لومباردی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۵

2023-09-15T14:25:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۵
خط ۶:		خط ۶:
	(به ‌ایتالیایی: لومباردیا<ref>Lombardia</ref>) ناحیه‌ای در شمال [[ایتالیا]]، بین [[آلپ، کوه های\|کوه‌های آلپ]]<ref>Alps		(به ‌ایتالیایی: لومباردیا<ref>Lombardia</ref>) ناحیه‌ای در شمال [[ایتالیا]]، بین [[آلپ، کوه های\|کوه‌های آلپ]]<ref>Alps

	</ref> و [[پو، رود\|رود پو]]<ref>River Po </ref>، شامل استان‌های [[برگامو، استان\|برگامو]]<ref>Bergamo </ref>، [[برشا، استان\|برشا]]<ref>Brescia </ref>، [[کومو]]<ref>Como </ref>، [[کرمونا، استان\|کرِمونا]]<ref>Cremona </ref>، [[مانتوا، استان\|مانتوا]]<ref>Mantua </ref>، ~~[[میلان]]،~~ [[پاویا، استان\|پاویا]]<ref>Pavia </ref>، [[سوندریو، استان\|سوندریو]]<ref>Sondrio </ref>، و [[وارسه، استان\|وارِسِه]]<ref>Varese </ref>. ۲۳,۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸,۸۸۲,۴۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۲). مرکز آن میلان است. این منطقه مهم‌ترین ناحیۀ صنعتی ایتالیا است و کارخانه‌های شیمیایی، داروسازی، نساجی، و ابزارسازی دارد. حاصل‌خیز‌ترین منطقۀ کشاورزی است و گندم، ذرت، گوشت، و لبنیات تولید می‌کند. شمال لومباردی منطقه‌ای کوهستانی است و بلند‌ترین نقطۀ آن، قلّۀ برنینا<ref>Piz Bernina </ref>، ۳,۴۳۰ متر ارتفاع دارد. بخشی از جلگۀ لومباردی<ref>Plain of Lombardy </ref> نیز در جنوب واقع شده است. رود‌های اصلی آن عبارت‌اند از پو<ref>Po </ref> و ریزابه‌های آن تیچینو<ref>Ticino </ref>، آدا<ref>Adda </ref>، اولیو<ref>Oglio </ref>، و مینچو<ref>Mincio </ref>، که به‌ترتیب به دریاچه‌های ماجوره<ref>Maggiore </ref>، کومر<ref>Como </ref>، ایزئو<ref>Iseo </ref>، و گاردا<ref>Garda </ref> می‌ریزند. این ناحیه در ۲۲۳پ‌م به‌تصرّف رومی‌ها درآمد، در ۵۶۸م لومباردها<ref>Lombards </ref> بر آن مسلط شدند، و در ۷۷۴م تحت سلطۀ شارلمانی<ref>Charlemagne </ref> درآمد. در ۱۱۶۷م شهرهای جلگۀ لومباردی، اتحادیۀ لومبارد<ref>Lombard League </ref> را برضد امپراتور فردریک اول<ref>Emperor Frederick I </ref> تشکیل دادند. سپس به‌ترتیب اسپانیا، اتریش، فرانسه (در زمان ناپلئون اول)، و برای بار دوم اتریش لومباردی را اشغال کردند. در ۱۸۵۹ بخشی از ایتالیای متحد شد. اکنون لومباردی پرجمعیت‌ترین و صنعتی‌ترین ناحیۀ ایتالیا است. شهرهای صنعتی آن شامل میلان و نواحی شمالی (شامل کومو، وارسه، لنیانو<ref>Legnano </ref>، مونتسا<ref>Monza</ref>، و غیره) است و کارخانه‌های بزرگی دارد، که فرآورده‌های گوناگون تولید می‌کنند، اما علوم مهندسی، نساجی، مواد شیمیایی، و لاستیک‌سازی مهم‌ترین آن‌ها به‌شمار می‌روند. برگامو و برشا نیز از مراکز عمدۀ صنعتی‌اند. کشاورزیِ این ناحیه مکانیزه‌ترین نوع کشاورزی در ایتالیا است. با کمک آبیاری جلگه‌ای، همه نوع مواد غذایی در این منطقه کشت می‌شود. لومباردی ثروتمندترین منطقۀ ایتالیا است و مردم زیادی را از بخش‌های دیگر این کشور به‌سوی خود جذب کرده است.		</ref> و [[پو، رود\|رود پو]]<ref>River Po </ref>، شامل استان‌های [[برگامو، استان\|برگامو]]<ref>Bergamo </ref>، [[برشا، استان\|برشا]]<ref>Brescia </ref>، [[کومو]]<ref>Como </ref>، [[کرمونا، استان\|کرِمونا]]<ref>Cremona </ref>، [[مانتوا، استان\|مانتوا]]<ref>Mantua </ref>، میلان، [[پاویا، استان\|پاویا]]<ref>Pavia </ref>، [[سوندریو، استان\|سوندریو]]<ref>Sondrio </ref>، و [[وارسه، استان\|وارِسِه]]<ref>Varese </ref>. ۲۳,۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸,۸۸۲,۴۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۲). مرکز آن میلان است. این منطقه مهم‌ترین ناحیۀ صنعتی ایتالیا است و کارخانه‌های شیمیایی، داروسازی، نساجی، و ابزارسازی دارد. حاصل‌خیز‌ترین منطقۀ کشاورزی است و گندم، ذرت، گوشت، و لبنیات تولید می‌کند. شمال لومباردی منطقه‌ای کوهستانی است و بلند‌ترین نقطۀ آن، قلّۀ برنینا<ref>Piz Bernina </ref>، ۳,۴۳۰ متر ارتفاع دارد. بخشی از جلگۀ لومباردی<ref>Plain of Lombardy </ref> نیز در جنوب واقع شده است. رود‌های اصلی آن عبارت‌اند از پو<ref>Po </ref> و ریزابه‌های آن تیچینو<ref>Ticino </ref>، آدا<ref>Adda </ref>، اولیو<ref>Oglio </ref>، و مینچو<ref>Mincio </ref>، که به‌ترتیب به دریاچه‌های ماجوره<ref>Maggiore </ref>، کومر<ref>Como </ref>، ایزئو<ref>Iseo </ref>، و گاردا<ref>Garda </ref> می‌ریزند. این ناحیه در ۲۲۳پ‌م به‌تصرّف رومی‌ها درآمد، در ۵۶۸م لومباردها<ref>Lombards </ref> بر آن مسلط شدند، و در ۷۷۴م تحت سلطۀ شارلمانی<ref>Charlemagne </ref> درآمد. در ۱۱۶۷م شهرهای جلگۀ لومباردی، اتحادیۀ لومبارد<ref>Lombard League </ref> را برضد امپراتور فردریک اول<ref>Emperor Frederick I </ref> تشکیل دادند. سپس به‌ترتیب اسپانیا، اتریش، فرانسه (در زمان ناپلئون اول)، و برای بار دوم اتریش لومباردی را اشغال کردند. در ۱۸۵۹ بخشی از ایتالیای متحد شد. اکنون لومباردی پرجمعیت‌ترین و صنعتی‌ترین ناحیۀ ایتالیا است. شهرهای صنعتی آن شامل میلان و نواحی شمالی (شامل کومو، وارسه، لنیانو<ref>Legnano </ref>، مونتسا<ref>Monza</ref>، و غیره) است و کارخانه‌های بزرگی دارد، که فرآورده‌های گوناگون تولید می‌کنند، اما علوم مهندسی، نساجی، مواد شیمیایی، و لاستیک‌سازی مهم‌ترین آن‌ها به‌شمار می‌روند. برگامو و برشا نیز از مراکز عمدۀ صنعتی‌اند. کشاورزیِ این ناحیه مکانیزه‌ترین نوع کشاورزی در ایتالیا است. با کمک آبیاری جلگه‌ای، همه نوع مواد غذایی در این منطقه کشت می‌شود. لومباردی ثروتمندترین منطقۀ ایتالیا است و مردم زیادی را از بخش‌های دیگر این کشور به‌سوی خود جذب کرده است.

Shahraabi در ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۲

2023-09-15T14:22:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۲
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:37124600.jpg\|thumb\|لومْبارْدي]]		[[File:37124600.jpg\|thumb\|لومْبارْدي]]

	(به ‌ایتالیایی: لومباردیا<ref>Lombardia</ref>) ناحیه‌ای در شمال ~~ایتالیا،~~ بین کوه‌های آلپ<ref>Alps		(به ‌ایتالیایی: لومباردیا<ref>Lombardia</ref>) ناحیه‌ای در شمال [[ایتالیا]]، بین [[آلپ، کوه های\|کوه‌های آلپ]]<ref>Alps

	</ref> و رود پو<ref>River Po </ref>، شامل استان‌های برگامو<ref>Bergamo </ref>، برشا<ref>Brescia </ref>، کومو<ref>Como </ref>، کرِمونا<ref>Cremona </ref>، مانتوا<ref>Mantua </ref>، ~~میلان،~~ پاویا<ref>Pavia </ref>، سوندریو<ref>Sondrio </ref>، و وارِسِه<ref>Varese </ref>. ۲۳,۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸,۸۸۲,۴۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۲). مرکز آن میلان است. این منطقه مهم‌ترین ناحیۀ صنعتی ایتالیا است و کارخانه‌های شیمیایی، داروسازی، نساجی، و ابزارسازی دارد. حاصل‌خیز‌ترین منطقۀ کشاورزی است و گندم، ذرت، گوشت، و لبنیات تولید می‌کند. شمال لومباردی منطقه‌ای کوهستانی است و بلند‌ترین نقطۀ آن، قلّۀ برنینا<ref>Piz Bernina </ref>، ۳,۴۳۰ متر ارتفاع دارد. بخشی از جلگۀ لومباردی<ref>Plain of Lombardy </ref> نیز در جنوب واقع شده است. رود‌های اصلی آن عبارت‌اند از پو<ref>Po </ref> و ریزابه‌های آن تیچینو<ref>Ticino </ref>، آدا<ref>Adda </ref>، اولیو<ref>Oglio </ref>، و مینچو<ref>Mincio </ref>، که به‌ترتیب به دریاچه‌های ماجوره<ref>Maggiore </ref>، کومر<ref>Como </ref>، ایزئو<ref>Iseo </ref>، و گاردا<ref>Garda </ref> می‌ریزند. این ناحیه در ۲۲۳پ‌م به‌تصرّف رومی‌ها درآمد، در ۵۶۸م لومباردها<ref>Lombards </ref> بر آن مسلط شدند، و در ۷۷۴م تحت سلطۀ شارلمانی<ref>Charlemagne </ref> درآمد. در ۱۱۶۷م شهرهای جلگۀ لومباردی، اتحادیۀ لومبارد<ref>Lombard League </ref> را برضد امپراتور فردریک اول<ref>Emperor Frederick I </ref> تشکیل دادند. سپس به‌ترتیب اسپانیا، اتریش، فرانسه (در زمان ناپلئون اول)، و برای بار دوم اتریش لومباردی را اشغال کردند. در ۱۸۵۹ بخشی از ایتالیای متحد شد. اکنون لومباردی پرجمعیت‌ترین و صنعتی‌ترین ناحیۀ ایتالیا است. شهرهای صنعتی آن شامل میلان و نواحی شمالی (شامل کومو، وارسه، لنیانو<ref>Legnano </ref>، مونتسا<ref>Monza</ref>، و غیره) است و کارخانه‌های بزرگی دارد، که فرآورده‌های گوناگون تولید می‌کنند، اما علوم مهندسی، نساجی، مواد شیمیایی، و لاستیک‌سازی مهم‌ترین آن‌ها به‌شمار می‌روند. برگامو و برشا نیز از مراکز عمدۀ صنعتی‌اند. کشاورزیِ این ناحیه مکانیزه‌ترین نوع کشاورزی در ایتالیا است. با کمک آبیاری جلگه‌ای، همه نوع مواد غذایی در این منطقه کشت می‌شود. لومباردی ثروتمندترین منطقۀ ایتالیا است و مردم زیادی را از بخش‌های دیگر این کشور به‌سوی خود جذب کرده است.		</ref> و [[پو، رود\|رود پو]]<ref>River Po </ref>، شامل استان‌های [[برگامو، استان\|برگامو]]<ref>Bergamo </ref>، [[برشا، استان\|برشا]]<ref>Brescia </ref>، [[کومو]]<ref>Como </ref>، [[کرمونا، استان\|کرِمونا]]<ref>Cremona </ref>، [[مانتوا، استان\|مانتوا]]<ref>Mantua </ref>، [[میلان]]، [[پاویا، استان\|پاویا]]<ref>Pavia </ref>، [[سوندریو، استان\|سوندریو]]<ref>Sondrio </ref>، و [[وارسه، استان\|وارِسِه]]<ref>Varese </ref>. ۲۳,۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸,۸۸۲,۴۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۲). مرکز آن میلان است. این منطقه مهم‌ترین ناحیۀ صنعتی ایتالیا است و کارخانه‌های شیمیایی، داروسازی، نساجی، و ابزارسازی دارد. حاصل‌خیز‌ترین منطقۀ کشاورزی است و گندم، ذرت، گوشت، و لبنیات تولید می‌کند. شمال لومباردی منطقه‌ای کوهستانی است و بلند‌ترین نقطۀ آن، قلّۀ برنینا<ref>Piz Bernina </ref>، ۳,۴۳۰ متر ارتفاع دارد. بخشی از جلگۀ لومباردی<ref>Plain of Lombardy </ref> نیز در جنوب واقع شده است. رود‌های اصلی آن عبارت‌اند از پو<ref>Po </ref> و ریزابه‌های آن تیچینو<ref>Ticino </ref>، آدا<ref>Adda </ref>، اولیو<ref>Oglio </ref>، و مینچو<ref>Mincio </ref>، که به‌ترتیب به دریاچه‌های ماجوره<ref>Maggiore </ref>، کومر<ref>Como </ref>، ایزئو<ref>Iseo </ref>، و گاردا<ref>Garda </ref> می‌ریزند. این ناحیه در ۲۲۳پ‌م به‌تصرّف رومی‌ها درآمد، در ۵۶۸م لومباردها<ref>Lombards </ref> بر آن مسلط شدند، و در ۷۷۴م تحت سلطۀ شارلمانی<ref>Charlemagne </ref> درآمد. در ۱۱۶۷م شهرهای جلگۀ لومباردی، اتحادیۀ لومبارد<ref>Lombard League </ref> را برضد امپراتور فردریک اول<ref>Emperor Frederick I </ref> تشکیل دادند. سپس به‌ترتیب اسپانیا، اتریش، فرانسه (در زمان ناپلئون اول)، و برای بار دوم اتریش لومباردی را اشغال کردند. در ۱۸۵۹ بخشی از ایتالیای متحد شد. اکنون لومباردی پرجمعیت‌ترین و صنعتی‌ترین ناحیۀ ایتالیا است. شهرهای صنعتی آن شامل میلان و نواحی شمالی (شامل کومو، وارسه، لنیانو<ref>Legnano </ref>، مونتسا<ref>Monza</ref>، و غیره) است و کارخانه‌های بزرگی دارد، که فرآورده‌های گوناگون تولید می‌کنند، اما علوم مهندسی، نساجی، مواد شیمیایی، و لاستیک‌سازی مهم‌ترین آن‌ها به‌شمار می‌روند. برگامو و برشا نیز از مراکز عمدۀ صنعتی‌اند. کشاورزیِ این ناحیه مکانیزه‌ترین نوع کشاورزی در ایتالیا است. با کمک آبیاری جلگه‌ای، همه نوع مواد غذایی در این منطقه کشت می‌شود. لومباردی ثروتمندترین منطقۀ ایتالیا است و مردم زیادی را از بخش‌های دیگر این کشور به‌سوی خود جذب کرده است.

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

لومْبارْدی (Lombardy)

[[File:37124600.jpg|thumb|لومْبارْدي]]

(به ‌ایتالیایی: لومباردیا<ref>Lombardia</ref>) ناحیه‌ای در شمال ایتالیا، بین کوه‌های آلپ<ref>Alps

</ref> و رود پو<ref>River Po </ref>، شامل استان‌های برگامو<ref>Bergamo </ref>، برشا<ref>Brescia </ref>، کومو<ref>Como </ref>، کرِمونا<ref>Cremona </ref>، مانتوا<ref>Mantua </ref>، میلان، پاویا<ref>Pavia </ref>، سوندریو<ref>Sondrio </ref>، و وارِسِه<ref>Varese </ref>. ۲۳,۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸,۸۸۲,۴۰۰ نفر جمعیت دارد (۱۹۹۲). مرکز آن میلان است. این منطقه مهم‌ترین ناحیۀ صنعتی ایتالیا است و کارخانه‌های شیمیایی، داروسازی، نساجی، و ابزارسازی دارد. حاصل‌خیز‌ترین منطقۀ کشاورزی است و گندم، ذرت، گوشت، و لبنیات تولید می‌کند. شمال لومباردی منطقه‌ای کوهستانی است و بلند‌ترین نقطۀ آن، قلّۀ برنینا<ref>Piz Bernina </ref>، ۳,۴۳۰ متر ارتفاع دارد. بخشی از جلگۀ لومباردی<ref>Plain of Lombardy </ref> نیز در جنوب واقع شده است. رود‌های اصلی آن عبارت‌اند از پو<ref>Po </ref> و ریزابه‌های آن تیچینو<ref>Ticino </ref>، آدا<ref>Adda </ref>، اولیو<ref>Oglio </ref>، و مینچو<ref>Mincio </ref>، که به‌ترتیب به دریاچه‌های ماجوره<ref>Maggiore </ref>، کومر<ref>Como </ref>، ایزئو<ref>Iseo </ref>، و گاردا<ref>Garda </ref> می‌ریزند. این ناحیه در ۲۲۳پ‌م به‌تصرّف رومی‌ها درآمد، در ۵۶۸م لومباردها<ref>Lombards </ref> بر آن مسلط شدند، و در ۷۷۴م تحت سلطۀ شارلمانی<ref>Charlemagne </ref> درآمد. در ۱۱۶۷م شهرهای جلگۀ لومباردی، اتحادیۀ لومبارد<ref>Lombard League </ref> را برضد امپراتور فردریک اول<ref>Emperor Frederick I </ref> تشکیل دادند. سپس به‌ترتیب اسپانیا، اتریش، فرانسه (در زمان ناپلئون اول)، و برای بار دوم اتریش لومباردی را اشغال کردند. در ۱۸۵۹ بخشی از ایتالیای متحد شد. اکنون لومباردی پرجمعیت‌ترین و صنعتی‌ترین ناحیۀ ایتالیا است. شهرهای صنعتی آن شامل میلان و نواحی شمالی (شامل کومو، وارسه، لنیانو<ref>Legnano </ref>، مونتسا<ref>Monza</ref>، و غیره) است و کارخانه‌های بزرگی دارد، که فرآورده‌های گوناگون تولید می‌کنند، اما علوم مهندسی، نساجی، مواد شیمیایی، و لاستیک‌سازی مهم‌ترین آن‌ها به‌شمار می‌روند. برگامو و برشا نیز از مراکز عمدۀ صنعتی‌اند. کشاورزیِ این ناحیه مکانیزه‌ترین نوع کشاورزی در ایتالیا است. با کمک آبیاری جلگه‌ای، همه نوع مواد غذایی در این منطقه کشت می‌شود. لومباردی ثروتمندترین منطقۀ ایتالیا است و مردم زیادی را از بخش‌های دیگر این کشور به‌سوی خود جذب کرده است.

 

----

[[Category:جغرافیای اروپا]] [[Category:جغرافیای طبیعی ایتالیا]]