مالر، گوستاو (۱۸۶۰ـ۱۹۱۱) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۸

2025-04-22T04:38:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۸
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	}}		}}
	[[پرونده:Mahler, Gustav1.jpg\|بندانگشتی\|گوستاو مالر]]		[[پرونده:Mahler, Gustav1.jpg\|بندانگشتی\|گوستاو مالر]]
	آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اتریشی. سمفونی‌های حماسی او بیانگر نوعی رُمانتیسم دلخسته از جهان‌اند که از تصاویری تخیلی با استفاده از موسیقی محلی و تصویرپردازی شبانی (پاستورال) ساخته شده‌اند. نُه سمفونی بزرگ ساخت، که بسیاری از آن‌ها بخش‌های آوازی نیز دارند، ازجمله ''سمفونی شمارۀ ۲، رستاخیز''<ref>''Symphony No 2 the ‘Resurrection’''</ref> (۱۸۸۴ـ۱۸۸۶). این اثر را در ۱۸۹۳ـ۱۸۹۶ بازنگری کرد، اما سمفونی دهم را ناتمام گذاشت. همچنین لیدهای ارکستری فراوانی ساخته است، مانند ''ترانۀ زمین''<ref>''Das Lied von der Erde/The Song of the Earth''</ref> (۱۹۰۹) و ''ترانه‌های مرگ کودکان''<ref>''Kindertotenlieder/Dead Children’s Songs''</ref> (۱۹۰۱ـ۱۹۰۴). ''آداجِتّو''<ref>''Adagietto''</ref> یا موومان آهستۀ ''سمفونی شمارۀ ۵‌''<ref>''Symphony No 5''</ref>، موسیقی کامل و مناسبی برای فیلم ''مرگ در ونیز''<ref>Death in Venice</ref> اثر [[ویسکونتی، لوکینو (۱۹۰۶ـ۱۹۷۶)\|لوکینو ویسکونتی]]<ref>Luchino Visconti</ref> (۱۹۷۱) شد. مالر در [[بوهم]] (جمهوری چک امروزی) به‌دنیا آمد، و در ۱۸۷۵ خانواده‌اش، او را به کنسرواتوار وین<ref>Vienna Conservatory</ref> فرستادند. در ۱۸۸۵ رهبر ارکستر اپرای پراگ<ref>Prague Opera</ref> شد و به اجرای اپراهای [[موتسارت، ولفگانگ ~~آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)~~\|موتسارت]] و [[واگنر، ریشارد (۱۸۱۳ـ۱۸۸۳)\|واگنر]]<ref>Wagner</ref> پرداخت، که بعدها اساس رپرتوآر او را تشکیل دادند؛ رهبری وی از همان هنگام به‌سبب دقت در گروه‌بندی و فردیت و انعطاف‌پذیری سرعت‌ها شاخص بود. در [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig</ref> (۱۸۸۶-۱۸۸۸) رهبر جانشین نیکیش<ref>Nikisch</ref> بود؛ طرح‌های وبر<ref>Weber</ref> برای ''سه پینتو''<ref>''Die drei Pintos''</ref> را تکمیل کرد و نخستین‌بار در ۱۸۸۸ به‌اجرا درآورد. مالر در ۱۸۹۱ـ۱۸۹۷ رهبر اصلی ارکستر اپرای هامبورگ<ref>Hamburg Opera</ref> بود؛ و در آن‌جا با بخشیدن استانداردهای بالای نمایشی و نیز موسیقایی به اجرا، شهرت خود را گسترش داد، و در ۱۸۹۲ گروه را به لندن برد تا اپراهای ''حلقۀ نیبلونگ''<ref>''Ring des Nibelungen''</ref> واگنر را برای نخستین‌بار در [[کاونت گاردن]]<ref>''Covent Garden''</ref> اجرا کند. در دسامبر ۱۸۹۵ و در نخستین اجرایش در برلین، سمفونی رستاخیز خود را رهبری کرد و برای اولین‌بار در مقام آهنگ‌ساز به موفقیت دست یافت. در ۱۸۹۷ سرسپردگی موقت مالر به کلیسای کاتولیک موجب استخدام او با سِمَت مدیر در اپرای درباری وین<ref>Vienna Court Opera</ref> شد. طی دَه سال بعدی، به تشکیل گروهی شگفت‌انگیز از خوانندگان بازیگر همت گماشت. در ۱۸۹۸ در مقام رهبر ارکستر فیلارمونیک وین جانشین [[ریشتر، هانس ورنر (۱۹۰۸ـ۱۹۹۳)\|هانس ریشتر]]<ref>Hans Richter</ref> شد، اما بیشتر به‌سبب شیوه‌های مستبدانه‌اش در ۱۹۰۱ این مقام را رها کرد. در میان سمفونی‌های سه‌گانۀ کاملاً سازی او (شماره‌های ۵، ۶، و ۷)، دو سمفونی ۵ و ۷ عبور از تردید و تاریکی به سوی نتیجه‌ای خوش‌بینانه را القا می‌کنند؛ شمارۀ ۶ به شیوه‌ای کلاسیک قسمت‌بندی شده و با سه انفجار چکشی عظیم پایان می‌گیرد، که آخرین آن‌ها آفریننده را از پای می‌اندازد. سمفونی کُرال حجیم هشتم، که به ''سمفونی هزار''<ref>''Symphony of a Thousand''</ref> معروف است، با شعری از [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe</ref> پایان می‌گیرد که در آن رنج انسان به‌صورت ستایشی جهانی درآمده است. مالر در ۱۹۰۲ با آلما شیندلِر<ref>Alma Schindler</ref> ازدواج کرد، و از طریق معلم او، اَلکساندر تسِملینسکی<ref>Alexander Zemlinsky</ref>، با [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg</ref> آهنگ‌ساز آشنا شد. دوستی آنان در پولی‌فونی پیچیده و کروماتیسم اغراق‌آمیز آثار بعدی مالر بازتاب یافت. ''<nowiki/>'ترانه‌های مرگ کودکان'<nowiki/>'' در ۱۹۰۴ نخستین اثر از چندین اثر اوست که در آن موسیقی آوازی عاطفی شدید با همراهی‌های احساس‌برانگیز سازهای بادی چوبی درهم‌آمیخته است. این سبک در '''ترانۀ زمین'<nowiki/>'' به اوج خود رسید، که ساخت آن در سال مرگ دختر چهارسالۀ مالر، ماریا، آغاز شد. مالر در اول ژانویۀ ۱۹۰۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در مقام رهبر اصلی ارکستر ''[[اپرای متروپولیتن]]''<ref>''Metropolitan Opera House''</ref> [[نیویورک]] آغاز کرد؛ دوام و بقای او در این سمت نیز به‌سبب اختلاف‌های هنری و شخصی با انجمن فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Society</ref> کوتاه بود. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای سمفونی هشتم خود را پیروزمندانه در [[مونیخ]] برگزار کرد و سال بعد برای آخرین‌بار به اروپا بازگشت، در حالی‌که گرفتار بیماری کشندۀ عفونت خونی بود. سال‌ها طول کشید تا موسیقی مالر پذیرش همگانی یابد، اما او را اکنون از بنیادگذاران موسیقی قرن بیستم می‌دانند.		آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اتریشی. سمفونی‌های حماسی او بیانگر نوعی رُمانتیسم دلخسته از جهان‌اند که از تصاویری تخیلی با استفاده از موسیقی محلی و تصویرپردازی شبانی (پاستورال) ساخته شده‌اند. نُه سمفونی بزرگ ساخت، که بسیاری از آن‌ها بخش‌های آوازی نیز دارند، ازجمله ''سمفونی شمارۀ ۲، رستاخیز''<ref>''Symphony No 2 the ‘Resurrection’''</ref> (۱۸۸۴ـ۱۸۸۶). این اثر را در ۱۸۹۳ـ۱۸۹۶ بازنگری کرد، اما سمفونی دهم را ناتمام گذاشت. همچنین لیدهای ارکستری فراوانی ساخته است، مانند ''ترانۀ زمین''<ref>''Das Lied von der Erde/The Song of the Earth''</ref> (۱۹۰۹) و ''ترانه‌های مرگ کودکان''<ref>''Kindertotenlieder/Dead Children’s Songs''</ref> (۱۹۰۱ـ۱۹۰۴). ''آداجِتّو''<ref>''Adagietto''</ref> یا موومان آهستۀ ''سمفونی شمارۀ ۵‌''<ref>''Symphony No 5''</ref>، موسیقی کامل و مناسبی برای فیلم ''مرگ در ونیز''<ref>Death in Venice</ref> اثر [[ویسکونتی، لوکینو (۱۹۰۶ـ۱۹۷۶)\|لوکینو ویسکونتی]]<ref>Luchino Visconti</ref> (۱۹۷۱) شد. مالر در [[بوهم]] (جمهوری چک امروزی) به‌دنیا آمد، و در ۱۸۷۵ خانواده‌اش، او را به کنسرواتوار وین<ref>Vienna Conservatory</ref> فرستادند. در ۱۸۸۵ رهبر ارکستر اپرای پراگ<ref>Prague Opera</ref> شد و به اجرای اپراهای [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]] و [[واگنر، ریشارد (۱۸۱۳ـ۱۸۸۳)\|واگنر]]<ref>Wagner</ref> پرداخت، که بعدها اساس رپرتوآر او را تشکیل دادند؛ رهبری وی از همان هنگام به‌سبب دقت در گروه‌بندی و فردیت و انعطاف‌پذیری سرعت‌ها شاخص بود. در [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig</ref> (۱۸۸۶-۱۸۸۸) رهبر جانشین نیکیش<ref>Nikisch</ref> بود؛ طرح‌های وبر<ref>Weber</ref> برای ''سه پینتو''<ref>''Die drei Pintos''</ref> را تکمیل کرد و نخستین‌بار در ۱۸۸۸ به‌اجرا درآورد. مالر در ۱۸۹۱ـ۱۸۹۷ رهبر اصلی ارکستر اپرای هامبورگ<ref>Hamburg Opera</ref> بود؛ و در آن‌جا با بخشیدن استانداردهای بالای نمایشی و نیز موسیقایی به اجرا، شهرت خود را گسترش داد، و در ۱۸۹۲ گروه را به لندن برد تا اپراهای ''حلقۀ نیبلونگ''<ref>''Ring des Nibelungen''</ref> واگنر را برای نخستین‌بار در [[کاونت گاردن]]<ref>''Covent Garden''</ref> اجرا کند. در دسامبر ۱۸۹۵ و در نخستین اجرایش در برلین، سمفونی رستاخیز خود را رهبری کرد و برای اولین‌بار در مقام آهنگ‌ساز به موفقیت دست یافت. در ۱۸۹۷ سرسپردگی موقت مالر به کلیسای کاتولیک موجب استخدام او با سِمَت مدیر در اپرای درباری وین<ref>Vienna Court Opera</ref> شد. طی دَه سال بعدی، به تشکیل گروهی شگفت‌انگیز از خوانندگان بازیگر همت گماشت. در ۱۸۹۸ در مقام رهبر ارکستر فیلارمونیک وین جانشین [[ریشتر، هانس ورنر (۱۹۰۸ـ۱۹۹۳)\|هانس ریشتر]]<ref>Hans Richter</ref> شد، اما بیشتر به‌سبب شیوه‌های مستبدانه‌اش در ۱۹۰۱ این مقام را رها کرد. در میان سمفونی‌های سه‌گانۀ کاملاً سازی او (شماره‌های ۵، ۶، و ۷)، دو سمفونی ۵ و ۷ عبور از تردید و تاریکی به سوی نتیجه‌ای خوش‌بینانه را القا می‌کنند؛ شمارۀ ۶ به شیوه‌ای کلاسیک قسمت‌بندی شده و با سه انفجار چکشی عظیم پایان می‌گیرد، که آخرین آن‌ها آفریننده را از پای می‌اندازد. سمفونی کُرال حجیم هشتم، که به ''سمفونی هزار''<ref>''Symphony of a Thousand''</ref> معروف است، با شعری از [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe</ref> پایان می‌گیرد که در آن رنج انسان به‌صورت ستایشی جهانی درآمده است. مالر در ۱۹۰۲ با آلما شیندلِر<ref>Alma Schindler</ref> ازدواج کرد، و از طریق معلم او، اَلکساندر تسِملینسکی<ref>Alexander Zemlinsky</ref>، با [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg</ref> آهنگ‌ساز آشنا شد. دوستی آنان در پولی‌فونی پیچیده و کروماتیسم اغراق‌آمیز آثار بعدی مالر بازتاب یافت. ''<nowiki/>'ترانه‌های مرگ کودکان'<nowiki/>'' در ۱۹۰۴ نخستین اثر از چندین اثر اوست که در آن موسیقی آوازی عاطفی شدید با همراهی‌های احساس‌برانگیز سازهای بادی چوبی درهم‌آمیخته است. این سبک در '''ترانۀ زمین'<nowiki/>'' به اوج خود رسید، که ساخت آن در سال مرگ دختر چهارسالۀ مالر، ماریا، آغاز شد. مالر در اول ژانویۀ ۱۹۰۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در مقام رهبر اصلی ارکستر ''[[اپرای متروپولیتن]]''<ref>''Metropolitan Opera House''</ref> [[نیویورک]] آغاز کرد؛ دوام و بقای او در این سمت نیز به‌سبب اختلاف‌های هنری و شخصی با انجمن فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Society</ref> کوتاه بود. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای سمفونی هشتم خود را پیروزمندانه در [[مونیخ]] برگزار کرد و سال بعد برای آخرین‌بار به اروپا بازگشت، در حالی‌که گرفتار بیماری کشندۀ عفونت خونی بود. سال‌ها طول کشید تا موسیقی مالر پذیرش همگانی یابد، اما او را اکنون از بنیادگذاران موسیقی قرن بیستم می‌دانند.
	<br><!--38070000-->		<br><!--38070000-->

Nazanin در ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۵

2024-07-20T10:05:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۵
خط ۸:		خط ۸:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=۱۸۶۰م		\|زادروز=بوهم ۱۸۶۰م
	\|تاریخ مرگ=۱۹۱۱م		\|تاریخ مرگ=۱۹۱۱م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =
	\|آثار =ترانه زمین (۱۹۰۹)		\|آثار =ترانه زمین (۱۹۰۹)، ترانه‌های مرگ کودکان (۱۹۰۱ـ۱۹۰۴)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =موسیقی		\|گروه مقاله =موسیقی
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}[[پرونده: ~~38070000~~.jpg \| بندانگشتی\|~~مالِر، گوسْتاو~~]]آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اتریشی. سمفونی‌های حماسی او بیانگر نوعی رُمانتیسم دلخسته از جهان‌اند که از تصاویری تخیلی با استفاده از موسیقی محلی و تصویرپردازی شبانی (پاستورال) ساخته شده‌اند. نُه سمفونی بزرگ ساخت، که بسیاری از آن‌ها بخش‌های آوازی نیز دارند، ازجمله ''سمفونی شمارۀ ۲، رستاخیز''<ref>''Symphony No 2 the ‘Resurrection’''</ref> (۱۸۸۴ـ۱۸۸۶). این اثر را در ۱۸۹۳ـ۱۸۹۶ بازنگری کرد، اما سمفونی دهم را ناتمام گذاشت. همچنین لیدهای ارکستری فراوانی ساخته است، مانند ''ترانۀ زمین''<ref>''Das Lied von der Erde/The Song of the Earth''</ref> (۱۹۰۹) و ''ترانه‌های مرگ کودکان''<ref>''Kindertotenlieder/Dead Children’s Songs''</ref> (۱۹۰۱ـ۱۹۰۴). ''آداجِتّو''<ref>''Adagietto''</ref> یا موومان آهستۀ ''سمفونی شمارۀ ۵‌''<ref>''Symphony No 5''</ref>، موسیقی کامل و مناسبی برای فیلم ''مرگ در ونیز''<ref>Death in Venice</ref> اثر لوکینو ویسکونتی<ref>Luchino Visconti</ref> (۱۹۷۱) شد. مالر در بوهم (جمهوری چک امروزی) به‌دنیا آمد، و در ۱۸۷۵ خانواده‌اش، او را به کنسرواتوار وین<ref>Vienna Conservatory</ref> فرستادند. در ۱۸۸۵ رهبر ارکستر اپرای پراگ<ref>Prague Opera</ref> شد و به اجرای اپراهای موتسارت و واگنر<ref>Wagner</ref> پرداخت، که بعدها اساس رپرتوآر او را تشکیل دادند؛ رهبری وی از همان هنگام به‌سبب دقت در گروه‌بندی و فردیت و انعطاف‌پذیری سرعت‌ها شاخص بود. در لایپزیگ<ref>Leipzig</ref> (۱۸۸۶-۱۸۸۸) رهبر جانشین نیکیش<ref>Nikisch</ref> بود؛ طرح‌های وبر<ref>Weber</ref> برای ''سه پینتو''<ref>''Die drei Pintos''</ref> را تکمیل کرد و نخستین‌بار در ۱۸۸۸ به‌اجرا درآورد. مالر در ۱۸۹۱ـ۱۸۹۷ رهبر اصلی ارکستر اپرای هامبورگ<ref>Hamburg Opera</ref> بود؛ و در آن‌جا با بخشیدن استانداردهای بالای نمایشی و نیز موسیقایی به اجرا، شهرت خود را گسترش داد، و در ۱۸۹۲ گروه را به لندن برد تا اپراهای ''حلقۀ نیبلونگ''<ref>''Ring des Nibelungen''</ref> واگنر را برای نخستین‌بار در ~~کاوِنت~~ گاردن<ref>''Covent Garden''</ref> اجرا کند. در دسامبر ۱۸۹۵ و در نخستین اجرایش در برلین، سمفونی رستاخیز خود را رهبری کرد و برای اولین‌بار در مقام آهنگ‌ساز به موفقیت دست یافت. در ۱۸۹۷ سرسپردگی موقت مالر به کلیسای کاتولیک موجب استخدام او با سِمَت مدیر در اپرای درباری وین<ref>Vienna Court Opera</ref> شد. طی دَه سال بعدی، به تشکیل گروهی شگفت‌انگیز از خوانندگان بازیگر همت گماشت. در ۱۸۹۸ در مقام رهبر ارکستر فیلارمونیک وین جانشین هانس ریشتر<ref>Hans Richter</ref> شد، اما بیشتر به‌سبب شیوه‌های مستبدانه‌اش در ۱۹۰۱ این مقام را رها کرد. در میان سمفونی‌های سه‌گانۀ کاملاً سازی او (شماره‌های ۵، ۶، و ۷)، دو سمفونی ۵ و ۷ عبور از تردید و تاریکی به سوی نتیجه‌ای خوش‌بینانه را القا می‌کنند؛ شمارۀ ۶ به شیوه‌ای کلاسیک قسمت‌بندی شده و با سه انفجار چکشی عظیم پایان می‌گیرد، که آخرین آن‌ها آفریننده را از پای می‌اندازد. سمفونی کُرال حجیم هشتم، که به ''سمفونی هزار''<ref>''Symphony of a Thousand''</ref> معروف است، با شعری از گوته<ref>Goethe</ref> پایان می‌گیرد که در آن رنج انسان به‌صورت ستایشی جهانی درآمده است. مالر در ۱۹۰۲ با آلما شیندلِر<ref>Alma Schindler</ref> ازدواج کرد، و از طریق معلم او، اَلکساندر تسِملینسکی<ref>Alexander Zemlinsky</ref>، با آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg</ref> آهنگ‌ساز آشنا شد. دوستی آنان در پولی‌فونی پیچیده و کروماتیسم اغراق‌آمیز آثار بعدی مالر بازتاب یافت. ''<nowiki/>'ترانه‌های مرگ کودکان'<nowiki/>'' در ۱۹۰۴ نخستین اثر از چندین اثر اوست که در آن موسیقی آوازی عاطفی شدید با همراهی‌های احساس‌برانگیز سازهای بادی چوبی درهم‌آمیخته است. این سبک در '~~<nowiki/>~~''ترانۀ زمین'<nowiki/>'' به اوج خود رسید، که ساخت آن در سال ~~مرگِ~~ دختر چهارسالۀ ~~مالِر،~~ ماریا، آغاز شد. مالر در اول ژانویۀ ۱۹۰۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در مقام رهبر اصلی ارکستر ''اپرای متروپولیتن''<ref>''Metropolitan Opera House''</ref> نیویورک آغاز کرد؛ دوام و بقای او در این سمت نیز به‌سبب اختلاف‌های هنری و شخصی با انجمن فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Society</ref> کوتاه بود. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای سمفونی هشتم خود را پیروزمندانه در مونیخ برگزار کرد و سال بعد برای آخرین‌بار به اروپا بازگشت، در حالی‌که گرفتار بیماری کشندۀ عفونت خونی بود. سال‌ها طول کشید تا موسیقی مالر پذیرش همگانی یابد، اما او را اکنون از بنیادگذاران موسیقی قرن بیستم می‌دانند.		}}
			[[پرونده:Mahler, Gustav1.jpg\|بندانگشتی\|گوستاو مالر]]
			آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اتریشی. سمفونی‌های حماسی او بیانگر نوعی رُمانتیسم دلخسته از جهان‌اند که از تصاویری تخیلی با استفاده از موسیقی محلی و تصویرپردازی شبانی (پاستورال) ساخته شده‌اند. نُه سمفونی بزرگ ساخت، که بسیاری از آن‌ها بخش‌های آوازی نیز دارند، ازجمله ''سمفونی شمارۀ ۲، رستاخیز''<ref>''Symphony No 2 the ‘Resurrection’''</ref> (۱۸۸۴ـ۱۸۸۶). این اثر را در ۱۸۹۳ـ۱۸۹۶ بازنگری کرد، اما سمفونی دهم را ناتمام گذاشت. همچنین لیدهای ارکستری فراوانی ساخته است، مانند ''ترانۀ زمین''<ref>''Das Lied von der Erde/The Song of the Earth''</ref> (۱۹۰۹) و ''ترانه‌های مرگ کودکان''<ref>''Kindertotenlieder/Dead Children’s Songs''</ref> (۱۹۰۱ـ۱۹۰۴). ''آداجِتّو''<ref>''Adagietto''</ref> یا موومان آهستۀ ''سمفونی شمارۀ ۵‌''<ref>''Symphony No 5''</ref>، موسیقی کامل و مناسبی برای فیلم ''مرگ در ونیز''<ref>Death in Venice</ref> اثر [[ویسکونتی، لوکینو (۱۹۰۶ـ۱۹۷۶)\|لوکینو ویسکونتی]]<ref>Luchino Visconti</ref> (۱۹۷۱) شد. مالر در [[بوهم]] (جمهوری چک امروزی) به‌دنیا آمد، و در ۱۸۷۵ خانواده‌اش، او را به کنسرواتوار وین<ref>Vienna Conservatory</ref> فرستادند. در ۱۸۸۵ رهبر ارکستر اپرای پراگ<ref>Prague Opera</ref> شد و به اجرای اپراهای [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] و [[واگنر، ریشارد (۱۸۱۳ـ۱۸۸۳)\|واگنر]]<ref>Wagner</ref> پرداخت، که بعدها اساس رپرتوآر او را تشکیل دادند؛ رهبری وی از همان هنگام به‌سبب دقت در گروه‌بندی و فردیت و انعطاف‌پذیری سرعت‌ها شاخص بود. در [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig</ref> (۱۸۸۶-۱۸۸۸) رهبر جانشین نیکیش<ref>Nikisch</ref> بود؛ طرح‌های وبر<ref>Weber</ref> برای ''سه پینتو''<ref>''Die drei Pintos''</ref> را تکمیل کرد و نخستین‌بار در ۱۸۸۸ به‌اجرا درآورد. مالر در ۱۸۹۱ـ۱۸۹۷ رهبر اصلی ارکستر اپرای هامبورگ<ref>Hamburg Opera</ref> بود؛ و در آن‌جا با بخشیدن استانداردهای بالای نمایشی و نیز موسیقایی به اجرا، شهرت خود را گسترش داد، و در ۱۸۹۲ گروه را به لندن برد تا اپراهای ''حلقۀ نیبلونگ''<ref>''Ring des Nibelungen''</ref> واگنر را برای نخستین‌بار در [[کاونت گاردن]]<ref>''Covent Garden''</ref> اجرا کند. در دسامبر ۱۸۹۵ و در نخستین اجرایش در برلین، سمفونی رستاخیز خود را رهبری کرد و برای اولین‌بار در مقام آهنگ‌ساز به موفقیت دست یافت. در ۱۸۹۷ سرسپردگی موقت مالر به کلیسای کاتولیک موجب استخدام او با سِمَت مدیر در اپرای درباری وین<ref>Vienna Court Opera</ref> شد. طی دَه سال بعدی، به تشکیل گروهی شگفت‌انگیز از خوانندگان بازیگر همت گماشت. در ۱۸۹۸ در مقام رهبر ارکستر فیلارمونیک وین جانشین [[ریشتر، هانس ورنر (۱۹۰۸ـ۱۹۹۳)\|هانس ریشتر]]<ref>Hans Richter</ref> شد، اما بیشتر به‌سبب شیوه‌های مستبدانه‌اش در ۱۹۰۱ این مقام را رها کرد. در میان سمفونی‌های سه‌گانۀ کاملاً سازی او (شماره‌های ۵، ۶، و ۷)، دو سمفونی ۵ و ۷ عبور از تردید و تاریکی به سوی نتیجه‌ای خوش‌بینانه را القا می‌کنند؛ شمارۀ ۶ به شیوه‌ای کلاسیک قسمت‌بندی شده و با سه انفجار چکشی عظیم پایان می‌گیرد، که آخرین آن‌ها آفریننده را از پای می‌اندازد. سمفونی کُرال حجیم هشتم، که به ''سمفونی هزار''<ref>''Symphony of a Thousand''</ref> معروف است، با شعری از [[گوته، یوهان ولفگانگ فون (۱۷۴۹ـ۱۸۳۲)\|گوته]]<ref>Goethe</ref> پایان می‌گیرد که در آن رنج انسان به‌صورت ستایشی جهانی درآمده است. مالر در ۱۹۰۲ با آلما شیندلِر<ref>Alma Schindler</ref> ازدواج کرد، و از طریق معلم او، اَلکساندر تسِملینسکی<ref>Alexander Zemlinsky</ref>، با [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|آرنولد شونبرگ]]<ref>Arnold Schoenberg</ref> آهنگ‌ساز آشنا شد. دوستی آنان در پولی‌فونی پیچیده و کروماتیسم اغراق‌آمیز آثار بعدی مالر بازتاب یافت. ''<nowiki/>'ترانه‌های مرگ کودکان'<nowiki/>'' در ۱۹۰۴ نخستین اثر از چندین اثر اوست که در آن موسیقی آوازی عاطفی شدید با همراهی‌های احساس‌برانگیز سازهای بادی چوبی درهم‌آمیخته است. این سبک در '''ترانۀ زمین'<nowiki/>'' به اوج خود رسید، که ساخت آن در سال مرگ دختر چهارسالۀ مالر، ماریا، آغاز شد. مالر در اول ژانویۀ ۱۹۰۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در مقام رهبر اصلی ارکستر ''[[اپرای متروپولیتن]]''<ref>''Metropolitan Opera House''</ref> [[نیویورک]] آغاز کرد؛ دوام و بقای او در این سمت نیز به‌سبب اختلاف‌های هنری و شخصی با انجمن فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Society</ref> کوتاه بود. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای سمفونی هشتم خود را پیروزمندانه در [[مونیخ]] برگزار کرد و سال بعد برای آخرین‌بار به اروپا بازگشت، در حالی‌که گرفتار بیماری کشندۀ عفونت خونی بود. سال‌ها طول کشید تا موسیقی مالر پذیرش همگانی یابد، اما او را اکنون از بنیادگذاران موسیقی قرن بیستم می‌دانند.
	<br><!--38070000-->		<br><!--38070000-->

Mohammadi2 در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۸

2023-11-24T16:18:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۸
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=		\|تحصیلات و محل تحصیل=
	\| شغل و تخصص اصلی =آهنگساز		\| شغل و تخصص اصلی =آهنگساز و رهبر ارکستر
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =رمانتیسم		\|سبک =رمانتیسم

Mohammadi2 در ‏۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۰

2022-05-08T10:00:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۰
خط ۱:		خط ۱:

	مالِر، گوسْتاو (۱۸۶۰ـ۱۹۱۱)(Mahler, Gustav)<br>		مالِر، گوسْتاو (۱۸۶۰ـ۱۹۱۱)(Mahler, Gustav)<br>
	~~[[پرونده: 38070000.jpg \| بندانگشتی\|مالِر، گوسْتاو]]~~
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = گوستاو مالر		\|عنوان = گوستاو مالر
خط ۲۹:		خط ۲۸:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اتریشی. سمفونی‌های حماسی او بیانگر نوعی رُمانتیسم دلخسته از جهان‌اند که از تصاویری تخیلی با استفاده از موسیقی محلی و تصویرپردازی شبانی (پاستورال) ساخته شده‌اند. نُه سمفونی بزرگ ساخت، که بسیاری از آن‌ها بخش‌های آوازی نیز دارند، ازجمله ''سمفونی شمارۀ ۲، رستاخیز''<ref>''Symphony No 2 the ‘Resurrection’''</ref> (۱۸۸۴ـ۱۸۸۶). این اثر را در ۱۸۹۳ـ۱۸۹۶ بازنگری کرد، اما سمفونی دهم را ناتمام گذاشت. همچنین لیدهای ارکستری فراوانی ساخته است، مانند ''ترانۀ زمین''<ref>''Das Lied von der Erde/The Song of the Earth''</ref> (۱۹۰۹) و ''ترانه‌های مرگ کودکان''<ref>''Kindertotenlieder/Dead Children’s Songs''</ref> (۱۹۰۱ـ۱۹۰۴). ''آداجِتّو''<ref>''Adagietto''</ref> یا موومان آهستۀ ''سمفونی شمارۀ ۵‌''<ref>''Symphony No 5''</ref>، موسیقی کامل و مناسبی برای فیلم ''مرگ در ونیز''<ref>Death in Venice</ref> اثر لوکینو ویسکونتی<ref>Luchino Visconti</ref> (۱۹۷۱) شد. مالر در بوهم (جمهوری چک امروزی) به‌دنیا آمد، و در ۱۸۷۵ خانواده‌اش، او را به کنسرواتوار وین<ref>Vienna Conservatory</ref> فرستادند. در ۱۸۸۵ رهبر ارکستر اپرای پراگ<ref>Prague Opera</ref> شد و به اجرای اپراهای موتسارت و واگنر<ref>Wagner</ref> پرداخت، که بعدها اساس رپرتوآر او را تشکیل دادند؛ رهبری وی از همان هنگام به‌سبب دقت در گروه‌بندی و فردیت و انعطاف‌پذیری سرعت‌ها شاخص بود. در لایپزیگ<ref>Leipzig</ref> (۱۸۸۶-۱۸۸۸) رهبر جانشین نیکیش<ref>Nikisch</ref> بود؛ طرح‌های وبر<ref>Weber</ref> برای ''سه پینتو''<ref>''Die drei Pintos''</ref> را تکمیل کرد و نخستین‌بار در ۱۸۸۸ به‌اجرا درآورد. مالر در ۱۸۹۱ـ۱۸۹۷ رهبر اصلی ارکستر اپرای هامبورگ<ref>Hamburg Opera</ref> بود؛ و در آن‌جا با بخشیدن استانداردهای بالای نمایشی و نیز موسیقایی به اجرا، شهرت خود را گسترش داد، و در ۱۸۹۲ گروه را به لندن برد تا اپراهای ''حلقۀ نیبلونگ''<ref>''Ring des Nibelungen''</ref> واگنر را برای نخستین‌بار در کاوِنت گاردن<ref>''Covent Garden''</ref> اجرا کند. در دسامبر ۱۸۹۵ و در نخستین اجرایش در برلین، سمفونی رستاخیز خود را رهبری کرد و برای اولین‌بار در مقام آهنگ‌ساز به موفقیت دست یافت. در ۱۸۹۷ سرسپردگی موقت مالر به کلیسای کاتولیک موجب استخدام او با سِمَت مدیر در اپرای درباری وین<ref>Vienna Court Opera</ref> شد. طی دَه سال بعدی، به تشکیل گروهی شگفت‌انگیز از خوانندگان بازیگر همت گماشت. در ۱۸۹۸ در مقام رهبر ارکستر فیلارمونیک وین جانشین هانس ریشتر<ref>Hans Richter</ref> شد، اما بیشتر به‌سبب شیوه‌های مستبدانه‌اش در ۱۹۰۱ این مقام را رها کرد. در میان سمفونی‌های سه‌گانۀ کاملاً سازی او (شماره‌های ۵، ۶، و ۷)، دو سمفونی ۵ و ۷ عبور از تردید و تاریکی به سوی نتیجه‌ای خوش‌بینانه را القا می‌کنند؛ شمارۀ ۶ به شیوه‌ای کلاسیک قسمت‌بندی شده و با سه انفجار چکشی عظیم پایان می‌گیرد، که آخرین آن‌ها آفریننده را از پای می‌اندازد. سمفونی کُرال حجیم هشتم، که به ''سمفونی هزار''<ref>''Symphony of a Thousand''</ref> معروف است، با شعری از گوته<ref>Goethe</ref> پایان می‌گیرد که در آن رنج انسان به‌صورت ستایشی جهانی درآمده است. مالر در ۱۹۰۲ با آلما شیندلِر<ref>Alma Schindler</ref> ازدواج کرد، و از طریق معلم او، اَلکساندر تسِملینسکی<ref>Alexander Zemlinsky</ref>، با آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg</ref> آهنگ‌ساز آشنا شد. دوستی آنان در پولی‌فونی پیچیده و کروماتیسم اغراق‌آمیز آثار بعدی مالر بازتاب یافت. '<nowiki/>'''ترانه‌های مرگ کودکان'<nowiki/>''' در ۱۹۰۴ نخستین اثر از چندین اثر اوست که در آن موسیقی آوازی عاطفی شدید با همراهی‌های احساس‌برانگیز سازهای بادی چوبی درهم‌آمیخته است. این سبک در '<nowiki/>'''ترانۀ زمین'<nowiki/>''~~' به‌اوج~~ خود رسید، که ساخت آن در سال مرگِ دختر چهارسالۀ مالِر، ماریا، آغاز شد. مالر در اول ژانویۀ ۱۹۰۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در مقام رهبر اصلی ارکستر ''اپرای متروپولیتن''<ref>''Metropolitan Opera House''</ref> نیویورک آغاز کرد؛ دوام و بقای او در این سمت نیز به‌سبب اختلاف‌های هنری و شخصی با انجمن فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Society</ref> کوتاه بود. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای سمفونی هشتم خود را پیروزمندانه در مونیخ برگزار کرد و سال بعد برای آخرین‌بار به اروپا بازگشت، در حالی‌که گرفتار بیماری کشندۀ عفونت خونی بود. سال‌ها طول کشید تا موسیقی مالر پذیرش همگانی یابد، اما او را اکنون از بنیادگذاران موسیقی قرن بیستم می‌دانند.		}}[[پرونده: 38070000.jpg \| بندانگشتی\|مالِر، گوسْتاو]]آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اتریشی. سمفونی‌های حماسی او بیانگر نوعی رُمانتیسم دلخسته از جهان‌اند که از تصاویری تخیلی با استفاده از موسیقی محلی و تصویرپردازی شبانی (پاستورال) ساخته شده‌اند. نُه سمفونی بزرگ ساخت، که بسیاری از آن‌ها بخش‌های آوازی نیز دارند، ازجمله ''سمفونی شمارۀ ۲، رستاخیز''<ref>''Symphony No 2 the ‘Resurrection’''</ref> (۱۸۸۴ـ۱۸۸۶). این اثر را در ۱۸۹۳ـ۱۸۹۶ بازنگری کرد، اما سمفونی دهم را ناتمام گذاشت. همچنین لیدهای ارکستری فراوانی ساخته است، مانند ''ترانۀ زمین''<ref>''Das Lied von der Erde/The Song of the Earth''</ref> (۱۹۰۹) و ''ترانه‌های مرگ کودکان''<ref>''Kindertotenlieder/Dead Children’s Songs''</ref> (۱۹۰۱ـ۱۹۰۴). ''آداجِتّو''<ref>''Adagietto''</ref> یا موومان آهستۀ ''سمفونی شمارۀ ۵‌''<ref>''Symphony No 5''</ref>، موسیقی کامل و مناسبی برای فیلم ''مرگ در ونیز''<ref>Death in Venice</ref> اثر لوکینو ویسکونتی<ref>Luchino Visconti</ref> (۱۹۷۱) شد. مالر در بوهم (جمهوری چک امروزی) به‌دنیا آمد، و در ۱۸۷۵ خانواده‌اش، او را به کنسرواتوار وین<ref>Vienna Conservatory</ref> فرستادند. در ۱۸۸۵ رهبر ارکستر اپرای پراگ<ref>Prague Opera</ref> شد و به اجرای اپراهای موتسارت و واگنر<ref>Wagner</ref> پرداخت، که بعدها اساس رپرتوآر او را تشکیل دادند؛ رهبری وی از همان هنگام به‌سبب دقت در گروه‌بندی و فردیت و انعطاف‌پذیری سرعت‌ها شاخص بود. در لایپزیگ<ref>Leipzig</ref> (۱۸۸۶-۱۸۸۸) رهبر جانشین نیکیش<ref>Nikisch</ref> بود؛ طرح‌های وبر<ref>Weber</ref> برای ''سه پینتو''<ref>''Die drei Pintos''</ref> را تکمیل کرد و نخستین‌بار در ۱۸۸۸ به‌اجرا درآورد. مالر در ۱۸۹۱ـ۱۸۹۷ رهبر اصلی ارکستر اپرای هامبورگ<ref>Hamburg Opera</ref> بود؛ و در آن‌جا با بخشیدن استانداردهای بالای نمایشی و نیز موسیقایی به اجرا، شهرت خود را گسترش داد، و در ۱۸۹۲ گروه را به لندن برد تا اپراهای ''حلقۀ نیبلونگ''<ref>''Ring des Nibelungen''</ref> واگنر را برای نخستین‌بار در کاوِنت گاردن<ref>''Covent Garden''</ref> اجرا کند. در دسامبر ۱۸۹۵ و در نخستین اجرایش در برلین، سمفونی رستاخیز خود را رهبری کرد و برای اولین‌بار در مقام آهنگ‌ساز به موفقیت دست یافت. در ۱۸۹۷ سرسپردگی موقت مالر به کلیسای کاتولیک موجب استخدام او با سِمَت مدیر در اپرای درباری وین<ref>Vienna Court Opera</ref> شد. طی دَه سال بعدی، به تشکیل گروهی شگفت‌انگیز از خوانندگان بازیگر همت گماشت. در ۱۸۹۸ در مقام رهبر ارکستر فیلارمونیک وین جانشین هانس ریشتر<ref>Hans Richter</ref> شد، اما بیشتر به‌سبب شیوه‌های مستبدانه‌اش در ۱۹۰۱ این مقام را رها کرد. در میان سمفونی‌های سه‌گانۀ کاملاً سازی او (شماره‌های ۵، ۶، و ۷)، دو سمفونی ۵ و ۷ عبور از تردید و تاریکی به سوی نتیجه‌ای خوش‌بینانه را القا می‌کنند؛ شمارۀ ۶ به شیوه‌ای کلاسیک قسمت‌بندی شده و با سه انفجار چکشی عظیم پایان می‌گیرد، که آخرین آن‌ها آفریننده را از پای می‌اندازد. سمفونی کُرال حجیم هشتم، که به ''سمفونی هزار''<ref>''Symphony of a Thousand''</ref> معروف است، با شعری از گوته<ref>Goethe</ref> پایان می‌گیرد که در آن رنج انسان به‌صورت ستایشی جهانی درآمده است. مالر در ۱۹۰۲ با آلما شیندلِر<ref>Alma Schindler</ref> ازدواج کرد، و از طریق معلم او، اَلکساندر تسِملینسکی<ref>Alexander Zemlinsky</ref>، با آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg</ref> آهنگ‌ساز آشنا شد. دوستی آنان در پولی‌فونی پیچیده و کروماتیسم اغراق‌آمیز آثار بعدی مالر بازتاب یافت. ''<nowiki/>'ترانه‌های مرگ کودکان'<nowiki/>'' در ۱۹۰۴ نخستین اثر از چندین اثر اوست که در آن موسیقی آوازی عاطفی شدید با همراهی‌های احساس‌برانگیز سازهای بادی چوبی درهم‌آمیخته است. این سبک در '<nowiki/>''ترانۀ زمین'<nowiki/>'' به اوج خود رسید، که ساخت آن در سال مرگِ دختر چهارسالۀ مالِر، ماریا، آغاز شد. مالر در اول ژانویۀ ۱۹۰۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در مقام رهبر اصلی ارکستر ''اپرای متروپولیتن''<ref>''Metropolitan Opera House''</ref> نیویورک آغاز کرد؛ دوام و بقای او در این سمت نیز به‌سبب اختلاف‌های هنری و شخصی با انجمن فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Society</ref> کوتاه بود. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای سمفونی هشتم خود را پیروزمندانه در مونیخ برگزار کرد و سال بعد برای آخرین‌بار به اروپا بازگشت، در حالی‌که گرفتار بیماری کشندۀ عفونت خونی بود. سال‌ها طول کشید تا موسیقی مالر پذیرش همگانی یابد، اما او را اکنون از بنیادگذاران موسیقی قرن بیستم می‌دانند.
	<br><!--38070000-->		<br><!--38070000-->

Nazanin در ‏۲۳ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۱۳

2019-12-23T08:13:26Z

صفحهٔ تازه

مالِر، گوسْتاو (۱۸۶۰ـ۱۹۱۱)(Mahler, Gustav)<br>
[[پرونده: 38070000.jpg | بندانگشتی|مالِر، گوسْتاو]]
{{جعبه زندگینامه
|عنوان = گوستاو مالر
|نام =Gustav Mahler
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=۱۸۶۰م
|تاریخ مرگ=۱۹۱۱م
|دوره زندگی=
|ملیت=اتریشی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =آهنگساز
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =رمانتیسم
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =ترانه زمین (۱۹۰۹)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =موسیقی
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اتریشی. سمفونی‌های حماسی او بیانگر نوعی رُمانتیسم دلخسته از جهان‌اند که از تصاویری تخیلی با استفاده از موسیقی محلی و تصویرپردازی شبانی (پاستورال) ساخته شده‌اند. نُه سمفونی بزرگ ساخت، که بسیاری از آن‌ها بخش‌های آوازی نیز دارند، ازجمله ''سمفونی شمارۀ ۲، رستاخیز''<ref>''Symphony No 2 the ‘Resurrection’''</ref> (۱۸۸۴ـ۱۸۸۶). این اثر را در ۱۸۹۳ـ۱۸۹۶ بازنگری کرد، اما سمفونی دهم را ناتمام گذاشت. همچنین لیدهای ارکستری فراوانی ساخته است، مانند ''ترانۀ زمین''<ref>''Das Lied von der Erde/The Song of the Earth''</ref> (۱۹۰۹) و ''ترانه‌های مرگ کودکان''<ref>''Kindertotenlieder/Dead Children’s Songs''</ref> (۱۹۰۱ـ۱۹۰۴). ''آداجِتّو''<ref>''Adagietto''</ref> یا موومان آهستۀ ''سمفونی شمارۀ ۵‌''<ref>''Symphony No 5''</ref>، موسیقی کامل و مناسبی برای فیلم ''مرگ در ونیز''<ref>Death in Venice</ref> اثر لوکینو ویسکونتی<ref>Luchino Visconti</ref> (۱۹۷۱) شد. مالر در بوهم (جمهوری چک امروزی) به‌دنیا آمد، و در ۱۸۷۵ خانواده‌اش، او را به کنسرواتوار وین<ref>Vienna Conservatory</ref> فرستادند. در ۱۸۸۵ رهبر ارکستر اپرای پراگ<ref>Prague Opera</ref> شد و به اجرای اپراهای موتسارت و واگنر<ref>Wagner</ref> پرداخت، که بعدها اساس رپرتوآر او را تشکیل دادند؛ رهبری وی از همان هنگام به‌سبب دقت در گروه‌بندی و فردیت و انعطاف‌پذیری سرعت‌ها شاخص بود. در لایپزیگ<ref>Leipzig</ref> (۱۸۸۶-۱۸۸۸) رهبر جانشین نیکیش<ref>Nikisch</ref> بود؛ طرح‌های وبر<ref>Weber</ref> برای ''سه پینتو''<ref>''Die drei Pintos''</ref> را تکمیل کرد و نخستین‌بار در ۱۸۸۸ به‌اجرا درآورد. مالر در ۱۸۹۱ـ۱۸۹۷ رهبر اصلی ارکستر اپرای هامبورگ<ref>Hamburg Opera</ref> بود؛ و در آن‌جا با بخشیدن استانداردهای بالای نمایشی و نیز موسیقایی به اجرا، شهرت خود را گسترش داد، و در ۱۸۹۲ گروه را به لندن برد تا اپراهای ''حلقۀ نیبلونگ''<ref>''Ring des Nibelungen''</ref> واگنر را برای نخستین‌بار در کاوِنت گاردن<ref>''Covent Garden''</ref> اجرا کند. در دسامبر ۱۸۹۵ و در نخستین اجرایش در برلین، سمفونی رستاخیز خود را رهبری کرد و برای اولین‌بار در مقام آهنگ‌ساز به موفقیت دست یافت. در ۱۸۹۷ سرسپردگی موقت مالر به کلیسای کاتولیک موجب استخدام او با سِمَت مدیر در اپرای درباری وین<ref>Vienna Court Opera</ref> شد. طی دَه سال بعدی، به تشکیل گروهی شگفت‌انگیز از خوانندگان بازیگر همت گماشت. در ۱۸۹۸ در مقام رهبر ارکستر فیلارمونیک وین جانشین هانس ریشتر<ref>Hans Richter</ref> شد، اما بیشتر به‌سبب شیوه‌های مستبدانه‌اش در ۱۹۰۱ این مقام را رها کرد. در میان سمفونی‌های سه‌گانۀ کاملاً سازی او (شماره‌های ۵، ۶، و ۷)، دو سمفونی ۵ و ۷ عبور از تردید و تاریکی به سوی نتیجه‌ای خوش‌بینانه را القا می‌کنند؛ شمارۀ ۶ به شیوه‌ای کلاسیک قسمت‌بندی شده و با سه انفجار چکشی عظیم پایان می‌گیرد، که آخرین آن‌ها آفریننده را از پای می‌اندازد. سمفونی کُرال حجیم هشتم، که به ''سمفونی هزار''<ref>''Symphony of a Thousand''</ref> معروف است، با شعری از گوته<ref>Goethe</ref> پایان می‌گیرد که در آن رنج انسان به‌صورت ستایشی جهانی درآمده است. مالر در ۱۹۰۲ با آلما شیندلِر<ref>Alma Schindler</ref> ازدواج کرد، و از طریق معلم او، اَلکساندر تسِملینسکی<ref>Alexander Zemlinsky</ref>، با آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg</ref> آهنگ‌ساز آشنا شد. دوستی آنان در پولی‌فونی پیچیده و کروماتیسم اغراق‌آمیز آثار بعدی مالر بازتاب یافت. '<nowiki/>'''ترانه‌های مرگ کودکان'<nowiki/>''' در ۱۹۰۴ نخستین اثر از چندین اثر اوست که در آن موسیقی آوازی عاطفی شدید با همراهی‌های احساس‌برانگیز سازهای بادی چوبی درهم‌آمیخته است. این سبک در '<nowiki/>'''ترانۀ زمین'<nowiki/>''' به‌اوج خود رسید، که ساخت آن در سال مرگِ دختر چهارسالۀ مالِر، ماریا، آغاز شد. مالر در اول ژانویۀ ۱۹۰۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در مقام رهبر اصلی ارکستر ''اپرای متروپولیتن''<ref>''Metropolitan Opera House''</ref> نیویورک آغاز کرد؛ دوام و بقای او در این سمت نیز به‌سبب اختلاف‌های هنری و شخصی با انجمن فیلارمونیک نیویورک<ref>NewYork Philharmonic Society</ref> کوتاه بود. در ۱۹۱۰ نخستین اجرای سمفونی هشتم خود را پیروزمندانه در مونیخ برگزار کرد و سال بعد برای آخرین‌بار به اروپا بازگشت، در حالی‌که گرفتار بیماری کشندۀ عفونت خونی بود. سال‌ها طول کشید تا موسیقی مالر پذیرش همگانی یابد، اما او را اکنون از بنیادگذاران موسیقی قرن بیستم می‌دانند.
<br>

----
[[رده:موسیقی]]
[[رده:کلاسیک جهان]]
<references />