فوره، گابریل (۱۸۴۵ـ۱۹۲۴) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۸

2025-07-15T05:28:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۸
خط ۳:		خط ۳:
	در ۱۸۷۷ سرپرستی کُر کلیسای مادلن را برعهده گرفت\|جوایز و افتخارات=\|آثار=آواز خوب (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳)، صحنه‌ای. اپرای پنلوپه (۱۹۱۳)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ پلئاس و ملیزاند (اثر مترلینک؛ ۱۸۹۸). ارکستری پاوان (۱۸۸۷)؛ سوییت ماسک و برگاماسک (۱۹۱۹). آوازی مِس باس برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های شعر یک‌ روز، ترانۀ حوا (اثر شارل وان لربرگ؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰)، افق وهم‌انگیز (۱۹۲۱)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		در ۱۸۷۷ سرپرستی کُر کلیسای مادلن را برعهده گرفت\|جوایز و افتخارات=\|آثار=آواز خوب (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳)، صحنه‌ای. اپرای پنلوپه (۱۹۱۳)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ پلئاس و ملیزاند (اثر مترلینک؛ ۱۸۹۸). ارکستری پاوان (۱۸۸۷)؛ سوییت ماسک و برگاماسک (۱۹۱۹). آوازی مِس باس برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های شعر یک‌ روز، ترانۀ حوا (اثر شارل وان لربرگ؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰)، افق وهم‌انگیز (۱۹۲۱)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

	فوره، گابریل (~~۱۸۴۵ـ۱۹۲۴~~)		فوره، گابریل (۱۸۴۵ـ۱۹۲۴م) (Fauré, Gabriel) [[پرونده:Fauré, Gabriel.jpg\|بندانگشتی\|گابریل فوره]]
			آهنگ‌ساز فرانسوی. آثارش دربرگیرندۀ ترانه‌ها، موسیقی مجلسی، و یک ''رکویِم''<ref>Requiem</ref> کُرال (۱۸۸۷ـ۱۸۸۹م) است. از شاگردان [[سن ـ سانس ، کامی (۱۸۳۵ـ۱۹۲۱)\|سن ـ سانس]]<ref>Saint-Saëns </ref> بود، و در ۱۸۹۶م استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatoire</ref> شد، و از ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰م مدیریت آن را برعهده داشت. فوره از ۱۸۵۴ تا ۱۸۶۶م در مدرسۀ موسیقی لوئی نیدرمِیِر<ref>Louis Niedermeyer</ref> در [[پاریس، شهر\|پاریس]] تحصیل می‌کرد، و در سال‌های بعد ارگ‌نواز کلیسای شهر [[رن\|رِن]]<ref>Rennes</ref> شد. در ۱۸۷۰م به پاریس بازگشت، ابتدا در کلیسای سن‌سولپیس<ref>Saint-Sulpice</ref> و بعد در کلیسای سنت ـ اونوره<ref>Saint-Honoré</ref> ارگ‌نواز شد، و در ۱۸۷۷م سرپرستی کُر کلیسای مادلن<ref>Madeleine</ref> را برعهده گرفت، و در ۱۸۹۶م ارگ‌نواز این کلیسا نیز شد، و این مقام را تا ۱۹۰۵م حفظ کرد. در آهنگ‌سازی شاگردان برجستۀ بسیاری داشت، ازجمله [[راول، موریس\|موریس راول]]<ref>Maurice Ravel</ref>، [[انسکو، ژرژ (۱۸۸۱ـ۱۹۵۵)\|ژرژ اِنسکو]]<ref>George Enescu</ref>، و [[کشلن، شارل (۱۸۶۷ـ۱۹۵۰)\|شارل کِشلَن]]<ref>Charles Koechlin</ref>. آثار نخستین او، به ویژه دورۀ آوازی موسوم به ''آواز خوب''<ref>''La Bonne Chanson''</ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳م)، اولین سونات ویولن، اولین [[کوآرتت زهی\|کوآرتت پیانو]]، ماهیتی تغزلی و اندیشمندانه داشتند. معروف‌ترین اثر او، رکویِم، نیز متعلق به همین دوران است. در آستانه قرن جدید با اپرای ''پرومته''<ref>''Prométhée'' </ref> (۱۹۰۰م)، سبک موجزتر و سختگیرانه‌تری را درپیش گرفت و آن را در قالب آثاری همچون کویینتت‌های پیانو و سونا‌ت‌های [[ویولنسل\|ویولن‌سل]] ادامه داد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای. اپرای ''پنلوپه''<ref>''Pénélope''</ref> (۱۹۱۳م)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''پلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)\|مترلینک]]<ref>''Maeterlinck''</ref>؛ ۱۸۹۸). ارکستری ''پاوان''<ref>''Pavane''</ref> (۱۸۸۷م)؛ سوییت ''ماسک و برگاماسک''<ref>''Masques et bergamasques'' </ref> (۱۹۱۹م). آوازی ''مِس باس''<ref>''Messe basse''</ref> برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های ''شعر یک‌ روز''<ref>''Poème d’un jour''</ref>، ''ترانۀ حوا''<ref>''La Chanson d’Eve''</ref> (اثر شارل وان لربرگ<ref>''Charles Van Lerberghe'' </ref>؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰م)، ''افق وهم‌انگیز''<ref>''L’Horizon Chimérique''</ref> (۱۹۲۱م).
	(Fauré, Gabriel)~~<br />~~
	[[پرونده:Fauré, Gabriel.jpg\|بندانگشتی\|گابریل فوره]]
	آهنگ‌ساز فرانسوی. آثارش دربرگیرندۀ ترانه‌ها، موسیقی مجلسی، و یک ''رکویِم''<ref>Requiem</ref> کُرال (~~۱۸۸۷ـ۱۸۸۹~~) است. از شاگردان [[سن ـ سانس ، کامی (۱۸۳۵ـ۱۹۲۱)\|سن ـ سانس]]<ref>Saint-Saëns </ref> بود، و در ~~۱۸۹۶~~ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatoire</ref> شد، و از ۱۹۰۵ تا ~~۱۹۲۰~~ مدیریت آن را برعهده داشت. فوره از ۱۸۵۴ تا ~~۱۸۶۶~~ در مدرسۀ موسیقی لوئی نیدرمِیِر<ref>Louis Niedermeyer</ref> در [[پاریس، شهر\|پاریس]] تحصیل می‌کرد، و در سال‌های بعد ارگ‌نواز کلیسای شهر [[رن\|رِن]]<ref>Rennes</ref> شد. در ~~۱۸۷۰~~ به پاریس بازگشت، ابتدا در کلیسای سن‌سولپیس<ref>Saint-Sulpice</ref> و بعد در کلیسای سنت ـ اونوره<ref>Saint-Honoré</ref> ارگ‌نواز شد، و در ~~۱۸۷۷~~ سرپرستی کُر کلیسای مادلن<ref>Madeleine</ref> را برعهده گرفت، و در ~~۱۸۹۶~~ ارگ‌نواز این کلیسا نیز شد، و این مقام را تا ~~۱۹۰۵~~ حفظ کرد. در آهنگ‌سازی شاگردان برجستۀ بسیاری داشت، ازجمله [[~~راول ،~~ موریس ~~(۱۸۷۵ـ۱۹۳۷)~~\|موریس راول]]<ref>Maurice Ravel</ref>، [[انسکو، ژرژ (۱۸۸۱ـ۱۹۵۵)\|ژرژ اِنسکو]]<ref>George Enescu</ref>، و [[کشلن، شارل (۱۸۶۷ـ۱۹۵۰)\|شارل کِشلَن]]<ref>Charles Koechlin</ref>. آثار نخستین او، به ویژه دورۀ آوازی موسوم به ''آواز خوب''<ref>''La Bonne Chanson''</ref> (~~۱۸۹۲ـ۱۸۹۳~~)، اولین سونات ویولن، اولین [[کوآرتت زهی\|کوآرتت پیانو]]، ماهیتی تغزلی و اندیشمندانه داشتند. معروف‌ترین اثر او، رکویِم، نیز متعلق به همین دوران است. در آستانه قرن جدید با اپرای ''پرومته''<ref>''Prométhée'' </ref> (~~۱۹۰۰~~)، سبک موجزتر و سختگیرانه‌تری را درپیش گرفت و آن را در قالب آثاری همچون کویینتت‌های پیانو و سونا‌ت‌های [[ویولنسل\|ویولن‌سل]] ادامه داد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای. اپرای ''پنلوپه''<ref>''Pénélope''</ref> (~~۱۹۱۳~~)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''پلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)\|مترلینک]]<ref>''Maeterlinck''</ref>؛ ۱۸۹۸). ارکستری ''پاوان''<ref>''Pavane''</ref> (~~۱۸۸۷~~)؛ سوییت ''ماسک و برگاماسک''<ref>''Masques et bergamasques'' </ref> (~~۱۹۱۹~~). آوازی ''مِس باس''<ref>''Messe basse''</ref> برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های ''شعر یک‌ روز''<ref>''Poème d’un jour''</ref>، ''ترانۀ حوا''<ref>''La Chanson d’Eve''</ref> (اثر شارل وان لربرگ<ref>''Charles Van Lerberghe'' </ref>؛ ~~۱۹۰۶ـ۱۹۱۰~~)، ''افق وهم‌انگیز''<ref>''L’Horizon Chimérique''</ref> (~~۱۹۲۱~~).

Nazanin در ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۶

2024-07-13T14:16:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۶
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=~~جعبه زندگینامه~~\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}~~فورِه، گابریل (۱۸۴۵ـ۱۹۲۴)(Fauré, Gabriel)<br/> [[File:33167900.jpg\|thumb\|فورِه، گابريل]]~~		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=گابریل فوره\|نام=Gabriel Fauré\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۸۴۵م\|تاریخ مرگ=۱۹۲۴م\|دوره زندگی=\|ملیت=فرانسوی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=مدرسۀ موسیقی لوئی نیدرمِیِر، پاریس\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=در ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس شد
			در ۱۸۷۷ سرپرستی کُر کلیسای مادلن را برعهده گرفت\|جوایز و افتخارات=\|آثار=آواز خوب (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳)، صحنه‌ای. اپرای پنلوپه (۱۹۱۳)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ پلئاس و ملیزاند (اثر مترلینک؛ ۱۸۹۸). ارکستری پاوان (۱۸۸۷)؛ سوییت ماسک و برگاماسک (۱۹۱۹). آوازی مِس باس برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های شعر یک‌ روز، ترانۀ حوا (اثر شارل وان لربرگ؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰)، افق وهم‌انگیز (۱۹۲۱)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

	آهنگ‌ساز فرانسوی. آثارش دربرگیرندۀ ترانه‌ها، موسیقی مجلسی، و یک ''رکویِم''<ref>Requiem</ref> کُرال (۱۸۸۷ـ۱۸۸۹) است. از شاگردان سن ـ سانس<ref>Saint-Saëns </ref> بود، و در ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatoire</ref> شد، و از ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ مدیریت آن را برعهده داشت. فوره از ۱۸۵۴ تا ۱۸۶۶ در مدرسۀ موسیقی لوئی نیدرمِیِر<ref>Louis Niedermeyer</ref> در پاریس تحصیل می‌کرد، و در سال‌های بعد ارگ‌نواز کلیسای شهر رِن<ref>Rennes</ref> شد. در ۱۸۷۰ به پاریس بازگشت، ابتدا در کلیسای سن‌سولپیس<ref>Saint-Sulpice</ref> و بعد در کلیسای سنت ـ اونوره<ref>Saint-Honoré</ref> ارگ‌نواز شد، و در ۱۸۷۷ سرپرستی کُر کلیسای مادلن<ref>Madeleine</ref> را برعهده گرفت، و در ۱۸۹۶ ارگ‌نواز این کلیسا نیز شد، و این مقام را تا ۱۹۰۵ حفظ کرد. در آهنگ‌سازی شاگردان برجستۀ بسیاری داشت، ازجمله موریس راول<ref>Maurice Ravel</ref>، ژرژ اِنسکو<ref>George Enescu</ref>، و شارل کِشلَن<ref>Charles Koechlin</ref>. آثار نخستین او، به ویژه دورۀ ~~آوازیِ~~ موسوم به ''آواز خوب''<ref>''La Bonne Chanson''</ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳)، اولین سونات ویولن، اولین کوآرتت ~~پیانو،~~ ماهیتی تغزلی و اندیشمندانه داشتند. معروف‌ترین اثر او، رکویِم، نیز متعلق به همین دوران است. در آستانه قرن جدید با اپرای ''پرومته''<ref>''Prométhée'' </ref> (۱۹۰۰)، سبک موجزتر و سختگیرانه‌تری را درپیش گرفت و آن را در قالب آثاری همچون کویینتت‌های پیانو و سونا‌ت‌های ویولن‌سل ادامه داد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای. اپرای ''پنلوپه''<ref>''Pénélope''</ref> (۱۹۱۳)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''پلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (اثر ''مترلینک''<ref>''Maeterlinck''</ref>؛ ۱۸۹۸). ارکستری ''پاوان''<ref>''Pavane''</ref> (۱۸۸۷)؛ سوییت ''ماسک و برگاماسک''<ref>''Masques et bergamasques'' </ref> (۱۹۱۹). آوازی ''مِس باس''<ref>''Messe basse''</ref> برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های ''شعر یک‌ روز''<ref>''Poème d’un jour''</ref>، ''ترانۀ حوا''<ref>''La Chanson d’Eve''</ref> (اثر ''شارل وان لربرگ''<ref>''Charles Van Lerberghe'' </ref>؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰)، ''افق وهم‌انگیز''<ref>''L’Horizon Chimérique''</ref> (۱۹۲۱).		فوره، گابریل (۱۸۴۵ـ۱۹۲۴)

			(Fauré, Gabriel)<br />
			[[پرونده:Fauré, Gabriel.jpg\|بندانگشتی\|گابریل فوره]]
			آهنگ‌ساز فرانسوی. آثارش دربرگیرندۀ ترانه‌ها، موسیقی مجلسی، و یک ''رکویِم''<ref>Requiem</ref> کُرال (۱۸۸۷ـ۱۸۸۹) است. از شاگردان [[سن ـ سانس ، کامی (۱۸۳۵ـ۱۹۲۱)\|سن ـ سانس]]<ref>Saint-Saëns </ref> بود، و در ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatoire</ref> شد، و از ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ مدیریت آن را برعهده داشت. فوره از ۱۸۵۴ تا ۱۸۶۶ در مدرسۀ موسیقی لوئی نیدرمِیِر<ref>Louis Niedermeyer</ref> در [[پاریس، شهر\|پاریس]] تحصیل می‌کرد، و در سال‌های بعد ارگ‌نواز کلیسای شهر [[رن\|رِن]]<ref>Rennes</ref> شد. در ۱۸۷۰ به پاریس بازگشت، ابتدا در کلیسای سن‌سولپیس<ref>Saint-Sulpice</ref> و بعد در کلیسای سنت ـ اونوره<ref>Saint-Honoré</ref> ارگ‌نواز شد، و در ۱۸۷۷ سرپرستی کُر کلیسای مادلن<ref>Madeleine</ref> را برعهده گرفت، و در ۱۸۹۶ ارگ‌نواز این کلیسا نیز شد، و این مقام را تا ۱۹۰۵ حفظ کرد. در آهنگ‌سازی شاگردان برجستۀ بسیاری داشت، ازجمله [[راول ، موریس (۱۸۷۵ـ۱۹۳۷)\|موریس راول]]<ref>Maurice Ravel</ref>، [[انسکو، ژرژ (۱۸۸۱ـ۱۹۵۵)\|ژرژ اِنسکو]]<ref>George Enescu</ref>، و [[کشلن، شارل (۱۸۶۷ـ۱۹۵۰)\|شارل کِشلَن]]<ref>Charles Koechlin</ref>. آثار نخستین او، به ویژه دورۀ آوازی موسوم به ''آواز خوب''<ref>''La Bonne Chanson''</ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳)، اولین سونات ویولن، اولین [[کوآرتت زهی\|کوآرتت پیانو]]، ماهیتی تغزلی و اندیشمندانه داشتند. معروف‌ترین اثر او، رکویِم، نیز متعلق به همین دوران است. در آستانه قرن جدید با اپرای ''پرومته''<ref>''Prométhée'' </ref> (۱۹۰۰)، سبک موجزتر و سختگیرانه‌تری را درپیش گرفت و آن را در قالب آثاری همچون کویینتت‌های پیانو و سونا‌ت‌های [[ویولنسل\|ویولن‌سل]] ادامه داد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای. اپرای ''پنلوپه''<ref>''Pénélope''</ref> (۱۹۱۳)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''پلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)\|مترلینک]]<ref>''Maeterlinck''</ref>؛ ۱۸۹۸). ارکستری ''پاوان''<ref>''Pavane''</ref> (۱۸۸۷)؛ سوییت ''ماسک و برگاماسک''<ref>''Masques et bergamasques'' </ref> (۱۹۱۹). آوازی ''مِس باس''<ref>''Messe basse''</ref> برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های ''شعر یک‌ روز''<ref>''Poème d’un jour''</ref>، ''ترانۀ حوا''<ref>''La Chanson d’Eve''</ref> (اثر شارل وان لربرگ<ref>''Charles Van Lerberghe'' </ref>؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰)، ''افق وهم‌انگیز''<ref>''L’Horizon Chimérique''</ref> (۱۹۲۱).

Nazanin در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۶

2024-07-12T16:16:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۱۶
خط ۱:		خط ۱:

	فورِه، گابریل (۱۸۴۵ـ۱۹۲۴)(Fauré, Gabriel)<br/> [[File:33167900.jpg\|thumb\|فورِه، گابريل]]		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جعبه زندگینامه\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}فورِه، گابریل (۱۸۴۵ـ۱۹۲۴)(Fauré, Gabriel)<br/> [[File:33167900.jpg\|thumb\|فورِه، گابريل]]

	آهنگ‌ساز فرانسوی. آثارش دربرگیرندۀ ترانه‌ها، موسیقی مجلسی، و یک ''رکویِم''<ref>Requiem</ref> کُرال (۱۸۸۷ـ۱۸۸۹) است. از شاگردان سن ـ سانس<ref>Saint-Saëns </ref> بود، و در ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatoire</ref> شد، و از ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ مدیریت آن را برعهده داشت. فوره از ۱۸۵۴ تا ۱۸۶۶ در مدرسۀ موسیقی لوئی نیدرمِیِر<ref>Louis Niedermeyer</ref> در پاریس تحصیل می‌کرد، و در سال‌های بعد ارگ‌نواز کلیسای شهر رِن<ref>Rennes</ref> شد. در ۱۸۷۰ به پاریس بازگشت، ابتدا در کلیسای سن‌سولپیس<ref>Saint-Sulpice</ref> و بعد در کلیسای سنت ـ اونوره<ref>Saint-Honoré</ref> ارگ‌نواز شد، و در ۱۸۷۷ سرپرستی کُر کلیسای مادلن<ref>Madeleine</ref> را برعهده گرفت، و در ۱۸۹۶ ارگ‌نواز این کلیسا نیز شد، و این مقام را تا ۱۹۰۵ حفظ کرد. در آهنگ‌سازی شاگردان برجستۀ بسیاری داشت، ازجمله موریس راول<ref>Maurice Ravel</ref>، ژرژ اِنسکو<ref>George Enescu</ref>، و شارل کِشلَن<ref>Charles Koechlin</ref>. آثار نخستین او، به ویژه دورۀ آوازیِ موسوم به ''آواز خوب''<ref>''La Bonne Chanson''</ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳)، اولین سونات ویولن، اولین کوآرتت پیانو، ماهیتی تغزلی و اندیشمندانه داشتند. معروف‌ترین اثر او، رکویِم، نیز متعلق به همین دوران است. در آستانه قرن جدید با اپرای ''پرومته''<ref>''Prométhée'' </ref> (۱۹۰۰)، سبک موجزتر و سختگیرانه‌تری را درپیش گرفت و آن را در قالب آثاری همچون کویینتت‌های پیانو و سونا‌ت‌های ویولن‌سل ادامه داد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای. اپرای ''پنلوپه''<ref>''Pénélope''</ref> (۱۹۱۳)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''پلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (اثر ''مترلینک''<ref>''Maeterlinck''</ref>؛ ۱۸۹۸). ارکستری ''پاوان''<ref>''Pavane''</ref> (۱۸۸۷)؛ سوییت ''ماسک و برگاماسک''<ref>''Masques et bergamasques'' </ref> (۱۹۱۹). آوازی ''مِس باس''<ref>''Messe basse''</ref> برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های ''شعر یک‌ روز''<ref>''Poème d’un jour''</ref>، ''ترانۀ حوا''<ref>''La Chanson d’Eve''</ref> (اثر ''شارل وان لربرگ''<ref>''Charles Van Lerberghe'' </ref>؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰)، ''افق وهم‌انگیز''<ref>''L’Horizon Chimérique''</ref> (۱۹۲۱).		آهنگ‌ساز فرانسوی. آثارش دربرگیرندۀ ترانه‌ها، موسیقی مجلسی، و یک ''رکویِم''<ref>Requiem</ref> کُرال (۱۸۸۷ـ۱۸۸۹) است. از شاگردان سن ـ سانس<ref>Saint-Saëns </ref> بود، و در ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatoire</ref> شد، و از ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ مدیریت آن را برعهده داشت. فوره از ۱۸۵۴ تا ۱۸۶۶ در مدرسۀ موسیقی لوئی نیدرمِیِر<ref>Louis Niedermeyer</ref> در پاریس تحصیل می‌کرد، و در سال‌های بعد ارگ‌نواز کلیسای شهر رِن<ref>Rennes</ref> شد. در ۱۸۷۰ به پاریس بازگشت، ابتدا در کلیسای سن‌سولپیس<ref>Saint-Sulpice</ref> و بعد در کلیسای سنت ـ اونوره<ref>Saint-Honoré</ref> ارگ‌نواز شد، و در ۱۸۷۷ سرپرستی کُر کلیسای مادلن<ref>Madeleine</ref> را برعهده گرفت، و در ۱۸۹۶ ارگ‌نواز این کلیسا نیز شد، و این مقام را تا ۱۹۰۵ حفظ کرد. در آهنگ‌سازی شاگردان برجستۀ بسیاری داشت، ازجمله موریس راول<ref>Maurice Ravel</ref>، ژرژ اِنسکو<ref>George Enescu</ref>، و شارل کِشلَن<ref>Charles Koechlin</ref>. آثار نخستین او، به ویژه دورۀ آوازیِ موسوم به ''آواز خوب''<ref>''La Bonne Chanson''</ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳)، اولین سونات ویولن، اولین کوآرتت پیانو، ماهیتی تغزلی و اندیشمندانه داشتند. معروف‌ترین اثر او، رکویِم، نیز متعلق به همین دوران است. در آستانه قرن جدید با اپرای ''پرومته''<ref>''Prométhée'' </ref> (۱۹۰۰)، سبک موجزتر و سختگیرانه‌تری را درپیش گرفت و آن را در قالب آثاری همچون کویینتت‌های پیانو و سونا‌ت‌های ویولن‌سل ادامه داد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای. اپرای ''پنلوپه''<ref>''Pénélope''</ref> (۱۹۱۳)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''پلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (اثر ''مترلینک''<ref>''Maeterlinck''</ref>؛ ۱۸۹۸). ارکستری ''پاوان''<ref>''Pavane''</ref> (۱۸۸۷)؛ سوییت ''ماسک و برگاماسک''<ref>''Masques et bergamasques'' </ref> (۱۹۱۹). آوازی ''مِس باس''<ref>''Messe basse''</ref> برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های ''شعر یک‌ روز''<ref>''Poème d’un jour''</ref>، ''ترانۀ حوا''<ref>''La Chanson d’Eve''</ref> (اثر ''شارل وان لربرگ''<ref>''Charles Van Lerberghe'' </ref>؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰)، ''افق وهم‌انگیز''<ref>''L’Horizon Chimérique''</ref> (۱۹۲۱).

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

فورِه، گابریل (۱۸۴۵ـ۱۹۲۴)(Fauré, Gabriel)<br/> [[File:33167900.jpg|thumb|فورِه، گابريل]]

آهنگ‌ساز فرانسوی. آثارش دربرگیرندۀ ترانه‌ها، موسیقی مجلسی، و یک ''رکویِم''<ref>Requiem</ref> کُرال (۱۸۸۷ـ۱۸۸۹) است. از شاگردان سن ـ سانس<ref>Saint-Saëns </ref> بود، و در ۱۸۹۶ استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پاریس<ref>Paris Conservatoire</ref> شد، و از ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ مدیریت آن را برعهده داشت. فوره از ۱۸۵۴ تا ۱۸۶۶ در مدرسۀ موسیقی لوئی نیدرمِیِر<ref>Louis Niedermeyer</ref> در پاریس تحصیل می‌کرد، و در سال‌های بعد ارگ‌نواز کلیسای شهر رِن<ref>Rennes</ref> شد. در ۱۸۷۰ به پاریس بازگشت، ابتدا در کلیسای سن‌سولپیس<ref>Saint-Sulpice</ref> و بعد در کلیسای سنت ـ اونوره<ref>Saint-Honoré</ref> ارگ‌نواز شد، و در ۱۸۷۷ سرپرستی کُر کلیسای مادلن<ref>Madeleine</ref> را برعهده گرفت، و در ۱۸۹۶ ارگ‌نواز این کلیسا نیز شد، و این مقام را تا ۱۹۰۵ حفظ کرد. در آهنگ‌سازی شاگردان برجستۀ بسیاری داشت، ازجمله موریس راول<ref>Maurice Ravel</ref>، ژرژ اِنسکو<ref>George Enescu</ref>، و شارل کِشلَن<ref>Charles Koechlin</ref>. آثار نخستین او، به ویژه دورۀ آوازیِ موسوم به ''آواز خوب''<ref>''La Bonne Chanson''</ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۳)، اولین سونات ویولن، اولین کوآرتت پیانو، ماهیتی تغزلی و اندیشمندانه داشتند. معروف‌ترین اثر او، رکویِم، نیز متعلق به همین دوران است. در آستانه قرن جدید با اپرای ''پرومته''<ref>''Prométhée'' </ref> (۱۹۰۰)، سبک موجزتر و سختگیرانه‌تری را درپیش گرفت و آن را در قالب آثاری همچون کویینتت‌های پیانو و سونا‌ت‌های ویولن‌سل ادامه داد. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای. اپرای ''پنلوپه''<ref>''Pénélope''</ref> (۱۹۱۳)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''پلئاس و ملیزاند''<ref>''Pelléas et Mélisande''</ref> (اثر ''مترلینک''<ref>''Maeterlinck''</ref>؛ ۱۸۹۸). ارکستری ''پاوان''<ref>''Pavane''</ref> (۱۸۸۷)؛ سوییت ''ماسک و برگاماسک''<ref>''Masques et bergamasques'' </ref> (۱۹۱۹). آوازی ''مِس باس''<ref>''Messe basse''</ref> برای خوانندگان زن و ارگ؛ آواز تک‌صدایی ۹۶ ترانه ازجمله دوره‌های ''شعر یک‌ روز''<ref>''Poème d’un jour''</ref>، ''ترانۀ حوا''<ref>''La Chanson d’Eve''</ref> (اثر ''شارل وان لربرگ''<ref>''Charles Van Lerberghe'' </ref>؛ ۱۹۰۶ـ۱۹۱۰)، ''افق وهم‌انگیز''<ref>''L’Horizon Chimérique''</ref> (۱۹۲۱).

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]