لیریک، تئاتر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ لیریک، تیاتر را به لیریک، تئاتر منتقل کرد

2024-12-31T04:32:01Z

Mohammadi3 صفحهٔ لیریک، تیاتر را به لیریک، تئاتر منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۲
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۷

2021-12-29T07:17:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۷
خط ۶:		خط ۶:
	سالن تئاتری در [[همرسمیت و فولم\|همرسمیت]]<ref>Hammersmith		سالن تئاتری در [[همرسمیت و فولم\|همرسمیت]]<ref>Hammersmith
	</ref>، لندن، که در ۱۸۷۰ با ۵۴۰ صندلی گشایش یافت. در سال‌های ۱۹۱۸ـ۱۹۳۳، در دوران مدیریت [[پلیفر، نایجل (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|نایجل پلیفر]]<ref>Nigel Playfair		</ref>، لندن، که در ۱۸۷۰ با ۵۴۰ صندلی گشایش یافت. در سال‌های ۱۹۱۸ـ۱۹۳۳، در دوران مدیریت [[پلیفر، نایجل (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|نایجل پلیفر]]<ref>Nigel Playfair
	</ref>، تراز نمایش‌های آن بالا رفت و به سطح رقابت با سالن‌های تئاتر وست اِند<ref>West End </ref> رسید. از وقتی پلیفر آن را رها کرد، تا پس از جنگ جهانی ~~دوم،~~ گاه و بی‌گاه از آن استفاده می‌شد تا آن‌که بکستر سامرویل<ref>Baxter Somerville </ref> آن را با مجموعه‌ای از نمایش‌های بسیار مُوفّق، همچون اجرای آثار کلاسیکی<ref>classic </ref> با نقش‌آفرینی [[جان گیلگود]]<ref>John Gielgud </ref>، رونق بخشید. این سالن تئاتر در ۱۹۶۶ بسته و در ۱۹۷۲ تخریب شد. در ۱۹۷۹، سالن تئاتر جدید لیریک با ۱۳۰ صندلی افتتاح شد. در ژانویۀ ۲۰۰۰، لُرد [[لوید وبر، اندرو\|اندرو لوید وبر]]<ref>Lord Andrew Lloyd Webber </ref> شرکت تئاتر انگلیسی استال ماس<ref>Stoll Moss </ref> را خرید که مالک ده سالن تئاتر لندن، ازجملۀ تئاتر جدید لیریک بود. لوید وبر، آهنگ‌ساز انگلیسی، با گروهش به‌نام گروه واقعاً مُفید<ref>The Really Useful Group </ref>، به شریکان عدالت سرمایه‌داران نات وست شهر<ref>City Financiers Nat West Equity Partners</ref> پیوست و این دَه سالن تئاتر را خریدند و سه سالن تئاتر لندن که از پیش در مالکیت گروه واقعاً مفید قرار داشت، نیز در زمرۀ دارایی‌های آنان قرار گرفت.		</ref>، تراز نمایش‌های آن بالا رفت و به سطح رقابت با سالن‌های تئاتر وست اِند<ref>West End </ref> رسید. از وقتی پلیفر آن را رها کرد، تا پس از [[جنگ جهانی دوم]]، گاه و بی‌گاه از آن استفاده می‌شد تا آن‌که بکستر سامرویل<ref>Baxter Somerville </ref> آن را با مجموعه‌ای از نمایش‌های بسیار مُوفّق، همچون اجرای آثار کلاسیکی<ref>classic </ref> با نقش‌آفرینی [[جان گیلگود]]<ref>John Gielgud </ref>، رونق بخشید. این سالن تئاتر در ۱۹۶۶ بسته و در ۱۹۷۲ تخریب شد. در ۱۹۷۹، سالن تئاتر جدید لیریک با ۱۳۰ صندلی افتتاح شد. در ژانویۀ ۲۰۰۰، لُرد [[لوید وبر، اندرو\|اندرو لوید وبر]]<ref>Lord Andrew Lloyd Webber </ref> شرکت تئاتر انگلیسی استال ماس<ref>Stoll Moss </ref> را خرید که مالک ده سالن تئاتر لندن، ازجملۀ تئاتر جدید لیریک بود. لوید وبر، آهنگ‌ساز انگلیسی، با گروهش به‌نام گروه واقعاً مُفید<ref>The Really Useful Group </ref>، به شریکان عدالت سرمایه‌داران نات وست شهر<ref>City Financiers Nat West Equity Partners</ref> پیوست و این دَه سالن تئاتر را خریدند و سه سالن تئاتر لندن که از پیش در مالکیت گروه واقعاً مفید قرار داشت، نیز در زمرۀ دارایی‌های آنان قرار گرفت.

Nazanin در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۶

2021-12-29T07:16:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
			[[پرونده:37154900-1.jpg\|بندانگشتی\|تئاتر لیریک]]
	لیریک، تئاتر (Lyric Theatre)		لیریک، تئاتر (Lyric Theatre)

Nazanin در ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۲

2021-12-29T07:12:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۲
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:37154900.jpg\|thumb\|ليريک، تئاتر]]		[[File:37154900.jpg\|thumb\|ليريک، تئاتر]]

	سالن تئاتری در ~~هَمرسمیت~~<ref>Hammersmith		سالن تئاتری در [[همرسمیت و فولم\|همرسمیت]]<ref>Hammersmith
			</ref>، لندن، که در ۱۸۷۰ با ۵۴۰ صندلی گشایش یافت. در سال‌های ۱۹۱۸ـ۱۹۳۳، در دوران مدیریت [[پلیفر، نایجل (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|نایجل پلیفر]]<ref>Nigel Playfair
	</ref>، لندن، که در ۱۸۷۰ با ۵۴۰ صندلی گشایش یافت. در سال‌های ۱۹۱۸ـ۱۹۳۳، در دوران مدیریت نایجل پلیفر<ref>Nigel Playfair		</ref>، تراز نمایش‌های آن بالا رفت و به سطح رقابت با سالن‌های تئاتر وست اِند<ref>West End </ref> رسید. از وقتی پلیفر آن را رها کرد، تا پس از جنگ جهانی دوم، گاه و بی‌گاه از آن استفاده می‌شد تا آن‌که بکستر سامرویل<ref>Baxter Somerville </ref> آن را با مجموعه‌ای از نمایش‌های بسیار مُوفّق، همچون اجرای آثار کلاسیکی<ref>classic </ref> با نقش‌آفرینی [[جان گیلگود]]<ref>John Gielgud </ref>، رونق بخشید. این سالن تئاتر در ۱۹۶۶ بسته و در ۱۹۷۲ تخریب شد. در ۱۹۷۹، سالن تئاتر جدید لیریک با ۱۳۰ صندلی افتتاح شد. در ژانویۀ ۲۰۰۰، لُرد [[لوید وبر، اندرو\|اندرو لوید وبر]]<ref>Lord Andrew Lloyd Webber </ref> شرکت تئاتر انگلیسی استال ماس<ref>Stoll Moss </ref> را خرید که مالک ده سالن تئاتر لندن، ازجملۀ تئاتر جدید لیریک بود. لوید وبر، آهنگ‌ساز انگلیسی، با گروهش به‌نام گروه واقعاً مُفید<ref>The Really Useful Group </ref>، به شریکان عدالت سرمایه‌داران نات وست شهر<ref>City Financiers Nat West Equity Partners</ref> پیوست و این دَه سالن تئاتر را خریدند و سه سالن تئاتر لندن که از پیش در مالکیت گروه واقعاً مفید قرار داشت، نیز در زمرۀ دارایی‌های آنان قرار گرفت.

	</ref>، تراز نمایش‌های آن بالا رفت و به سطح رقابت با سالن‌های تئاتر وست اِند<ref>West End </ref> رسید. از وقتی پلیفر آن را رها کرد، تا پس از جنگ جهانی دوم، گاه و بی‌گاه از آن استفاده می‌شد تا آن‌که ~~بَکستر سامِرویل~~<ref>Baxter Somerville </ref> آن را با مجموعه‌ای از نمایش‌های بسیار مُوفّق، همچون اجرای آثار کلاسیکی<ref>classic </ref> با ~~نقش‌آفرینیِ~~ جان گیلگود<ref>John Gielgud </ref>، رونق بخشید. این سالن تئاتر در ۱۹۶۶ بسته و در ۱۹۷۲ تخریب شد. در ۱۹۷۹، سالن تئاتر جدید لیریک با ۱۳۰ صندلی افتتاح شد. در ژانویۀ ۲۰۰۰، لُرد ~~اَندرو~~ لوید ~~وِبِر~~<ref>Lord Andrew Lloyd Webber </ref> شرکت تئاتر انگلیسی استال ماس<ref>Stoll Moss </ref> را خرید که مالک ده سالن تئاتر لندن، ازجملۀ تئاتر جدید لیریک بود. لوید ~~وِبِر،~~ آهنگ‌ساز انگلیسی، با گروهش به‌نام گروه واقعاً مُفید<ref>The Really Useful Group </ref>، به شریکان عدالت سرمایه‌داران نات ~~وِستِ~~ شهر<ref>City Financiers Nat West Equity Partners</ref> پیوست و این دَه سالن تئاتر را خریدند و سه سالن تئاتر لندن که از پیش در مالکیت گروه واقعاً مفید قرار داشت، نیز در زمرۀ دارایی‌های آنان قرار گرفت.


خط ۱۴:		خط ۱۲:
	----		----

	[[Category:تئاتر]] [[Category:جهان – آثار، رویدادها، اماکن]]		[[Category:تئاتر]]
			[[Category:جهان – آثار، رویدادها، اماکن]]
			<references />

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

لیریک، تئاتر (Lyric Theatre)

[[File:37154900.jpg|thumb|ليريک، تئاتر]]

سالن تئاتری در هَمرسمیت<ref>Hammersmith

</ref>، لندن، که در ۱۸۷۰ با ۵۴۰ صندلی گشایش یافت. در سال‌های ۱۹۱۸ـ۱۹۳۳، در دوران مدیریت نایجل پلیفر<ref>Nigel Playfair

</ref>، تراز نمایش‌های آن بالا رفت و به سطح رقابت با سالن‌های تئاتر وست اِند<ref>West End </ref> رسید. از وقتی پلیفر آن را رها کرد، تا پس از جنگ جهانی دوم، گاه و بی‌گاه از آن استفاده می‌شد تا آن‌که بَکستر سامِرویل<ref>Baxter Somerville </ref> آن را با مجموعه‌ای از نمایش‌های بسیار مُوفّق، همچون اجرای آثار کلاسیکی<ref>classic </ref> با نقش‌آفرینیِ جان گیلگود<ref>John Gielgud </ref>، رونق بخشید. این سالن تئاتر در ۱۹۶۶ بسته و در ۱۹۷۲ تخریب شد. در ۱۹۷۹، سالن تئاتر جدید لیریک با ۱۳۰ صندلی افتتاح شد. در ژانویۀ ۲۰۰۰، لُرد اَندرو لوید وِبِر<ref>Lord Andrew Lloyd Webber </ref> شرکت تئاتر انگلیسی استال ماس<ref>Stoll Moss </ref> را خرید که مالک ده سالن تئاتر لندن، ازجملۀ تئاتر جدید لیریک بود. لوید وِبِر، آهنگ‌ساز انگلیسی، با گروهش به‌نام گروه واقعاً مُفید<ref>The Really Useful Group </ref>، به شریکان عدالت سرمایه‌داران نات وِستِ شهر<ref>City Financiers Nat West Equity Partners</ref> پیوست و این دَه سالن تئاتر را خریدند و سه سالن تئاتر لندن که از پیش در مالکیت گروه واقعاً مفید قرار داشت، نیز در زمرۀ دارایی‌های آنان قرار گرفت.

 

----

[[Category:تئاتر]] [[Category:جهان – آثار، رویدادها، اماکن]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۷
خط ۶:		خط ۶:
	سالن تئاتری در [[همرسمیت و فولم\|همرسمیت]]<ref>Hammersmith		سالن تئاتری در [[همرسمیت و فولم\|همرسمیت]]<ref>Hammersmith
	</ref>، لندن، که در ۱۸۷۰ با ۵۴۰ صندلی گشایش یافت. در سال‌های ۱۹۱۸ـ۱۹۳۳، در دوران مدیریت [[پلیفر، نایجل (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|نایجل پلیفر]]<ref>Nigel Playfair		</ref>، لندن، که در ۱۸۷۰ با ۵۴۰ صندلی گشایش یافت. در سال‌های ۱۹۱۸ـ۱۹۳۳، در دوران مدیریت [[پلیفر، نایجل (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)\|نایجل پلیفر]]<ref>Nigel Playfair
	</ref>، تراز نمایش‌های آن بالا رفت و به سطح رقابت با سالن‌های تئاتر وست اِند<ref>West End </ref> رسید. از وقتی پلیفر آن را رها کرد، تا پس از جنگ جهانی ~~دوم،~~ گاه و بی‌گاه از آن استفاده می‌شد تا آن‌که بکستر سامرویل<ref>Baxter Somerville </ref> آن را با مجموعه‌ای از نمایش‌های بسیار مُوفّق، همچون اجرای آثار کلاسیکی<ref>classic </ref> با نقش‌آفرینی [[جان گیلگود]]<ref>John Gielgud </ref>، رونق بخشید. این سالن تئاتر در ۱۹۶۶ بسته و در ۱۹۷۲ تخریب شد. در ۱۹۷۹، سالن تئاتر جدید لیریک با ۱۳۰ صندلی افتتاح شد. در ژانویۀ ۲۰۰۰، لُرد [[لوید وبر، اندرو\|اندرو لوید وبر]]<ref>Lord Andrew Lloyd Webber </ref> شرکت تئاتر انگلیسی استال ماس<ref>Stoll Moss </ref> را خرید که مالک ده سالن تئاتر لندن، ازجملۀ تئاتر جدید لیریک بود. لوید وبر، آهنگ‌ساز انگلیسی، با گروهش به‌نام گروه واقعاً مُفید<ref>The Really Useful Group </ref>، به شریکان عدالت سرمایه‌داران نات وست شهر<ref>City Financiers Nat West Equity Partners</ref> پیوست و این دَه سالن تئاتر را خریدند و سه سالن تئاتر لندن که از پیش در مالکیت گروه واقعاً مفید قرار داشت، نیز در زمرۀ دارایی‌های آنان قرار گرفت.		</ref>، تراز نمایش‌های آن بالا رفت و به سطح رقابت با سالن‌های تئاتر وست اِند<ref>West End </ref> رسید. از وقتی پلیفر آن را رها کرد، تا پس از [[جنگ جهانی دوم]]، گاه و بی‌گاه از آن استفاده می‌شد تا آن‌که بکستر سامرویل<ref>Baxter Somerville </ref> آن را با مجموعه‌ای از نمایش‌های بسیار مُوفّق، همچون اجرای آثار کلاسیکی<ref>classic </ref> با نقش‌آفرینی [[جان گیلگود]]<ref>John Gielgud </ref>، رونق بخشید. این سالن تئاتر در ۱۹۶۶ بسته و در ۱۹۷۲ تخریب شد. در ۱۹۷۹، سالن تئاتر جدید لیریک با ۱۳۰ صندلی افتتاح شد. در ژانویۀ ۲۰۰۰، لُرد [[لوید وبر، اندرو\|اندرو لوید وبر]]<ref>Lord Andrew Lloyd Webber </ref> شرکت تئاتر انگلیسی استال ماس<ref>Stoll Moss </ref> را خرید که مالک ده سالن تئاتر لندن، ازجملۀ تئاتر جدید لیریک بود. لوید وبر، آهنگ‌ساز انگلیسی، با گروهش به‌نام گروه واقعاً مُفید<ref>The Really Useful Group </ref>، به شریکان عدالت سرمایه‌داران نات وست شهر<ref>City Financiers Nat West Equity Partners</ref> پیوست و این دَه سالن تئاتر را خریدند و سه سالن تئاتر لندن که از پیش در مالکیت گروه واقعاً مفید قرار داشت، نیز در زمرۀ دارایی‌های آنان قرار گرفت.