ساخالین، جزیره - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۳

2025-04-16T07:23:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
			{{الگو:جعبه اطلاعات شهر6
			\| کشور = روسیه

			\| نام فارسی = ساخالین


			\|نام لاتین =Sakhalin


			\| نام‌ قدیمی = نام سابق ژاپنی: «کارافتو» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵
			\| نام دیگر =

			\| استان =
			\| شهرستان =
			\| بخش =
			\| موقعیت = خاور دور روسیه، بین دریای اُخُتسک و دریای ژاپن

			\| جمعیت = 489,638 نفر (2019)

			\| مساحت = ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع


			\| نوع اقلیم =
			\| ارتفاع از سطح دریا =
			\| تولیدات و صنایع مهم =ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا؛ صنعت استخراج معدن و پالایش نفت؛ تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ؛ ماهی‌گیری؛ دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات

			\| برخی بناهای مهم =
			\| شهر ها و آبادی های مهم = یوژنو‌ـ‌ساخالینسک
			}}
	[[پرونده:25005700-1.jpg\|بندانگشتی\|فانوس دریایی جزیرۀ ساخالین]]		[[پرونده:25005700-1.jpg\|بندانگشتی\|فانوس دریایی جزیرۀ ساخالین]]

Shahraabi در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۶

2025-04-16T07:16:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:25005700-1.jpg\|بندانگشتی\|فانوس دریایی جزیرۀ ساخالین]]

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> ~~[[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]]~~(نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. 489,638 نفر جمعیت (2019) دارد. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[نفت]]، [[گاز طبیعی]]، [[سنگ آهن]] و [[طلا]]، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه [[کاج]] نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و [[کاغذ]] است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به [[کامسامولسک\|کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور]]<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. [[دامپروری]] و کشت [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]] و [[سبزیجات]]، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/>

			(نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. 489,638 نفر جمعیت (2019) دارد. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[نفت]]، [[گاز طبیعی]]، [[سنگ آهن]] و [[طلا]]، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه [[کاج]] نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و [[کاغذ]] است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به [[کامسامولسک\|کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور]]<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. [[دامپروری]] و کشت [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]] و [[سبزیجات]]، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».

Shahraabi در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۱

2025-04-16T07:11:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۱
خط ۱:		خط ۱:

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[نفت]]، [[گاز طبیعی]]، [[سنگ آهن]] و [[طلا]]، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه [[کاج]] نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و [[کاغذ]] است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به [[کامسامولسک\|کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور]]<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. [[دامپروری]] و کشت [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]] و [[سبزیجات]]، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. 489,638 نفر جمعیت (2019) دارد. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[نفت]]، [[گاز طبیعی]]، [[سنگ آهن]] و [[طلا]]، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه [[کاج]] نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و [[کاغذ]] است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به [[کامسامولسک\|کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور]]<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. [[دامپروری]] و کشت [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]] و [[سبزیجات]]، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».

Shahraabi در ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۷

2025-04-16T07:07:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۷
خط ۱:		خط ۱:

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر ~~زغال‌سنگ، نفت،~~ گاز ~~طبیعی،~~ سنگ آهن و ~~طلا،~~ اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به [[کامسامولسک\|کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور]]<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و ~~سبزیجات،~~ در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[نفت]]، [[گاز طبیعی]]، [[سنگ آهن]] و [[طلا]]، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه [[کاج]] نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و [[کاغذ]] است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به [[کامسامولسک\|کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور]]<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. [[دامپروری]] و کشت [[سیب زمینی\|سیب‌زمینی]] و [[سبزیجات]]، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».

Shahraabi در ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۴

2024-02-21T16:34:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۴
خط ۱:		خط ۱:

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به [[کامسامولسک\|کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور]]<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».

Shahraabi در ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۹

2024-02-21T16:29:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۹
خط ۱:		خط ۱:

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]]<ref>World War II</ref> (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».

Shahraabi در ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۸

2024-02-21T16:28:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۸
خط ۱:		خط ۱:

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]] (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]]<ref>Russo-Japanese War</ref> (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».

Shahraabi در ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۷

2024-02-21T16:27:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۷
خط ۱:		خط ۱:

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، [[اوروک]]<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]] (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، اوروک<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]] (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».

Shahraabi در ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۶

2024-02-21T16:26:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۶
خط ۱:		خط ۱:

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام نیوخ<ref>Nivkh</ref>، [[اوروک]]<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]] (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام [[نیوخی\|نیوخ]]<ref>Nivkh</ref>، [[اوروک]]<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]] (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».

Shahraabi در ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۵

2024-02-21T16:25:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۲۵
خط ۱:		خط ۱:

	ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ ~~ژاپن،~~ جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام نیوخ<ref>Nivkh</ref>، [[اوروک]]<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و [[ژاپن]] تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]] (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».		ساخالین، جزیره (Sakhalin)<br/> [[File:25005700.jpg\|thumb\|ساخالين، جزيره]](نام سابق ژاپنی: «کارافتو<ref>Karafuto </ref>» ۱۹۰۵ـ۱۹۴۵؛ ۱۸۵۵ـ۱۸۷۵) جزیره‌ای در [[خاور دور روسیه]]<ref>Russian Far East</ref>، بین [[اختسک، دریای\|دریای اُخُتسک]]<ref>Sea of Okhotsk</ref> و [[ژاپن، دریای\|دریای ژاپن]]<ref>Sea of Japan</ref>، با حدود ۹۶۵ کیلومتر طول و ۷۶,۴۰۰ کیلومتر مربع وسعت. تنگۀ تاتار<ref>Tatar Strait</ref> آن را از سرزمین اصلی روسیه، و تنگۀ لا پروز<ref>La Pérouse Strait</ref> آن را از [[هوکایدو]]<ref>Hokkaido</ref>، شمالی‌ترین جزیرۀ [[ژاپن]]، جدا می‌کند. شهر اصلی آن [[یوژنو ـ ساخالینسک\|یوژنو‌ـ‌ساخالینسک]]<ref>Yuzhno-Sakhalinsk</ref> است. ذخایر زغال‌سنگ، نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و طلا، اساس صنعت استخراج معدن و پالایش نفت را تشکیل می‌دهند. این جزیره جنگل‌های انبوه کاج نیز دارد و تولیدکنندۀ الوار، خمیر کاغذ، و کاغذ است. نفت ساخالین با خط لوله از تنگۀ تاتار به کامسامولسک‌ـ‌نا‌ـ‌آمور<ref>Komsomolsk-na-Amure</ref> منتقل می‌شود. ماهی‌گیری نیز صنعت مهمی است. دامپروری و کشت سیب‌زمینی و سبزیجات، در زمین‌های کشاورزی محدود آن رواج دارد. ساخالین در ابتدا مسکن اقوام نیوخ<ref>Nivkh</ref>، [[اوروک]]<ref>Orok</ref> و آینوس<ref>Ainus</ref>، مهم‌ترین گروه قومی فعلی در هوکایدو، بود. شکارچیان قزاق و تاجران هلندی در دهۀ ۱۶۴۰ منطقه را کشف کردند و در ۱۸۵۳ روسیه ادعای مالکیت آن را داشت. برطبق پیمان ۱۸۵۵، جزیره بین [[روسیه]] و ژاپن تقسیم شد. سراسر ساخالین، در ازای حاکمیت ژاپن بر [[کوریل، جزایر\|جزایر کوریل]]<ref>Kuril Islands</ref>، در ۱۸۷۵ روسی شد؛ روسیۀ تزاری، دورافتاده‌ترین نقطۀ جنوبی جزیره را به تبعیدگاه تبدیل کرد. پس از شکست روسیه در [[جنگ روس و ژاپن]] (۱۹۰۴ـ۱۹۰۵)، بخش جنوبی ساخالین تا مدار ۵۰ درجۀ طول شمالی به ژاپن واگذار شد. براساس موافقت‌نامۀ [[یالتا، کنفرانس\|کنفرانس یالتا]]<ref>Yalta Conference</ref> در پایان [[جنگ جهانی دوم]] (۱۹۴۵) دولت شوروی حق بازستانی نیمۀ جنوبی را به‌دست آورد. بیش از ۴۰۰هزار نفر ژاپنی مجبور شدند به ژاپن مهاجرت کنند. در زمان حکومت شوروی، چندین پایگاه نظامی در جزیره ساخته شد؛ در ۱۹۸۳ هواپیمای شکاری روسی، یک فروند هواپیمای مسافربری کره‌ای را بر فراز ساخالین سرنگون کرد و ۲۶۷ کشته برجا گذاشت. در مه ۱۹۹۵، در زلزلۀ بزرگ ۷.۵ ریشتری در شمال جزیره، ۲هزار تن جان خود را از دست دادند، و شهر نفت‌خیز نفتگورسک<ref>Neftegorsk</ref> ویران شد. یک‌سوم بخش شمالی ساخالین را زمین‌های پست تشکیل می‌دهد؛ این جزیره دارای آب و هوای موسمی سرد است. [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)\|آنتون چخوف]]<ref>Anton Chekhov</ref>، نویسندۀ روس، در ''سفرنامه به ساخالین<ref>Journey to Sakhalin</ref>'' (۱۸۹۰) تجربه خود را چنین بیان می‌کند: «[[سیلان]]<ref>Ceylon</ref> را دیده‌ام که بهشت است، و ساخالین، جهنم».