Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

غَوّاصی (diving)

[[File:32022000-7.jpg|thumb|32022000-7.jpg]]

[[File:32022000-1.jpg|thumb|غَوّاصي]][[File:32022000-2.jpg|thumb|غَوّاصي]][[File:32022000-3.jpg|thumb|غَوّاصي]][[File:32022000-4.jpg|thumb|غَوّاصي]][[File:32022000-5.jpg|thumb|غَوّاصي]][[File:32022000-6.jpg|thumb|غَوّاصي]][[File:32022000.jpg|thumb|غَوّاصي]]

فرورفتن در آب. انسان‌ها نخست برهنه و بدون استفاده از ابزار و وسیله‌ای خاص برای صیادی و به‌دست‌آوردن مروارید و مرجان به درون آب دریا فرو می‌رفتند، ولی کم‌کم به ابداع و اختراع دستگاه‌هایی اقدام کردند که امکان ماندن طولانی در زیر آب را فراهم آورد. در قرن ۱۷، ناقوس غواصی<ref>diving bell

</ref> متداول بود. در این روش، هوایی که غواص<ref>diver
</ref> تنفس می‌کرد در محفظه‌ای به شکل ناقوس حبس می‌شد. در اوایل قرن ۱۹، انواع لباس‌های غواصی سنگین و دست‌وپاگیر ابداع شدند. با پیدایش دستگاه تنفس زیرآبی<ref>aqualung
</ref>، که ژاک کوستا<ref>Jacques Cousteau </ref> در اوایل دهۀ ۱۹۴۰ اختراع کرد، حرکت غواصان آسان‌تر شد. در دهۀ ۱۹۷۰، فن غواصی اشباع<ref>saturation diving </ref> برای کار در اعماق بیشتر ابداع شد. در این روش، غواص مخلوطی از هلیوم و اکسیژن را تحت فشارِ بستر دریا به مدت یک هفته یا بیشتر تنفس می‌کند. برای حفاری‌ در دریای شمال<ref>North Sea </ref> از این روش استفاده کردند. جان دین<ref>John Deane </ref> و چارلز دین<ref>Charles Deane </ref>، دو برادر انگلیسی، در ۱۸۲۸ نخستین لباس غواصی را با کلاه<ref>helmet </ref> فلزی بزرگی اختراع کردند که هوا از طریق شلنگ<ref>hose </ref> به آن می‌رسید. غواصی اشباع برای کار در میدان‌های نفتیِ دور از ساحل توسعه یافت. کارگران غواص با شناور<ref>submersible </ref>های بی‌منفذ به محل کار اعزام می‌شوند. بدین ترتیب پس از هر بار غواصی، گذراندن دوران طولانی کاهش فشار<ref>decompression </ref> ضرورتی ندارد. برای جلوگیری از پیامدهای خطرناک عارضۀ کاهش فشار<ref> (decompression sickness (attack of bends </ref>، لازم است فشار وارد بر غواص آرام‌آرام کاهش یابد.

 

----

[[Category:فناوری و صنایع]] [[Category:تجهیزات و تاسیسات و محصولات صنعتی]]

غواصی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳