ماکائو - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۰۰

2026-02-10T06:00:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{الگو:جعبه اطلاعات استان5\|نام فارسی=\|نام لاتین=Macau\|نام‌پیشین=\|کشور=چین\|موقعیت=ساحل جنوبی چین، حدود ۶۵کیلومتری غرب هنگ‌کنگ\|مرکز= شهر ماکائو \|تعداد شهرستان‌ها=\|تعداد بخش ها=\|شهرهای مهم=\|کوه‌های استان=\|رودهای استان=\|جمعیت= 712,651 نفر (۲۰۲۴)\|مساحت=119.3 کیلومتر مربع\|ارتفاع متوسط= 172.4 متر (بلندترین نقطه)\|میانگین بارندگی سالیانه=\|اقلیم= \|تولیدات و صنایع مهم= مرکز گردشگری }}		{{الگو:جعبه اطلاعات استان5\|نام فارسی=\|نام لاتین=Macau\|نام‌پیشین=\|کشور=چین\|موقعیت=ساحل جنوبی چین، حدود ۶۵کیلومتری غرب هنگ‌کنگ\|مرکز= شهر ماکائو \|تعداد شهرستان‌ها=\|تعداد بخش ها=\|شهرهای مهم=\|کوه‌های استان=\|رودهای استان=\|جمعیت= 712,651 نفر (۲۰۲۴)\|مساحت=119.3 کیلومتر مربع\|ارتفاع متوسط= 172.4 متر (بلندترین نقطه)\|میانگین بارندگی سالیانه=\|اقلیم= \|تولیدات و صنایع مهم= مرکز گردشگری }}
			[[پرونده:38059100-1.jpg\|بندانگشتی\|دانشگاه علوم و فناوری ماکائو ]]
	ماکائو (Macau)		ماکائو (Macau)

Shahraabi در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۳۵

2026-02-05T15:35:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
			{{الگو:جعبه اطلاعات استان5\|نام فارسی=\|نام لاتین=Macau\|نام‌پیشین=\|کشور=چین\|موقعیت=ساحل جنوبی چین، حدود ۶۵کیلومتری غرب هنگ‌کنگ\|مرکز= شهر ماکائو \|تعداد شهرستان‌ها=\|تعداد بخش ها=\|شهرهای مهم=\|کوه‌های استان=\|رودهای استان=\|جمعیت= 712,651 نفر (۲۰۲۴)\|مساحت=119.3 کیلومتر مربع\|ارتفاع متوسط= 172.4 متر (بلندترین نقطه)\|میانگین بارندگی سالیانه=\|اقلیم= \|تولیدات و صنایع مهم= مرکز گردشگری }}
	ماکائو (Macau)		ماکائو (Macau)

Shahraabi در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۵

2026-02-05T06:55:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۵
خط ۲:		خط ۲:
	ماکائو (Macau)		ماکائو (Macau)

	مستعمرۀ پیشین [[پرتغال]] در ساحل جنوبی [[چین]]، حدود ۶۵کیلومتری غرب [[هنگ کنگ\|هنگ‌کنگ]]. با دهانۀ رود پرل<ref>Pearl River</ref> از هنگ‌کنگ جدا می‌شود. از یک شبه‌جزیره و جزایر تایپا<ref>Taipa</ref> و کولوآنه<ref>Coloane</ref> تشکیل شده است؛ ۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ~~۴۵۳~~,~~۱۲۵~~ نفر جمعیت دارد (~~۲۰۰۶~~). مرکز آن شهر ماکائو، واقع در شبه‌جزیرۀ مزبور، است. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ سلطۀ پرتغال بر ماکائو پایان یافت و این سرزمین بار دیگر به چین بازگردانده شد. واحد پول منطقه پاتاکا<ref>Pataca</ref>، و زبان رسمی آن پرتغالی است؛ زبان کانتونی نیز در آن رایج است. مذهب اکثر مردم بودایی، با اقلیت شش درصد [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]]، است. ماکائو نخستین‌بار در ۱۵۳۷ به‌منزلۀ مرکز تجاری و تبلیغ دینی پرتغال در خاور دور تأسیس شد؛ پرتغال در ۱۵۵۷ آن را از چین اجاره کرد. در ۱۸۴۹ ماکائو ضمیمۀ پرتغال شد و حکومت چین در ۱۸۸۷ آن را به‌منزلۀ مستعمرۀ این کشور به‌رسمیت شناخت. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، ماکائو رونق خود را از دست داد. چون لنگرگاه آن مملو از گل‌ولای شده بود و تجارت بین‌المللی بیشتر از هنگ‌کنگ و بندرهای مورد معاهدۀ دیگر صورت می‌گرفت. از این‌رو، مستعمرۀ مزبور به تجارت داخلی روآورد و به مرکز قمار و سپس به مرکز [[گردشگری]] تبدیل شد. ماکائو در ۱۹۵۱ به استان برون‌مرزی پرتغال تبدیل شد و نماینده‌ای را روانۀ مجلس [[لیسبون]] کرد. پس از انقلاب ۱۹۷۴ پرتغال، ماکائو «سرزمین ویژه» اعلام شد که از اختیارات گستردۀ خودگردانی زیر نظر فرماندار منتخب رئیس‌جمهوری پرتغال برخوردار بود. در ۱۹۸۶، مذاکرات بین دولت‌های پرتغال و چین بر سر مسئله حق حاکمیت ماکائو بر‌اساس «یک کشور، دونظام»، با شرایطی مشابه توافق چین و بریتانیا بر سر هنگ‌کنگ، آغاز گردید. گفتگوها در آوریل ۱۹۸۷، با امضای پیمان ماکائو، پایان یافت که طبق آن پرتغال با واگذاری حاکمیت به جمهوری خلق چین<ref>People’s Republic</ref> در دسامبر ۱۹۹۹ موافقت کرد و چین نیز موافقت کرد که نظام اقتصادی و اجتماعی سرمایه‌داری بندر را حداقل تا ۵۰ سال حفظ کند.		مستعمرۀ پیشین [[پرتغال]] در ساحل جنوبی [[چین]]، حدود ۶۵کیلومتری غرب [[هنگ کنگ\|هنگ‌کنگ]]. با دهانۀ رود پرل<ref>Pearl River</ref> از هنگ‌کنگ جدا می‌شود. از یک شبه‌جزیره و جزایر تایپا<ref>Taipa</ref> و کولوآنه<ref>Coloane</ref> تشکیل شده است؛ 119.3 کیلومتر مربع مساحت و 712,651 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۴). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 172.4 متری از سطح دریا قرار دارد. مرکز آن شهر ماکائو، واقع در شبه‌جزیرۀ مزبور، است. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ سلطۀ پرتغال بر ماکائو پایان یافت و این سرزمین بار دیگر به چین بازگردانده شد. واحد پول منطقه پاتاکا<ref>Pataca</ref>، و زبان رسمی آن پرتغالی است؛ زبان کانتونی نیز در آن رایج است. مذهب اکثر مردم بودایی، با اقلیت شش درصد [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]]، است. ماکائو نخستین‌بار در ۱۵۳۷ به‌منزلۀ مرکز تجاری و تبلیغ دینی پرتغال در خاور دور تأسیس شد؛ پرتغال در ۱۵۵۷ آن را از چین اجاره کرد. در ۱۸۴۹ ماکائو ضمیمۀ پرتغال شد و حکومت چین در ۱۸۸۷ آن را به‌منزلۀ مستعمرۀ این کشور به‌رسمیت شناخت. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، ماکائو رونق خود را از دست داد. چون لنگرگاه آن مملو از گل‌ولای شده بود و تجارت بین‌المللی بیشتر از هنگ‌کنگ و بندرهای مورد معاهدۀ دیگر صورت می‌گرفت. از این‌رو، مستعمرۀ مزبور به تجارت داخلی روآورد و به مرکز قمار و سپس به مرکز [[گردشگری]] تبدیل شد. ماکائو در ۱۹۵۱ به استان برون‌مرزی پرتغال تبدیل شد و نماینده‌ای را روانۀ مجلس [[لیسبون]] کرد. پس از انقلاب ۱۹۷۴ پرتغال، ماکائو «سرزمین ویژه» اعلام شد که از اختیارات گستردۀ خودگردانی زیر نظر فرماندار منتخب رئیس‌جمهوری پرتغال برخوردار بود. در ۱۹۸۶، مذاکرات بین دولت‌های پرتغال و چین بر سر مسئله حق حاکمیت ماکائو بر‌اساس «یک کشور، دونظام»، با شرایطی مشابه توافق چین و بریتانیا بر سر هنگ‌کنگ، آغاز گردید. گفتگوها در آوریل ۱۹۸۷، با امضای پیمان ماکائو، پایان یافت که طبق آن پرتغال با واگذاری حاکمیت به جمهوری خلق چین<ref>People’s Republic</ref> در دسامبر ۱۹۹۹ موافقت کرد و چین نیز موافقت کرد که نظام اقتصادی و اجتماعی سرمایه‌داری بندر را حداقل تا ۵۰ سال حفظ کند.

Shahraabi در ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۳

2026-02-05T06:43:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۳
خط ۲:		خط ۲:
	ماکائو (Macau)		ماکائو (Macau)

	مستعمرۀ پیشین پرتغال در ساحل جنوبی ~~چین،~~ حدود ۶۵کیلومتری غرب هنگ‌کنگ. با دهانۀ رود پرل<ref>Pearl River</ref> از هنگ‌کنگ جدا می‌شود. از یک شبه‌جزیره و جزایر تایپا<ref>Taipa</ref> و کولوآنه<ref>Coloane</ref> تشکیل شده است؛ ۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۳,۱۲۵ نفر جمعیت دارد (۲۰۰۶). مرکز آن شهر ماکائو، واقع در شبه‌جزیرۀ مزبور، است. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ سلطۀ پرتغال بر ماکائو پایان یافت و این سرزمین بار دیگر به چین بازگردانده شد. واحد پول منطقه پاتاکا<ref>Pataca</ref>، و زبان رسمی آن پرتغالی است؛ زبان کانتونی نیز در آن رایج است. مذهب اکثر مردم بودایی، با اقلیت شش درصد کاتولیک، است. ماکائو نخستین‌بار در ۱۵۳۷ به‌منزلۀ مرکز تجاری و تبلیغ دینی پرتغال در خاور دور تأسیس شد؛ پرتغال در ۱۵۵۷ آن را از چین اجاره کرد. در ۱۸۴۹ ماکائو ضمیمۀ پرتغال شد و حکومت چین در ۱۸۸۷ آن را به‌منزلۀ مستعمرۀ این کشور به‌رسمیت شناخت. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، ماکائو رونق خود را از دست داد. چون لنگرگاه آن مملو از گل‌ولای شده بود و تجارت بین‌المللی بیشتر از هنگ‌کنگ و بندرهای مورد معاهدۀ دیگر صورت می‌گرفت. از این‌رو، مستعمرۀ مزبور به تجارت داخلی روآورد و به مرکز قمار و سپس به مرکز گردشگری تبدیل شد. ماکائو در ۱۹۵۱ به استان برون‌مرزی پرتغال تبدیل شد و نماینده‌ای را روانۀ مجلس لیسبون کرد. پس از انقلاب ۱۹۷۴ پرتغال، ماکائو «سرزمین ویژه» اعلام شد که از اختیارات گستردۀ خودگردانی زیر نظر فرماندار منتخب رئیس‌جمهوری پرتغال برخوردار بود. در ۱۹۸۶، مذاکرات بین دولت‌های پرتغال و چین بر سر مسئله حق حاکمیت ماکائو بر‌اساس «یک کشور، دونظام»، با شرایطی مشابه توافق چین و بریتانیا بر سر هنگ‌کنگ، آغاز گردید. گفتگوها در آوریل ۱۹۸۷، با امضای پیمان ماکائو، پایان یافت که طبق آن پرتغال با واگذاری حاکمیت به جمهوری خلق چین<ref>People’s Republic</ref> در دسامبر ۱۹۹۹ موافقت کرد و چین نیز موافقت کرد که نظام اقتصادی و اجتماعی سرمایه‌داری بندر را حداقل تا ۵۰ سال حفظ کند.		مستعمرۀ پیشین [[پرتغال]] در ساحل جنوبی [[چین]]، حدود ۶۵کیلومتری غرب [[هنگ کنگ\|هنگ‌کنگ]]. با دهانۀ رود پرل<ref>Pearl River</ref> از هنگ‌کنگ جدا می‌شود. از یک شبه‌جزیره و جزایر تایپا<ref>Taipa</ref> و کولوآنه<ref>Coloane</ref> تشکیل شده است؛ ۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۳,۱۲۵ نفر جمعیت دارد (۲۰۰۶). مرکز آن شهر ماکائو، واقع در شبه‌جزیرۀ مزبور، است. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ سلطۀ پرتغال بر ماکائو پایان یافت و این سرزمین بار دیگر به چین بازگردانده شد. واحد پول منطقه پاتاکا<ref>Pataca</ref>، و زبان رسمی آن پرتغالی است؛ زبان کانتونی نیز در آن رایج است. مذهب اکثر مردم بودایی، با اقلیت شش درصد [[کاتولیک، مذهب\|کاتولیک]]، است. ماکائو نخستین‌بار در ۱۵۳۷ به‌منزلۀ مرکز تجاری و تبلیغ دینی پرتغال در خاور دور تأسیس شد؛ پرتغال در ۱۵۵۷ آن را از چین اجاره کرد. در ۱۸۴۹ ماکائو ضمیمۀ پرتغال شد و حکومت چین در ۱۸۸۷ آن را به‌منزلۀ مستعمرۀ این کشور به‌رسمیت شناخت. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، ماکائو رونق خود را از دست داد. چون لنگرگاه آن مملو از گل‌ولای شده بود و تجارت بین‌المللی بیشتر از هنگ‌کنگ و بندرهای مورد معاهدۀ دیگر صورت می‌گرفت. از این‌رو، مستعمرۀ مزبور به تجارت داخلی روآورد و به مرکز قمار و سپس به مرکز [[گردشگری]] تبدیل شد. ماکائو در ۱۹۵۱ به استان برون‌مرزی پرتغال تبدیل شد و نماینده‌ای را روانۀ مجلس [[لیسبون]] کرد. پس از انقلاب ۱۹۷۴ پرتغال، ماکائو «سرزمین ویژه» اعلام شد که از اختیارات گستردۀ خودگردانی زیر نظر فرماندار منتخب رئیس‌جمهوری پرتغال برخوردار بود. در ۱۹۸۶، مذاکرات بین دولت‌های پرتغال و چین بر سر مسئله حق حاکمیت ماکائو بر‌اساس «یک کشور، دونظام»، با شرایطی مشابه توافق چین و بریتانیا بر سر هنگ‌کنگ، آغاز گردید. گفتگوها در آوریل ۱۹۸۷، با امضای پیمان ماکائو، پایان یافت که طبق آن پرتغال با واگذاری حاکمیت به جمهوری خلق چین<ref>People’s Republic</ref> در دسامبر ۱۹۹۹ موافقت کرد و چین نیز موافقت کرد که نظام اقتصادی و اجتماعی سرمایه‌داری بندر را حداقل تا ۵۰ سال حفظ کند.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ ماکایو را به ماکائو منتقل کرد

2025-04-18T20:30:50Z

Mohammadi3 صفحهٔ ماکایو را به ماکائو منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۰
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۰

2025-04-18T20:30:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۰
خط ۱:		خط ۱:

	ماکائو (Macau)		ماکائو (Macau)

	~~[[File:38059100.jpg\|thumb\|ماکائو]]~~

	مستعمرۀ پیشین پرتغال در ساحل جنوبی چین، حدود ۶۵کیلومتری غرب هنگ‌کنگ. با دهانۀ رود پرل<ref>Pearl River</ref> از هنگ‌کنگ جدا می‌شود. از یک شبه‌جزیره و جزایر تایپا<ref>Taipa</ref> و کولوآنه<ref>Coloane</ref> تشکیل شده است؛ ۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۳,۱۲۵ نفر جمعیت دارد (۲۰۰۶). مرکز آن شهر ماکائو، واقع در شبه‌جزیرۀ مزبور، است. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ سلطۀ پرتغال بر ماکائو پایان یافت و این سرزمین بار دیگر به چین بازگردانده شد. واحد پول منطقه پاتاکا<ref>Pataca</ref>، و زبان رسمی آن پرتغالی است؛ زبان کانتونی نیز در آن رایج است. مذهب اکثر مردم بودایی، با اقلیت شش درصد کاتولیک، است. ماکائو نخستین‌بار در ۱۵۳۷ به‌منزلۀ مرکز تجاری و تبلیغ دینی پرتغال در خاور دور تأسیس شد؛ پرتغال در ۱۵۵۷ آن را از چین اجاره کرد. در ۱۸۴۹ ماکائو ضمیمۀ پرتغال شد و حکومت چین در ۱۸۸۷ آن را به‌منزلۀ مستعمرۀ این کشور به‌رسمیت شناخت. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، ماکائو رونق خود را از دست داد. چون لنگرگاه آن مملو از گل‌ولای شده بود و تجارت بین‌المللی بیشتر از هنگ‌کنگ و بندرهای مورد معاهدۀ دیگر صورت می‌گرفت. از این‌رو، مستعمرۀ مزبور به تجارت داخلی روآورد و به مرکز قمار و سپس به مرکز گردشگری تبدیل شد. ماکائو در ۱۹۵۱ به استان برون‌مرزی پرتغال تبدیل شد و نماینده‌ای را روانۀ مجلس لیسبون کرد. پس از انقلاب ۱۹۷۴ پرتغال، ماکائو «سرزمین ویژه» اعلام شد که از اختیارات گستردۀ خودگردانی زیر نظر فرماندار منتخب رئیس‌جمهوری پرتغال برخوردار بود. در ۱۹۸۶، مذاکرات بین دولت‌های پرتغال و چین بر سر مسئله حق حاکمیت ماکائو بر‌اساس «یک کشور، دونظام»، با شرایطی مشابه توافق چین و بریتانیا بر سر هنگ‌کنگ، آغاز گردید. گفتگوها در آوریل ۱۹۸۷، با امضای پیمان ماکائو، پایان یافت که طبق آن پرتغال با واگذاری حاکمیت به جمهوری خلق چین<ref>People’s Republic</ref> در دسامبر ۱۹۹۹ موافقت کرد و چین نیز موافقت کرد که نظام اقتصادی و اجتماعی سرمایه‌داری بندر را حداقل تا ۵۰ سال حفظ کند.		مستعمرۀ پیشین پرتغال در ساحل جنوبی چین، حدود ۶۵کیلومتری غرب هنگ‌کنگ. با دهانۀ رود پرل<ref>Pearl River</ref> از هنگ‌کنگ جدا می‌شود. از یک شبه‌جزیره و جزایر تایپا<ref>Taipa</ref> و کولوآنه<ref>Coloane</ref> تشکیل شده است؛ ۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۳,۱۲۵ نفر جمعیت دارد (۲۰۰۶). مرکز آن شهر ماکائو، واقع در شبه‌جزیرۀ مزبور، است. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ سلطۀ پرتغال بر ماکائو پایان یافت و این سرزمین بار دیگر به چین بازگردانده شد. واحد پول منطقه پاتاکا<ref>Pataca</ref>، و زبان رسمی آن پرتغالی است؛ زبان کانتونی نیز در آن رایج است. مذهب اکثر مردم بودایی، با اقلیت شش درصد کاتولیک، است. ماکائو نخستین‌بار در ۱۵۳۷ به‌منزلۀ مرکز تجاری و تبلیغ دینی پرتغال در خاور دور تأسیس شد؛ پرتغال در ۱۵۵۷ آن را از چین اجاره کرد. در ۱۸۴۹ ماکائو ضمیمۀ پرتغال شد و حکومت چین در ۱۸۸۷ آن را به‌منزلۀ مستعمرۀ این کشور به‌رسمیت شناخت. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، ماکائو رونق خود را از دست داد. چون لنگرگاه آن مملو از گل‌ولای شده بود و تجارت بین‌المللی بیشتر از هنگ‌کنگ و بندرهای مورد معاهدۀ دیگر صورت می‌گرفت. از این‌رو، مستعمرۀ مزبور به تجارت داخلی روآورد و به مرکز قمار و سپس به مرکز گردشگری تبدیل شد. ماکائو در ۱۹۵۱ به استان برون‌مرزی پرتغال تبدیل شد و نماینده‌ای را روانۀ مجلس لیسبون کرد. پس از انقلاب ۱۹۷۴ پرتغال، ماکائو «سرزمین ویژه» اعلام شد که از اختیارات گستردۀ خودگردانی زیر نظر فرماندار منتخب رئیس‌جمهوری پرتغال برخوردار بود. در ۱۹۸۶، مذاکرات بین دولت‌های پرتغال و چین بر سر مسئله حق حاکمیت ماکائو بر‌اساس «یک کشور، دونظام»، با شرایطی مشابه توافق چین و بریتانیا بر سر هنگ‌کنگ، آغاز گردید. گفتگوها در آوریل ۱۹۸۷، با امضای پیمان ماکائو، پایان یافت که طبق آن پرتغال با واگذاری حاکمیت به جمهوری خلق چین<ref>People’s Republic</ref> در دسامبر ۱۹۹۹ موافقت کرد و چین نیز موافقت کرد که نظام اقتصادی و اجتماعی سرمایه‌داری بندر را حداقل تا ۵۰ سال حفظ کند.

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

ماکائو (Macau)

[[File:38059100.jpg|thumb|ماکائو]]

مستعمرۀ پیشین پرتغال در ساحل جنوبی چین، حدود ۶۵کیلومتری غرب هنگ‌کنگ. با دهانۀ رود پرل<ref>Pearl River</ref> از هنگ‌کنگ جدا می‌شود. از یک شبه‌جزیره و جزایر تایپا<ref>Taipa</ref> و کولوآنه<ref>Coloane</ref> تشکیل شده است؛ ۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۳,۱۲۵ نفر جمعیت دارد (۲۰۰۶). مرکز آن شهر ماکائو، واقع در شبه‌جزیرۀ مزبور، است. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ سلطۀ پرتغال بر ماکائو پایان یافت و این سرزمین بار دیگر به چین بازگردانده شد. واحد پول منطقه پاتاکا<ref>Pataca</ref>، و زبان رسمی آن پرتغالی است؛ زبان کانتونی نیز در آن رایج است. مذهب اکثر مردم بودایی، با اقلیت شش درصد کاتولیک، است. ماکائو نخستین‌بار در ۱۵۳۷ به‌منزلۀ مرکز تجاری و تبلیغ دینی پرتغال در خاور دور تأسیس شد؛ پرتغال در ۱۵۵۷ آن را از چین اجاره کرد. در ۱۸۴۹ ماکائو ضمیمۀ پرتغال شد و حکومت چین در ۱۸۸۷ آن را به‌منزلۀ مستعمرۀ این کشور به‌رسمیت شناخت. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، ماکائو رونق خود را از دست داد. چون لنگرگاه آن مملو از گل‌ولای شده بود و تجارت بین‌المللی بیشتر از هنگ‌کنگ و بندرهای مورد معاهدۀ دیگر صورت می‌گرفت. از این‌رو، مستعمرۀ مزبور به تجارت داخلی روآورد و به مرکز قمار و سپس به مرکز گردشگری تبدیل شد. ماکائو در ۱۹۵۱ به استان برون‌مرزی پرتغال تبدیل شد و نماینده‌ای را روانۀ مجلس لیسبون کرد. پس از انقلاب ۱۹۷۴ پرتغال، ماکائو «سرزمین ویژه» اعلام شد که از اختیارات گستردۀ خودگردانی زیر نظر فرماندار منتخب رئیس‌جمهوری پرتغال برخوردار بود. در ۱۹۸۶، مذاکرات بین دولت‌های پرتغال و چین بر سر مسئله حق حاکمیت ماکائو بر‌اساس «یک کشور، دونظام»، با شرایطی مشابه توافق چین و بریتانیا بر سر هنگ‌کنگ، آغاز گردید. گفتگوها در آوریل ۱۹۸۷، با امضای پیمان ماکائو، پایان یافت که طبق آن پرتغال با واگذاری حاکمیت به جمهوری خلق چین<ref>People’s Republic</ref> در دسامبر ۱۹۹۹ موافقت کرد و چین نیز موافقت کرد که نظام اقتصادی و اجتماعی سرمایه‌داری بندر را حداقل تا ۵۰ سال حفظ کند.

 

----

[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:تاریخ استعمار]] [[Category:جغرافیای آسیا]] [[Category:جغرافیای انسانی چین]]