روکوکو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۲۳

2025-04-23T23:23:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۲۳
خط ۶:		خط ۶:
	جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸م، به‌ویژه در [[فرانسه]]، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille		جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸م، به‌ویژه در [[فرانسه]]، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille

	</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگین دربار [[لوئی چهاردهم]] پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون [[واتو، آنتوان (۱۶۸۴ـ۱۷۲۱)\|ژان ـ آنتوان واتو]]<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)\|فرانسوا بوشه]]<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰م، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و [[اتریش]] خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسی سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی [[مونیخ]] در [[آلمان]]، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. [[فراگونار، ژان ـ اونوره (۱۷۳۲ـ۱۸۰۶)\|فراگونار]]<ref>Fragonard</ref> و [[بوشه دو کروکور دوپرت، ژاک (۱۷۸۸ـ۱۸۶۸)\|بوشه]]، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوا کوپرَن]]<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]]، [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن]]<ref> Haydn</ref>، و [[باخ، کارل فیلیپ امانوئل\|کارل فیلیپ امانوئل باخ]]<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸م [[~~نیوکلاسی~~ سیسم\|نئوکلاسی‌سیسم]]<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.		</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگین دربار [[لوئی چهاردهم]] پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون [[واتو، آنتوان (۱۶۸۴ـ۱۷۲۱)\|ژان ـ آنتوان واتو]]<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)\|فرانسوا بوشه]]<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰م، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و [[اتریش]] خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسی سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی [[مونیخ]] در [[آلمان]]، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. [[فراگونار، ژان ـ اونوره (۱۷۳۲ـ۱۸۰۶)\|فراگونار]]<ref>Fragonard</ref> و [[بوشه دو کروکور دوپرت، ژاک (۱۷۸۸ـ۱۸۶۸)\|بوشه]]، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوا کوپرَن]]<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]]، [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن]]<ref> Haydn</ref>، و [[باخ، کارل فیلیپ امانوئل\|کارل فیلیپ امانوئل باخ]]<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸م [[نئوکلاسی سیسم\|نئوکلاسی‌سیسم]]<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.

Nazanin در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۶

2025-04-22T04:36:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۶
خط ۶:		خط ۶:
	جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸م، به‌ویژه در [[فرانسه]]، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille		جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸م، به‌ویژه در [[فرانسه]]، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille

	</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگین دربار [[لوئی چهاردهم]] پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون [[واتو، آنتوان (۱۶۸۴ـ۱۷۲۱)\|ژان ـ آنتوان واتو]]<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)\|فرانسوا بوشه]]<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰م، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و [[اتریش]] خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسی سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی [[مونیخ]] در [[آلمان]]، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. [[فراگونار، ژان ـ اونوره (۱۷۳۲ـ۱۸۰۶)\|فراگونار]]<ref>Fragonard</ref> و [[بوشه دو کروکور دوپرت، ژاک (۱۷۸۸ـ۱۸۶۸)\|بوشه]]، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوا کوپرَن]]<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران [[موتسارت، ولفگانگ ~~آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)~~\|موتسارت]]، [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن]]<ref> Haydn</ref>، و [[باخ، کارل فیلیپ امانوئل\|کارل فیلیپ امانوئل باخ]]<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸م [[نیوکلاسی سیسم\|نئوکلاسی‌سیسم]]<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.		</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگین دربار [[لوئی چهاردهم]] پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون [[واتو، آنتوان (۱۶۸۴ـ۱۷۲۱)\|ژان ـ آنتوان واتو]]<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)\|فرانسوا بوشه]]<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰م، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و [[اتریش]] خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسی سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی [[مونیخ]] در [[آلمان]]، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. [[فراگونار، ژان ـ اونوره (۱۷۳۲ـ۱۸۰۶)\|فراگونار]]<ref>Fragonard</ref> و [[بوشه دو کروکور دوپرت، ژاک (۱۷۸۸ـ۱۸۶۸)\|بوشه]]، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوا کوپرَن]]<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]]، [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن]]<ref> Haydn</ref>، و [[باخ، کارل فیلیپ امانوئل\|کارل فیلیپ امانوئل باخ]]<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸م [[نیوکلاسی سیسم\|نئوکلاسی‌سیسم]]<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.

Nazanin در ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۱

2025-03-11T05:31:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۱
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:22178600.jpg\|thumb\|نمونه‌ای از نقاشی به شیوه روکوکو]]		[[File:22178600.jpg\|thumb\|نمونه‌ای از نقاشی به شیوه روکوکو]]

	جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ~~۱۸،~~ به‌ویژه در [[فرانسه]]، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille		جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸م، به‌ویژه در [[فرانسه]]، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille

	</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگین دربار لوئی چهاردهم پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون ژان ـ آنتوان واتو<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)\|فرانسوا بوشه]]<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ~~۱۷۳۰،~~ روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و اتریش خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسی سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی [[مونیخ]] در [[آلمان]]، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در پاریس از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. [[فراگونار، ژان ـ اونوره (۱۷۳۲ـ۱۸۰۶)\|فراگونار]]<ref>Fragonard</ref> و [[بوشه دو کروکور دوپرت، ژاک (۱۷۸۸ـ۱۸۶۸)\|بوشه]]، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی فرانسوا کوپرَن<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]]، [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن]]<ref> Haydn</ref>، و [[باخ، کارل فیلیپ ~~امانویل (۱۷۱۴ـ۱۷۸۸)~~\|کارل فیلیپ امانوئل باخ]]<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸ [[نیوکلاسی سیسم\|نئوکلاسی‌سیسم]]<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.		</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگین دربار [[لوئی چهاردهم]] پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون [[واتو، آنتوان (۱۶۸۴ـ۱۷۲۱)\|ژان ـ آنتوان واتو]]<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)\|فرانسوا بوشه]]<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰م، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و [[اتریش]] خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسی سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی [[مونیخ]] در [[آلمان]]، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در [[پاریس، شهر\|پاریس]] از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. [[فراگونار، ژان ـ اونوره (۱۷۳۲ـ۱۸۰۶)\|فراگونار]]<ref>Fragonard</ref> و [[بوشه دو کروکور دوپرت، ژاک (۱۷۸۸ـ۱۸۶۸)\|بوشه]]، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی [[کوپرن، فرانسوای کبیر (۱۶۶۸ـ۱۷۳۳)\|فرانسوا کوپرَن]]<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]]، [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن]]<ref> Haydn</ref>، و [[باخ، کارل فیلیپ امانوئل\|کارل فیلیپ امانوئل باخ]]<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸م [[نیوکلاسی سیسم\|نئوکلاسی‌سیسم]]<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.

Nazanin در ‏۱۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۴

2024-08-18T08:24:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۴
خط ۲:		خط ۲:
	روکوکو (rococo)		روکوکو (rococo)

	[[File:22178600.jpg\|thumb\|~~نمونه‌اي~~ از ~~نقاشي~~ به ~~شيوه~~ روکوکو]]		[[File:22178600.jpg\|thumb\|نمونه‌ای از نقاشی به شیوه روکوکو]]

	جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸، به‌ویژه در ~~فرانسه،~~ که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille		جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸، به‌ویژه در [[فرانسه]]، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille

	</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ ~~سنگینِ~~ دربار لوئی چهاردهم پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون ژان ـ آنتوان واتو<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و فرانسوا بوشه<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و اتریش خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ ~~انگلیسیِ~~ سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی مونیخ در ~~آلمان،~~ و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در پاریس از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. فراگونار<ref>Fragonard</ref> و ~~بوشه،~~ برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در پاریس، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی فرانسوا کوپرَن<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران موتسارت، هایدن<ref> Haydn</ref>، و کارل فیلیپ امانوئل باخ<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸ نئوکلاسی‌سیسم<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.		</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگین دربار لوئی چهاردهم پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون ژان ـ آنتوان واتو<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)\|فرانسوا بوشه]]<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و اتریش خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسی سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی [[مونیخ]] در [[آلمان]]، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در پاریس از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. [[فراگونار، ژان ـ اونوره (۱۷۳۲ـ۱۸۰۶)\|فراگونار]]<ref>Fragonard</ref> و [[بوشه دو کروکور دوپرت، ژاک (۱۷۸۸ـ۱۸۶۸)\|بوشه]]، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در [[پاریس، شهر\|پاریس]]، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی فرانسوا کوپرَن<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]]، [[هایدن، یان وان در (۱۶۳۷ـ۱۷۱۲)\|هایدن]]<ref> Haydn</ref>، و [[باخ، کارل فیلیپ امانویل (۱۷۱۴ـ۱۷۸۸)\|کارل فیلیپ امانوئل باخ]]<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸ [[نیوکلاسی سیسم\|نئوکلاسی‌سیسم]]<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

روکوکو (rococo)

[[File:22178600.jpg|thumb|نمونه‌اي از نقاشي به شيوه روکوکو]]

جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸، به‌ویژه در فرانسه، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille

</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگینِ دربار لوئی چهاردهم پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون ژان ـ آنتوان واتو<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و فرانسوا بوشه<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و اتریش خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسیِ سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی مونیخ در آلمان، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در پاریس از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. فراگونار<ref>Fragonard</ref> و بوشه، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در پاریس، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی فرانسوا کوپرَن<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران موتسارت، هایدن<ref> Haydn</ref>، و کارل فیلیپ امانوئل باخ<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸ نئوکلاسی‌سیسم<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.

 

----

[[Category:معماری]] [[Category:اصطلاحات و مفاهیم، سبک ها و تاریخ عمومی]] [[Category:هنر]] [[Category:اصطلاحات، تاریخ عمومی و اشخاص]]