سین کیانگ اویغور - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۹

2026-01-06T07:09:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:25363200-5.jpg\|بندانگشتی\|فرودگاه بین‌المللی اورومچی]]~~		{{جعبه اطلاعات استان های آسیا

	~~سین‌کیانگ اویغور (Xinjiang Uygur)<br/>~~ {{جعبه اطلاعات استان های آسیا
	\|نام فارسی =سین کیانگ اویغور		\|نام فارسی =سین کیانگ اویغور
	\|نام لاتین =Xinjiang Uygur		\|نام لاتین =Xinjiang Uygur
خط ۱۲:		خط ۱۰:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=1,664,897		\|مساحت(کیلومتر مربع)=1,664,897
	\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری		\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری
	}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ [[تاریم، حوضه\|حوضۀ تاریم]]<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> [[لوپ نور\|لو‌پ نور]]<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.		}}
			[[پرونده:25363200-5.jpg\|بندانگشتی\|فرودگاه بین‌المللی اورومچی]]

			سین‌کیانگ اویغور (Xinjiang Uygur)<br/>
			ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ [[تاریم، حوضه\|حوضۀ تاریم]]<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> [[لوپ نور\|لو‌پ نور]]<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.

Shahraabi در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۷

2026-01-06T07:07:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:25363200-5.jpg\|بندانگشتی\|فرودگاه بین‌المللی اورومچی]]

	سین‌کیانگ اویغور (Xinjiang Uygur)<br/> ~~[[File:25363200.jpg\|thumb\|نمايي از سين کيانگ اويغور، اورومچي]]~~ {{جعبه اطلاعات استان های آسیا		سین‌کیانگ اویغور (Xinjiang Uygur)<br/> {{جعبه اطلاعات استان های آسیا
	\|نام فارسی =سین کیانگ اویغور		\|نام فارسی =سین کیانگ اویغور
	\|نام لاتین =Xinjiang Uygur		\|نام لاتین =Xinjiang Uygur

Shahraabi در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۷

2026-01-04T07:27:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۷
خط ۸:		خط ۸:
	\|مرکز=اورومچی		\|مرکز=اورومچی
	\|شهرهای مهم=		\|شهرهای مهم=
	\|جمعیت=۱۶,~~۸۹۰~~,~~۰۰۰~~ نفر (~~۱۹۹۶~~)		\|جمعیت= 25,890,000 نفر (۲۰۲۱)
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=~~۱۶۴۶۸۰۰~~		\|مساحت(کیلومتر مربع)=1,664,897
	\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری		\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری
	}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ [[تاریم، حوضه\|حوضۀ تاریم]]<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> [[لوپ نور\|لو‌پ نور]]<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.		}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ [[تاریم، حوضه\|حوضۀ تاریم]]<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> [[لوپ نور\|لو‌پ نور]]<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.

Shahraabi در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۴

2026-01-04T07:24:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۴
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۱۶۴۶۸۰۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۱۶۴۶۸۰۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری		\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری
	}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ حوضۀ تاریم<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> [[لوپ نور\|لو‌پ نور]]<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.		}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ [[تاریم، حوضه\|حوضۀ تاریم]]<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> [[لوپ نور\|لو‌پ نور]]<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.

Shahraabi در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۳

2026-01-04T07:23:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۱۶۴۶۸۰۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۱۶۴۶۸۰۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری		\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری
	}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ حوضۀ تاریم<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> لو‌پ نور<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.		}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ حوضۀ تاریم<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> [[لوپ نور\|لو‌پ نور]]<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.

Shahraabi در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۰

2026-01-04T07:20:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۰
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	\|مساحت(کیلومتر مربع)=۱۶۴۶۸۰۰		\|مساحت(کیلومتر مربع)=۱۶۴۶۸۰۰
	\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری		\|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری
	}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی ~~چین،~~ با ۱,~~۶۴۶~~,~~۸۰۰~~ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶,~~۸۹۰~~,~~۰۰۰~~ نفر جمعیت (~~۱۹۹۶~~). اورومچی<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید ~~نفت،~~ مواد شیمیایی، ~~آهن،~~ پارچه، ~~زغال‌سنگ،~~ مس و گردشگری. کشت ~~حبوبات، پنبه، میوه،~~ و دامپروری نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو حوضه<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از کوه‌های ~~آلتای،~~ که سین‌کیانگ را از جمهوری مغولستان<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های تین شان<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ حوضۀ تاریم<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان تاکلاماکان<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> لو‌پ نور<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و ~~کونلون‌شان،~~ که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، اویغور (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های هان (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و تانگ<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به زبان هندواروپایی تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب آسیا و اروپا، مانند جادۀ ~~ابریشم،~~ تشکیل می‌‌دادند و از این راه، آیین بودا وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های آسیای مرکزی را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ سلسلۀ چین مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.		}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی [[چین]]، با 1,664,897 کیلومتر مربع مساحت و 25,890,000 نفر جمعیت (۲۰۲۱). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 8,611 متری از سطح دریا قرار دارد. [[اورومچی]]<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید [[نفت]]، مواد شیمیایی، [[آهن]]، پارچه، [[زغال سنگ\|زغال‌سنگ]]، [[مس (شیمی)\|مس]] و [[گردشگری]]. کشت [[حبوبات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، و [[دامپروری]] نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو [[حوضه]]<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از [[آلتای، کوه های\|کوه‌های آلتای]]، که سین‌کیانگ را از جمهوری [[مغولستان]]<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های [[تین شان]]<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ حوضۀ تاریم<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> لو‌پ نور<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و [[کونلون شان\|کونلون‌شان]]، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، [[اویغور]] (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های [[هان، سلسله\|هان]] (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و [[تانگ، سلسله\|تانگ]]<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به [[هندواروپایی، زبان های\|زبان هندواروپایی]] تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب [[آسیا، قاره\|آسیا]] و [[اروپا، قاره\|اروپا]]، مانند [[جاده ابریشم\|جادۀ ابریشم]]، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، [[بودا، آیین\|آیین بودا]] وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های [[آسیای مرکزی]] را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ [[چین، سلسله\|سلسلۀ چین]] مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.

Mohammadi2 در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

سین‌کیانگ اویغور (Xinjiang Uygur)<br/> [[File:25363200.jpg|thumb|نمايي از سين کيانگ اويغور، اورومچي]] {{جعبه اطلاعات استان های آسیا
|نام فارسی =سین کیانگ اویغور
|نام لاتین =Xinjiang Uygur
|نام های دیگر=ترکستان چین
|کشور=چین
|موقعیت=شمال غربی چین
|مرکز=اورومچی
|شهرهای مهم=
|جمعیت=۱۶,۸۹۰,۰۰۰ نفر (۱۹۹۶)
|مساحت(کیلومتر مربع)=۱۶۴۶۸۰۰
|تولیدات و صنایع مهم=تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری
}}ناحیه‌ای خودمختار در شمال غربی چین، با ۱,۶۴۶,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶,۸۹۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶). اورومچی<ref>Urumqi</ref> مرکز آن است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید نفت، مواد شیمیایی، آهن، پارچه، زغال‌سنگ، مس و گردشگری. کشت حبوبات، پنبه، میوه، و دامپروری نیز رواج دارد. سین‌کیانگ از دو حوضه<ref>basin</ref> تشکیل شده که با کوه‌های مرتفع احاطه و از هم جدا شده‌اند. از شمال به جنوب این ارتفاعات عبارت‌اند از کوه‌های آلتای، که سین‌کیانگ را از جمهوری مغولستان<ref>Republic of Mongolia</ref> جدا می‌کنند؛ حوضۀ دزونگاری<ref>Dzungaria Basin</ref>؛ کوه‌های تین شان<ref>Tien Shan</ref>، با قله‌هایی با ارتفاع بیش از ۶,۱۰۰ متر؛ حوضۀ تاریم<ref>Tarim Basin</ref>، شامل بیابان تاکلاماکان<ref>Taklamakan Desert</ref>؛ دریاچه‌‌های نمک<ref>saltlake</ref> لو‌پ نور<ref>Lop Nur</ref>؛ گودال تورفان<ref>Turfan Depression</ref> یا تورپان<ref>Turpan Depression</ref>؛ و کونلون‌شان، که سین‌کیانگ را از تبت جدا می‌کند. این منطقه دارای زمستان‌های طولانی و سرد و تابستان‌های گرم است؛ گودال تورفان گرم‌ترین نقطۀ چین به‌شمار می‌رود. بارندگی بسیار کم و میانگین آن حدود ۱۵۰ میلی‌متر در سال است. در حوضه‌های دزونگاری و تاریم چاه‌های نفت وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها حوزۀ نفت‌خیز کارامای<ref>Karamay</ref> در شمال منطقه است. جمعیت سین‌کیانگ را عمدتاً ترک‌تبارها با دین و فرهنگ اسلامی تشکیل می‌دهد، از این‌رو به آن «ترکستان چین<ref>Chinese Turkestan</ref>» می‌گویند. سیزده اقلیت شناخته‌شده نیز در منطقه سکونت دارند. مهم‌ترین گروه قومی، با بیش از ۷میلیون نفر جمعیت، اویغور (مسلمان ترک‌زبان) است. سیاست رسمی به افزایش اسکان چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> منجر شده است و چینی‌ها اکنون حدود ۴۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. از قرن ۳پ‌م تا قرن ۲۰ در زمان سلسله‌های هان (۲۰۶پ‌م ـ۲۲۰م) و تانگ<ref>Tang</ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) سین‌کیانگ در دوره‌های کوتاه‌مدت در کنترل چین بود. در آن زمان، فرهنگ بومی در واحه‌های حوضۀ تاریم رونق داشت، که ساکنان آن به زبان هندواروپایی تکلم می‌کردند و پیرو دین بودایی بودند. این واحه‌ها حلقۀ پیوند مهمی را در راه‌های تجاری بین چین و غرب آسیا و اروپا، مانند جادۀ ابریشم، تشکیل می‌‌دادند و از این راه، آیین بودا وارد چین شد. در قرن ۸م مغول‌ها منطقه را فتح کردند و بخشی از امپراتوری‌های آسیای مرکزی را تشکیل دادند، تا این‌که در اواسط قرن ۱۸ سلسلۀ چین مجدداً منطقه را تحت کنترل چین درآورد.

 

----

[[Category:جغرافیای آسیا]] [[Category:جغرافیای انسانی چین]]