ساتی، اریک (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵م) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۷

2024-10-05T13:07:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۷
خط ۱:		خط ۱:

	ساتی‌، اِریک‌ (~~۱۸۶۶ـ۱۹۲۵~~)(Satie, Erik)<br/>		ساتی‌، اِریک‌ (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵م)(Satie, Erik)<br/>
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =اِریک‌ ساتی‌		\|عنوان =اِریک‌ ساتی‌

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ ساتی ، اریک (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به ساتی، اریک (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵م) منتقل کرد

2024-10-05T13:06:53Z

Mohammadi3 صفحهٔ ساتی ، اریک (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به ساتی، اریک (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵م) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۶
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۲

2024-05-19T16:02:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۲
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
	[[File:25004200.jpg\|thumb\|~~ساتي‌، اِريک‌~~]]		[[File:25004200.jpg\|thumb\|اریک ساتی]]
	آهنگ‌ساز فرانسوی. قطعه‌های او برای [[پیانو]]، مثل سه ''~~ژیمنوپِدی~~<ref>''Gymnopédies''</ref>'' (۱۸۸۸)، دقیق و غم‌انگیزند و بیان رُمانتیک را با برداشت‌هایی فراواقعی هجو می‌کنند. نگاه زیباشناسانه او، ساده و هجو‌آمیز، مثلاً در ''مس فقرا<ref>''Messe des Pauvres/Poor People’s Mass''</ref>'' (۱۸۹۵)، از منظر ملی‌گرایی، پادزهری در مقابل افراط‌کاری‌های ناشی از رمانتیسیسم آلمانی بود. ساتی که مقتدای آهنگ‌سازان ''گروه شش<ref>''Les Six''</ref>'' برشمرده می‌شد، مفهوم ''موزیک دآموبلمان (موسیقی مبلمان)<ref>''(musique d’ameublement (furniture music''</ref>'' را ترویج می‌کرد، که خبر از پیدایش رادیو می‌داد. سفارشی از جانب دیاگیلف<ref>Diaghilev </ref>، به ساخته‌شدن بالۀ ''رژه<ref>''Parade'' </ref>'' (۱۹۱۷) منجر شد، که در سازبندی آن از بوق کارخانه، ماشین تحریر، و سوت کشتی استفاده شده بود. ساتی برای موسیقی فیلم ''آنتراکت<ref>''Entr’acte''</ref>'' ساختۀ [[کلر، رنه (۱۸۹۸ـ۱۹۸۱)\|رنه کلر]]<ref>René Clair</ref> (۱۹۲۴)، سبک تازه‌ای ابداع کرد. پدر ساتی آهنگ‌ساز و ناشر آثار موسیقی در [[پاریس، شهر\|پاریس]] بود و مادرش، اوژنی ساتی بارنِچ<ref>Eugénie Satie-Barnetsche</ref>، قطعه‌های کوچک و ساده‌ای برای پیانو می‌ساخت. ساتی فقط یک سال در کنسرواتوار پاریس ماند و پس از آن با نوازندگی در کافه''‌''ها و ساختن موسیقی برای، هیپسا<ref>Hypsa </ref>، ترانه''‌''سرای مونمارتر<ref>Montmartre </ref> و پوِلت دارتی<ref>Paulette Darty</ref>، خوانندۀ تالارهای کنسرت، زندگی حقیرانه''‌''ای را درپیش گرفت. از طریق دوستی با [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy </ref> در حدود ۱۸۹۰، با حلقۀ اندیشمندان ارتباط یافت. همچنین در ۴۰سالگی به تحصیل در اسکولا کانتوروم<ref>Schola Cantorum</ref> زیرنظر ونسان دَ اندی<ref>Vincent d’Indy</ref> و [[روسل، آلبر (۱۸۶۹ـ۱۹۳۷)\|آلبر روسل]]<ref>Albert Roussel</ref> پرداخت. دراین''‌''حال به انتشار قطعه''‌''های کوچکی برای پیانو با عنوان''‌''های عجیب و غریب ادامه ''‌''داد. در سال''‌''های بعد با [[کوکتو، ژان (۱۸۸۹ـ۱۹۶۳)\|ژان کوکتو]]<ref>Jean Cocteau</ref> آشنا شد و در آرکویی<ref>Arcueil </ref> مدرسه''‌''ای بنا کرد و در آن به آزمودن تأثیر برخی اندیشه''‌''ها بر آهنگ''‌''سازان جوان''‌''تری مثل [[پولانک، فرانسیس (۱۸۹۹ـ۱۹۶۳)\|پولانک]]<ref>Poulenc </ref>، [[اوریک، ژرژ (۱۸۹۹ـ۱۹۸۳)\|اوریک]]<ref>Auric </ref>، و میّو<ref>Milhaud </ref> پرداخت و آن''‌''ها را از سبک رُمانتیک که تحت تأثیر آهنگ''‌''سازان آلمانی، به''‌''خصوص واگنر<ref>Wagner</ref>، پدید آمده بود دور کرد و به سوی سبکی بی''‌''آلایش''‌''تر، فشرده''‌''تر و وابسته به کلمات پیش رفت.		آهنگ‌ساز فرانسوی. قطعه‌های او برای [[پیانو]]، مثل سه ''ژیمنوپدی<ref>''Gymnopédies''</ref>'' (۱۸۸۸)، دقیق و غم‌انگیزند و بیان رُمانتیک را با برداشت‌هایی فراواقعی هجو می‌کنند. نگاه زیباشناسانه او، ساده و هجو‌آمیز، مثلاً در ''مس فقرا<ref>''Messe des Pauvres/Poor People’s Mass''</ref>'' (۱۸۹۵)، از منظر ملی‌گرایی، پادزهری در مقابل افراط‌کاری‌های ناشی از رمانتیسیسم آلمانی بود. ساتی که مقتدای آهنگ‌سازان ''گروه شش<ref>''Les Six''</ref>'' برشمرده می‌شد، مفهوم ''موزیک دآموبلمان (موسیقی مبلمان)<ref>''(musique d’ameublement (furniture music''</ref>'' را ترویج می‌کرد، که خبر از پیدایش رادیو می‌داد. سفارشی از جانب دیاگیلف<ref>Diaghilev </ref>، به ساخته‌شدن بالۀ ''رژه<ref>''Parade'' </ref>'' (۱۹۱۷) منجر شد، که در سازبندی آن از بوق کارخانه، ماشین تحریر، و سوت کشتی استفاده شده بود. ساتی برای موسیقی فیلم ''آنتراکت<ref>''Entr’acte''</ref>'' ساختۀ [[کلر، رنه (۱۸۹۸ـ۱۹۸۱)\|رنه کلر]]<ref>René Clair</ref> (۱۹۲۴)، سبک تازه‌ای ابداع کرد. پدر ساتی آهنگ‌ساز و ناشر آثار موسیقی در [[پاریس، شهر\|پاریس]] بود و مادرش، اوژنی ساتی بارنِچ<ref>Eugénie Satie-Barnetsche</ref>، قطعه‌های کوچک و ساده‌ای برای پیانو می‌ساخت. ساتی فقط یک سال در کنسرواتوار پاریس ماند و پس از آن با نوازندگی در کافه''‌''ها و ساختن موسیقی برای، هیپسا<ref>Hypsa </ref>، ترانه''‌''سرای مونمارتر<ref>Montmartre </ref> و پوِلت دارتی<ref>Paulette Darty</ref>، خوانندۀ تالارهای کنسرت، زندگی حقیرانه''‌''ای را درپیش گرفت. از طریق دوستی با [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy </ref> در حدود ۱۸۹۰، با حلقۀ اندیشمندان ارتباط یافت. همچنین در ۴۰سالگی به تحصیل در اسکولا کانتوروم<ref>Schola Cantorum</ref> زیرنظر ونسان دَ اندی<ref>Vincent d’Indy</ref> و [[روسل، آلبر (۱۸۶۹ـ۱۹۳۷)\|آلبر روسل]]<ref>Albert Roussel</ref> پرداخت. دراین''‌''حال به انتشار قطعه''‌''های کوچکی برای پیانو با عنوان''‌''های عجیب و غریب ادامه ''‌''داد. در سال''‌''های بعد با [[کوکتو، ژان (۱۸۸۹ـ۱۹۶۳)\|ژان کوکتو]]<ref>Jean Cocteau</ref> آشنا شد و در آرکویی<ref>Arcueil </ref> مدرسه''‌''ای بنا کرد و در آن به آزمودن تأثیر برخی اندیشه''‌''ها بر آهنگ''‌''سازان جوان''‌''تری مثل [[پولانک، فرانسیس (۱۸۹۹ـ۱۹۶۳)\|پولانک]]<ref>Poulenc </ref>، [[اوریک، ژرژ (۱۸۹۹ـ۱۹۸۳)\|اوریک]]<ref>Auric </ref>، و میّو<ref>Milhaud </ref> پرداخت و آن''‌''ها را از سبک رُمانتیک که تحت تأثیر آهنگ''‌''سازان آلمانی، به''‌''خصوص واگنر<ref>Wagner</ref>، پدید آمده بود دور کرد و به سوی سبکی بی''‌''آلایش''‌''تر، فشرده''‌''تر و وابسته به کلمات پیش رفت.

Nazanin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۱

2024-05-19T16:01:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۱
خط ۱:		خط ۱:

	ساتی‌، اِریک‌ (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵)(Satie, Erik)<br/> ~~[[File:25004200.jpg\|thumb\|ساتي‌، اِريک‌]]~~		ساتی‌، اِریک‌ (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵)(Satie, Erik)<br/>

	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =اِریک‌ ساتی‌		\|عنوان =اِریک‌ ساتی‌
خط ۳۰:		خط ۲۹:
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}
			[[File:25004200.jpg\|thumb\|ساتي‌، اِريک‌]]
	آهنگ‌ساز فرانسوی. قطعه‌های او برای [[پیانو]]، مثل سه ''ژیمنوپِدی<ref>''Gymnopédies''</ref>'' (۱۸۸۸)، دقیق و غم‌انگیزند و بیان رُمانتیک را با برداشت‌هایی فراواقعی هجو می‌کنند. نگاه زیباشناسانه او، ساده و هجو‌آمیز، مثلاً در ''مس فقرا<ref>''Messe des Pauvres/Poor People’s Mass''</ref>'' (۱۸۹۵)، از منظر ملی‌گرایی، پادزهری در مقابل افراط‌کاری‌های ناشی از رمانتیسیسم آلمانی بود. ساتی که مقتدای آهنگ‌سازان ''گروه شش<ref>''Les Six''</ref>'' برشمرده می‌شد، مفهوم ''موزیک دآموبلمان (موسیقی مبلمان)<ref>''(musique d’ameublement (furniture music''</ref>'' را ترویج می‌کرد، که خبر از پیدایش رادیو می‌داد. سفارشی از جانب دیاگیلف<ref>Diaghilev </ref>، به ساخته‌شدن بالۀ ''رژه<ref>''Parade'' </ref>'' (۱۹۱۷) منجر شد، که در سازبندی آن از بوق کارخانه، ماشین تحریر، و سوت کشتی استفاده شده بود. ساتی برای موسیقی فیلم ''آنتراکت<ref>''Entr’acte''</ref>'' ساختۀ [[کلر، رنه (۱۸۹۸ـ۱۹۸۱)\|رنه کلر]]<ref>René Clair</ref> (۱۹۲۴)، سبک تازه‌ای ابداع کرد. پدر ساتی آهنگ‌ساز و ناشر آثار موسیقی در [[پاریس، شهر\|پاریس]] بود و مادرش، اوژنی ساتی بارنِچ<ref>Eugénie Satie-Barnetsche</ref>، قطعه‌های کوچک و ساده‌ای برای پیانو می‌ساخت. ساتی فقط یک سال در کنسرواتوار پاریس ماند و پس از آن با نوازندگی در کافه''‌''ها و ساختن موسیقی برای، هیپسا<ref>Hypsa </ref>، ترانه''‌''سرای مونمارتر<ref>Montmartre </ref> و پوِلت دارتی<ref>Paulette Darty</ref>، خوانندۀ تالارهای کنسرت، زندگی حقیرانه''‌''ای را درپیش گرفت. از طریق دوستی با [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy </ref> در حدود ۱۸۹۰، با حلقۀ اندیشمندان ارتباط یافت. همچنین در ۴۰سالگی به تحصیل در اسکولا کانتوروم<ref>Schola Cantorum</ref> زیرنظر ونسان دَ اندی<ref>Vincent d’Indy</ref> و [[روسل، آلبر (۱۸۶۹ـ۱۹۳۷)\|آلبر روسل]]<ref>Albert Roussel</ref> پرداخت. دراین''‌''حال به انتشار قطعه''‌''های کوچکی برای پیانو با عنوان''‌''های عجیب و غریب ادامه ''‌''داد. در سال''‌''های بعد با [[کوکتو، ژان (۱۸۸۹ـ۱۹۶۳)\|ژان کوکتو]]<ref>Jean Cocteau</ref> آشنا شد و در آرکویی<ref>Arcueil </ref> مدرسه''‌''ای بنا کرد و در آن به آزمودن تأثیر برخی اندیشه''‌''ها بر آهنگ''‌''سازان جوان''‌''تری مثل [[پولانک، فرانسیس (۱۸۹۹ـ۱۹۶۳)\|پولانک]]<ref>Poulenc </ref>، [[اوریک، ژرژ (۱۸۹۹ـ۱۹۸۳)\|اوریک]]<ref>Auric </ref>، و میّو<ref>Milhaud </ref> پرداخت و آن''‌''ها را از سبک رُمانتیک که تحت تأثیر آهنگ''‌''سازان آلمانی، به''‌''خصوص واگنر<ref>Wagner</ref>، پدید آمده بود دور کرد و به سوی سبکی بی''‌''آلایش''‌''تر، فشرده''‌''تر و وابسته به کلمات پیش رفت.		آهنگ‌ساز فرانسوی. قطعه‌های او برای [[پیانو]]، مثل سه ''ژیمنوپِدی<ref>''Gymnopédies''</ref>'' (۱۸۸۸)، دقیق و غم‌انگیزند و بیان رُمانتیک را با برداشت‌هایی فراواقعی هجو می‌کنند. نگاه زیباشناسانه او، ساده و هجو‌آمیز، مثلاً در ''مس فقرا<ref>''Messe des Pauvres/Poor People’s Mass''</ref>'' (۱۸۹۵)، از منظر ملی‌گرایی، پادزهری در مقابل افراط‌کاری‌های ناشی از رمانتیسیسم آلمانی بود. ساتی که مقتدای آهنگ‌سازان ''گروه شش<ref>''Les Six''</ref>'' برشمرده می‌شد، مفهوم ''موزیک دآموبلمان (موسیقی مبلمان)<ref>''(musique d’ameublement (furniture music''</ref>'' را ترویج می‌کرد، که خبر از پیدایش رادیو می‌داد. سفارشی از جانب دیاگیلف<ref>Diaghilev </ref>، به ساخته‌شدن بالۀ ''رژه<ref>''Parade'' </ref>'' (۱۹۱۷) منجر شد، که در سازبندی آن از بوق کارخانه، ماشین تحریر، و سوت کشتی استفاده شده بود. ساتی برای موسیقی فیلم ''آنتراکت<ref>''Entr’acte''</ref>'' ساختۀ [[کلر، رنه (۱۸۹۸ـ۱۹۸۱)\|رنه کلر]]<ref>René Clair</ref> (۱۹۲۴)، سبک تازه‌ای ابداع کرد. پدر ساتی آهنگ‌ساز و ناشر آثار موسیقی در [[پاریس، شهر\|پاریس]] بود و مادرش، اوژنی ساتی بارنِچ<ref>Eugénie Satie-Barnetsche</ref>، قطعه‌های کوچک و ساده‌ای برای پیانو می‌ساخت. ساتی فقط یک سال در کنسرواتوار پاریس ماند و پس از آن با نوازندگی در کافه''‌''ها و ساختن موسیقی برای، هیپسا<ref>Hypsa </ref>، ترانه''‌''سرای مونمارتر<ref>Montmartre </ref> و پوِلت دارتی<ref>Paulette Darty</ref>، خوانندۀ تالارهای کنسرت، زندگی حقیرانه''‌''ای را درپیش گرفت. از طریق دوستی با [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy </ref> در حدود ۱۸۹۰، با حلقۀ اندیشمندان ارتباط یافت. همچنین در ۴۰سالگی به تحصیل در اسکولا کانتوروم<ref>Schola Cantorum</ref> زیرنظر ونسان دَ اندی<ref>Vincent d’Indy</ref> و [[روسل، آلبر (۱۸۶۹ـ۱۹۳۷)\|آلبر روسل]]<ref>Albert Roussel</ref> پرداخت. دراین''‌''حال به انتشار قطعه''‌''های کوچکی برای پیانو با عنوان''‌''های عجیب و غریب ادامه ''‌''داد. در سال''‌''های بعد با [[کوکتو، ژان (۱۸۸۹ـ۱۹۶۳)\|ژان کوکتو]]<ref>Jean Cocteau</ref> آشنا شد و در آرکویی<ref>Arcueil </ref> مدرسه''‌''ای بنا کرد و در آن به آزمودن تأثیر برخی اندیشه''‌''ها بر آهنگ''‌''سازان جوان''‌''تری مثل [[پولانک، فرانسیس (۱۸۹۹ـ۱۹۶۳)\|پولانک]]<ref>Poulenc </ref>، [[اوریک، ژرژ (۱۸۹۹ـ۱۹۸۳)\|اوریک]]<ref>Auric </ref>، و میّو<ref>Milhaud </ref> پرداخت و آن''‌''ها را از سبک رُمانتیک که تحت تأثیر آهنگ''‌''سازان آلمانی، به''‌''خصوص واگنر<ref>Wagner</ref>، پدید آمده بود دور کرد و به سوی سبکی بی''‌''آلایش''‌''تر، فشرده''‌''تر و وابسته به کلمات پیش رفت.

Nazanin در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۰

2024-05-19T16:00:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۰
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	}}		}}

	آهنگ‌ساز فرانسوی. قطعه‌های او برای ~~پیانو،~~ مثل سه ''ژیمنوپِدی<ref>''Gymnopédies''</ref>''~~ ~~(۱۸۸۸)، دقیق و غم‌انگیزند و بیان رُمانتیک را با برداشت‌هایی فراواقعی هجو می‌کنند. نگاه زیباشناسانه او، ساده و هجو‌آمیز، مثلاً در ''مس فقرا<ref>''Messe des Pauvres/Poor People’s Mass''</ref>''~~ ~~(۱۸۹۵)، از منظر ملی‌گرایی، پادزهری در مقابل افراط‌کاری‌های ناشی از رمانتیسیسم آلمانی بود. ساتی که مقتدای آهنگ‌سازان ''گروه شش<ref>''Les Six''</ref>''~~ ~~برشمرده می‌شد، مفهوم ''موزیک دآموبلمان (موسیقی مبلمان)<ref>''(musique d’ameublement (furniture music''</ref>''~~ ~~را ترویج می‌کرد، که خبر از پیدایش رادیو می‌داد. سفارشی از جانب دیاگیلف<ref>Diaghilev </ref>، به ساخته‌شدن بالۀ ''رژه<ref>''Parade'' </ref>''~~ ~~(۱۹۱۷) منجر شد، که در سازبندی آن از بوق کارخانه، ماشین تحریر، و سوت کشتی استفاده شده بود. ساتی برای موسیقی فیلم ''آنتراکت<ref>''Entr’acte''</ref>''~~ ~~ساختۀ رنه کلر<ref>René Clair</ref>~~ ~~(۱۹۲۴)، سبک تازه‌ای ابداع کرد. پدر ساتی آهنگ‌ساز و ناشر آثار موسیقی در پاریس بود و مادرش، اوژنی ساتی بارنِچ<ref>Eugénie Satie-Barnetsche</ref>، قطعه‌های کوچک و ساده‌ای برای پیانو می‌ساخت. ساتی فقط یک سال در کنسرواتوار پاریس ماند و پس از آن با نوازندگی در کافه''‌''ها و ساختن موسیقی برای، هیپسا<ref>Hypsa </ref>، ترانه''‌''سرای مونمارتر<ref>Montmartre </ref>~~ ~~و پوِلت دارتی<ref>Paulette Darty</ref>، خوانندۀ تالارهای کنسرت، زندگی حقیرانه''‌''ای را درپیش گرفت. از طریق دوستی با دبوسی<ref>Debussy </ref>~~ ~~در حدود ۱۸۹۰، با حلقۀ اندیشمندان ارتباط یافت. همچنین در ۴۰سالگی به تحصیل در اسکولا کانتوروم<ref>Schola Cantorum</ref>~~ ~~زیرنظر ونسان دَ اندی<ref>Vincent d’Indy</ref>~~ ~~و آلبر روسل<ref>Albert Roussel</ref>~~ ~~پرداخت. دراین''‌''حال به انتشار قطعه''‌''های کوچکی برای پیانو با عنوان''‌''های عجیب و غریب ادامه ''‌''داد. در سال''‌''های بعد با ژان کوکتو<ref>Jean Cocteau</ref>~~ ~~آشنا شد و در آرکویی<ref>Arcueil </ref>~~ ~~مدرسه''‌''ای بنا کرد و در آن به آزمودن تأثیر برخی اندیشه''‌''ها بر آهنگ''‌''سازان جوان''‌''تری مثل پولانک<ref>Poulenc </ref>، اوریک<ref>Auric </ref>، و میّو<ref>Milhaud </ref>~~ ~~پرداخت و آن''‌''ها را از سبک رُمانتیک که تحت تأثیر آهنگ''‌''سازان آلمانی، به''‌''خصوص واگنر<ref>Wagner</ref>، پدید آمده بود دور کرد و به سوی سبکی بی''‌''آلایش''‌''تر، فشرده''‌''تر و وابسته به کلمات پیش رفت.		آهنگ‌ساز فرانسوی. قطعه‌های او برای [[پیانو]]، مثل سه ''ژیمنوپِدی<ref>''Gymnopédies''</ref>'' (۱۸۸۸)، دقیق و غم‌انگیزند و بیان رُمانتیک را با برداشت‌هایی فراواقعی هجو می‌کنند. نگاه زیباشناسانه او، ساده و هجو‌آمیز، مثلاً در ''مس فقرا<ref>''Messe des Pauvres/Poor People’s Mass''</ref>'' (۱۸۹۵)، از منظر ملی‌گرایی، پادزهری در مقابل افراط‌کاری‌های ناشی از رمانتیسیسم آلمانی بود. ساتی که مقتدای آهنگ‌سازان ''گروه شش<ref>''Les Six''</ref>'' برشمرده می‌شد، مفهوم ''موزیک دآموبلمان (موسیقی مبلمان)<ref>''(musique d’ameublement (furniture music''</ref>'' را ترویج می‌کرد، که خبر از پیدایش رادیو می‌داد. سفارشی از جانب دیاگیلف<ref>Diaghilev </ref>، به ساخته‌شدن بالۀ ''رژه<ref>''Parade'' </ref>'' (۱۹۱۷) منجر شد، که در سازبندی آن از بوق کارخانه، ماشین تحریر، و سوت کشتی استفاده شده بود. ساتی برای موسیقی فیلم ''آنتراکت<ref>''Entr’acte''</ref>'' ساختۀ [[کلر، رنه (۱۸۹۸ـ۱۹۸۱)\|رنه کلر]]<ref>René Clair</ref> (۱۹۲۴)، سبک تازه‌ای ابداع کرد. پدر ساتی آهنگ‌ساز و ناشر آثار موسیقی در [[پاریس، شهر\|پاریس]] بود و مادرش، اوژنی ساتی بارنِچ<ref>Eugénie Satie-Barnetsche</ref>، قطعه‌های کوچک و ساده‌ای برای پیانو می‌ساخت. ساتی فقط یک سال در کنسرواتوار پاریس ماند و پس از آن با نوازندگی در کافه''‌''ها و ساختن موسیقی برای، هیپسا<ref>Hypsa </ref>، ترانه''‌''سرای مونمارتر<ref>Montmartre </ref> و پوِلت دارتی<ref>Paulette Darty</ref>، خوانندۀ تالارهای کنسرت، زندگی حقیرانه''‌''ای را درپیش گرفت. از طریق دوستی با [[دبوسی، کلود (۱۸۶۲ـ۱۹۱۸)\|دبوسی]]<ref>Debussy </ref> در حدود ۱۸۹۰، با حلقۀ اندیشمندان ارتباط یافت. همچنین در ۴۰سالگی به تحصیل در اسکولا کانتوروم<ref>Schola Cantorum</ref> زیرنظر ونسان دَ اندی<ref>Vincent d’Indy</ref> و [[روسل، آلبر (۱۸۶۹ـ۱۹۳۷)\|آلبر روسل]]<ref>Albert Roussel</ref> پرداخت. دراین''‌''حال به انتشار قطعه''‌''های کوچکی برای پیانو با عنوان''‌''های عجیب و غریب ادامه ''‌''داد. در سال''‌''های بعد با [[کوکتو، ژان (۱۸۸۹ـ۱۹۶۳)\|ژان کوکتو]]<ref>Jean Cocteau</ref> آشنا شد و در آرکویی<ref>Arcueil </ref> مدرسه''‌''ای بنا کرد و در آن به آزمودن تأثیر برخی اندیشه''‌''ها بر آهنگ''‌''سازان جوان''‌''تری مثل [[پولانک، فرانسیس (۱۸۹۹ـ۱۹۶۳)\|پولانک]]<ref>Poulenc </ref>، [[اوریک، ژرژ (۱۸۹۹ـ۱۹۸۳)\|اوریک]]<ref>Auric </ref>، و میّو<ref>Milhaud </ref> پرداخت و آن''‌''ها را از سبک رُمانتیک که تحت تأثیر آهنگ''‌''سازان آلمانی، به''‌''خصوص واگنر<ref>Wagner</ref>، پدید آمده بود دور کرد و به سوی سبکی بی''‌''آلایش''‌''تر، فشرده''‌''تر و وابسته به کلمات پیش رفت.

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

ساتی‌، اِریک‌ (۱۸۶۶ـ۱۹۲۵)(Satie, Erik)<br/> [[File:25004200.jpg|thumb|ساتي‌، اِريک‌]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =اِریک‌ ساتی‌
|نام = Erik Satie
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=1866م
|تاریخ مرگ=1925م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل= اسکولا کانتوروم
| شغل و تخصص اصلی =آهنگ‌ساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =سه ژیمنوپِدی (1888)
|آثار =
|خویشاوندان سرشناس =اوژنی ساتی بارنِچ (مادر)
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

آهنگ‌ساز فرانسوی. قطعه‌های او برای پیانو، مثل سه ''ژیمنوپِدی<ref>''Gymnopédies''</ref>'' (۱۸۸۸)، دقیق و غم‌انگیزند و بیان رُمانتیک را با برداشت‌هایی فراواقعی هجو می‌کنند. نگاه زیباشناسانه او، ساده و هجو‌آمیز، مثلاً در ''مس فقرا<ref>''Messe des Pauvres/Poor People’s Mass''</ref>'' (۱۸۹۵)، از منظر ملی‌گرایی، پادزهری در مقابل افراط‌کاری‌های ناشی از رمانتیسیسم آلمانی بود. ساتی که مقتدای آهنگ‌سازان ''گروه شش<ref>''Les Six''</ref>'' برشمرده می‌شد، مفهوم ''موزیک دآموبلمان (موسیقی مبلمان)<ref>''(musique d’ameublement (furniture music''</ref>'' را ترویج می‌کرد، که خبر از پیدایش رادیو می‌داد. سفارشی از جانب دیاگیلف<ref>Diaghilev </ref>، به ساخته‌شدن بالۀ ''رژه<ref>''Parade'' </ref>'' (۱۹۱۷) منجر شد، که در سازبندی آن از بوق کارخانه، ماشین تحریر، و سوت کشتی استفاده شده بود. ساتی برای موسیقی فیلم ''آنتراکت<ref>''Entr’acte''</ref>'' ساختۀ رنه کلر<ref>René Clair</ref> (۱۹۲۴)، سبک تازه‌ای ابداع کرد. پدر ساتی آهنگ‌ساز و ناشر آثار موسیقی در پاریس بود و مادرش، اوژنی ساتی بارنِچ<ref>Eugénie Satie-Barnetsche</ref>، قطعه‌های کوچک و ساده‌ای برای پیانو می‌ساخت. ساتی فقط یک سال در کنسرواتوار پاریس ماند و پس از آن با نوازندگی در کافه''‌''ها و ساختن موسیقی برای، هیپسا<ref>Hypsa </ref>، ترانه''‌''سرای مونمارتر<ref>Montmartre </ref> و پوِلت دارتی<ref>Paulette Darty</ref>، خوانندۀ تالارهای کنسرت، زندگی حقیرانه''‌''ای را درپیش گرفت. از طریق دوستی با دبوسی<ref>Debussy </ref> در حدود ۱۸۹۰، با حلقۀ اندیشمندان ارتباط یافت. همچنین در ۴۰سالگی به تحصیل در اسکولا کانتوروم<ref>Schola Cantorum</ref> زیرنظر ونسان دَ اندی<ref>Vincent d’Indy</ref> و آلبر روسل<ref>Albert Roussel</ref> پرداخت. دراین''‌''حال به انتشار قطعه''‌''های کوچکی برای پیانو با عنوان''‌''های عجیب و غریب ادامه ''‌''داد. در سال''‌''های بعد با ژان کوکتو<ref>Jean Cocteau</ref> آشنا شد و در آرکویی<ref>Arcueil </ref> مدرسه''‌''ای بنا کرد و در آن به آزمودن تأثیر برخی اندیشه''‌''ها بر آهنگ''‌''سازان جوان''‌''تری مثل پولانک<ref>Poulenc </ref>، اوریک<ref>Auric </ref>، و میّو<ref>Milhaud </ref> پرداخت و آن''‌''ها را از سبک رُمانتیک که تحت تأثیر آهنگ''‌''سازان آلمانی، به''‌''خصوص واگنر<ref>Wagner</ref>، پدید آمده بود دور کرد و به سوی سبکی بی''‌''آلایش''‌''تر، فشرده''‌''تر و وابسته به کلمات پیش رفت.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:مدرن جهان]]