https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88شعر نو - تاریخچهٔ نسخهها2026-04-07T23:19:04Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010262282&oldid=prevMohammadi3 در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۴۸2025-09-01T12:48:24Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۱ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۴۸</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">میرصادقی (ذوالقدر)، </del>میمنت <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(استبهان ۱۳۱۶ش)</del>|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">میرصادقی، </ins>میمنت|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010261931&oldid=prevMohammadi3 در ۳۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۴۴2025-08-31T12:44:14Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۳۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۴۴</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(کدکن ۱۳۱۸ش)</del>|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010261687&oldid=prevMohammadi3 در ۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۳2025-08-30T20:33:59Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۳</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)</del>|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010242030&oldid=prevMohammadi3 در ۲۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۱2025-05-29T18:11:24Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۲۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۱</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(مشهد ۱۳۱۳ش)</del>|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010240403&oldid=prevMohammadi3 در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۱2025-05-24T20:51:43Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۱</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)</del>|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010240373&oldid=prevMohammadi3 در ۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۱2025-05-24T20:21:27Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۱</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)</del>|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی، سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010238680&oldid=prevMohammadi3 در ۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۱۶2025-05-20T05:16:29Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۱۶</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[<del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">کسرایی ، </del>سیاوش <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(اصفهان ۱۳۰۵ـ وین ۱۳۷۴ش)</del>|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی (تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[<ins style="font-weight: bold; text-decoration: none;">کسرایی، </ins>سیاوش|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی (تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010238647&oldid=prevMohammadi3 در ۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱2025-05-20T04:41:00Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۱</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(رشت ۱۳۰۶ش)</del>|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی ، سیاوش (اصفهان ۱۳۰۵ـ وین ۱۳۷۴ش)|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی (تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی ، سیاوش (اصفهان ۱۳۰۵ـ وین ۱۳۷۴ش)|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی (تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010238144&oldid=prevMohammadi3 در ۱۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۴2025-05-18T19:14:24Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۱۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۱۴</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ (رشت ۱۳۰۶ش)|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی ، سیاوش (اصفهان ۱۳۰۵ـ وین ۱۳۷۴ش)|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(شیراز ۱۳۱۶ش)</del>|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی (تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ (رشت ۱۳۰۶ش)|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی ، سیاوش (اصفهان ۱۳۰۵ـ وین ۱۳۷۴ش)|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی (تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3https://wikijoo.ir/index.php?title=%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%86%D9%88&diff=2010238021&oldid=prevMohammadi3 در ۱۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۶2025-05-18T17:26:59Z<p></p>
<table style="background-color: #fff; color: #202122;" data-mw="interface">
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<col class="diff-marker" />
<col class="diff-content" />
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="2" style="background-color: #fff; color: #202122; text-align: center;">نسخهٔ ۱۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۶</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-lineno" id="mw-diff-left-l8">خط ۸:</td>
<td colspan="2" class="diff-lineno">خط ۸:</td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>اصطلاحی در شعر معاصر فارسی که معادل نوعی قالب یا گونۀ شعری فرض میشود. شعر نو با عدول از قواعد عروض و قافیه و قالبهای شعر قدیم فارسی به قصد تجدید نظر در سنتهای دیرپای شعر کهن به همت [[نیما یوشیج]] در اوایل قرن ۱۴ش پدید آمد. البته سابقۀ سرودن آن اندکی قبلتر به اشخاصی چون [[رفعت، تقی (تبریز ۱۲۶۸ـ۱۲۹۹ش)|تقی رفعت]] و [[کسمایی، شمس (یزد ۱۲۶۲ـ تهران ۱۳۴۰ش)|شمس کسمائی]] میرسد. اینگونه سرودن شعر تحت تأثیر اشعار اروپایی، بهخصوص ترجمۀ آنها به فارسی و ترکی بود. نیما یوشیج پس از سالها تجربه و طبعآزمایی در قالبهای سنتی و قدیمی، تجربهای تازه پیش گرفت و شکل تازهای به شعر فارسی داد که هم از نظر مضمون و هم قالب پاسخگوی نیازهای دنیای مدرن و بیان اندیشههای نو بود. ویژگی ظاهری (فرمیک) اینگونه اشعار عدم تساوی مصراعها، عدم تکرار قافیه یا تغییر جا یا اصولاً حذف آن و کوتاهی و بلندی مصراعها بود که در واقع نوعی آزادی در سرودن شعر به شاعر میداد. این گونه/ قالب شعری با وجود نمونههای پراکنده و اغلب ناموفّق در دهههای 1290 و 1310ش، از دهۀ 1320ش به بعد، بسیار رواج یافت و همچنان که گفته شد بیشتر از سرچشمۀ شعر نیما یوشیج آب میخورد. رواج آزادیهای سیاسی و اجتماعی، روند آرمانخواهی چپگرایانه و گرایش جامعه به تجدّد از جملۀ مهمترین عوامل در شکلگیری و گسترش شعر نوی فارسی، بهویژه پس از جنگ جهانی دوم، بود. شاخههای اعتدالی ([[توللی، فریدون (شیراز ۱۲۹۸ـ همان جا ۱۳۶۴ش)|فریدون تولّلی]]، [[نادرپور، نادر (تهران ۱۳۰۸ـ لوس آنجلس ۱۳۷۸ش)|نادر نادرپور]])، اصلی ([[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]]، [[اخوان ثالث، مهدی (مشهد ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدی اخوان ثالث]]) و افراطی ([[تندر کیا|شمسالدین تندرکیا]]، [[هوشنگ ایرانی]]) متعدّدی در مجموعۀ شعر نو قرار داشتند. وجه اشتراک همۀ آنها کنار نهادن عروض سنتی و تساوی مصراعها، و نگاهِ جدید به زندگی و انسان و هستی بود. شعر نو، بهویژه پس از درگذشت نیما یوشیج تبدیل به سنّت جدید شعری شد و علاوه بر شاملو و اخوان ثالث، در شعرهای [[سپهری، سهراب (کاشان ۱۳۰۷ـ تهران ۱۳۵۹ش)|سهراب سپهری]] و فروغ فرّخزاد برجستگی خاصی یافت، و از دهۀ 1340ش به بعد، تعداد انبوهی از شاعران معاصر را در خود جای داد. امّا از دهۀ 1360ش به بعد، شاخۀ نیمایی شعر نو، اندکاندک، به کناری رفت و شاخۀ منثور شعر نو مورد استقبال گروهی از شاعران نوگرا قرار گرفت. شعر نوی نیمایی و منثور، یک دورۀ بسیار سیاسی را از اواخر دهۀ 1340ش تا پایان دهۀ 1350ش از سر گذراند. </div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><br></td></tr>
<tr><td class="diff-marker" data-marker="−"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #ffe49c; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ (رشت ۱۳۰۶ش)|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی ، سیاوش (اصفهان ۱۳۰۵ـ وین ۱۳۷۴ش)|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر <del style="font-weight: bold; text-decoration: none;">(کرمان ۱۳۱۵ ـ تهران ۱۳۶۰ش)</del>|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور (شیراز ۱۳۱۶ش)|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی (تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td><td class="diff-marker" data-marker="+"></td><td style="color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #a3d3ff; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>از جملۀ مهمترین نمایندگان شعر نو در نسل نخست شاعران نیمایی، پس از دورۀ گذار دهههای 1310 و 1320ش میتوان به [[ابتهاج، امیرهوشنگ (رشت ۱۳۰۶ش)|امیرهوشنگ ابتهاج]]، مهدی اخوان ثالث، [[رحمانی، نصرت (تهران ۱۳۰۸ـ رشت ۱۳۷۹ش)|نصرت رحمانی]]، [[زهری، محمد (تنکابن ۱۳۰۵ـ تهران ۱۳۷۳ش)|محمد زُهَری]]، [[هنرمندی، حسن (طالقان ۱۳۰۷ـ پاریس ۱۳۸۱ش)|حسن هنرمندی]]، سهراب سپهری، احمد شاملو، [[شاهرودی، اسماعیل (دامغان ۱۳۰۴ـ تهران ۱۳۶۰ش)|اسماعیل شاهرودی]]، [[کسرایی ، سیاوش (اصفهان ۱۳۰۵ـ وین ۱۳۷۴ش)|سیاوش کسرایی]]، فریدون مشیری، نادر نادرپور و [[مفتون امینی|اسدالله مفتون امینی]] اشاره کرد. همچنین از نمایندگان شعر نو در نسل دوم شاعران نیمایی میتوان این شاعران را نام برد: [[تمیمی، فرخ (نیشابور ۱۳۱۲ ـ تهران ۱۳۸۱ش)|فرخ تمیمی]]، [[خویی، اسماعیل|اسماعیل خویی]]، [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[یدالله رؤیایی]]، [[کیانوش، محمود (مشهد ۱۳۱۳ش)|محمود کیانوش]]، [[مصدق، حمید (شهرضا ۱۳۱۸ـ تهران ۱۳۷۷ش)|حمید مصدق]]، [[صفارزاده، طاهره (سیرجان ۱۳۱۵ـ۱۳۸۷ ش)|طاهره صفارزاده]]، [[اوجی، منصور (شیراز ۱۳۱۶ش)|منصور اوجی]]، [[شفیعی کدکنی، محمدرضا (کدکن ۱۳۱۸ش)|محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[آتشی، منوچهر (دشتستان بوشهر ۱۳۱۰ـ تهران ۱۳۸۴ش)|منوچهر آتشی]]، [[سپانلو، محمدعلی (تهران ۱۳۱۹ش- تهران 21 اردیبهشت 1394ش)|محمدعلی سپانلو]]، [[مشرف آزاد تهرانی، محمود (تهران ۱۳۱۲ـ همان جا ۱۳۸۴ش)|محمود مشرف آزاد تهرانی (م. آزاد)]]، [[میرصادقی (ذوالقدر)، میمنت (استبهان ۱۳۱۶ش)|میمنت ذوالقدر (میرصادقی)]] و [[سادات اشکوری، کاظم (اشکور رودسر ۱۳۱۷ش)|کاظم سادات اِشْکوَری]].<br> <!--42095400--></div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:ادبیات فارسی]]</div></td></tr>
<tr><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td><td class="diff-marker"></td><td style="background-color: #f8f9fa; color: #202122; font-size: 88%; border-style: solid; border-width: 1px 1px 1px 4px; border-radius: 0.33em; border-color: #eaecf0; vertical-align: top; white-space: pre-wrap;"><div>[[رده:اصطلاحات، قالب ها و سبک های ادبی]]</div></td></tr>
</table>Mohammadi3