Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

مادۀ منفجره (explosive) هر ماده‌ای که قابلیت‌ رهاسازی ناگهانی انرژی را داشته باشد و در حالت فشرده سریعاً به‌صورت تودۀ متراکمی از گاز درآید تا موج انفجار با فشار فراوان ایجاد کند. تفاوت بین مواد محترقه و منفجره اساساً فقط در سرعت واکنش آن‌هاست و بسیاری از مواد منفجره (با نام مواد منفجرۀ ضعیف<ref> low explosives

</ref>)، در شرایط مناسب واکنش نسبتاً کندی دارند. نخستین مادۀ انفجاری ضعیف «باروت<ref>gunpowder </ref>» و نخستین مادۀ انفجاری قوی «نیتروگلیسرین<ref>nitroglycerine </ref>» بود. اختراع باروت با انرژی فعال‌سازی<ref>activation energy </ref> زیاد، آن را به‌صورت مادۀ انفجاری نامناسبی درآورده بود و درخلال قرن ۱۹ مواد شیمیایی دیگر با انرژی فعال‌سازی کمتر جانشین آن شد که شامل محترقۀ جیوه‌ای<ref>mercury fulminate</ref>، Hg(CNO)۲، آزید سرب<ref> lead azide </ref>، (Pb(N۲)۲) و محترقه نقره<ref>silver fulminate </ref> (AgCNa) بود. دیری نگذشته بود که نخستین مواد انفجاری آلی گسترش یافت. مادۀ اصلی این مواد اتانول<ref>ethanol </ref>، گلیسرول<ref>glycerol </ref> و سلولز<ref>cellulose </ref> بود و نیتروگلیسرین نیز که با افزودن اسید نیتریک<ref>nitric acid </ref> به گلیسرول به‌دست می‌آمد، ازجمله دیگر مواد تشکیل‌دهنده آن‌ها به‌شمار می‌رفت. مادۀ انفجاری آلی دیگر پنبۀ باروتی است که ترکیبی از اسید نیتریک و اسید سولفوریک<ref>sulphuric acid </ref> روی نخ پنبه بوده و در ۱۸۴۵ «کریستین شونبین<ref>Christian Schoenbein</ref>»، شیمی‌دان سوئیسی، اختراع کرد. پنبۀ باروتی دارای واکنش قوی است و در حال حاضر از آن به‌منزلۀ چاشنی انفجاری استفاده می‌شود. در ۱۸۷۶ آلفرد نوبل<ref> Alfred Nobel </ref> با مخلوط‌کردن نیتروگلیسرین و «کایزل‌گور<ref>Kieselguhr</ref>» ماده‌ای نرم و گچ‌مانند، دینامیت را درست کرد. مواد منفجرۀ دیگری که در حال حاضر استفاده می‌شود، عبارت است از تری‌نیترو تولوئن (تی‌ان‌تی)<ref> (trinitrotoluene (TNT</ref> «آنفو<ref>ANFO</ref>» (مخلوطی از نیترید آمونیوم<ref> ammonium nitride </ref> و نفت)، که در انفجارها فراوان استفاده می‌شود؛ و تترانیترات پنتااریتری تول (پتن)<ref>(pentaerythritol tetranitrate (PETN</ref> که مادۀ منفجرۀ حساس با قدرتی بالاست. مواد منفجرۀ نظامی غالباً با سیکلونیت<ref>cyclonite</ref> (آردی‌ایکس<ref> RDX </ref>) ساخته می‌شود که حساسیت متوسطی دارد، اما بسیار قوی است. حتی بیشتر مواد منفجرۀ قوی با مخلوط‌کردن آردی‌ایکس با تی‌ان‌تی و آلومینیوم ساخته می‌شوند. مواد منفجرۀ پلاستیکی<ref>plastic explosives </ref> مانند «سمتکس<ref>Semtex </ref>» با «آردی‌ایکس» به‌وجود می‌آید که با روغن و موم مخلوط می‌شود. نیروی مواد منفجرۀ بمب‌های اتمی و هیدروژنی<ref>atomic and hydrogen bombs</ref> بر طبق معادلۀ جرم ـ انرژی اینشتین<ref> Einstein</ref>، E = mc۲، از تبدیل ماده به انرژی حاصل می‌شود.

 

----

[[Category:امور نظامی و نظامی گری]] [[Category:اصطلاحات و عناوین]] [[Category:شیمی و بیوشیمی]] [[Category:مفاهیم، اصطلاحات و فرآیندها]]

ماده منفجره - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳