ارتباط‌ و پیوند مستقیم بین‌ رقص‌ و موسیقی‌ را از رقص‌ زدود. گروه جادسن‌، پا را از این‌ نیز فراتر نهادند و کاملاً‌ منکر ضرورت‌ تکنیکی‌ شدند و رقص‌ خود را بر کاربرد حرکات روزمره متمرکز ساختند. اینان‌ از خلق کلیشه‌های زنانه یا مردانه‌ اجتناب‌ می‌کردند. دستاوردهای‌ اخیر در دهه‌های‌ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نیز برخی‌ از این‌ خصلت‌ها را به‌‌خود منضم‌ ساخته، ‌ امّا بار دیگر به‌سوی‌ حرکت‌های‌ ماهرانه‌ معطوف‌ شده‌ است، مانند‌ کارهای‌ تریشا براون<ref> Trisha Brown </ref> و مارک‌ موریس<ref>Mark Morris </ref>. نمایندگان‌ عمدۀ‌ تکنیک‌های‌ رقص پیشتاز در [[انگلستان]] عبارت‌اند از مایکل‌ کلارک<ref>Michael Clark </ref>، در اواسط دهۀ‌ ۱۹۸۰، رُزمری‌ بوچِر<ref>Rosemary Butcher </ref>، و لوید نیوسان<ref>Lloyd Newson </ref>. در [[آلمان\|آلمان‌]]، [[باوش، پینا\|پینا باوش‌]]<ref>Pina Bausch </ref> و تئاتر رقصی<ref>dance theatre </ref> که‌ در‌ ۱۹۷۴ تأسیس‌ کرد، تأثیرگذارترین‌ جریان‌ در رقص‌ اروپا از زمان‌ دیاگیلف‌<ref>Diaghilev </ref> تاکنون‌ شناخته‌ می‌شود. در [[ژاپن\|ژاپن‌]]، نمایندگان رقص‌ تجربی، کمپانی‌های‌ رقص بوتُه<ref>butoh dance</ref>اند.

Nazanin در ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۲۴

2024-09-08T14:24:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:Avant-garde dance.jpg\|بندانگشتی\|رقص پیشتاز]]
	رقص پیشتاز (avant-garde dance)		رقص پیشتاز (avant-garde dance)

	رقصی‌ تجربی‌ که‌ قراردادهای‌ بالۀ‌ کلاسیک‌ و رقص‌ مدرن‌ را مردود می‌شمارد. ~~رقصِ~~ پیشتاز بیشتر در فضاهای‌ غیررسمی، همچون موزه‌ها، پشت‌بام‌ها، و حتی روی‌ دیوار و نردبام، اجرا می‌شود. در امریکا در دهۀ ۱۹۶۰، نمایندگان‌ رقص‌ پیشتاز عبارت‌اند از مِرس‌ کانینگَم<ref>Merce Cunningham		رقصی‌ تجربی‌ که‌ قراردادهای‌ بالۀ‌ کلاسیک‌ و رقص‌ مدرن‌ را مردود می‌شمارد. رقص پیشتاز بیشتر در فضاهای‌ غیررسمی، همچون موزه‌ها، پشت‌بام‌ها، و حتی روی‌ دیوار و نردبام، اجرا می‌شود. در [[امریکا، ایالات متحده\|امریکا]] در دهۀ ۱۹۶۰، نمایندگان‌ رقص‌ پیشتاز عبارت‌اند از [[مرس کانینگم\|مِرس‌ کانینگَم]]<ref>Merce Cunningham

	</ref>، و اجراهای‌ ~~هنرمندانِ~~ ''جادسون‌ مموریال‌ چرچ‌''<ref>Judson Memorial Church</ref>. کانینگَم،‌ در عین‌‌ حال‌ که‌ تکنیک‌ و ریتم‌ را ثابت‌ نگاه‌ داشت‌، بیان‌های‌ روایی‌ و صریح‌، و هرگونه‌ ارتباط‌ و پیوند مستقیم بین‌ رقص‌ و موسیقی‌ را از رقص‌ زدود. ~~گروهِ~~ جادسن‌، پا را از این‌ نیز فراتر نهادند و کاملاً‌ منکر ضرورت‌ تکنیکی‌ شدند و رقص‌ خود را بر ~~کاربردِ حرکاتِ~~ روزمره متمرکز ساختند. اینان‌ از خلق کلیشه‌های زنانه یا مردانه‌ اجتناب‌ می‌کردند. دستاوردهای‌ اخیر در دهه‌های‌ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نیز برخی‌ از این‌ خصلت‌ها را به‌‌خود منضم‌ ساخته، ‌ امّا بار دیگر به‌سوی‌ حرکت‌های‌ ماهرانه‌ معطوف‌ شده‌ است، مانند‌ کارهای‌ تریشا براون<ref> Trisha Brown </ref> و مارک‌ موریس<ref>Mark Morris </ref>. نمایندگان‌ عمدۀ‌ تکنیک‌های‌ ~~رقصِ~~ پیشتاز در انگلستان عبارت‌اند از مایکل‌ کلارک<ref>Michael Clark </ref>، در اواسط دهۀ‌ ۱۹۸۰، رُزمری‌ بوچِر<ref>Rosemary Butcher </ref>، و لوید نیوسان<ref>Lloyd Newson </ref>. در ~~آلمان‌،~~ پینا باوش‌<ref>Pina Bausch </ref> و ~~تئاترِ~~ رقصی<ref>dance theatre </ref> که‌ در‌ ۱۹۷۴ تأسیس‌ کرد، تأثیرگذارترین‌ جریان‌ در رقص‌ اروپا از زمان‌ دیاگیلف‌<ref>Diaghilev </ref> تاکنون‌ شناخته‌ می‌شود. در ~~ژاپن‌، نمایندگانِ~~ رقص‌ تجربی، کمپانی‌های‌ ~~رقصِ~~ بوتُه<ref>butoh dance</ref>اند.		</ref>، و اجراهای‌ هنرمندان ''جادسون‌ مموریال‌ چرچ‌''<ref>Judson Memorial Church</ref>. کانینگَم،‌ در عین‌‌ حال‌ که‌ تکنیک‌ و ریتم‌ را ثابت‌ نگاه‌ داشت‌، بیان‌های‌ روایی‌ و صریح‌، و هرگونه‌ ارتباط‌ و پیوند مستقیم بین‌ رقص‌ و موسیقی‌ را از رقص‌ زدود. گروه جادسن‌، پا را از این‌ نیز فراتر نهادند و کاملاً‌ منکر ضرورت‌ تکنیکی‌ شدند و رقص‌ خود را بر کاربرد حرکات روزمره متمرکز ساختند. اینان‌ از خلق کلیشه‌های زنانه یا مردانه‌ اجتناب‌ می‌کردند. دستاوردهای‌ اخیر در دهه‌های‌ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نیز برخی‌ از این‌ خصلت‌ها را به‌‌خود منضم‌ ساخته، ‌ امّا بار دیگر به‌سوی‌ حرکت‌های‌ ماهرانه‌ معطوف‌ شده‌ است، مانند‌ کارهای‌ تریشا براون<ref> Trisha Brown </ref> و مارک‌ موریس<ref>Mark Morris </ref>. نمایندگان‌ عمدۀ‌ تکنیک‌های‌ رقص پیشتاز در [[انگلستان]] عبارت‌اند از مایکل‌ کلارک<ref>Michael Clark </ref>، در اواسط دهۀ‌ ۱۹۸۰، رُزمری‌ بوچِر<ref>Rosemary Butcher </ref>، و لوید نیوسان<ref>Lloyd Newson </ref>. در [[آلمان\|آلمان‌]]، [[باوش، پینا (۱۹۴۰)\|پینا باوش‌]]<ref>Pina Bausch </ref> و تئاتر رقصی<ref>dance theatre </ref> که‌ در‌ ۱۹۷۴ تأسیس‌ کرد، تأثیرگذارترین‌ جریان‌ در رقص‌ اروپا از زمان‌ دیاگیلف‌<ref>Diaghilev </ref> تاکنون‌ شناخته‌ می‌شود. در [[ژاپن\|ژاپن‌]]، نمایندگان رقص‌ تجربی، کمپانی‌های‌ رقص بوتُه<ref>butoh dance</ref>اند.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

رقص پیشتاز (avant-garde dance)

رقصی‌ تجربی‌ که‌ قراردادهای‌ بالۀ‌ کلاسیک‌ و رقص‌ مدرن‌ را مردود می‌شمارد. رقصِ پیشتاز بیشتر در فضاهای‌ غیررسمی، همچون موزه‌ها، پشت‌بام‌ها، و حتی روی‌ دیوار و نردبام، اجرا می‌شود. در امریکا در دهۀ ۱۹۶۰، نمایندگان‌ رقص‌ پیشتاز عبارت‌اند از مِرس‌ کانینگَم<ref>Merce Cunningham

</ref>، و اجراهای‌ هنرمندانِ ''جادسون‌ مموریال‌ چرچ‌''<ref>Judson Memorial Church</ref>. کانینگَم،‌ در عین‌‌ حال‌ که‌ تکنیک‌ و ریتم‌ را ثابت‌ نگاه‌ داشت‌، بیان‌های‌ روایی‌ و صریح‌، و هرگونه‌ ارتباط‌ و پیوند مستقیم بین‌ رقص‌ و موسیقی‌ را از رقص‌ زدود. گروهِ جادسن‌، پا را از این‌ نیز فراتر نهادند و کاملاً‌ منکر ضرورت‌ تکنیکی‌ شدند و رقص‌ خود را بر کاربردِ حرکاتِ روزمره متمرکز ساختند. اینان‌ از خلق کلیشه‌های زنانه یا مردانه‌ اجتناب‌ می‌کردند. دستاوردهای‌ اخیر در دهه‌های‌ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نیز برخی‌ از این‌ خصلت‌ها را به‌‌خود منضم‌ ساخته، ‌ امّا بار دیگر به‌سوی‌ حرکت‌های‌ ماهرانه‌ معطوف‌ شده‌ است، مانند‌ کارهای‌ تریشا براون<ref> Trisha Brown </ref> و مارک‌ موریس<ref>Mark Morris </ref>. نمایندگان‌ عمدۀ‌ تکنیک‌های‌ رقصِ پیشتاز در انگلستان عبارت‌اند از مایکل‌ کلارک<ref>Michael Clark </ref>، در اواسط دهۀ‌ ۱۹۸۰، رُزمری‌ بوچِر<ref>Rosemary Butcher </ref>، و لوید نیوسان<ref>Lloyd Newson </ref>. در آلمان‌، پینا باوش‌<ref>Pina Bausch </ref> و تئاترِ رقصی<ref>dance theatre </ref> که‌ در‌ ۱۹۷۴ تأسیس‌ کرد، تأثیرگذارترین‌ جریان‌ در رقص‌ اروپا از زمان‌ دیاگیلف‌<ref>Diaghilev </ref> تاکنون‌ شناخته‌ می‌شود. در ژاپن‌، نمایندگانِ رقص‌ تجربی، کمپانی‌های‌ رقصِ بوتُه<ref>butoh dance</ref>اند.

 

----

[[Category:رقص]] [[Category:سایر رقص ها]]