لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۷

2025-04-26T17:27:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۷
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/>		لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/>
	هنرمند فرانسوی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[~~وویه،~~ سیمون ~~(۱۵۹۰ـ۱۶۴۹)~~\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.		هنرمند فرانسوی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[ووئه، سیمون\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.

Mohammadi3 در ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۵

2025-02-24T18:05:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۵
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/>		لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/>
	هنرمند فرانسوی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[~~لویی چهاردهم\|~~لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[وویه، سیمون (۱۵۹۰ـ۱۶۴۹)\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.		هنرمند فرانسوی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[وویه، سیمون (۱۵۹۰ـ۱۶۴۹)\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.

Nazanin در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۷

2024-11-20T04:47:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۷
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	\| شغل و تخصص اصلی = نقاش		\| شغل و تخصص اصلی = نقاش
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =		\|سبک =باروک
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =نقاش دربار لویی چهاردهم، رییس آکادمی فرانسه و کارگاه گوبلن		\|سمت =نقاش دربار لویی چهاردهم، رییس آکادمی فرانسه و کارگاه گوبلن
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/>		لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/>
	هنرمند فرانسوی در شیوۀ باروک<ref>baroque</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[وویه، سیمون (۱۵۹۰ـ۱۶۴۹)\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.		هنرمند فرانسوی در شیوۀ [[باروک]]<ref>baroque</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[وویه، سیمون (۱۵۹۰ـ۱۶۴۹)\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.

Nazanin در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۶

2024-11-20T04:46:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~[[پرونده:37090200-2.jpg\|بندانگشتی\|بخشی از سقف تالار آینه در کاخ ورسای شارل لوبرون]]~~		{{جعبه زندگینامه

	~~لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/>~~ {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = شارل لوبرون		\|عنوان = شارل لوبرون
	\|نام =Charles Le Brun		\|نام =Charles Le Brun
خط ۲۸:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}~~هنرمند فرانسوی~~ در ~~شیوۀ باروک<ref>baroque~~		}}
			[[پرونده:37090200-2.jpg\|بندانگشتی\|بخشی از سقف تالار آینه در کاخ ورسای شارل لوبرون]]

	</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[وویه، سیمون (۱۵۹۰ـ۱۶۴۹)\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.		لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/>
			هنرمند فرانسوی در شیوۀ باروک<ref>baroque</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[وویه، سیمون (۱۵۹۰ـ۱۶۴۹)\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.

Nazanin در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۶

2024-11-20T04:46:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:37090200-2.jpg\|بندانگشتی\|بخشی از سقف تالار آینه در کاخ ورسای شارل لوبرون]]

	لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/> ~~[[File:37090200.jpg\|thumb\|تابلوي لرد سگيه و ملازمانش، اثر لوبرون]]~~ {{جعبه زندگینامه		لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/> {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = شارل لوبرون		\|عنوان = شارل لوبرون
	\|نام =Charles Le Brun		\|نام =Charles Le Brun
خط ۱۹:		خط ۲۰:
	\|سمت =نقاش دربار لویی چهاردهم، رییس آکادمی فرانسه و کارگاه گوبلن		\|سمت =نقاش دربار لویی چهاردهم، رییس آکادمی فرانسه و کارگاه گوبلن
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =تاریخ اسکندر (لوور، پاریس)		\|آثار =تاریخ اسکندر (لوور، پاریس)، تالار آینه در ورسای
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان		\|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
خط ۲۹:		خط ۳۰:
	}}هنرمند فرانسوی در شیوۀ باروک<ref>baroque		}}هنرمند فرانسوی در شیوۀ باروک<ref>baroque

	</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد پوسن<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در فرانسه شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (~~۱۶۷۹ـ۱۶۸۴~~)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد ووئه<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> (لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون ~~گروه‌پیکرۀ~~ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، برلین<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، مینیار<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.		</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد [[پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵)\|پوسن]]<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در [[فرانسه]] شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴م)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد [[وویه، سیمون (۱۵۹۰ـ۱۶۴۹)\|ووئه]]<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> ([[لوور]]<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌ پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، [[برلین]]<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، [[مینیار، پیر (۱۶۱۲ـ۱۶۹۵)\|مینیار]]<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.

Nazanin در ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۹

2024-11-19T08:19:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۹
خط ۱:		خط ۱:

	لوبرون، ~~شارْل~~ (~~۱۶۱۹ـ۱۶۹۰~~)(Le Brun, Charles)<br/> [[File:37090200.jpg\|thumb\|تابلوي لرد سگيه و ملازمانش، اثر لوبرون]] {{جعبه زندگینامه		لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰م)(Le Brun, Charles)<br/> [[File:37090200.jpg\|thumb\|تابلوي لرد سگيه و ملازمانش، اثر لوبرون]] {{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = شارل لوبرون		\|عنوان = شارل لوبرون
	\|نام =Charles Le Brun		\|نام =Charles Le Brun
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}هنرمند فرانسوی در شیوۀ باروک<ref>baroque		}}هنرمند فرانسوی در شیوۀ باروک<ref>baroque

	</ref>. از ~~۱۶۶۲،~~ نقاش دربار لوئی چهاردهم بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ~~۱۶۴۰~~ در رم، نزد پوسن<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ~~۱۶۴۶~~ به پاریس بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در فرانسه شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد ووئه<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ~~۱۶۴۸~~ از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ~~۱۶۶۲~~ نقاش اول شاه، و در ~~۱۶۶۳~~ رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> (لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، برلین<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ~~۱۶۸۳،~~ مینیار<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.		</ref>. از ۱۶۶۲م، نقاش دربار [[لویی چهاردهم\|لوئی چهاردهم]] بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰م در [[رم، شهر\|رم]]، نزد پوسن<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در فرانسه شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد ووئه<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸م از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲م نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳م رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> (لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، برلین<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳م، مینیار<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

لوبرون، شارْل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰)(Le Brun, Charles)<br/> [[File:37090200.jpg|thumb|تابلوي لرد سگيه و ملازمانش، اثر لوبرون]] {{جعبه زندگینامه
|عنوان = شارل لوبرون
|نام =Charles Le Brun
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۶۱۹م
|تاریخ مرگ=۱۶۹۰م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی = نقاش
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =نقاش دربار لویی چهاردهم، رییس آکادمی فرانسه و کارگاه گوبلن
|جوایز و افتخارات =
|آثار =تاریخ اسکندر (لوور، پاریس)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =نگارگری و مجسمه سازی جهان
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}هنرمند فرانسوی در شیوۀ باروک<ref>baroque

</ref>. از ۱۶۶۲، نقاش دربار لوئی چهاردهم بود، و سال‌ها ریاست آکادمی فرانسه<ref> French Academy </ref> و کارگاه گوبلن<ref>Gobelins </ref> را برعهده داشت؛ این کارگاه برای کاخ نوسازِ ورسای<ref>Versailles</ref>، آثار هنری، فرشينه‌های منقوش<ref> tapestries </ref>، و مبلمان می‌ساخت. لوبرون در اوایل دهۀ ۱۶۴۰ در رم، نزد پوسن<ref>Poussin </ref> هنر آموخت، و در ۱۶۴۶ به پاریس بازگشت. در مقام رئیس آکادمی، و با حمایتِ کولبر<ref>Colbert </ref>، وزیر قدرتمند، حاکم مطلق هنر در فرانسه شد. با سفارش آثار، و تعالیم هنری‌اش، همۀ هنرها و صنایع دستی را به خدمت تجلیل از حکومت لوئی چهاردهم، «خورشیدشاه»، درآورد. خود نیز طرح‌های تزیینی بزرگی همچون ''تالار آینه'' را در ورسای اجرا کرد (۱۶۷۹ـ۱۶۸۴)، و تک‌چهره‌های رسمی نیز پدید آورد. لوبرون که فرزند یک مجسمه‌ساز بود، در کودکی استعدادش را بروز داد، و پس از چندی هنرآموزی نزد ووئه<ref>''Vouet'' </ref> و پوسن، در ۱۹‌سالگی نقاشِ شاه، و در ۱۶۴۸ از اعضای مؤسس آکادمی شد. نخست تحت حمایت فوکه<ref>Fouquet </ref> قرار گرفت، و شاتو دو وو<ref>Château de Vaux </ref> را برای او تزیین کرد؛ سپس از حمایت کولبر برخوردار شد، که در ایجاد نظامی هنری و تولیدیِ در خدمت حکومت مطلقۀ لوئی چهاردهم، لوبرون را بهترین ابزار یافت. در ۱۶۶۲ نقاش اول شاه، و در ۱۶۶۳ رئیس کارگاه سلطنتی مبلمان<ref>Manufacture Royale des Meubles</ref> شد، و آکادمی را تحت حاکمیّت انحصاری خود درآورد. طراحی داخلی ورسای (به‌ویژه پلکان سفیران<ref> Staircase of the Ambassadors </ref> و ''تالار آینه'') را اجرا کرد، و کارگاه گوبلن را با استخدام نقاشان، مجسمه‌سازان، بافندگان، رنگرزان، طلاسازان، و صنعتگران دیگر، به مرکز بزرگ صنایع هنری مبدّل ساخت. انبوه آثار لوبرون، نقاشی‌های دینی و تاریخی، ازجمله مجموعۀ ''تاریخ اسکندر''<ref>''History of Alexander'' </ref> (لوور<ref>Louvre </ref>، پاریس) برای پرده‌های منقوش؛ تک‌چهره‌سازی، همچون گروه‌پیکرۀ یاباخ<ref>Jabach </ref> بانکدار و خانواده‌اش (موزۀ ملی، برلین<ref>Staatliche Museen, Berlin </ref>)؛ و طراحی‌های تزیینی بسیاری را دربر‌می‌گیرد. پس از درگذشت کولبر در ۱۶۸۳، مینیار<ref>Mignard</ref>، دشمن لوبرون، اختیارات وی را از آنِ خود کرد، ولی لوئی چهاردهم ستایشگر وفادارِ لوبرون باقی ماند.

 

----

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]